Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

“Το απτό με αρνιέται αυτή την άχρονη ώρα”… 
Βύρων Λεοντάρης 

Ενόσω αναδευόμαστε μέσα στο μεταμοντέρνο δυστοπικό παρόν, οι λέξεις αποτελούν τον λώρο που κάνει διαρκή τον ιστορικό χρόνο και γεμίζει το παρόν με το νόημα μιας αυταξίας. Οι λέξεις είναι που επιμηκύνουν την δύναμη της ομορφιάς. Οι λέξεις είναι ο υμένας που δεν αφήνει την ζωή να διακοπεί, είναι το αγκωνάρι απ’ το οποίο κρατιόμαστε καθώς πλέουμε σε αυτόν τον σκοτεινό βαλτότοπο. 

Η Τέχνη, ούτως ή άλλως, μιλάει για τα απεικάσματα. Μέσα όμως από το διαστατό δεικνύει το άχρονο. Υπερβαίνει την μορφή χωρίς να την αποδομεί ή να την εξαλείφει. 

Η Παράδοση μας θάλπει σαν την φωτεινή ανταύγεια, σαν τον σπαρταριστό απόηχο της πρώτης ομιλίας. Είναι το στίγμα της οικειότητας, η εστία στην οποία κανείς πάντοτε επιστρέφει, το νοσταλγικό αγνάντεμα του μέλλοντος. Ο ατενής αναστοχασμός. 

Η Παράδοση ανακαλύπτεται σαν μορφή, φτάνει σε μας μέσα από μορφές. Η Τέχνη περικλείει σε μορφές, πλαστουργεί επίσης μορφές. Εξ ου και η επιτελεστικότητα αμφότερων. 

Μορφή θα πει “χώρος” όπως σημαίνεται στον “χρόνο”. Έτσι, η μορφή δύναται να διαφυλάξει το μέλλον. 

Μορφή θα πει ακεραιότητα και ομορφιά. Άρα εκκολάπτει το καθολικό. Έτσι, η μορφή δύναται να διαφυλάξει το μέλλον. 

Μορφή θα πει σταθερότητα, συμμετρία, λογικότητα, ψαύση των οντολογικών συνιστωσών. 

Επομένως, Τέχνη και Παράδοση λειτουργούν σωστικά για το παρόν, ελπιδοφόρα για το μέλλον. Τέχνη και Παράδοση αποσβήνουν την φθορά, αγγέλλουν την αθανασία. 

Τέχνη και Παράδοση μοιράζονται και κοινωνούνται. Γι’ αυτό και επαληθεύονται. Αντιπαλεύουν την διάσπαση, την ρευστότητα, την σχετικότητα. Σμιλεύουν σε μια ολιστική προοπτική την συλλογικότητα. Χαρίζουν διιστορική συνοχή. Πληρότητα. 

Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο του Άγγελου Δημητρίου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -