Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Πολλοί άνθρωποι υποστηρίζουν πως δεν υπήρξαν ποτέ "βίαιοι" . Γενικά, οι άνθρωποι παλεύουν να "αποθαρρύνουν" τη χρήση βίας και την αντιμετωπίζουν ως κάτι τελείως αρνητικό και μη αποδεκτό. Οι περισσότεροι από αυτούς αποτυγχάνουν να ξεχωρίσουν τη δίκαιη από την άδικη βία. Κάποιοι ιδιαίτερα κενόδοξοι, δικαιοφανείς τύποι αρέσκονται να πιστεύουν ότι έχουν ξεπεράσει πλήρως τους μοχθηρούς και βίαιους πολιτισμούς των προγόνων τους. Μας λένε ότι “η βία δεν είναι απάντηση” και υποστηρίζουν πως με τη βία δεν λύνεται τίποτα. 

Κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Κάθε ένας από αυτούς βασίζεται στη βία καθημερινά, σε κάθε έκφανση της ζωής του. 

Την ημέρα των εκλογών, άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα κάνουν ατέλειωτες ουρές για να ρίξουν στη κάλπη τα ψηφοδέλτιά τους και με αυτόν τον τρόπο ελπίζουν να επηρεάσουν το ποιος θα αναλάβει τα ηνία της εξουσίας. Αυτοί που θέλουν να παύσει η βία - λες και είναι κάτι εφικτό ή και επιθυμητό από τη φύση - προσπαθούν να αφοπλίσουν τους συμπολίτες τους (σημ. μτφρ. αναφορά στους αμερικανικούς νόμους περί οπλοκατοχής). Ο αφοπλισμός δεν σταματάει τη βία ουσιαστικά. Απλώς δίνει στον κρατικό συρφετό το μονοπώλιο στη βία. Μας καθιστά “ασφαλείς”, αρκεί βέβαια να μην έρθουμε αντιμέτωποι ποτέ με το "σύστημα" ή το "πελατειακό κράτος" που κυβερνά. 

Όλες οι κυβερνήσεις - αριστερές, δεξιές ή άλλες - είναι από τη φύση τους καταναγκαστικές. Και έτσι πρέπει να είναι. Η τάξη απαιτεί βία. 

Μία εξουσία που δεν υποστηρίζεται από την απειλή της βίας είναι απλώς μια εισήγηση. Τα κράτη βασίζονται σε νόμους που επιβάλλονται από ανθρώπους που είναι έτοιμοι να ασκήσουν βία εναντίον των παραβατών. Κάθε φόρος, κάθε κώδικας και κάθε αίτηση αδειοδότησης απαιτεί και μια κλιμακούμενη σειρά ποινών, που στο τέλος οδηγούν μέχρι και σε βίαιη κατάσχεση περιουσίας ή ακόμα και σε φυλάκιση από ένοπλους κρατικούς υπαλλήλους οι οποίοι είναι έτοιμοι να κάνουν χρήση της βίας σε περίπτωση αντίστασης ή μη συμμόρφωσης. Κάθε φορά που ένας γονιός απαιτεί αυστηρότερες ποινές για την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, την πώληση τσιγάρων και ποτών σε ανηλίκους ή για την μη ανακύκλωση σκουπιδιών στη γειτονιά, ζητά από το κράτος να χρησιμοποιήσει βία για να επιβάλει τη θέλησή του. Και δεν το ζητάει, το απαιτεί. Η εφαρμογή του οικογενειακού δικαίου και κάθε νόμου περί πυροβόλων όπλων, περί κυκλοφορίας, περί μετανάστευσης, περί εισαγωγών/εξαγωγών και κάθε χρηματοοικονομικής ρύθμισης εξαρτάται τόσο από την προθυμία όσο και από τα μέσα της ισχυρότερης κοινωνικά ομάδος να επιβάλει την τάξη της δια της βίας. 

Όταν ένας περιβαλλοντολόγος απαιτεί να "σώσουμε τις φάλαινες", υποστηρίζει στην πραγματικότητα την άποψη ότι η σωτηρία των φαλαινών είναι τόσο σημαντική που αξίζει μέχρι και να βλάψεις τους ανθρώπους που βλάπτουν τις φάλαινες. Αν οι ηγέτες των κρατών συμφωνούσαν όντως και δήλωναν ότι ήταν πράγματι σημαντικό να “σώσουν τις φάλαινες”, αλλά στη συνέχεια δεν τιμωρούσαν εκείνους που έβλαπταν τις φάλαινες ή δεν τους επέβαλαν κυρώσεις υπό την απειλή της βίαιης αστυνομικής ή της στρατιωτικής δράσης, το εκφρασμένο αυτό συναίσθημα δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα. Όσοι επιθυμούσαν να βλάψουν τις φάλαινες θα αισθάνονταν ελεύθεροι να το κάνουν ατιμώρητοι. 

Δίχως δράση, τα λόγια είναι απλά λόγια. Δίχως βία, οι νόμοι είναι απλά λόγια. 

Η βία δεν είναι η μόνη απάντηση, αλλά είναι η τελική απάντηση. 

Βεβαίως, μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί ηθικά και δεοντολογικά επιχειρήματα και να απευθύνει έκκληση προς τη λογική, το συναίσθημα, την αισθητική και τη συμπόνια για να αποφύγει βίαιες καταστάσεις. Οι άνθρωποι σίγουρα κινούνται από αυτά τα αισθήματα και όταν πείθονται επαρκώς – δεδομένου ότι η επιχειρηματολογία δεν καταντά ενοχλητική - συχνά επιλέγουν να μετριάσουν ή να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους. 

Ωστόσο, η εκούσια υποχώρηση της πλειοψηφίας αναπόφευκτα δημιουργεί μια τρωτή κατάσταση που περιμένει να εκμεταλλευτεί όποιος είναι αποφασισμένος να παραβιάσει κοινωνικούς και δεοντολογικούς κανόνες. Η ειρήνη μπορεί να διατηρηθεί χωρίς βία μόνο όταν όλοι ανεξαιρέτως συμφωνήσουμε να διατηρήσουμε την ειρήνη, κάθε ένα άτομο σε κάθε διαδοχική γενιά, για πάντα. Εάν κάποιος τυχαίος παραβάτης μπει στη διαδικασία να αναρωτηθεί για ποιο λόγο να μην παραβεί τους κανόνες και η απάντηση της αντι-βίαιης κοινωνίας είναι απλά ότι δεν τον θεωρεί καλό και αντάξιο μέλος της ανθρωποκεντρικής ειρηνικής κοινότητας, τότε το πιθανότερο είναι να μην συγκινηθεί και να κάνει αυτό που είναι να κάνει. 

Η βία είναι η τελική απάντηση στην ερώτηση: “Για ποιο λόγο να μην παρανομήσω”; 

Η βία είναι ο χρυσός κανόνας, η εφεδρεία που εγγυάται την τάξη. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ καλύτερη από έναν χρυσό κανόνα, διότι έχει παγκόσμια αξία. Η βία υπερβαίνει τις ιδιορρυθμίες της φιλοσοφίας, των θρησκειών, της τεχνολογίας και των πολιτισμών. Οι άνθρωποι λένε ότι η μουσική είναι μια οικουμενική γλώσσα, αλλά μια γροθιά στο πρόσωπο βλάπτει το ίδιο ανεξάρτητα από το ποια γλώσσα μιλάτε ή ποιο είδος μουσικής προτιμάτε. Εάν είστε παγιδευμένοι σε ένα δωμάτιο μαζί μου, με προσβάλλετε και αρπάξω ένα αντικείμενο για να σας χτυπήσω, ανεξάρτητα από το ποιος είστε, ο "πρωτόγονος" εγκέφαλός σας θα αντιληφθεί αμέσως "γιατί δεν πρέπει να παραβείτε τους κανόνες". Και έτσι επιτυγχάνεται μια συγκεκριμένη τάξη και πειθαρχία. 

Η πρακτική κατανόηση της βίας είναι τόσο θεμελιώδης για την ανθρώπινη ζωή και τάξη όσο και η ιδέα ότι η φωτιά καίει. Μπορείτε να τη χρησιμοποιήσετε, αλλά πρέπει να τη σέβεστε. Μπορείτε να ενεργήσετε εναντίον της και μερικές φορές μπορείτε να την ελέγξετε, αλλά δεν μπορείτε απλώς να την αποκλείσετε από την ζωή σας. Όπως η πυρκαγιά, μερικές φορές είναι συντριπτική και δεν ξέρετε ότι σας απειλεί άμεσα, μέχρι να είναι πλέον αργά. Μερικές φορές σε ξεπερνά η δύναμή της. Ρωτήστε τους Ινδιάνους Τσερόκι, τους Ίνκας, την οικογένεια των Ρομάνοφ, τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής και τους Ρωμαίους. Όλοι αυτοί γνωρίζουν από πρώτο χέρι την ουσία της βίας. 

Η βασική αναγνώριση ότι η τάξη απαιτεί βία δεν είναι αποκάλυψη, αλλά για κάποιους μπορεί να φαίνεται σαν μία. Η ίδια η ιδέα μπορεί να κάνει μερικούς ανθρώπους αποπληκτικούς και κάποιοι θα προσπαθήσουν να το αμφισβητήσουν με όλα τα περίπλοκα και υποθετικά επιχειρήματα, γιατί δεν ακούγεται πολύ "ωραία". Αλλά κάτι δεν χρειάζεται να είναι "ωραίο" για να είναι αλήθεια. Η πραγματικότητα δεν λυγίζει για να διευκολύνει τη φαντασία ή τον συναισθηματισμό. 

Η πολύπλοκη κοινωνία μας βασίζεται στη βία μέσω εντολοδόχων, με συνέπεια το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών να περιπλανιέται στην ιδιωτική του ζωή και στη δημόσια σφαίρα χωρίς να χρειάζεται να κατανοήσει ποτέ ή να φιλοσοφήσει βαθιά τη βία, διότι όλο και απομακρύνεται από αυτήν. Ο περισσότερος κόσμος την αντιλαμβάνεται ως ένα μακρινό, αφηρημένο πρόβλημα, το οποίο πρέπει να επιλυθεί μόνο μέσω μιας υψηλής κρατικής στρατηγικής και ενός ευρύτερου κοινωνικού προγραμματισμού. Όταν η βία μας χτυπήσει την πόρτα, καλούμε απλά την αστυνομία και έρχεται να “σταματήσει” αυτή τη βία. Λίγοι πολίτες πραγματικά αντιλαμβάνονται ότι αυτό που κάνουμε ουσιαστικά είναι να πληρώνουμε ένα ένοπλο προστατευτικό σώμα για να έρθει και να εφαρμόσει τακτική βία για λογαριασμό μας. Όταν αυτοί που ασκούν βία σε εμάς συλλαμβάνονται χωρίς καμία αντίσταση, οι περισσότεροι από εμάς δεν κατανοούμε πραγματικά ότι ο λόγος που ένας δράστης επιτρέπει στον εαυτό του να συλληφθεί ειρηνικά είναι εξαιτίας του όπλου στο γοφό του αστυνομικού ή της έμμεσης αντίληψης ότι τελικά θα κυνηγηθεί από περισσότερους αξιωματικούς της αστυνομίας, που έχουν την εξουσία και το δικαίωμα ακόμη και να τον σκοτώσουν, εάν αυτός θεωρηθεί δημόσια απειλή. Δηλαδή, αν θεωρηθεί απειλή για την τάξη. 

Υπάρχουν περίπου δυόμισι εκατομμύρια έγκλειστοι στις φυλακές των Ηνωμένων Πολιτειών. Πάνω από το 90% είναι άνδρες. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν παραδόθηκαν μόνοι τους. Δεν επιχειρούν όμως να αποδράσουν διότι υπάρχει κάποιος φρουρός στον πύργο ασφαλείας έτοιμος να τους πυροβολήσει. Οι φιλήσυχοι πολίτες, οι ειρηνιστές, οι ακτιβιστές-celebrities και οι διάφοροι vegans "ελευθέρας βοσκής", όλοι πληρώνουν υπέρογκους φόρους, ώστε να συντηρούν μια ένοπλη κυβέρνηση με τελικό σκοπό να διατηρήσει την τάξη μέσω της βίας. 

Είναι όταν η δική μας "τακτική" βία υποχωρεί μπροστά στην "άτακτη" βία κάποιου άλλου, που μόνο τότε αναγκαζόμαστε να καταλάβουμε πόσο βασιζόμαστε σε εκείνους που διατηρούν την τάξη μέσω της βίας. Μετά από μία φυσική καταστροφή για παράδειγμα (σημ. μτφρ. αναφορά στις λεηλασίες της Νέας Ορλεάνης) οι παραβάτες κλέβουν επειδή μπορούν και σκοτώνουν επειδή νομίζουν ότι δεν θα υποστούν τις συνέπειες και δεν θα καταδικαστούν γι' αυτό. Η αντιμετώπιση της βίας και η εξεύρεση "βίαιων" εντολοδόχων που θα μας προστατεύσουν από άλλους βίαιους άνδρες γίνεται ξαφνικά μια ρεαλιστική και επείγουσα προτεραιότητα. 

Ένας φίλος κάποτε μου έγραψε μια ιστορία για ένα περιστατικό που του εκμυστηρεύτηκε ένας οικογενειακός του φίλος αστυνομικός και νομίζω ότι τα λέει όλα. Κάποιοι έφηβοι σε ένα εμπορικό κέντρο, έξω από ένα βιβλιοπωλείο, έπιασαν κουβέντα με κάποιους αστυνομικούς που βρίσκονταν εκείνη την ώρα σε υπηρεσία. Ένας αστυνομικός ήταν σχετικά ψηλός και ογκώδης, κάποιος που δεν θα θέλατε γενικά να τα βάλετε μαζί του. Ένα από τα παιδιά είπε στον συγκεκριμένο, πως δεν βλέπει γιατί η κοινωνία πρέπει να χρειάζεται αστυνομία. 

Ο αστυνομικός, έσκυψε και είπε στον ψηλόλιγνο νεαρό: “Έχεις καμία αμφιβολία στο μυαλό σου πως, αν θέλω, δεν μπορώ να σου σπάσω τα χέρια και να σου πάρω το βιβλίο που κρατάς”; 

Ο έφηβος, προφανώς ξαφνιασμένος από τη αγριάδα της δήλωσης, απάντησε: “Όχι”. 

“Γι 'αυτό χρειάζεσαι την αστυνομία, μικρέ”, απάντησε ο αστυνομικός. 

Ο George Orwell έγραφε στις "Σημειώσεις για τον Εθνικισμό" ότι, για τον κάθε πασιφιστή, η μεγάλη αλήθεια πως “όσοι καταδικάζουν τη βία μπορούν να το κάνουν μόνο επειδή άλλοι διαπράττουν βία για λογαριασμό τους” μπορεί να είναι εμφανής αλλά είναι αδύνατο να γίνει αποδεκτή. Αυτός ο παραλογισμός πηγάζει κυρίως από την αδυναμία αποδοχής της παθητικής μας εξάρτησης από τη βία για προστασία. Οι φαντασιακές ιδεοληπτικές ονειρώξεις των πασιφιστών - του τύπου "Imagine" του John Lennon - δυσχεραίνουν την ικανότητά μας να δούμε τον κόσμο όπως είναι πραγματικά και να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας για τη φυσικότητα της βίας που ενυπάρχει στο έλλογο ζώο που λέγεται άνθρωπος. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν την ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι ένα εγγενώς ειρηνικό πλάσμα. Αντιθέτως, υπάρχουν ουσιαστικά στοιχεία που υποστηρίζουν την αντίληψη ότι η βία ήταν πάντα μέρος της ανθρώπινης ζωής. Κάθε μέρα, οι αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν πρωτόγονα κρανία τραυματισμένα από όπλα ή από απότομα δυνατά χτυπήματα. Οι αρχαίοι νομικοί κώδικες ήταν συγκλονιστικά φρικιαστικοί. Αν αισθανόμαστε λιγότερο απειλούμενοι σήμερα, εάν αισθανόμαστε σαν να ζούμε σε μια μη βίαιη και πολιτισμένη κοινωνία, αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή έχουμε εκχωρήσει μεγάλο μέρος της δύναμης και της ενέργειας της καθημερινής μας ζωής στο κράτος. Κάποιοι το θεωρούν αυτό φυσιολογικό, αλλά μπορούμε να το θεωρήσουμε επίσης ανευθυνότητα και φυγοπονία. Μια επικίνδυνη τεμπελιά και φυγοπονία, μάλιστα, εάν αναλογιστούμε πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται πλέον τους πολιτικούς. 

Η βία δεν προέρχεται από ταινίες, βιντεοπαιχνίδια ή είδη μουσικής. Η βία προέρχεται από τα φυσικά ένστικτα του ανθρώπου. Είναι καιρός να συνέλθει ο κόσμος από τη θολούρα της δεκαετίας του 1960 και να αντιμετωπίσει ειλικρινά τα βίαια ενεργητικά ένστικτα. Οι άνθρωποι είναι "βίαιοι" και αυτό είναι στη φύση τους, πρέπει επιτέλους να γίνει αποδεκτό. Δεν μπορούμε απλώς να την καταδικάσουμε λεκτικά ή νομοθετικά. Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία σήμερα, δεν υπάρχει καμία ουσία να πιστεύουμε ότι κάποτε μπορεί η παγκόσμια ειρήνη να επιτευχθεί ή ότι η βία μπορεί ποτέ να “σταματήσει” έτσι απλά. 

Ήρθε η ώρα εμείς να σταματήσουμε επιτέλους να προβληματιζόμαστε και να μάθουμε να αγαπάμε το σπαθί. Η ιστορία μάς διδάσκει πως αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνει σίγουρα κάποιος άλλος. 

μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Δ. Β. 

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -