Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Μια θλιβερή πρωτοπορία 

Το τελευταίο επεισόδιο στην κωμική επιθεώρηση που αποκαλείται Ελληνική Δημοκρατία έχει να κάνει με την προώθηση της τελευταίας λέξης της “προοδευτικής” ατζέντας. Συγκεκριμένα, την κοινοβουλευτική ζωή του τόπου απασχόλησε πρόσφατα το νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχετικά με τη “Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου”. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο εντάσσεται σε μια σειρά αντεθνικών μέτρων που βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα του κυβερνώντος κόμματος. Η αρχή έγινε με την αλλαγή του νομικού πλαισίου για την απόδοση ιθαγένειας και την αυστηροποίηση του “αντιρατσιστικού” λογοκριτικού νόμου. Η συνέχεια γίνεται με το εν λόγω νομοσχέδιο και την τροπολογία που ανοίγει το δρόμο στη λειτουργία της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης”. Όπως όλα δείχνουν, θα ακολουθήσει η νομιμοποίηση της χρήσης κάνναβης και η κορύφωση θα είναι ο γάμος ομοφύλων ζευγαριών.

Κάπως έτσι, άνοιξε μια δημόσια συζήτηση, την οποία προ ολίγων ετών ούτε που θα φανταζόμασταν πως θα ακούγαμε στην Ελλάδα. Η συζήτηση αφορά στο δικαίωμα αλλαγής της νομικής καταγραφής φύλου από τα 15 έτη. Μια τέτοια, ομολογουμένως πρωτοποριακή, νομοθεσία μετατρέπει την Ελλάδα σε μια από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου που επιτρέπει την αντιστροφή της φυσικής πραγματικότητας με μια μόνο τζίφρα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως νομική αναγνώριση νέας ταυτότητας φύλου προβλεπόταν ήδη από τη νομοθεσία, εφόσον όμως είχε πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου (δηλαδή ευνουχισμός και ορμονοθεραπεία). Εν τέλει, ο νόμος που πέρασε προβλέπει τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου χωρίς χειρουργική επέμβαση, υπό προϋποθέσεις για τις ηλικίες 15-18, μία εκ των οποίων είναι η ψυχιατρική διάγνωση πως ο αιτών πάσχει από Δυσφορία Φύλου. Αυτό οδηγεί την Ελλάδα στο να έχει ίδιο νομικό καθεστώς με άλλα 16 δυτικά κράτη, τα οποία έχουν περάσει παρόμοιους νόμους τα τελευταία έτη, συμφώνως προς τις επιταγές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι χλιαρές αντιδράσεις της αντιπολίτευσης κατέδειξαν, για άλλη μια φορά, τη θλιβερή κατάσταση που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό της πατρίδας μας. Η δήθεν συντηρητική Νέα Δημοκρατία - στα χνάρια της Μέρκελ, που νομιμοποίησε πρόσφατα τους γάμους ομοφυλοφίλων - δεν διαφώνησε επί της αρχής στο νομοσχέδιο, αλλά απαίτησε να γίνουν μικροαλλαγές στις προϋποθέσεις και έφερε αντιρρήσεις για το όριο ηλικίας. Ως αποτέλεσμα, ο δημόσιος διάλογος σε ΜΜΕ και βουλή περιορίστηκε στο εάν τα δεκαπεντάχρονα είναι ικανά να καθορίσουν το φύλο τους ή όχι, παίρνοντας ως δεδομένο δηλαδή πως το φύλο είναι μια μεταβλητή, η οποία καθορίζεται από τον ενδιαφερόμενο. Μέσα σ’ αυτή τη μαζική παράκρουση, δεν βρέθηκε κανείς να δηλώσει το αυτονόητο, πως το φύλο ως βιολογική πραγματικότητα δεν αλλάζει και δεν ορίζεται από κανέναν παρά μόνο από τα χρωμοσώματα τη στιγμή της σύλληψης, δηλαδή από την ίδια τη φύση. Και ενώ η Δεξιά ασχολούνταν με τα όρια ηλικίας και τις σπασμωδικές αντιδράσεις της Εκκλησίας, χωρίς να αρθρώσει εμπεριστατωμένο και επιστημονικό λόγο, η Αριστερά κατάφερνε ένα ακόμη καίριο πλήγμα στον εθνικό κορμό. Όσο για την εθνικιστική αντίδραση, αυτή εκφράστηκε από τις ρητορείες των βουλευτών της Χρυσής Αυγής περί “τσαπερδονοπουστοσφυρίχτρων” και τα δημοσιεύματα τύπου Ελεύθερης Ώρας.

Δυσφορία Γένους και άλλα ψυχικά νοσήματα

Ο επίσημος ισχυρισμός της κυβέρνησης για το συγκεκριμένο νομοθέτημα είναι πως έχει σκοπό να προστατεύσει και να βελτιώσει τις ζωές των διεμφυλικών. Ποιοί είναι όμως οι διεμφυλικοί (γνωστοί και ως τρανσέξουαλ, τραβεστί κ.α.); Οι υπέρμαχοι του νομοσχεδίου αναφέρουν πως αυτό αφορά κυρίως τους ερμαφρόδιτους (γνωστοί πλέον ως “ίντερσεξ άτομα”), δηλαδή άτομα που γεννήθηκαν με διαταραχές ανάπτυξης φύλου, ως αποτέλεσμα σπανίων γενετικών παθήσεων. Ωστόσο, αυτή η κατηγορία αποτελεί ένα μικρό ποσοστό των αποκαλούμενων διεμφυλικών και ένα απειροελάχιστο ποσοστό του γενικού πληθυσμού.

Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των διεμφυλικών είναι άτομα που πάσχουν από Δυσφορία Φύλου (ή Δυσφορία Γένους), όπως αυτή ορίζεται στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM), που εκδίδεται από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία και αποτελεί το σημείο αναφοράς σχετικά με τα ψυχικά νοσήματα. Αυτά τα άτομα δεν νιώθουν άνετα με το βιολογικό φύλο τους και ισχυρίζονται πως είναι “γυναίκες παγιδευμένες σε ανδρικά σώματα” ή το αντίστροφο. Το θλιβερό είναι πως η κοινωνία έχει πλέον αποδεχτεί αυτούς τους ισχυρισμούς ως βάσιμους και έχει δώσει το δικαίωμα σε αυτά τα άτομα να “αλλάζουν” το φύλο τους, αντί να τους αντιμετωπίσει σαν αυτό που πραγματικά είναι: Φρενοβλαβείς παγιδευμένοι σε σώματα ψυχασθενών.

Ο Αμερικανός ψυχίατρος Paul McHugh, αυθεντία επί του θέματος και επί σειρά ετών επικεφαλής της Ψυχιατρικής Κλινικής στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Johns Hopkins, ήταν από τους πρώτους που μελέτησαν την πρακτική της χειρουργικής επέμβασης αλλαγής φύλου. Όπως ο ίδιος τονίζει, το φύλο δεν δύναται να αλλάξει με μια χειρουργική επέμβαση. Η συγκεκριμένη επέμβαση είναι απλώς μια διαδικασία στείρωσης/ευνουχισμού στην οποία τα ανδρικά γεννητικά όργανα μετασχηματίζονται ώστε να ομοιάζουν με γυναικεία. Η εν λόγω διαδικασία ακολουθείται συνήθως από την λήψη ορμονών, οι οποίες κάνουν τους άνδρες να αναπτύσσουν θηλυκά δευτερογενή χαρακτηριστικά φύλου. Με απλά λόγια, ένας τρανσέξουαλ δεν είναι παρά ένας ευνούχος με βυζιά. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των διεμφυλικών είναι άνδρες που επιθυμούν να είναι γυναίκες. Σύμφωνα με τον Paul McHugh, πρόκειται για άτομα που διεγείρονται με την εικόνα του εαυτού τους ως αισθησιακή γυναίκα.

Ο McHugh, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Βιοηθικής στις ΗΠΑ, είναι ξεκάθαρος πολέμιος της ιδέας πως το φύλο μπορεί να μεταβληθεί και επέβαλε απαγόρευση σε επεμβάσεις αλλαγής φύλου στο Johns Hopkins, ήδη από το 1979. Όπως αναφέρει, έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα μελετώντας τις διαχρονικές έρευνες που έγιναν σε διεμφυλικούς που είχαν υποβληθεί σε εγχείρηση. Όλες οι σχετικές έρευνες καταδεικνύουν πως οι διεμφυλικοί – ακόμη και όσοι έχουν “αλλάξει φύλο” - έχουν ποσοστά κατάθλιψης και αυτοκτονικότητας κατά πολύ μεγαλύτερα από αυτά του γενικού πληθυσμού. Το γεγονός αυτό επισημάνθηκε και από την Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος, στην επιστολή με την οποία αντιτάχθηκε στο εκτρωματικό νομοσχέδιο. Η μεγαλύτερη σχετική έρευνα πραγματοποιήθηκε στην Σουηδία - όπου το κοινωνικό περιβάλλον κάθε άλλο παρά “ομοφοβικό” μπορεί να χαρακτηριστεί - και έδειξε πως οι διεμφυλικοί που έχουν υποβληθεί σε εγχείρηση παρουσιάζουν εικοσαπλάσια κρούσματα κατάθλιψης και αυτοκτονιών σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.

Το ανυπόστατο επιχείρημα των υποστηρικτών του νομοσχεδίου είναι πως η αλλαγή φύλου θα βοηθήσει του διεμφυλικούς να έχουν μια “κανονική” ζωή και θα εξαλείψει τα φαινόμενα εκφοβισμού (“bullying”). Σύμφωνα με αυτή την λογική, οι συμμαθητές του Τάκη που θέλει να γίνει Δήμητρα θα πάψουν να τον ενοχλούν και να τον κοροϊδεύουν όταν αλλάξει το όνομα του σε Δήμητρα και πάει στο σχολείο με γυναικεία ρούχα και αυξημένο στήθος λόγω λήψης ορμονών. Πέραν του γελοίου του πράγματος, η τραγική πραγματικότητα είναι πως, χάριν της πολιτικής ορθότητας και της αριστερής παράνοιας, άτομα που χρειάζονται ψυχιατρική παρακολούθηση αφήνονται να υποφέρουν στην τύχη τους. Η Δυσφορία Φύλου δεν θεραπεύεται με “αλλαγή φύλου”, είτε χειρουργική είτε νομική. Η αντίστοιχη “θεραπεία” σε ένα άτομο με σχιζοφρένεια που νομίζει ότι είναι ο Μέγας Ναπολέων θα ήταν να το αφήσεις να αλλάξει τα ληξιαρχικά του στοιχεία του σε Ναπολέων Βοναπάρτης και να υποβληθεί σε κοσμητικό χειρουργείο προκειμένου να μοιάσει στον Ναπολέοντα.

Όσον αφορά τον μικρό πληθυσμό των ερμαφρόδιτων, η “αλλαγή φύλου” δεν δικαιολογείται ούτε σε αυτή την περίπτωση. Τις εποχές που στην ψυχολογία κυριαρχούσε το δόγμα του Συμπεριφορισμού και αγνοούνταν οι βιολογικές παράμετροι, η καθιερωμένη πρακτική για τα αρσενικά που είχαν θηλυκά χαρακτηριστικά λόγω γενετικής ανωμαλίας ήταν να υποβάλλονται σε τέτοιες εγχειρήσεις, κάτι που οδήγησε σε απίστευτες ιστορίες πόνου. Γνωστή είναι η περίπτωση της Πολωνής πρωταθλήτριας σπρίντερ Στανισλάβα Βαλασίεβιτς, η οποία σημείωνε ρεκόρ που καμία συναθλήτρια της δεν μπορούσε να πιάσει, μέχρι που αποδείχτηκε μετά θάνατον πως επρόκειτο για ερμαφρόδιτο άνδρα. Ένας άνδρας με γυναικεία χαρακτηριστικά είναι ακριβώς αυτό, δεν γίνεται να μετατραπεί σε γυναίκα ούτε να αναγνωριστεί ως “τρίτο φύλο”.

Η πραγματική ουσία του νομοσχεδίου

Η αναγνώριση της “ταυτότητας φύλου”, λοιπόν, δεν έχει καμία σχέση με την ευημερία των διεμφυλικών, όπως και η ανοικτή μεταναστευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με την προστασία των “προσφυγόπουλων”, τα οποία στην χειρότερη καταλήγουν πνιγμένα στο Αιγαίο Πέλαγος και στην καλύτερη στοιβαγμένα σε άθλιους καταυλισμούς στο έλεος κυκλωμάτων σωματεμπορίας. Αντιθέτως, η πραγματική ουσία του νέου νόμου βρίσκεται αλλού. Η “Δεξιά” αντιπολίτευση, βαθιά διαποτισμένη από το μαρξιστικό υλιστικό πνεύμα, ανακάλυψε στο νομοσχέδιο μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από την οικονομική αφαίμαξη. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η νομοθετική αλλαγή είναι πολύ πιο σημαντική και έχει βαθύτερες και περισσότερο μακροχρόνιες συνέπειες από οποιαδήποτε αύξηση της φορολογίας.

Με αφορμή τις προαναφερθείσες μελέτες, που αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα και τον επώδυνο χαρακτήρα της διαδικασίας αλλαγής φύλου, οι προωθητές της “προοδευτικής” ατζέντας αποφάσισαν, όχι φυσικά να αρχίσουν να προσφέρουν στους πάσχοντες από Δυσφορία Φύλου πραγματική ψυχιατρική υποστήριξη, αλλά να τους δώσουν το δικαίωμα να “αλλάζουν φύλο” νομικά, χωρίς να απαιτείται πλέον ιατρική πράξη. Τοιουτοτρόπως, θα μπορεί πλέον το Τζέισον - Αντιγόνη και ο κάθε μουσάτος τύπος με φουστάνι (ή χωρίς) να κατοχυρώνεται νομικά ως γυναίκα, χωρίς οποιαδήποτε άλλη προϋπόθεση. Θα μπορούσε να είναι το σενάριο μιας κακόγουστης κωμωδίας, πρόκειται όμως για τη νέα κοινωνική πραγματικότητα. Και οι τραγικές συνέπειές της δεν μας επιτρέπουν να γελάσουμε.

Η επίσημη κρατική αναγνώριση πως η ταυτότητα φύλου είναι ρευστή και μεταβλητή οδηγεί σε μια κανονικοποίηση της παρέκκλισης και της ανωμαλίας. Τραβεστί υπήρχαν ανέκαθεν, ζώντας μέσα στην πορνεία και στα ναρκωτικά, ενώ ο κοινωνικός περίγυρος τούς αντιμετώπιζε ως αυτό που πραγματικά είναι: Ψυχασθενείς άνδρες που παριστάνουν τις γυναίκες. Ο ίδιος ο όρος “τραβεστί” υποδηλώνει τον παρενδυτικό, δηλαδή τον άνδρα που ντύνεται γυναικεία. Πλέον, οι παρανοήσεις των τραβεστί καθίστανται κρατική ιδεολογία, ενώ η προώθηση της “ιδεολογίας του γένους” στρέφει όλο και περισσότερους συγχυσμένους εφήβους προς τον διεμφυλισμό, με τα κρούσματα να έχουν πολλαπλασιαστεί τις τελευταίες δεκαετίες, και τη δυσφορία να επεκτείνεται πλέον και μετά την ενηλικίωση.

Η ουσία του νομοσχεδίου δεν έχει να κάνει καν με τους διεμφυλικούς, αλλά με την ίδια την έννοια του φύλου, το οποίο πλέον θεωρείται ένα ανούσιο κοινωνικό κατασκεύασμα. Η Ελλάδα εισέρχεται θριαμβευτικά στην εποχή της πολιτικής ορθότητας, εφόσον κατοχυρώθηκε νομικά η “ιδεολογία του γένους”, η οποία διαχωρίζει πλήρως το βιολογικό φύλο (sex) από το κοινωνικά επίπλαστο γένος (gender - η τραγική ειρωνεία που μάλλον δεν έλαβαν υπόψη οι αριστεριστές διαμορφωτές της έννοιας είναι πως η ίδια η ελληνική ρίζα της λέξης υποδηλώνει κάτι το εγγενές - έμφυτο). Η διαστρέβλωση της έννοιας του φύλου είναι μέρος του γενικότερου πολέμου που έχει κηρύξει ο Μεταμοντερνισμός και ο Πολιτισμικός Μαρξισμός στην βιολογική πραγματικότητα. Στόχος είναι κάθε έννοια που στηρίζει την παραδοσιακή κοινωνία (έθνος, φυλή, φύλο, οικογένεια) να καταστεί κενή περιεχομένου και νοήματος, προκειμένου να καταπολεμηθούν οι κάθε είδους διακρίσεις. Το σκεπτικό είναι πως εάν καταστραφούν οι έννοιες του φύλου και της φυλής, θα παύσει να υφίσταται ρατσισμός και σεξισμός. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και η αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας ως γενετήσιου προσανατολισμού (άλλη μια γκάφα των αριστερών, εφόσον το “γενετήσιος” αναφέρεται στην αναπαραγωγή), μέσω του συμφώνου συμβιώσεως. Στο προαναφερθέν Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών συμπεριλαμβανόταν μέχρι το 1974 και η ομοφυλοφιλία ως διαταραχή προσωπικότητας. Η ομοφυλοφιλία αποχαρακτηρίστηκε από ψυχική διαταραχή μετά από βίαιη εκστρατεία αριστεριστών κατά τις δεκαετίες του ’60 και ’70, αποκορύφωση της οποίας ήταν η εισβολή και διακοπή του συνεδρίου της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας το 1970. Η εισβολή πραγματοποιήθηκε από το Γκέι Απελευθερωτικό Μέτωπο, ηγέτης του οποίου ήταν ο Αμερικανοεβραίος Frank Kameny.

Εν κατακλείδι, στόχος του νομοθετήματος είναι να στείλει ένα ακόμη σήμα στην κοινωνία πως δεν υπάρχει καμία πρακτική ή συμπεριφορά που να είναι καταδικαστέα, πως δεν έχει δικαίωμα κανείς να κρίνει κανέναν για τις επιλογές του και, εν ολίγοις, πως τα πάντα επιτρέπονται. Κάτι που ταυτόχρονα σημαίνει πως δεν υπάρχει καμία συμπεριφορά η οποία θεωρείται φυσιολογική, κανείς δεν έχει δικαίωμα να περηφανεύεται για την ηθική στάση και τον τρόπο ζωής του και πως δεν υπάρχουν εν γένει σταθερές και αμετάκλητες αξίες. Θα ακολουθήσει η νομιμοποίηση των ναρκωτικών και η “κοινωνική αποδοχή” των ναρκομανών, ενώ απεργάζεται η κανονικοποίηση πάσας μορφής ψυχασθένειας, με τους ψυχασθενείς να θεωρούνται απλώς άτομα με “διαφορετική” συμπεριφορά που στιγματίστηκαν από την κοινωνία. Ήδη, εκδηλώσεις “Mad Pride”, στα πρότυπα του Gay Pride, διοργανώνονται σε κάθε δυτική πρωτεύουσα και πληθαίνουν οι φωνές υπέρ της “αποασυλοποίησης” των ψυχικά ασθενών. Το θεωρητικό υπόβαθρο έχει προσφέρει ήδη από τη δεκαετία του ’60 ο Ουγγροεβραίος ψυχαναλυτής Thomas Szasz, με το βιβλίο του “Ο Μύθος της Ψυχικής Ασθένειας”.

Μια κοινωνία στην οποία επιτρέπεται η κάθε είδους τρέλα και ανωμαλία, ενώ ταυτόχρονα διώκεται και λοιδορείται η υπεράσπιση της επιστημονικής αλήθειας και η πίστη σε παραδοσιακές αξίες, είναι μια κοινωνία στα πρόθυρα της πλήρους κατάρρευσης. Σε αυτούς τους καιρούς της ρευστότητας και της σχετικότητας, όπου η ελληνική ιθαγένεια και το γένος αλλάζουν με μια υπογραφή, όπου η ρήση του Αποστόλου Παύλου “οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ” έχει βρει κυριολεκτική εφαρμογή, εμείς παραμένουμε σταθερά και αμετάκλητα Έλληνες, Άνδρες και Γυναίκες, πιστοί σε χιλιόχρονες αξίες και θεσμούς που βοήθησαν το Έθνος μας να επιβιώσει ανά τους αιώνες.

του Α. Γ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -