Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισαγωγή του βιβλίου του φίλου και συνεργάτη του Κύκλου Ιδεάπολις, Χρήστου Μπίσδα, με τίτλο "Η επέλαση του Ισλάμ στην Ευρώπη", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λόγχη. 

Στην ιεράρχηση των δεινών και των προβλημάτων του ανθρώπου είναι απόλυτα λογικό να προηγούνται αυτά που απειλούν ευθέως και άμεσα την ίδια την ύπαρξή του ως βιολογική οντότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι διαπραγματεύσιμα και διορθώνονται. Η οικονομία, για παράδειγμα, σαφέστατα επηρεάζει καταλυτικά την ποιότητα της ανθρώπινης διαβίωσης. Επειδή, όμως, πρόκειται για διαχείριση πόρων, η πορεία της χαρακτηρίζεται διαχρονικά από περιόδους διακυμάνσεων κατά τις οποίες - πέρα από ορισμένα ακραία ιστορικά παραδείγματα – το βιωτικό επίπεδο καταλήγει πάντα σε ένα νέο σημείο ισορροπίας, έστω και βιαίως. Η παρατεταμένη οικονομική κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα, σε πολύ πιο μεγάλο βαθμό απ' ότι στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, δεν είναι παρά η προσπάθεια εξισορρόπησης του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος με βάση τα εγχώρια δεδομένα, όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό. 

Μπορούμε πάντα να κάνουμε μία ακόμα οικονομική και κοινωνική ανάλυση της κρίσης με διαπιστώσεις, πορίσματα και εναλλακτικές προτάσεις. Κρίνοντας, μάλιστα, από την ποιότητα και το αποτέλεσμα της ατέρμονης σχετικής δημόσιας συζήτησης των τελευταίων ετών, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι χρήσιμο. Όπως, όμως, έλεγαν οι Λατίνοι: “Primum vivere deinde philosophare”, δηλαδή “πρώτα επιβιώνουμε και μετά φιλοσοφούμε”. Και, δυστυχώς, μέσα στην παραζάλη της οικονομικής κρίσης, αυτή η πρακτική ιεράρχηση μας διέφυγε - ίσως όχι τυχαία, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Φτάσαμε, λοιπόν, να απορροφούμαστε πλήρως από την καθημερινότητα, το άγχος, την ανεργία και τους λογαριασμούς ξεχνώντας παράλληλα να κάνουμε παιδιά και βλέποντας σταδιακά τη σύνθεση του πλήθους των συμπολιτών μας να αλλάζει φυλετικά χαρακτηριστικά, γλώσσα και θρησκεία. Γιατί για όλους εμάς που πιστεύουμε ότι το ιστορικό υποκείμενο είναι το έθνος – και όχι οι τάξεις ή το άτομο – το δημογραφικό και το λαθρομεταναστευτικό αποτελούν τα μείζονα ζητήματα για την επιβίωση και τη διαιώνιση της εθνοφυλετικής κοινότητας και η αντιμετώπισή τους οφείλει να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητά μας. 

Εξάλλου, η σύνδεση αυτών των δύο ζητημάτων αποτελεί πλέον γεγονός ευρέως αποδεκτό. Για τους, οικονομικά ή και κοινωνικά, φιλελεύθερους, που ασκούν την εξουσία στο γραφειοκρατικό έκτρωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βλέπουν τους ανθρώπους ως αριθμούς χωρίς ταυτότητα, η ραγδαία δημογραφική γήρανση της Ευρώπης αποτελεί αποκλειστικά ένα τεχνικό θέμα, το οποίο αντιμετωπίζεται με τη σταδιακή αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού από τις – υποκινούμενες - μεταναστευτικές ροές από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ασία. Σύμφωνα μ' αυτό το σχέδιο, στο βωμό της οικονομικής ανάπτυξης και της βιωσιμότητας των ασφαλιστικών ταμείων, ο μελλοντικός Ευρωπαίος θα είναι “αφομοιωμένος” σκουρόχρωμος ισλαμιστής. 

Ενώ, όμως, οι αυταπάτες περί αφομοίωσης αρχίζουν να διαλύονται στην κεντρική Ευρώπη - με βαρύ φόρο αίματος μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα - και οι κυβερνήσεις αναγκάζονται σε αναδίπλωση λόγω των πολιτικών πιέσεων, στην Ελλάδα η ατζέντα της μεταναστευτικής πολιτικής συνεχίζει να καθορίζεται από το προ πολλού ξοφλημένο αφήγημα του δήθεν ανθρωπισμού. Ένα αφήγημα που συντηρείται από το λεγόμενο “συνταγματικό τόξο” και τα ΜΜΕ χάρη στον πακτωλό κονδυλίων από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη στήριξη της υφιστάμενης αυτοκαταστροφικής πολιτικής. Κι ας έχει γεμίσει η ελληνική περιφέρεια και ο νησιωτικός χώρος από “κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας” γεμάτα από εξαγριωμένους εγκλωβισμένους λαθρομετανάστες... 

Ελλείψει ενιαίου, συγκροτημένου και οργανωμένου κινηματικού λόγου και δράσης για την αναστροφή της κατάστασης, το παρόν βιβλίο αποτελεί σημαντικό εφόδιο για έναν συλλογικό αγώνα επιβίωσης που μένει να δοθεί, αργά ή γρήγορα. Η συγκέντρωση της συνεπούς αρθρογραφίας χρόνων με την υπογραφή του Χρήστου Μπίσδα, μέσα από τη γνώση, την επιστημονική προσέγγιση και την εμπεριστατωμένη ανάλυση, προσφέρει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να ξεδιαλύνει τις σημαντικότερες πτυχές ενός οργανωμένου σχεδίου εποικισμού και, το κυριότερο, την επιχειρηματολογία για την αποδόμηση του αφηγήματος που οδηγεί στην άνευ όρων παράδοση. Ευχής έργον θα είναι να αποτελέσει και το εφαλτήριο για να ανοίξει εκ νέου η δημόσια συζήτηση για το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, με νέους όρους αυτή τη φορά. Αυτό, όμως, αποτελεί μία διαφορετική πρόκληση με αποδέκτες όλους μας. 

από τη συντακτική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού Ιδεάπολις

Ταυτότητα

Αρχείο

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -