Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Η κινητοποίηση για τη Μακεδονία είναι η πιο γνήσια, αγνή, αυθόρμητη και ακηδεμόνευτη έκφραση της βούλησης της λαϊκής κοινότητας εδώ και πολλά χρόνια. Μιας λαϊκής κοινότητας γηρασμένης, παρηκμασμένης, εν πολλοίς εκφυλισμένης, η οποία όμως, έστω και την ύστατη στιγμή, επιστρατεύει κάθε υγιές κύτταρο σε μία συγκινητική προσπάθεια να δώσει σημεία ζωής και να ορθώσει ανάστημα. Είναι αρκετό αυτό για την ανάνηψη ή αποτελεί το κύκνειο άσμα της Ελλάδας ως οντότητα με εθνικό χαρακτήρα; Θα ήταν πρώιμο να προσπαθήσουμε να δώσουμε τώρα μία απάντηση σ' αυτό το ερώτημα αλλά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η κινητοποίηση που λαμβάνει χώρα έχει αξία ακριβώς επειδή θέτει το ερώτημα διακόπτοντας, προσωρινά ή όχι, μία προδιαγεγραμμένη πορεία εθνοδιάλυσης. 

Το σίγουρο είναι ότι αυτή η κινητοποίηση, η οποία αναμένεται να κορυφωθεί – αλλά όχι να λήξει – με το συλλαλητήριο των Αθηνών, συγκεντρώνει πολλά χαρακτηριστικά που προσδίδουν ιστορικότητα και προμηνύουν τη γέννηση κάτι νέου. Ακριβή πρόβλεψη και ορισμό της επιτυχίας – πέρα από το προφανές, δηλαδή τη διακοπή της διαπραγμάτευσης – δεν δύναται να δώσει κανείς. Όποιες πολιτικές ή κοινωνικές εξελίξεις και συσχετισμοί διαμορφωθούν όμως, όσο πιθανό κι αν είναι να κουβαλούν αρκετές από τις αρρώστιες της υφιστάμενης κατάστασης και όσο δυσμενείς κι αν παρουσιαστούν, θα έχουν αναμφίβολα θετικό πρόσημο. Κι αυτό ισχύει διότι θα αποτελούν το αποκύημα ενός οργανισμού σε χρόνια καταστολή, ο οποίος αποφάσισε επιτέλους να παλέψει για την επιβίωσή του ή, ορθότερα, για τη διαφύλαξη της εθνικής του ακεραιότητας και τη διατήρηση του πιο συνεκτικού δεσμού της οργανικότητάς του: Της εθνικής του ταυτότητας. 

Τα ειδοποιά χαρακτηριστικά της κινητοποίησης, δηλαδή η αποφασιστικότητα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων να οργανώσουν από τη βάση την αντίστασή τους απέναντι σε μία ακόμη αντεθνική, άρα και αντιλαϊκή, κυβερνητική απόφαση, χωρίς κεντρική πολιτική και πνευματική καθοδήγηση, βάζοντας στην εξίσωση όρους τιμής και αξιοπρέπειας, έχουν αναλυθεί επαρκώς όλο αυτό το διάστημα. Αυτοί που έσπευσαν αρχικά να τα υποτιμήσουν - όποια κι αν ήταν τα ελατήριά τους, από ιδεοληπτικούς διεθνιστές και ακραία φιλελεύθερους μέχρι ανυπόληπτους ελιτιστές - είτε οδηγήθηκαν σε στροφή 180 μοιρών είτε εκτέθηκαν με τον πιο θεαματικό τρόπο. Όσο γι' αυτούς που έμειναν με την απορία πώς γίνεται μετά από τόσες δεκαετίες συστηματικής πλύσης εγκεφάλου η λαϊκή κοινότητα να επιμένει να ξεσηκώνεται μαζικά για την πατρίδα και όχι για την "ταξική πάλη" ή για τις "ατομικές ελευθερίες", θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για την ανθρώπινη φύση. 

Μία σημαντική παράμετρος, που έχει ξεφύγει της δημοσιότητας και πρέπει να αναδειχθεί διότι αυτή θα καθορίσει καταλυτικά τη συνέχεια, είναι η σαφήνεια του αιτήματος σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα που έχει εκδηλωθεί. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, δεν χωρά παρερμηνείες και δεν αφήνει περιθώρια για πολιτικούς ελιγμούς: Καμία αναφορά στον όρο Μακεδονία ή σε παράγωγό του. Η ακεραιότητα της Μακεδονίας, έστω και μετά από δεκαετίες ανοχής βλαπτικών πολιτικών χειρισμών, δεν επιτρέπεται να γίνει αντικείμενο πολιτικής σπέκουλας και δοσοληψιών. Η παρούσα συγκυβέρνηση είναι ένοχη και μόνο που άνοιξε το θέμα μ' αυτόν τον τρόπο, ασχέτως της τελικής έκβασης. Η Μακεδονία δεν είναι ΔΕΚΟ, είναι ένας τόπος καθαγιασμένος από το αίμα αυτών που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της. Ως εκ τούτου, δεν χαρίζεται ούτε παζαρεύεται. Δεν είναι αντικείμενο δημοψηφίσματος – όχι σαν αυτά του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν κανονικού – διότι το μοναδικό σώμα που θα είχε δικαίωμα να βγάλει απόφαση θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει τους Μακεδονομάχους και τους αγέννητους. Άρα, λοιπόν, κανένας συμβιβασμός δεν πρόκειται να έχει ίχνος εντιμότητας. 

Η αξία αυτής της σαφούς και ξεκάθαρης θέσης της λαϊκής κοινότητας απέναντι στο ζήτημα της Μακεδονίας έγκειται σ' αυτό που πολλές φορές έχει αναφερθεί ως σχήμα λόγου αλλά, για πρώτη φορά στην ιστορία της μεταπολίτευσης, ισχύει απόλυτα: Ήρθε ο καιρός να μετρηθούμε. Ήρθε ο καιρός για τον καθένα απο εμάς να τοποθετηθεί απέναντι σ' αυτή την σαφή και ξεκάθαρη θέση - είτε το θέλει είτε όχι - είτε είναι πολιτικός είτε είναι πολίτης είτε επιθυμεί τον βολικό ρόλο του ιδιώτη. Ουδετερότητα δεν υπάρχει. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία αυτές τις ώρες. Αρκεί ο καθένας να ταχθεί εκεί όπου ανήκει και να αναλάβει τις ευθύνες της απόφασής του. Διότι, όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν, ο πιο επικίνδυνος εχθρός δεν είναι αυτός που απροκάλυπτα παίρνει θέση εναντίον σου, αλλά αυτός που λειτουργεί ως πέμπτη φάλαγγα. Αυτός που προσπαθεί να μείνει αλώβητος για να εκμεταλλευτεί την επόμενη ημέρα. Τέτοια περιθώρια δεν δίνονται πλέον σε κανέναν, ούτε σε φορείς ούτε σε κόμματα ούτε σε προσωπικότητες. Έκαστος εφ' ω ετάχθη. 

Το πρώτο μέτρημα έγινε στη Θεσσαλονίκη, το δεύτερο θα γίνει στην Αθήνα και ίσως χρειαστούν ακόμη πολλά για να δικαιωθεί αυτός ο αγώνας. Δεν πρόκειται να είναι εύκολος ή σύντομος αγώνας. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να ερμηνεύσουμε, να προβλέψουμε και να διαχειριστούμε στη συνέχεια. Κι εμείς, “είμαστε οι μαύροι λιγοστοί, λίγοι μα διαλεγμένοι” λέει το δημώδες. Και χαμογελάμε ιππεύοντας την τίγρη, όπως προστάζει το πεπρωμένο μας, καθώς θυμόμαστε έναν άλλον αιρετικό προφήτη να αναφέρει: “Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από τη βρώμα όπου κυλιόμαστε, θα μας σώσει από τη μετριότητα και την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε”. 

Και βροντοφωνάζουμε: Η Μακεδονία θα μας σώσει ξανά! 

του Χρήστου Καρανικόπουλου

Ταυτότητα

Αρχείο

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -