Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

“οὐ πάντεσσι θεοὶ χαρίεντα διδοῦσιν ἀνδράσιν, οὔτε φυὴν οὔτ᾽ ἂρ φρένας οὔτ᾽ ἀγορητύν” - Οδύσσεια, Ραψωδία Θ, 167 

“Είναι αυτό που αποκαλείς πολιτισμό που έκανε την Αγγλία μεγάλη; […] Ξεκάθαρα όχι. Οι κάτοικοί της την έκαναν. Είναι ζήτημα φυλής. Η φυλή είναι το παν, δεν υπάρχει άλλη αλήθεια.” - Benjamin Disraeli - Tancred, Ch. 13 

Φύση εναντίον Ανατροφής

 “Αριστεροί είναι όσοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος γίνεται. Δεξιοί όσοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος γεννιέται”. Έτσι είχα ακούσει να διατυπώνεται προ ετών, σε μια ομιλία του εθνικιστικού χώρου, το γνωστό δίλημμα φύσεως-ανατροφής. Με τη φράση “φύση εναντίον ανατροφής” περιέγραψε ο Φράνσις Γκάλτον το προαιώνιο ερώτημα για το εάν ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένος από τη γέννησή του ή εάν καθορίζεται από το περιβάλλον του. Η έκφραση προέρχεται από το έργο του Σαίξπηρ “Η Τρικυμία”, στο οποίο ένας ιθαγενής Νέγρος περιγράφεται ως “γεννημένος διάβολος, στη φύση του οποίου η ανατροφή δεν μπορεί να αφήσει σημάδι” (Πράξη 4, Σκηνή 1). Ωστόσο, η πρώτη σχετική αναφορά εντοπίζεται στον Πλάτωνα, σε ένα απόσπασμα στο οποίο ο Σωκράτης αναρωτιέται τι είναι αυτό που κάνει τους καλούς και δίκαιους: “ἀνθρώπων γε τοιούτων φύσει ὄντων ἢ τροφῇ” (Φαίδρος, 272).

Είναι αλήθεια πως οι αριστεροί κάθε αποχρώσεως ετάχθησαν πάντοτε υπέρ του ακραίου περιβαλλοντισμού, δηλαδή με την άποψη πως μόνο η ανατροφή καθορίζει τον άνθρωπο. Η άποψη αυτή προέρχεται από ορισμένους φιλελεύθερους Διαφωτιστές του 17ου αιώνα, με προεξέχοντα τον Τζων Λοκ, ο οποίος υποστήριζε πως το άτομο γεννιέται ως “tabula rasa” (κενός πίνακας). Η αποθέωση αυτού του δόγματος υπήρξε η τάση του συμπεριφορισμού στην Ψυχολογία κατά τα μέσα του 20ου αιώνα, η οποία ξεκίνησε από την Ε.Σ.Σ.Δ. με τον Παβλώφ. Οι συμπεριφοριστές (Γουάτσον, Σκίνερ) πίστεψαν πως μπορούσαν να διαμορφώσουν μια ανθρώπινη προσωπικότητα προς όποια κατεύθυνση ήθελαν, μέσω της μάθησης και του εγκλιματισμού (δηλαδή μιας διαδικασίας αμοιβής-τιμωρίας). Την ίδια εποχή, στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο, ο κομμουνισμός προσπάθησε να αλλάξει την ανθρώπινη φύση κατασκευάζοντας τον “νέο τύπο ανθρώπου”, μέσω της κοινωνικής μηχανικής. Ο ίδιος ο Μάο-Τσε-Τουγκ είχε δηλώσει πως “σε έναν κενό πίνακα γράφονται τα πιο όμορφα ποιήματα”. Οι απάνθρωπες ιδέες και πρακτικές του συμπεριφορισμού και των κομμουνιστικών καθεστώτων έγιναν αντικείμενο κατακραυγής σε λογοτεχνικά έργα όπως “Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” και “Το Κουρδιστό Πορτοκάλι”

Η σύγχρονη επιστήμη, βέβαια, έχει επιβεβαιώσει αυτό που οι λαοί ανέκαθεν γνώριζαν: Πως τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι κατά το μάλλον ή ήττον έμφυτα και κληρονομικά. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι ατομικές διαφορές στα πέντε βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας (Ανοιχτοσύνη-Επιφυλακτικότητα, Ευσυνειδησία-Αδιαφορία, Εξωστρέφεια-Εσωστρέφεια, Νευρωτισμός-Αυτοπεποίθηση, Δεκτικότητα-Αντιδραστικότητα) οφείλονται κατά 60-70% σε γενετικούς παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και για το πλέον σημαντικό από κοινωνικής απόψεως στοιχείο της προσωπικότητας, τη νοημοσύνη. Οι ψυχολόγοι πλέον συγκλίνουν στην άποψη πως η κληρονομικότητα ευθύνεται για το 70-80% των διαφορών στην ευφυΐα. Αυτά τα πορίσματα έχουν προκύψει κυρίως μέσω μελετών σε διδύμους που έχουν ανατραφεί ξεχωριστά. Για την ακρίβεια, δύο ομοζυγωτικοί δίδυμοι που έχουν ανατραφεί ξεχωριστά μοιάζουν σε όρους ευφυΐας και προσωπικότητας πολύ περισσότερο από ότι δύο κοινά αδέρφια που έχουν μεγαλώσει μαζί. Ομοίως, τα υιοθετημένα παιδιά παρουσιάζουν δείκτη ευφυΐας κοντά σε αυτόν των βιολογικών και όχι των θετών γονέων τους. Άλλωστε, η ίδια η λέξη ευφυΐα (καλή φύτρα) υποδηλώνει κάτι έμφυτο. Από την άλλη πλευρά, το ίδιο ισχύει και για διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η αντικοινωνική συμπεριφορά κτλ. Με την πρόοδο της γενετικής, ανακαλύπτονται σταδιακά και συγκεκριμένα γονίδια τα οποία επηρεάζουν τα ψυχικά χαρακτηριστικά. 

Φυσικά, το περιβάλλον δεν είναι αμέτοχο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, μπορεί όμως να δράσει ανασταλτικά ή ευοδωτικά. Μπορεί δηλαδή να ενισχύσει ή να περιορίσει τις έμφυτες ικανότητες και τα χαρακτηριστικά ενός ατόμου, όχι να τις αλλάξει ή να δημιουργήσει νέες. Συνεπώς η φύση, δηλαδή τα γονίδια, αποκτούν πρωταρχική σημασία. 

Η συνειδητοποίηση της σημασίας της κληρονομικότητας για τη μοίρα του ανθρώπου (ο γενέθλιος δαίμων, όπως την απεκάλεσε ο Πίνδαρος στους Ολυμπιόνικους), φέρνει αναπόφευκτα στη συζήτηση την καταγωγή, δηλαδή την οικογένεια, το σόι και τελικά την φυλή. 

Η Έννοια της Φυλής 

Στις μέρες μας η έννοια της φυλής έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου επίθεση, με πάσης φύσεως “αντιρατσιστές” να επιμένουν πως οι φυλές είναι “κοινωνικά κατασκευάσματα” και πως “το εθνικό DNA είναι ένας μύθος”. Φυσικά, τόσο οι φυλές όσο και τα έθνη αποτελούν βιολογικές πραγματικότητες. Πλέον, μέσω ενός δείγματος DNA μπορεί να βρεθεί με ακρίβεια η φυλή αλλά και η εθνοτική ομάδα στην οποία ανήκει ο φορέας του. Η σημασία του DNA, μάλιστα, δεν σταματά στο επίπεδο του έθνους. Πρόσφατες γενετικές έρευνες σε δείγμα Ευρωπαίων κατάφεραν να εντοπίσουν με ακρίβεια ακόμη και το χωριό από το οποίο κατάγονταν οι συμμετέχοντες!

Μια φυλή (ή ένα έθνος σε μικρότερη κλίμακα) δεν είναι παρά μια εκτεταμένη οικογένεια, ένα μεγάλο σόι. Τα μέλη μια φυλής ή ενός έθνους μοιάζουν μεταξύ τους για τον ίδιο λόγο για τον οποίο και τα μέλη μιας οικογένειας μοιάζουν μεταξύ τους, πολύ απλά διότι έχουν κοινούς προγόνους. Τα εκατομμύρια των σύγχρονων Ευρωπαίων έλκουν την καταγωγή τους από μερικές εκατοντάδες ανθρώπους που έφθασαν στην Ευρωπαϊκή ήπειρο πριν από 20.000 περίπου χρόνια. Το ίδιο ισχύει και στο επίπεδο του έθνους. Ένα παράδειγμα εδώ ίσως είναι χρήσιμο: Καθένας από εμάς έχει 4 παππούδες, 8 προπαππούδες και ούτω καθεξής. Προ πέντε γενεών, την εποχή του ’21, κάθε Έλληνας θα είχε 32 προπάτορες. Εάν όμως οι πρόγονοι του καθενός από τους σύγχρονους 10.000.000 Έλληνες ήταν διαφορετικοί, τότε στην Ελλάδα του ’21 θα έπρεπε να ζούσαν 320.000.000 άτομα! Αντιθέτως, η Ελλάδα τότε είχε πληθυσμό μόνο 3.000.000. Από αυτά τα 3.000.000 λοιπόν προέκυψαν τα σημερινά 10.000.000, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλοι οι σημερινοί Έλληνες έχουμε, μετά από ένα σημείο, κοινό γενεαλογικό δένδρο και πως όλοι σχεδόν οι Έλληνες που έζησαν πριν λίγους αιώνες ήσαν απευθείας πρόγονοί μας. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην ενδογαμία μεταξύ των Ελλήνων, εφόσον για την περίοδο που εξετάζουμε (τους δύο αιώνες ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους) δεν σημειώθηκαν επιμειξίες με ξένους λαούς. Αλλά και για τις προηγούμενες περιόδους δεν προκύπτουν στοιχεία που να αποδεικνύουν εκτεταμένη επιμειξία, παρά τα όσα ισχυρίζεται η προπαγάνδα των εθνομηδενιστών. Αντιθέτως, πρόσφατες γενετικές έρευνες έχουν δείξει πως υπάρχει μεγάλη ομοιότητα μεταξύ του DNA των σύγχρονων Ελλήνων και αυτού των Αρχαίων, ακόμη και της Μυκηναϊκής Εποχής!

Η ενδογαμία αυτή έχει ως αποτέλεσμα δύο τυχαία άτομα που ανήκουν στο ίδιο έθνος να έχουν πιθανότατα αρκετούς κοινούς προγόνους και άρα κοινά γονίδια και κοινά χαρακτηριστικά. Μάλιστα, έχει υπολογιστεί πως η γενετική συγγένεια μεταξύ δύο ομοεθνών είναι περίπου ίδια με αυτή μεταξύ δύο δεύτερων ή τρίτων εξαδέλφων. Συνεπώς, μπορούμε να δηλώσουμε με θάρρος πως όλοι οι Έλληνες είναι αδέρφια (ή τουλάχιστον ξαδέρφια) μεταξύ τους. Δύο τυχαίοι Έλληνες θα έχουν πιθανότατα κάποιον κοινό πρόγονο πριν από μερικές γενεές. Για να βρεθεί όμως ο κοινός πρόγονος ενός Έλληνα και ενός Αιθίοπα θα πρέπει να πάμε πίσω τουλάχιστον 50.000 χρόνια, την εποχή που διαχωρίστηκαν οι Ευρωπαίοι από τους Αφρικανούς. Η γενετική απόσταση που χωρίζει Ευρωπαίους και Αφρικανούς είναι τόσο μεγάλη, ώστε αν ένας Λευκός τεκνοποιήσει με Μαύρη, θα παρουσιάζει μεγαλύτερη συγγένεια (από άποψη αριθμού κοινών γονιδίων) με έναν άλλο τυχαίο Λευκό παρά με το ίδιο του το παιδί. Από την άποψη της μετάδοσης των γονιδίων στην επόμενη γενεά, είναι προτιμότερο να κάνει κάποιος ένα παιδί με άτομο της δικής του φυλής, παρά δύο παιδιά με άτομο διαφορετικής φυλής. Η σημασία του γεγονότος γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν το θεωρήσουμε αναλογικά: Ο λόγος της γενετικής συγγένειας μεταξύ δύο ομοεθνών έναντι ενός τρίτου αλλοεθνούς, είναι ίσος με τον λόγο της συγγένειας μεταξύ δύο αδερφών, έναντι ενός τρίτου (άσχετου κατά τα άλλα) ομοεθνούς. Η προσφώνηση “αδερφέ” που χρησιμοποιούν προς αλλήλους τα μέλη των Αφρικανικών μειονοτήτων στις Λευκές χώρες δεν είναι τυχαία. Σχετικά προς τον γενικό πληθυσμό αυτών των χωρών, είναι όντως σαν αδέρφια μεταξύ τους.

Συχνά ακούμε πως “δεν υπάρχουν καθαρές φυλές” και πως οι λαοί αναμιγνύονταν συνεχώς μεταξύ τους κατά τον ρου της ιστορίας. Η απόδειξη για το αναληθές του ισχυρισμού αυτού είναι μπροστά στα μάτια μας. Εάν οι φυλές και τα έθνη δεν είχαν διατηρήσει την αναπαραγωγική τους απομόνωση, τότε πολύ απλά τα διακριτά χαρακτηριστικά τους θα είχαν πάψει να υφίστανται. Δεν θα υπήρχαν ξανθοί Σουηδοί, σχιστομάτηδες Ιάπωνες, ψηλοί Ολλανδοί και ούτω καθεξής. Η απίστευτη ποικιλομορφία ψυχοσωματικών χαρακτηριστικών μεταξύ των λαών μαρτυρά την μακραίωνη ιστορία του διαχωρισμού τους. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους, οι άνθρωποι ζούσαν ως κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες σε μικρές απομονωμένες κοινότητες. Μια εικόνα του πως ήταν το παρελθόν της ανθρωπότητας μπορεί να μας δώσει η νήσος της Νέας Γουινέας, όπου οι άνθρωποι συνεχίζουν να διαβιούν υπό προϊστορικές συνθήκες. Η νήσος παρουσιάζει απίστευτη ανθρώπινη ποικιλότητα, με 850 διαφορετικές φυλές που μιλούν ισάριθμες διαφορετικές γλώσσες και συχνά αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης. Οι άνθρωποι περνούν όλη τους την ζωή σε μια ακτίνα μερικών χιλιομέτρων από το χωριό τους, χωρίς να διακινδυνεύουν να εισέλθουν στην επικράτεια των γειτονικών φυλών – προκειμένου να μην αποτελέσουν (κυριολεκτικά) λεία τους.

Φυσική Επιλογή και Εξέλιξη 

Η γένεση και ύπαρξη των φυλών εξηγείται εύκολα μέσω της κλασσικής εξελικτικής βιολογίας. Πληθυσμοί που διαχωρίζονται γεωγραφικά (λόγω κάποιου φυσικού εμποδίου όπως μια έρημος, μια οροσειρά ή ένας ωκεανός), θα αναπτύξουν διαφορετικά χαρακτηριστικά κατά την πάροδο του χρόνου, καθώς ο κάθε ένας θα προσαρμόζεται στο τοπικό του περιβάλλον. Οι πληθυσμοί αυτοί θα συνεχίσουν να αποκλίνουν έως ότου γίνουν τόσο διαφορετικοί που θα είναι αδύνατον να αναπαραχθούν μεταξύ τους, οπότε θα έχουν καταστεί διαφορετικά είδη. Η φυλή δηλαδή είναι ουσιαστικά ένα είδος εν τη γενέσει ή ένα είδος σε λανθάνουσα κατάσταση.

Το γεγονός πως η κάθε φυλή είναι προικισμένη για να επιβιώνει σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον είναι προϊόν της εξέλιξης. Πολλοί συχνά παρερμηνεύουν την θεωρία της εξέλιξης και την μπερδεύουν με την λαμαρκιανή εκδοχή της. Σύμφωνα με την λαμαρκιανή άποψη της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών, μπορούμε να πούμε πως ο λόγος για τον οποίο οι Αφρικανοί έχουν μαύρο δέρμα και οι Ευρωπαίοι λευκό είναι επειδή οι άνθρωποι “σκούρυναν” ή “άσπρισαν” με την πάροδο των γενεών, προκειμένου να προσαρμοστούν στο εκάστοτε περιβάλλον. Ωστόσο, η δαρβίνεια θεωρία μάς λέει κάτι τελείως διαφορετικό: Οι άνθρωποι ποτέ δεν “άλλαξαν χρώμα”, απλώς στην Ευρώπη επικράτησαν και άφησαν απογόνους όσοι είχαν λευκό δέρμα διότι είχαν ένα πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων, οι οποίοι αφανίστηκαν (ενώ στην Αφρική το αντίθετο).

Τότε, όμως, πώς προέκυψαν εξ αρχής άνθρωποι διαφορετικού δέρματος; Η δαρβίνεια εξέλιξη λειτουργεί μέσω του μηχανισμού της μετάλλαξης. Η μετάλλαξη είναι μια αλλαγή στη δομή του DNA, που μπορεί να παρουσιαστεί ενίοτε σε ένα νεογέννητο και να του προκαλέσει κάποιο νέο φαινοτυπικό χαρακτηριστικό. Πληθυσμοί που έχουν έρθει σε αναπαραγωγική απομόνωση θα παρουσιάσουν διαφορετικές μεταλλάξεις κατά την πάροδο των ετών και θα καταστούν αρχικά διαφορετικές φυλές και στη συνέχεια διαφορετικά είδη. Οι μηχανισμοί μέσω των οποίων θα αποκλίνουν γενετικά οι διαχωρισμένοι πληθυσμοί είναι τρείς:

α) Η γενετική παρέκκλιση, δηλαδή η τυχαία αλλαγή στις συχνότητες των διαφορετικών γονιδίων που απαρτίζουν έναν πληθυσμό. Μπορεί δηλαδή λόγω κάποιου τυχαίου παράγοντα (όπως μια επιδημία) κάποιο γονίδιο να εξαφανιστεί από έναν πληθυσμό, ενώ θα συνεχίσει να υφίσταται στον άλλον. Έτσι οι δύο πληθυσμοί θα έχουν διαφοροποιηθεί γενετικά.

β) Η φυσική επιλογή, που είναι ο δραστικότερος και σημαντικότερος μηχανισμός. Παράδειγμα φυσικής επιλογής είναι η επικράτηση του λευκού δέρματος στην Ευρώπη. Η ανοιχτή επιδερμίδα βοηθά στην παραγωγή βιταμίνης D, συνεπώς όσοι άνθρωποι παρουσίασαν αυτή την μετάλλαξη γρήγορα πολλαπλασιάστηκαν μέχρι που το χαρακτηριστικό αυτό επικράτησε σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Υπό τον καυτό αφρικανικό ήλιο, αντιθέτως, μια τέτοια μετάλλαξη, ακόμα και αν παρουσιάστηκε, γρήγορα θα χάθηκε καθώς οι φορείς της δεν θα επιβίωναν εύκολα.

γ) Η σεξουαλική επιλογή, η οποία αναφέρεται στην επικράτηση των χαρακτηριστικών τα οποία μπορεί να μην προσφέρουν κάποιο πλεονέκτημα για την επιβίωση, αλλά βοηθούν στον σεξουαλικό ανταγωνισμό και την παραγωγή απογόνων (το κλασσικό παράδειγμα είναι η ουρά του αρσενικού παγωνιού, η οποία το δυσχεραίνει πρακτικά, αλλά προσελκύει τα θηλυκά).

Όταν ο διαχωρισμός των πληθυσμών είναι γεωγραφικός, μιλάμε για αλλοπατρική ειδογένεση. Συχνό είναι όμως και το φαινόμενο της συμπατρικής ειδογένεσης, στο οποίο οι διαφορετικές φυλές συμβιούν αλλά δεν αναπαράγονται, σε ένα είδος οικειοθελούς αναπαραγωγικής απομόνωσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις η σεξουαλική επιλογή παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Για την ακρίβεια, τα μέλη ορισμένων ειδών έχουν ειδικές κραυγές ζευγαρώματος προκειμένου να αναγνωρίζονται μεταξύ τους και να αποφεύγουν να ζευγαρώνουν με μέλη παρόμοιων συγγενικών ειδών. Οι βιολόγοι κατατάσσουν ως ξεχωριστά είδη τον λύκο και τον σκύλο, ή τον χιμπατζή και τον μπονόμπο – παρότι αυτά μπορούν να αναπαραχθούν επιτυχώς αναμεταξύ τους – ακριβώς διότι δεν ζευγαρώνουν αναμεταξύ τους υπό φυσικές συνθήκες. Μάλιστα, αυτά τα είδη μοιάζουν μεταξύ τους γονοτυπικά και φαινοτυπικά πολύ περισσότερο από ότι μοιάζουν οι διαφορετικές ανθρώπινες φυλές μεταξύ τους. Βάσει του γεγονότος ότι ούτε τα μέλη των ανθρώπινων φυλών ζευγαρώνουν μεταξύ τους υπό παραδοσιακές φυσιολογικές συνθήκες, μπορούμε να θεωρήσουμε πως οι φυλές είναι διαφορετικά υποείδη.

Φυλετική Επιμειξία και Ύβρις 

Βλέπουμε λοιπόν πως, καθώς ο διαχωρισμός σε φυλές είναι ένα σκαλοπάτι προς την ειδογένεση, τυχόν επιμειξία τους θα συνιστούσε εξελικτικό “πισωγύρισμα”. Δεν είναι τυχαίο πως οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν για την φυλετική επιμειξία τον όρο Ύβρις, που σημαίνει ακριβώς την προσβολή έναντι της φύσεως (εξού και τα παράγωγα υβρίδιο, υβριδοποίηση κλπ.). Ο Γερμανός ανθρωπολόγος Ρίγκερ γράφει: “Η περαιτέρω εξέλιξη της ανθρωπότητος μπορεί να επιτευχθεί μόνον διά των ομάδων που έχουν προκύψει από την εξέλιξη, δηλαδή των φυλών. Προϋπόθεση για μια περαιτέρω εξέλιξη αποτελεί λοιπόν ο διαχωρισμός των φυλών και η συνακόλουθος Φυσική Επιλογή. Με φυλετική ανάμειξη θα εξαφανίζονταν οι ομάδες επιλογής και η εξέλιξη των ανθρωπιδών θα ερίπτετο προς τα πίσω κατά δεκάδες, αν μη εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια”.

Οι σύγχρονοι προπαγανδιστές της παγκοσμιοποίησης συχνά ισχυρίζονται πως η φυλετική επιμειξία οδηγεί σε έναν “ανώτερο τύπο ανθρώπου” και υποστηρίζουν τη θέση τους αναφερόμενοι στο βιολογικό φαινόμενο της ετέρωσης ή αλλιώς υβριδικής ευφορίας. Κατά το φαινόμενο αυτό, ζώα που προέρχονται από υβριδική ένωση παρουσιάζουν αξιοσημείωτη υγεία και σθένος. Ωστόσο, για κακή τύχη των αντιρατσιστών, το φαινόμενο παρουσιάζεται συνήθως κατά τη διασταύρωση σκυλίσιων ρατσών οι οποίες, λόγω εκτεταμένης ανθρώπινης παρέμβασης στην εκτροφή τους, είναι υπερβολικά “καθαρές” (σε βαθμό αιμομιξίας) και έχουν την ανάγκη ανανέωσης μέσω γονιδιακής ροής. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες υβριδικές ενώσεις στη φύση καταλήγουν σε αποτυχία (γνωστό παράδειγμα ο ημίονος), για αυτό και τα ίδια τα ζώα τις αποφεύγουν. Αλλά ακόμα και αν η διασταύρωση είναι επιτυχής, το φαινόμενο της ετέρωσης διαρκεί μόνο για την πρώτη γενεά. Οι επόμενες γενεές, λόγω των νόμων της γενετικής και του φαινομένου του φυλετικού αταβισμού, θα τείνουν να παλινδρομούν στα χαρακτηριστικά των αρχέγονων φυλών από τις οποίες προέρχονται. Σύμφωνα με τον Καναδό γενετιστή Ρέτζιναλντ Γκέιτς: “Ακόμη και αν ήταν ευκταία μια γενική ανάμειξη των φυλών, δεν θα μπορούσε αυτή να θίξει τους πυρήνες των μεγάλων γεωγραφικών χωρών των Λευκών, Μαύρων και Κίτρινων. Ο γενετικός διαχωρισμός εμποδίζει την κατάργηση της διαφοροποιήσεως σε ομάδες, την οποία όρισε η Φύση όταν τις απεμόνωνε. Τα αρχικά στοιχεία των φυλών θα παρουσιάζονταν απλούστατα πάλι στις μέλλουσες γενεές ανακατωμένα, χωρίς ποτέ να είναι εφικτή μια πραγματική ανάμειξη”. Συνεπώς το όνειρο των διεθνιστών για μια παγκόσμια “γκρίζα φυλή” μιγάδων αποτελεί μια ακόμη ουτοπία.

Στην πραγματικότητα, η μόνη μακροπρόθεσμη επίδραση που μπορεί να έχει η επιμειξία είναι η εξαφάνιση μιας φυλής, σε περίπτωση που αυτή υστερεί αριθμητικά και έρθει σε εκτεταμένη ανάμειξη με άλλες φυλές, οι οποίες κατά τα άλλα διατηρούν την καθαρότητά τους. Οι περιβαλλοντολόγοι, μάλιστα, αναγνωρίζουν ως μια από τις αιτίες εξαφάνισης ενός είδους (μαζί με την εξόντωση μέσω θήρευσης και την καταστροφή του βιότοπου) και την γενετική μόλυνση, δηλαδή τη νόθευση του αίματος ενός σπάνιου είδους μέσω τις επιμειξίας με άλλα κοινά είδη, που έχει ως αποτέλεσμα το είδος να χάσει τα διακριτά του χαρακτηριστικά. Οι διεθνείς οικολογικές οργανώσεις συχνά κρούουν των κώδωνα του κινδύνου για είδη όπως η αγριόγατα, η οποία απειλείται με εξαφάνιση λόγω της διαρκούς επιμειξίας με κοινές γάτες, οι οποίες έχουν παρουσιάσει πληθυσμιακή έκρηξη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους ανθρώπους, με την Λευκή Φυλή να αποτελεί μόλις το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού και να έρχεται σε διαρκή επιμειξία με εγχρώμους, τους οποίους φιλοξενεί στο έδαφος της, τη στιγμή που οι υπόλοιπες φυλές διατηρούν την απομόνωσή τους. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, οι περιβαλλοντιστές σφυρίζουν αδιάφορα και όποιος τολμήσει να κάνει την αναλογία στιγματίζεται ως “ρατσιστής”.

Φυλετικές Διαφορές 

Διάφοροι πολιτικά ορθοί αρθρογράφοι μάς διαβεβαιώνουν κατά καιρούς πως οι φυλετικές διαφορές περιορίζονται σε εξωτερικά, επιφανειακά γνωρίσματα (όπως το χρώμα του δέρματος), τα οποία προέκυψαν είτε τυχαία (μέσω της γενετικής παρέκκλισης) είτε λόγω της σεξουαλικής επιλογής (η οποία επιδρά συνήθως μόνο σε χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν με την εμφάνιση). Αυτή η αντιεπιστημονική θέση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι φυλές διαμορφώθηκαν κυρίως από την φυσική επιλογή και τα χαρακτηριστικά τους δεν είναι σε καμία περίπτωση επιφανειακά. Λαοί που ζουν σε μεγάλα υψόμετρα (όπως οι Θιβετιανοί ή οι Περουβιανοί) έχουν πολύ μεγαλύτερους και ανθεκτικότερους πνεύμονες. Οι ιθαγενείς της Αμερικής έχουν ελάχιστη αντοχή στο αλκοόλ, καθότι δεν είχαν αναπτύξει ποτέ τους την γεωργία. Οι Ευρωπαίοι είναι η μοναδική φυλή η οποία κατά πλειοψηφία δεν παρουσιάζει δυσανεξία στην λακτόζη, λόγω μιας γενετικής μετάλλαξης που παρουσιάστηκε στους Αρίους κτηνοτρόφους. Οι Εβραίοι Ασκεναζίμ (εξαιρετικά ενδογαμική ομάδα) προσβάλλονται σε μεγάλα ποσοστά από συγκεκριμένες γενετικές ασθένειες (π.χ. νόσος Tay-Sachs), οι οποίες συσχετίζονται μάλιστα με την υψηλή νοημοσύνη. Ένας συγκεκριμένος λαός της Κένυας που αριθμεί μόλις 5 εκατομμύρια, οι Καλεντζίν, έχουν κερδίσει το 40% των χρυσών μεταλλίων στο τρέξιμο. Πρόσφατα στις Η.Π.Α. κυκλοφόρησε χάπι κατά της καρδιοπάθειας, το BiDil, που απευθύνεται και είναι αποτελεσματικό αποκλειστικά σε Μαύρους (οι οποίοι παρουσιάζουν μεγάλα ποσοστά καρδιακής ανεπάρκειας).

Φυσικά, εκεί που οι διαφορές είναι κραυγαλέες, είναι ανάμεσα στις βασικές ανθρώπινες φυλές που κατοικούν στις διαφορετικές ηπείρους. Ο βασικός αυτός διαχωρισμός των ανθρώπων σε ηπειρωτικές φυλές προέκυψε λόγω της μεγάλης γεωγραφικής (και άρα αναπαραγωγικής) απομόνωσης ανάμεσα στις διάφορες ηπείρους. Παραδοσιακά, ορίζονταν πέντε ανθρώπινες φυλές – μία για κάθε ήπειρο – ωστόσο τα σύγχρονα γενετικά δεδομένα (αλλά και η παρατήρηση των εξωτερικών χαρακτηριστικών) συγκλίνουν στον αριθμό επτά: Λευκή Ευρωπαϊκή, Μαύρη Αφρικανική, Κίτρινη Ασιατική, Ερυθρά Αμερικανική, Αυστραλιανή-Πολυνησιακή, Σημιτική-Μεσανατολική, και Ινδική. Παλαιότερα οριζόταν η λεγόμενη “Καυκάσια φυλή”, η οποία περιελάμβανε την Ευρωπαϊκή, την Σημιτική και την Ινδική, κάνοντας απαραίτητη την επιπλέον υποδιαίρεση σε “Καυκάσιους Αρίους” και “Καυκάσιους Σημίτες” (από εκεί προέρχεται και η χρήση του όρου “Άριος” την περίοδο του Τρίτου Ράιχ, ως δηλωτικός του Λευκού μη-Εβραίου).

Ανάμεσα σε αυτές τις φυλές παρουσιάζονται σημαντικές διαφορές που έχουν να κάνουν με την εξελικτική τους ιστορία. Οι οργανισμοί των Αφρικανών είναι διαμορφωμένοι ούτως ώστε να επιβιώνουν στις τροπικές συνθήκες του ήπιου αλλά ασταθούς κλίματος, των άφθονων καρπών, των επικίνδυνων άγριων ζώων και των επιδημιών. Για αυτούς τους λόγους έχουν υιοθετήσει την αναπαραγωγική τακτική που οι βιολόγοι ονομάζουν r, δηλαδή κάνουν πολλά παιδιά χωρίς να επενδύουν ιδιαίτερα σε αυτά. Αντιθέτως, οι Λευκοί και οι Ασιάτες έπρεπε να επιβιώσουν στις δυσχερείς συνθήκες του ψυχρού Ευρασιατικού κλίματος. Η εναλλαγή των εποχών εκεί απαιτεί προνοητικότητα και σωφροσύνη από τους κατοίκους, οι οποίοι θα πρέπει να δουλέψουν το θέρος προκειμένου να επιβιώσουν τον χειμώνα. Συνεπώς, οι εγκέφαλος των εν λόγω φυλών είναι προσανατολισμένος προς την εγκράτεια και την λογική. Οι συγκεκριμένες φυλές υιοθέτησαν την αναπαραγωγική τακτική Κ, έκαναν δηλαδή λιγότερα παιδιά και επένδυαν σε αυτά.

Οι διαφορές αυτές έχουν αντίκρισμα στα πνευματικά και σωματικά χαρακτηριστικά των φυλών. Οι Αφρικανοί παρουσιάζουν την μεγαλύτερη γονιμότητα και τα μεγαλύτερα ποσοστά γέννησης διδύμων, ενώ οι Ασιάτες την μικρότερη, με τους Ευρωπαίους στο ενδιάμεσο. Το ίδιο σχήμα παρατηρείται για μια σειρά χαρακτηριστικών, όπως τα επίπεδα ορμονών, το μέγεθος των γεννητικών οργάνων, η συχνότητα συνουσίας και τα ποσοστά κρουσμάτων αφροδισίων νοσημάτων. Οι Αφρικανοί, επίσης, ωριμάζουν νωρίτερα και έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής από τους Ευρωπαίους, ενώ οι Ασιάτες το αντίθετο. Σημαντικότατες είναι οι διαφορές σε όρους προσωπικότητας και νοημοσύνης. Οι Αφρικανοί είναι περισσότερο επιθετικοί, κοινωνικοί και επιπόλαιοι, ενώ και πάλι οι Ασιάτες βρίσκονται στο αντίθετο άκρο. Το μέσο IQ των Αφρικανών είναι 70, ενώ των Αφροαμερικανών (οι οποίοι έχουν κατά 25% Ευρωπαϊκή καταγωγή) 85. Ο αντίστοιχος μέσος όρος των Ευρωπαίων και των Λευκών Αμερικανών είναι 100, ενώ των Ασιατών 105. Τα αποτελέσματα αυτά φαίνεται πως συσχετίζονται και με το μέγεθος του εγκεφάλου. Οι σύγχρονες μελέτες, που χρησιμοποιούν τη μέθοδο της μαγνητικής τομογραφίας, επιβεβαιώνουν τα όσα έδειχναν οι κρανιακές μετρήσεις που πραγματοποιούνταν τον προηγούμενο αιώνα. Οι Ασιάτες έχουν 102.000.000 περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα από τους Λευκούς, οι οποίοι έχουν 480.000.000 περισσότερα από τους Μαύρους. Διάφοροι πολιτικά ορθοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει (εις μάτην) κατά καιρούς να δικαιολογήσουν αυτό το χάσμα στη διανοητική ικανότητα των φυλών με όρους κουλτούρας και περιβάλλοντος. Τη δεκαετία του ’70, οι Αμερικανοεβραίοι ψυχολόγοι Σκαρ και Γουάινμπεργκ μελέτησαν το IQ Μαύρων εφήβων που είχαν υιοθετηθεί από Λευκές ευκατάστατες οικογένειες, με σκοπό να αποδείξουν πως τα αίτια της φυλετικής νοητικής διαφοράς είναι περιβαλλοντικά. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, καθώς το IQ των παιδιών ήταν κοντά στον μέσο όρο της φυλής τους και απείχε παρασάγγας από το IQ των θετών γονέων τους.

Αρκετοί αριστεριστές, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις φυλετικές αποκλίσεις στη νοημοσύνη, – αλλά και λόγω της κατ’ αρχήν αντίθεσής τους στην έννοια της ανθρώπινης ανισότητας – έχουν προσπαθήσει να υποβαθμίσουν την σημασία των τεστ IQ και την έννοια της νοημοσύνης εν γένει. Ισχυρίζονται πως η ευφυΐα δεν μπορεί να οριστεί, πολλώ δε μάλλον να μετρηθεί. Ο Εβραιοαμερικανός δημοσιογράφος Δανιήλ Γκόλμαν προώθησε την έννοια της “συναισθηματικής νοημοσύνης” (EQ) ως αντίπαλο δέος στο IQ. Οι ισχυρισμοί αυτοί, όμως, είναι ανυπόστατοι. Έχει αποδειχτεί από πληθώρα ερευνών πως το IQ έχει ισχυρά θετική συσχέτιση με δείκτες ατομικής επιτυχίας (μορφωτικό επίπεδο, επαγγελματική ανέλιξη, οικογενειακή σταθερότητα), ενώ αντίστοιχη συσχέτιση δεν παρουσιάζει καμία άλλη ερμηνευτική μεταβλητή, μη εξαιρουμένης της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Πολλοί έχουν επίσης επιχειρήσει να αποδώσουν τα αρνητικά χαρακτηριστικά των Μαύρων στον “ρατσισμό” τον οποίο δέχονται, ή ακόμη σε μια ιστορία καταπίεσης και αποικιοκρατίας. Αυτή η αντίληψη δεν εξηγεί το γεγονός πως οι Μαύροι παρουσιάζουν χαμηλή νοημοσύνη και υψηλή εγκληματικότητα, όχι μόνο όταν βρίσκονται σε καθεστώς μειονότητας (όπως στην Ευρώπη και την Αμερική), αλλά και στις ίδιες τους τις Αφρικανικές πατρίδες. Επίσης δεν εξηγεί το γιατί οι Ευρωπαίοι αποίκησαν την Αφρική και όχι το αντίθετο, γιατί δηλαδή όταν συνάντησαν ο ένας τον άλλον, οι Ευρωπαίοι είχαν ήδη αναπτύξει φάρμακα, υπερωκεάνια και πολυβόλα, ενώ οι Αφρικανοί δεν είχαν εφεύρει καν τον τροχό.

Η ανθρώπινη ιστορία μάς παρέχει ένα διδακτικότατο φυσικό πείραμα σχετικά με την σημασία της φυλής. Η νήσος του Αγίου Δομίνικου στην Καραϊβική χωρίσθηκε στα δύο την περίοδο της αποικιοκρατίας, με το δυτικό τμήμα να τελεί υπό Γαλλική κατοχή, ενώ το ανατολικό υπό Ισπανική. Την επαύριο της Γαλλικής Επανάστασης, οι Μαύροι δούλοι του δυτικού τμήματος, επηρεασμένοι από τα κηρύγματα των Ιακωβίνων, εξεγέρθηκαν κατασφάζοντας τους Λευκούς αποίκους και ίδρυσαν το κράτος της Αϊτής, το μοναδικό κράτος Μαύρων εκτός Αφρικής. Σήμερα, ενώ το ανατολικό τμήμα (η Δομινικανή Δημοκρατία) είναι ένα τυπικό Λατινοαμερικάνικο κράτος, το δυτικό (η Αϊτή) είναι η φτωχότερη χώρα του Δυτικού Ημισφαιρίου, με ανύπαρκτες υποδομές και επίπεδα AIDS και φτώχειας που συναντώνται μόνο στην υποσαχάρια Αφρική. Δεν διαμορφώνει λοιπόν το περιβάλλον μια κοινωνία, αλλά η φυλή η οποία το κατοικεί.

Λευκή Φυλή - Ιστορία και Ιδιαιτερότητες 

Το γεγονός πως οι Λευκοί βρίσκονται στο ενδιάμεσο μεταξύ Μαύρων και Ασιατών για μια σειρά χαρακτηριστικών έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι Λευκοί είναι πιο σώφρονες και οργανωτικοί από τους Μαύρους, αλλά ταυτόχρονα λιγότερο πειθήνιοι και πιο ριψοκίνδυνοι από τους Ασιάτες. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα χαρακτηριστικά της Λευκής Φυλής αποτελούν ένα είδος “χρυσής τομής”, κάτι που αποδεικνύεται από τα απαράμιλλα επιστημονικά, τεχνολογικά, πολιτιστικά και πολιτικά επιτεύγματα των Ευρωπαίων.

Σύμφωνα με τα δεδομένα της γενετικής, οι σύγχρονοι Λευκοί προέρχονται από τρεις αρχαίους πληθυσμούς, οι οποίοι εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη σε διαδοχικά κύματα. Ο πρώτος ήταν οι προϊστορικοί κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες οι οποίοι εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη κατά την λήξη της εποχής των παγετώνων, οι λεγόμενοι Κρο-Μανιόν. Αυτοί οι άνθρωποι δημιούργησαν τα πρώτα δείγματα πολιτισμού της ανθρώπινης ιστορίας: Πολύπλοκα εργαλεία, τελετουργική ταφή, ιεραρχική κοινωνική οργάνωση, καθώς και την πρώτη μορφή τέχνης, την ζωγραφική των σπηλαίων. Αντίστοιχα δείγματα βρίσκουμε στην Αφρική και στην Ασία πολύ αργότερα, παρότι η ανθρώπινη παρουσία σε αυτές τις ηπείρους είναι αρκετά πιο μακροχρόνια. Δεύτερο κύμα αποτέλεσαν οι γεωργοί της Νεολιθικής Εποχής (προ 10.000 ετών), οι οποίοι εξαπλώθηκαν από τον χώρο της Μικράς Ασίας, φέρνοντας μαζί τους τις τεχνικές της καλλιέργειας. Τρίτο κύμα ήταν αυτό των λεγόμενων Ινδοευρωπαίων ή Αρίων (η λέξη Άριος σημαίνει ευγενής στα Σανσκριτικά, την γλώσσα της Λευκής αριστοκρατίας της Αρχαίας Ινδίας, αλλά και στα Αρχαία Ελληνικά – από την ίδια ρίζα προέρχεται το τοπωνύμιο Ιράν και οι λέξεις άριστος, αρετή, Άρης κτλ), οι οποίοι προήλθαν κατά πάσα πιθανότητα από την περιοχή της Ποντιακής Στέππας και εξαπλώθηκαν στον χώρο τις Ευρασίας πριν από 5.000 χρόνια. Επρόκειτο περί πολεμικού λαού κτηνοτρόφων, από τον οποίο προέρχονται πολλά από τα σημερινά χαρακτηριστικά των Ευρωπαίων (λευκό δέρμα, ξανθό μαλλί). Δημιούργησαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό και το καστικό σύστημα στην Ινδία, ενώ επέβαλλαν και την γλώσσα τους σε μεγάλο μέρος της Δυτικής Ευρασίας (από αυτήν προέρχονται οι σημερινές Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες).

Τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των Ευρωπαίων τους καθιστούν ξεχωριστούς ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές. Μπορούμε να αναφέρουμε τρία εξ αυτών:

Πρώτον, η αίσθηση της Κοσμικής Τάξης, η οποία είναι εμφανής ήδη στις πρώτες Ευρωπαϊκές θρησκείες. Οι Αρχαίοι Ευρωπαίοι πίστευαν πως το σύμπαν διέπεται από απαράβατους φυσικούς νόμους, τους οποίους άνθρωποι και θεοί όφειλαν να σέβονται. Αντιθέτως οι Ανατολικοί λαοί πίστευαν πως υπάρχουν μαγικές δυνάμεις οι οποίες μπορούν να κάνουν τον Ήλιο ή τα ποτάμια να κινηθούν αντίστροφα. Σε αυτήν την κοσμοθεωρία βρίσκονται και τα σπάργανα της επιστημονικής έρευνας, της λογικής σκέψης και της πίστης στην αντικειμενικότητα και την αλήθεια. Με αυτήν συνδέεται επίσης και η πίστη στην Μοίρα, η οποία υπάρχει μεν και σε άλλους λαούς, αλλά αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο. Στο Άριο έπος της Ιλιάδας, ο Αχιλλέας πηγαίνει στην Τροία γνωρίζοντας ότι θα πεθάνει, κυνηγώντας την δόξα. Αντιθέτως, ο Γκιλγκαμές, στο ομώνυμο Σημιτικό έπος, κάνει τα πάντα προκειμένου να αποφύγει την Μοίρα του θανάτου.

Δεύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των Λευκών είναι το εξερευνητικό πνεύμα, αυτό που έκανε τον Σπένγκλερ να αποκαλέσει τον πολιτισμό τους Φαουστιανό. Από τον Προμηθέα μέχρι τον Φάουστ, ο Δυτικός άνθρωπος χαρακτηρίζεται από το πνεύμα της αναζήτησης και της θέλησης για δύναμη. Αυτό το πνεύμα βρίσκεται πίσω από την φιλοσοφία του Πλάτωνα και τις ανακαλύψεις του Αρχιμήδη, αυτό επέτρεψε στους Λευκούς να θεραπεύσουν ασθένειες, να εκμηδενίσουν τις αποστάσεις, να πλησιάσουν σκοτεινούς βυθούς και απόκρημνες κορυφές, να εξερευνήσουν την δομή του ατόμου και να πατήσουν στην Σελήνη. Αυτό ακριβώς το πνεύμα είναι που λείπει από τους Ασιατικούς λαούς. Οι Κινέζοι είχαν ανακαλύψει τον τυπογράφο αιώνες πριν τον Γουτεμβέργιο, ωστόσο στην Κίνα δεν παρατηρήθηκε η έκρηξη στην παραγωγή βιβλίων που έγινε στην Δύση. Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Κινέζοι είχαν αναπτύξει το τηλεσκόπιο, αλλά στην Κίνα χρησιμοποιούταν κυρίως ως παιχνίδι για τον βασιλιά και τους αυλικούς του, ενώ οι Ευρωπαίοι ήταν αυτοί που το έστρεψαν προς τα άστρα.

Τρίτο βασικό Ευρωπαϊκό χαρακτηριστικό είναι ο σεβασμός στην ατομικότητα. Οι απολυταρχικές αυτοκρατορίες της Ανατολής ήταν άγνωστες στην Ευρώπη. Από την Σπαρτιατική Απέλλα μέχρι τα συμβούλια των Γερμανικών φυλών, η συμμετοχή στα κοινά ήταν κάτι το δεδομένο. Σε αντίθεση με τα Ανατολίτικα χαρέμια, ο κάθε Άνδρας δικαιούνταν την Γυναίκα του. Ο σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή, αλλά και προς την Γυναίκα, είναι συνυφασμένος με τις αναπαραγωγικές συνήθειες των Ευρωπαίων. Η μονογαμία είναι ένα ακόμη ιδιαίτερο γνώρισμα της Λευκής Φυλής. Σε αντίθεση με τους κανονισμένους γάμους μεταξύ συγγενών (συνήθως εξαδέλφων) που παρατηρούνται στη Ανατολή, η Ευρωπαϊκή παράδοση ευνοεί την πυρηνική οικογένεια και γάμο λόγω έρωτα. Η έννοια της ρομαντικής αγάπης δεν απαντάται στις περισσότερες φυλές εκτός Ευρώπης. Για αυτόν τον λόγο η σεξουαλική επιλογή φαίνεται πως έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο στην εξέλιξη των Ευρωπαίων, γεγονός που μαρτυρείται από την εξαιρετική ποικιλία εξωτερικών χαρακτηριστικών ανάμεσά τους (ξανθά, μαύρα, καστανά, κόκκινα μαλλιά και γαλάζια, πράσινα, καστανά και γκρίζα μάτια, την στιγμή που στις υπόλοιπες φυλές παρατηρούνται μόνο μαύρα μαλλιά και μάτια).

Ωστόσο, αυτή η έμφαση στην ατομικότητα είναι και το τρωτό σημείο των Λευκών. Λόγω αυτής παρουσιάζουν χαμηλότερη συνοχή και εθνοκεντρισμό από τις υπόλοιπες φυλές και τείνουν να παραγνωρίζουν τα φυλετικά τους συμφέροντα χάριν αφηρημένων ιδεωδών περί “αντικειμενικής ηθικής”. Οι τραγικές συνέπειες αυτής της τάσης είναι ολοφάνερες στις σύγχρονες αυτοκτονικές πολυπολιτισμικές πολιτικές των Λευκών χωρών.

Η Άρνηση της Φυλετικής Πραγματικότητας 

Μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα, τα πορίσματα της επιστήμης σχετικά με τις φυλετικές διαφορές ήταν ευρέως αποδεκτά. Ωστόσο, είχε ήδη αρχίσει μια προσπάθεια να υποβαθμιστούν και να καταπολεμηθούν, από ορισμένες μειονότητες που ένιωθαν άβολα με αυτά. Ειδικότερα, ένα μέρος των Εβραίων ανησυχούσε πως τέτοιου είδους γνώση θα τόνωνε τη φυλετική συνείδηση των Ευρωπαίων και θα τροφοδοτούσε τα ανερχόμενα εθνικιστικά κινήματα. Ο Γερμανοεβραίος Φραντς Μπόαζ ήταν από τους πρώτους πολέμιους του φυλετισμού. Αφού κατάφερε να εξασφαλίσει την έδρα της Ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο Columbia, εργάστηκε σκληρά μαζί με τους μαθητές του προκειμένου να στρέψει την Ανθρωπολογία μακριά από την μελέτη των φυλετικών χαρακτηριστικών και προς την ψευδοεπιστήμη της “Κοινωνικής Ανθρωπολογίας”, η οποία ασχολείται μόνο με έθιμα και πολιτιστικά χαρακτηριστικά. Ο πόλεμος κατά της φυλής έφτασε στο αποκορύφωμά του με τον Άσλει Μόνταγκου (το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Ίσραηλ Έρενμπεργκ και είχε μεγαλώσει στο Ιστ Εντ του Λονδίνου), ο οποίος ταξίδευε στις Η.Π.Α. παριστάνοντας τον Βρετανό ευγενή απόφοιτο του Κέμπριτζ και παρέδιδε αντιφυλετικές διαλέξεις (χωρίς να είναι στην πραγματικότητα κάτοχος διδακτορικού ή μεταπτυχιακού). Η νίκη των συμμάχων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σήμανε την ταυτόχρονη επικράτηση των αντιφυσικών ιδεολογημάτων και την απαγόρευση της Φυλετικής Κοσμοθεώρησης. Αμέσως μετά τον πόλεμο, η συσταθείσα από τους Συμμάχους UNESCO εξέδωσε την γνωστή “Ανακοίνωση περί Φυλής”, με συντάκτη τον Μόνταγκου και συνεργάτες τους Γκίνσμπεργκ, Λέβι-Στράους κλπ.. Παρά την αντίδραση των πλέον έγκριτων γενετιστών της εποχής (Φίσερ, Λεντς κ.α.), το περιεχόμενο της ανακοίνωσης, δηλαδή πως η φυλή δεν έχει καμία βιολογική υπόσταση, μετατράπηκε στο μεταπολεμικό επιστημονικό δόγμα.

Η ανακάλυψη του DNA και η αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος κατάφεραν ένα σημαντικό πλήγμα στο αντιφυσικό αυτό δόγμα. Ο ίδιος ο Τζέιμς Γουάτσον, ο άνθρωπος που ανακάλυψε το DNA, έχει δηλώσει πως οι Αφρικανοί διαφέρουν σημαντικά στην νοημοσύνη από τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα να δεχθεί την μήνη του παγκοσμίου κατεστημένου (αλλά και βίαιη επίθεση από αναρχικούς όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα). Ωστόσο, οι προπαγανδιστές της πολιτικής ορθότητας επιμένουν να αρνούνται τις φυλετικές διαφορές. Τα επιχειρήματα τους είναι τα εξής:

α) “Όλοι οι άνθρωποι είναι κατά 99% ίδιοι”. Πράγματι, το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι κατά 99% ίδιο για όλα τα μέλη του ανθρώπινου είδους, χωρίς όμως αυτό να έχει μεγάλη σημασία. Μικρές γενετικές διαφορές μπορούν να οδηγήσουν σε τεράστιες μορφολογικές αποκλίσεις. Οι άνθρωποι είναι επίσης κατά 98% ίδιοι με τους χιμπατζήδες, και κατά 70% ίδιοι με τα ποντίκια.

β) “Διακριτές φυλές δεν υφίστανται, εφόσον δεν μπορούν να οριστούν με ακρίβεια”. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία σχετικά με το πόσες φυλές υπάρχουν και πολλές φορές τα μεταξύ τους όρια είναι δυσδιάκριτα (στην περίπτωση λαών που κατοικούν στις παρυφές μιας φυλετικής περιοχής και παρουσιάζουν μεγάλο βαθμό επιμειξίας). Οι φυλές μπορούν να παρομοιαστούν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Το γεγονός πως τα όρια μεταξύ των χρωμάτων είναι θολά (καθώς τo ένα επικαλύπτει το άλλο) δεν σημαίνει πως τα χρώματα δεν υπάρχουν.

γ) “Δεν έχει περάσει αρκετός εξελικτικός χρόνος ούτως ώστε οι φυλές να αναπτύξουν διαφορετικά πνευματικά χαρακτηριστικά”. Αυτή η εμφανώς άτοπη θέση υποστηρίχθηκε από τον Αμερικανοεβραίο παλαιοντολόγο Στίβεν Γκουλντ, ο οποίος μάλιστα υποστήριζε πως οι φυλετιστές επιστήμονες του 20ου και του 19ου αιώνα πλαστογραφούσαν τα στοιχεία τους προκειμένου να καταδείξουν την ανωτερότητα των Λευκών. Σύγχρονες μελέτες έχουν αποδείξει πως αυτός που χάλκευε τα δεδομένα ήταν ο ίδιος ο Γκουλντ, του οποίου τα βιβλία ωστόσο συνεχίζουν να διδάσκονται στα πανεπιστήμια. Όπως προαναφέραμε, οι φυλές αναπτύχθηκαν ξεχωριστά για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Θα ήταν απίθανο η εξέλιξη η οποία επηρέασε όλα σχεδόν τα σωματικά τους γνωρίσματα να άφησε άθικτο το πιο σημαντικό ανθρώπινο όργανο, δηλαδή τον εγκέφαλο.

δ) “Υπάρχει μεγαλύτερη γενετική διαφοροποίηση εντός των φυλών παρά μεταξύ τους”. Αυτό το επιχείρημα είναι και το αγαπημένο των αντιρατσιστών. Προέρχεται από μια δημοσίευση του Αμερικανοεβραίου μαρξιστή βιολόγου Ρίτσαρντ Λεβόντιν, τη δεκαετία του ‘70, στην οποία ισχυριζόταν πως το 85% των ατομικών γενετικών διαφορών μπορεί να βρεθεί ανάμεσα σε άτομα της ίδιας φυλής και μόλις το 15% οφείλεται σε φυλετική και εθνοτική διαφορά (συγκεκριμένα, 7% οφείλεται σε διαφορές ανάμεσα σε φυλές και 8% σε διαφορές ανάμεσα σε έθνη εντός των φυλών). Το επιχείρημα είναι λανθασμένο για τρεις λόγους: Πρώτον, η ίδια η εργασία του Λεβόντιν αποδεικνύει τη βιολογική βάση της φυλής (αλλά και του έθνους), αφού το 15% δεν πρόκειται για διόλου αμελητέο ποσοστό. Δεύτερον, το συμπέρασμα πως η φυλή είναι ασήμαντη δεν προκύπτει λογικά από τα δεδομένα. Παραδείγματος χάριν, υπάρχει μεγαλύτερη διακύμανση στο ύψος εντός ενός φύλου, παρά μεταξύ των φύλων. Ο κοντύτερος άνδρας απέχει από τον ψηλότερο πολύ περισσότερο από ότι απέχει το μέσο ύψος των ανδρών από το μέσο ύψος των γυναικών. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η διαφορά στο ύψος ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες είναι αμελητέα ή ασήμαντη. Τρίτον, όπως απέδειξε ο Βρετανός βιολόγος Έντουαρντς το 2003, η εργασία του Λεβόντιν ήταν και τεχνικά λανθασμένη, καθώς δεν είχε λάβει υπόψη του την συσχέτιση ανάμεσα στα γονίδια. Το ζήτημα εδώ είναι αρκετά τεχνικό και πολύπλοκο, όμως η λογική του είναι απλή. Εάν υποθέσουμε πως υπάρχουν μόνο τέσσερα γονίδια, Α, Β, Γ και Δ, και πως μπορούν να βρεθούν και τα τέσσερα ανάμεσα στα μέλη δύο φυλών, τότε ένας γενετικός διαχωρισμός μεταξύ των δύο φυλών είναι αδύνατος. Εάν όμως παρατηρήσουμε πως στην μία φυλή το γονίδιο Α συνυπάρχει πάντοτε με το γονίδιο Γ, ενώ στην άλλη φυλή με το Δ, τότε η γενετική διαφορά γίνεται ξεκάθαρη. Στην πραγματικότητα, εάν εξεταστεί ένας ικανοποιητικός αριθμός γονιδίων, τότε ένα άτομο μπορεί να καταταχθεί σε συγκεκριμένη φυλετική κατηγορία με 100% ακρίβεια και θα είναι πάντα περισσότερο συγγενές με έναν ομοεθνή του από ότι με ένα μέλος διαφορετικού έθνους ή φυλής.

Κοινωνιοβιολογία και Εθνοκεντρισμός 

Η γενετική συγγένεια μεταξύ των μελών ενός έθνους έχει συνέπειες για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ένα από τα πρώτα μεγάλα αινίγματα της εξελικτικής βιολογίας ήταν η αιτιολόγηση της αλτρουιστικής συμπεριφοράς. Εφόσον ο στόχος κάθε οργανισμού είναι να επιβιώσει και να αναπαραχθεί, πώς εξηγείται το φαινόμενο των ατόμων που θυσιάζονται χάριν του συνόλου; Αρχικά οι βιολόγοι εξήγησαν τον αλτρουισμό με την θεωρία της επιλογής ομάδων, σύμφωνα με την οποία οι οργανισμοί πράττουν ανάλογα με το συμφέρον του είδους τους. Ωστόσο, η θεωρία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κανένα λιοντάρι δεν εκθέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο “για το καλό των λιονταριών”, όπως κανένας στρατιώτης δεν έπεσε ποτέ “για το καλό της ανθρωπότητας”. Τη δεκαετία του ’60, ο Ουίλιαμ Χάμιλτον πρότεινε την θεωρία της επιλογής συγγενών, σύμφωνα με την οποία τα ζώα και οι άνθρωποι θυσιάζονται υπέρ αυτών με τους οποίους μοιράζονται κοινά γονίδια. Η αγάπη προς τους συγγενείς, ειδικά προς τα παιδιά, είναι ένα βαθιά ριζωμένο ένστικτο, το οποίο αποσκοπεί στη διαιώνιση των γονιδίων. Η θεωρία τελικώς επικράτησε, παρά τις αντιδράσεις που συνάντησε αρχικά από διάφορους πολιτικά ορθούς ιεροεξεταστές και οδήγησε στην ανάπτυξη της επιστήμης της Κοινωνιοβιολογίας (στην οποία εναντιώθηκαν σθεναρά οι μαρξιστές, με προεξέχοντες τους Καμιν, Γκουλντ και Λεβόντιν – άπαντες Εβραίοι).

Μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της επιλογής συγγενών είναι το φαινόμενο του εθνοκεντρισμού. Εφόσον όλα τα μέλη ενός έθνους είναι μεταξύ τους συγγενή, έπεται πως η αγάπη προς το έθνος και η θυσία υπέρ αυτού είναι επίσης χαραγμένες στο ανθρώπινο ένστικτο. Οι άνθρωποι είναι διαμορφωμένοι έτσι ώστε να υπερασπίζονται, να συμπαθούν και να έλκονται από άτομα που μοιράζονται τα ίδια γονίδια με αυτούς. Σε μια έρευνα που ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να βαθμολογήσουν διάφορα πρόσωπα με κριτήρια ελκυστικότητας, αυτοί προτίμησαν τα πρόσωπα που έμοιαζαν περισσότερο στους ίδιους – δηλαδή εικόνες του δικού τους προσώπου, που μέσω ψηφιακής επεξεργασίας είχαν μετατραπεί σε πρόσωπα του αντίθετου φύλου! Γνωστό είναι επίσης το φαινόμενο της γενετικής σεξουαλικής έλξης, στο οποίο στενοί συγγενείς (συνήθως αδέλφια), οι οποίοι έχουν μεγαλώσει ξεχωριστά, ερωτεύονται όταν πρωτογνωρίζονται ως ενήλικες. Αυτό το φαινόμενο είναι σπάνιο σε συγγενείς που μεγαλώνουν μαζί εξαιτίας του φαινομένου αντίδρασης του Γουέστερμαρκ, που αποτελεί δικλείδα ασφαλείας για την αποφυγή της αιμομιξίας (η οποία παράγει τερατογενέσεις και αδύναμους απογόνους). Πειράματα σε νεογέννητα βρέφη έχουν δείξει πως αυτά αντιδρούν θετικά σε εικόνες ατόμων της ίδιας φυλής. Το ίδιο συμβαίνει και με το φαινόμενο της φυλετικής οσμής. Οι νευρώνες μας έχουν προγραμματιστεί ώστε να μας προκαλεί απέχθεια η οσμή ξένων φυλών, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα αναπαραγωγής με άλλες φυλές. Η οξυτοκίνη (γνωστή και ως “ορμόνη της αγάπης”) είναι η ορμόνη που ευθύνεται για την αγάπη μεταξύ των συζύγων και για την στοργή της μητέρας προς το βρέφος. Επίσης, βελτιώνει τη διάθεση και την κοινωνική συμπεριφορά, ενισχύει τα αισθήματα εμπιστοσύνης και γενναιοδωρίας και μειώνει τον φόβο. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν πως η έκκριση οξυτοκίνης συσχετίζεται και με τον εθνοκεντρισμό. Άτομα με υψηλή οξυτοκίνη παρουσιάζουν έντονες φυλετικές προκαταλήψεις και ταυτίζονται περισσότερο με την εθνοτική τους ομάδα. Σε μια έρευνα, μάλιστα, οι συμμετέχοντες στους οποίους είχε χορηγηθεί οξυτοκίνη συγκινήθηκαν περισσότερο στη θέα της εθνικής τους σημαίας από ότι οι υπόλοιποι!

Βλέπουμε, λοιπόν, πως ο εθνικισμός, η ταύτιση με το έθνος και η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, βασισμένο σε προαιώνιους βιολογικούς νόμους και συνυφασμένο με τα πλέον ευγενή συναισθήματα του ανθρώπου (την αγάπη προς τους συγγενείς). Από γενετικής απόψεως (δηλαδή από άποψη χαμένων γονιδίων), ο θάνατος μερικών συμπατριωτών είναι για έναν άνθρωπο αντίστοιχος με τον θάνατο του παιδιού του. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία είναι ουσιαστικά η διαπάλη των φυλών για την εξάπλωση των γονιδίων τους. Η σύγχρονη αντικατάσταση του Ευρωπαϊκού πληθυσμού (μέσω της υπογεννητικότητας και της μετανάστευσης) μπορεί να ιδωθεί υπό αυτό το πρίσμα. Κάθε μείωση του πληθυσμού ενός έθνους μειώνει και την ποικιλότητα της γονιδιακής του δεξαμενής. Η αντικατάσταση του πληθυσμού από ξένους είναι ακόμη χειρότερη, καθώς η γονιδιακή ροή αλλοιώνει αυτήν τη δεξαμενή και τα διακριτά χαρακτηριστικά του έθνους χάνονται. Για έναν Άγγλο, η αντικατάσταση 10.000 Άγγλων από ισάριθμους Δανούς είναι ανάλογη (σε όρους απώλειας δικών του γονιδίων), με 167 χαμένα παιδιά. Όταν όμως η αντικατάσταση αφορά λαούς που τους χωρίζει τεράστια γενετική απόσταση, το αποτέλεσμα είναι πιο εκκωφαντικό: Η αντικατάσταση 10.000 Άγγλων από 10.000 Νιγηριανούς είναι ανάλογη με 10.854 χαμένα παιδιά. Συνεπώς, θεωρητικά, θα ήταν προτιμότερο για έναν Ευρωπαίο που νοιάζεται για τη γενετική του κληρονομιά να θυσιαστεί προκειμένου να εμποδίσει την εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων Αφρικανών στην χώρα του, παρά να κάνει δικά του παιδιά! 

Το μεταπολεμικό κατεστημένο προσπάθησε απελπισμένα να απομακρύνει τις κοινωνικές επιστήμες από τη μελέτη των βιολογικών νόμων, προκειμένου να απονομιμοποιήσει και να δαιμονοποιήσει τον Φυλετισμό και τον Εθνικισμό. Ματαίως, καθώς ο Εθνικισμός δεν είναι μια ακόμη πολιτική θεωρία και ως εκ τούτου δεν ξεριζώνεται εύκολα. Είναι βασικό ένστικτο, μέρος των συναισθημάτων που μας κάνουν ανθρώπους και συνταγή της φύσης για την επικράτηση στον αγώνα για επιβίωση. 

Κλείνουμε με ένα απόσπασμα από την “Καταγωγή του Ανθρώπου”, του Καρόλου Δαρβίνου: 

“Μια φυλή που περιλαμβάνει πολλά μέλη τα οποία – έχοντας ανεπτυγμένο το πνεύμα του πατριωτισμού, της αφοσίωσης, της πειθαρχίας, της τόλμης και της αγάπης – θα ήταν πάντα έτοιμα να βοηθήσουν το ένα το άλλο και να θυσιαστούν για το κοινό καλό, θα ήταν νικηφόρα έναντι των υπολοίπων φυλών, και αυτό θα ήταν φυσική επιλογή”.

ΠΗΓΕΣ: 
Δημήτριος Δημόπουλος – Εισαγωγή στην Βιοπολιτική: Το Εθνικό Δόγμα, Ελέυθερη Σκέψις, Αθήνα 1997 
Pierre L. van den Berghe – Το Εθνοτικό Φαινόμενο, Elsevier, New York 1981 
J. Philippe Rushton – Race, Evolution, and Behavior: A Life History Perspective, Transaction, New Brunswick, NJ 1995 
Frank Salter – On Genetic Interests: Family, Ethnicity and Humanity in an Age of Mass Migration, Peter Lang, Frankfurt-am-Main 2003 
Vincent Sarich & Frank Miele – Race: The Reality of Human Differences, Westview Press, Boulder 2004 
Gregory Cochran & Henry Harpending – The 10,000 Year Explosion: How Civilization Accelerated Human Evolution, Basic Books, New York 2009 
Nicholas Wade – A Troublesome Inheritance: Genes, Race and Human History, Penguin, New York 2014 
Kevin MacDonald – What Makes Western Culture Unique (The Occidental Quarterly, Θέρος 2002, σελ. 9-38) 

του Α. Γ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -