Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Νότια Αφρική, για τις οποίες μέχρι τώρα θα γνωρίζουν οι περισσότεροι αναγνώστες, καθιστούν ξεκάθαρη την αναγκαιότητα μίας πολιτικής παρέμβασης της Δύσης. Κάτω από την ηγεσία του νέου προέδρου της χώρας, Ραμαφόσα, το κοινοβούλιο έχει ξεκινήσει τη διαδικασία για τη θέσπιση μιας συνταγματικής τροπολογίας, που επιτρέπει την άνευ αντιστάθμισης κατάσχεση της γης από την πλευρά της κυβέρνησης. Θα πρέπει να διευκρινίσουμε - σαν να μην ήταν απολύτως προφανές - ότι αυτό σημαίνει την άνευ αντιστάθμισης κατάληψη της Λευκής ιδιοκτησίας. 

Κατά την εκτίμηση του Dan Roodt, συνιδρυτή της ομάδας Pro-Afrikaans Action, το συνήθως νωθρό και αργοκίνητο ANC (=Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο) έχει κάθε πρόθεση να εντατικοποιήσει την παρούσα υπόθεση. Πράγματι, ο Ραμαφόσα κατέστησε την πολιτική αυτή απόφαση ως ένα από τα κεντρικά σημεία της προεδρίας του και η συνταγματική επιτροπή που έχει αναλάβει την προετοιμασία της έκθεσης, σχετικά με την προτεινόμενη τροπολογία, πρέπει να υποβάλει τις εργασίες της μέχρι τις 30 Αυγούστου του τρέχοντος έτους. Στη συνέχεια, επιστρέφει στο κοινοβούλιο για την τελική συζήτηση και την τελική ψηφοφορία. Η τροπολογία θα απαιτήσει πλειοψηφία των δύο τρίτων για να περάσει και σύμφωνα με τον υπάρχοντα συσχετισμό των δυνάμεων, η πλειοψηφία αυτή υπάρχει από τους υποστηρικτές της τροπολογίας. 

Ο Μάλεμα, ηγέτης των λεγόμενων "Αγωνιστών της Οικονομικής Ελευθερίας" (οι κακοποιοί της εποχής μας πάντα προτιμούν τους ωραίους τίτλους), ισχυρίστηκε ότι η ανακατανομή της γης είναι θέμα "δικαιοσύνης". Αυτή η λέξη, βέβαια, περιγράφει μία έννοια τόσο ευρεία, που μπορεί να τη χρησιμοποιήσει κι ένας κλέφτης. Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές των Μπόερς (η ομάδα που θα πληγεί περισσότερο από μία τέτοια τροπολογία) έχουν διαμετρικά αντίθετη άποψη: 

1. Οι Μπόερς εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της Νοτίου Αφρικής γενιές πριν, σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι και τέσσερις αιώνες. 

2. Σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι Μπόερς δεν πήραν τίποτα από τις αυτόχθονες φυλές, αλλά εγκαταστάθηκαν σε αδούλευτες και ακατοίκητες εκτάσεις. 

3. Η όλη ιδέα ότι οι Μπόερς έκλεψαν κάτι από τους Αφρικανούς δεν μπορεί να σταθεί για τον απλό λόγο ότι οι σχεδόν πρωτόγονες αφρικανικές φυλές της εποχής δεν αντιλαμβάνονταν καμία έννοια προσωπικής περιουσίας, έτσι ώστε η παράγωγη έννοια της “κλοπής” να είναι τόσο αναχρονιστική όσο και νομικά κενή. 

4. Το θέμα της αυθεντικής ιδιοκτησίας είναι ιδιαίτερα περίπλοκο, καθώς τα περισσότερα, αν όχι όλα τα κομμάτια γης που καταλαμβάνονται από τους Μπόερς, ήταν ανέκαθεν αντικείμενα διαμάχης και πολέμων μεταξύ των τοπικών φυλών. 

5. Η σημερινή απαλλοτρίωση δεν μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση παρά μόνο να οδηγήσει σε οικονομική και κοινωνική καταστροφή μία ήδη αποσταθεροποιημένη και εύθραυστη χώρα. 

6. Πολλοί από τους Μαύρους που αναμένεται να ευνοήθούν από την αναδιανομή της γης δεν είναι στην πραγματικότητα απόγονοι των φυλών της περιοχής, αλλά απόγονοι μεταγενέστερων μεταναστών από τις περιοχές βόρεια της Νότιας Αφρικής. (Αρκετοί εξ αυτών, μάλιστα, ανήκουν σε διάφορες φυλές των Μπαντού, έναν βίαιο και επεκτατικό λαό, ο οποίος κατέσφαξε πολλούς Μπόερς). 

7. Εάν οι Μπόερς, που κατέχουν και καλλιεργούν την αμφισβητήσιμη γη για αιώνες, θα πρέπει να παραιτηθούν από την γη τους και να την παραδώσουν στους “αρχικούς ιδιοκτήτες”, τότε σίγουρα το ίδιο πρέπει να γίνει σε πολυάριθμες άλλες περιπτώσεις, όπως με τους Ισραηλινούς, με τους Κινέζους (π.χ. στο Θιβέτ), με τους Τούρκους (π.χ. Κουρδιστάν), με τους Αμερικανούς και με τους Αυστραλούς. Κάθε προσπάθεια σε μια τέτοια κατεύθυνση όμως, θα αντιμετώπιζε σθεναρή αντίσταση από τις εν λόγω χώρες. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κι άλλα επιχειρήματα μπορούν και πρέπει να προστεθούν στον κατάλογο αυτό. Όμως, αν και υποστηρίζουμε πλήρως την ενεργή τους χρήση από τους αδελφούς μας της Νότιας Αφρικής, οι οποίοι έχουν ανάγκη από όλα τα μέσα που διαθέτουν στη σημερινή απελπιστική πάλη, η όλη επιχειρηματολογία δεν έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη. 

Η μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Νότια Αφρική, παρά το συνειδητό προκάλυμμα της νομιμότητας, είναι στην πραγματικότητα πέραν του νόμου. Τα πιο ακλόνητα επιχειρήματα στον κόσμο δεν θα συγκινήσουν τους αντιπάλους διότι τα βασικά συμφέροντα που υπερασπίζεται κάθε πλευρά είναι θεμελιώδη για την ύπαρξή της. Κάθε πλευρά είναι, για ζωτικούς και αδιάσειστους λόγους, ήδη πεπεισμένη για το πού βρίσκεται η αλήθεια και απλώς παραθέτει post-hoc επιχειρήματα υπέρ αυτού που ήδη πιστεύει, το οποίο δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με αυτό που πιστεύει η άλλη πλευρά. Κατά συνέπεια, όσο πιο φριχτή γίνεται η κατάσταση, τόσο περισσότερο αυτοί οι ανταγωνιστές θα στραφούν σε όποια μέσα μπορούν να χρησιμοποιήσουν ρεαλιστικά για να φτάσουν στη νίκη τους. 

Ο Θουκυδίδης εξέφρασε αυτές τις ιδέες μέσω του εκπροσώπου των Αθηναίων στον διάσημο διάλογο με τους Μηλίους: 

“Νομίζομεν, τουναντίον, ότι επιβάλλεται να επιδιώξωμεν και ημείς και σεις ό,τι θεωρούμεν αληθώς κατορθωτόν, αφού εξίσου γνωρίζομεν και οι δύο, ότι κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του. (Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου, Βιβλίο Ε’, §89).

Εάν, όμως, αυτό ισχύει απόλυτα - αν τα πράγματα πάνε καλά για τους ισχυρότερους και τους πιο αδίστακτους – τότε τί; Είναι η συζήτηση και τα επιχειρήματα απλώς μάταια, τόση χαμένη αναπνοή και σπατάλη μελάνης; Ακριβώς το αντίθετο. Καταρχήν, οι συζητήσεις και τα επιχειρήματα είναι αναγκαία, όχι για να πείσουμε τους εχθρούς μας, αλλά για να συσπειρώσουμε τους συμμάχους μας. Η επιχειρηματολογία απέναντι στους αντιπάλους μας είναι στην πραγματικότητα πάντοτε στοχευμένη, άμεσα ή έμμεσα, στην προσπάθεια να ξυπνήσουν οι δικοί μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η δικαιοσύνη παύει να υφίσταται όταν δεν μπορεί να εφαρμοστεί. 

Η δικαιοσύνη υπάρχει μόνο μέσα σε ένα οργανωμένο έθνος. Μία κοινωνία ανθρωπίνων όντων μπορεί να θεωρηθεί έθνος μόνο αν αποτελείται από ομάδες που είναι βιολογικά συγγενικές. Μεταξύ ομάδων, οι οποίες είναι ουσιαστικά και με κάθε τρόπο ξένες η μία στην άλλη, ο φυσικός τρόπος αλληλεπίδρασης είναι μέσα από παιχνίδια εξουσίας και η δικαιοσύνη σε τέτοιες καταστάσεις μετατρέπεται σε εργαλείο ή όπλο. 

Αυτή η δυναμική παρατηρείται σε ολόκληρη τη Δύση και έχει γίνει προφανής για όσους δεν τυφλώνονται από τα δόγματα της ισότητας. Μπορεί να φανεί στην ολοένα και πιο διχαστική και φυλετική πολιτική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορεί να ακουστεί στα όλο και πιο επιτακτικά απαιτητικά αιτήματα των μουσουλμάνων σε όλη την Ευρώπη για την αποδοχή του νόμου της Σαρία και για την οικοδόμηση των τζαμιών τους. Μπορεί να αγγιχτεί, σχεδόν, σε γεγονότα όπως ο πρόσφατος όχλος βίαιων Μαύρων της Φλωρεντίας, που “διαμαρτυρήθηκε” για τη δολοφονία ενός Σενεγαλέζου άνδρα, καταστρέφοντας τις βιτρίνες των καταστημάτων, ανατρέποντας τους κάδους και φτύνοντας κυριολεκτικά στο πρόσωπο του δημάρχου. Αυτές είναι ξεκάθαρα διαφωνίες, όχι μεταξύ των μελών ενός έθνους, αλλά μεταξύ των μελών αρκετών εθνών που ζουν σε καταστροφικά μικρή απόσταση μεταξύ τους. 

Από οποιαδήποτε εξωεθνική άποψη (και όλες οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ εθνών ή λαών με εξαιρετικά διαφορετικά έθιμα ή προέλευση κατ' ανάγκη συμβαίνουν εξωεθνικά), το δίκαιο είτε καταλαμβάνεται είτε παραχωρείται. Καταλαμβάνεται με αδίστακτη δύναμη και παραχωρείται από μεγαλοψυχία ή λόγω της παρακμής. Και στις δύο περιπτώσεις, ο ισχυρός είναι αυτός που βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση. Η ιδέα των “καθολικών δικαιωμάτων” ή ενός “διεθνούς δικαίου” που στερείται ενός διοικητικού οργάνου ικανού να επιβάλει αυτό το δίκαιο είναι ουσιαστικά άδεια – ή, καλύτερα, αυτά τα “δικαιώματα” και αυτό το “δίκαιο” αφορούν μόνο τις αλληλεπιδράσεις εκείνων των ομάδων ανθρώπων που δεσμεύονται από μία εσωτερική αίσθηση τιμής ή δικαιοσύνης για να συμμορφώνονται με τους περιορισμούς που επιβάλλονται από έναν τόσο αδύναμο γίγαντα όπως, για παράδειγμα, τα Ηνωμένα Έθνη. 

Οι ηγέτες των Νοτιοαφρικανών συγγενών μας παρέδωσαν το δικαίωμά τους να κυβερνούν το 1994 και οι Μπόερς και Αφρικάνερς πρέπει τώρα να ζήσουν με τις συνέπειες αυτής της επιλογής, χρησιμοποιώντας τα πενιχρά μέσα που έχουν στη διάθεσή τους για να υπερασπιστούν το δίκαιό τους. Εμείς, στις άλλες περιοχές της Δύσης, είμαστε ακόμα σε θέση ώστε να διατηρούμε τον έλεγχο των καθεστώτων μας, των εδαφών μας και των συνήθειών μας. Θα συνεχίσουμε να τον διατηρούμε μόνο αν αντιληφθούμε εγκαίρως ότι το δικαίωμα διακυβέρνησης που διαθέτουμε σήμερα δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αποτέλεσμα θεϊκής παρέμβασης: Το κέρδισαν οι πρόγονοί μας σε μακρές και αιματηρές διαμάχες εναντίον ξένων λαών. Αυτό το δικαίωμα είναι εφικτό μόνο μέσα στο πλαίσιο των κοινωνιών που αυτοί έχουν ανεγείρει και που εμείς διατηρούμε. Κανείς άλλος λαός του κόσμου, μέσα ή έξω από τις κοινωνίες μας, δεν θα αναγνωρίσει τα δικαιώματα μας. Οι ξένοι λαοί δεν είναι ούτε υποχρεωμένοι ούτε γενικά πρόθυμοι να αναγνωρίσουν συμφέροντα παρά μόνο τα δικά τους. Αυτό είναι, με τον τρόπο του, μία αρχή της δικαιοσύνης. 

Ας είναι, λοιπόν, αυτός ο κανόνας που φέρουμε στους συνανθρώπους μας στη Δύση: Δικαιοσύνη μεταξύ αδελφών, δικαιώματα μεταξύ συγγενών λαών. Και όσον αφορά στις σχέσεις μας με όλους αυτούς τους λαούς και τα μέρη που ανήκουν στον υπόλοιπο κόσμο, όπως το έθεσε ο Βιργίλιος με έναν γνήσια δυτικό τρόπο: “Να αφήσουμε ήσυχους τους ταπεινούς και να αφανίσουμε τους αλαζόνες”

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Π. Κ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -