Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Σε έναν κλυδωνιζόμενο κόσμο, το ανθρώπινο πρόσωπο καλύπτεται από τον σχετικισμό στον οποίο τα πάντα είναι βυθισμένα. Τα σταθερά σημεία εκλείπουν, διαρρηγνύονται, τα κέντρα εστίασης θολώνουν και παραμορφώνονται, ο άνθρωπος βιώνει έναν υπαρξιακό μετεωρισμό. 

Σε ένα τέτοιο πολυεστιακό πλαίσιο, σε μια δαιδαλώδη συγκυρία, είναι βέβαιο ότι ο άξονας διαλύεται ή κρύβεται μέσα σε μια αχλύ αβεβαιότητας. Το κέντρο απ’ το οποίο αρχίζει η δράση και η ανάπτυξη, οι προϋποθέσεις με τις οποίες θα ορισθεί η μορφή, η δομή του μέλλοντος, η σύσταση του παρόντος, είναι δραματικά εξαχνωμένο. 

Δεν νοείται σταθερό πάτημα, γιατί το έδαφος συνεχώς μετακινείται. Ο βηματισμός γίνεται τρέκλισμα, ο τόπος αποσυντίθεται από τα στοιχεία που τον συνείχαν. Το προνόμιο του να αυτοορίζεται το άτομο και έπειτα να ορίζει κι έτσι να διαπλάθει το περιβάλλον του, έχει απολεσθεί. 

Έρχεται η διάσπαση, ο θρυμματισμός κάθε σταθερού σημείου, κάθε υπαρκτικής παρηγορίας και αρωγής. 

Πρόκειται για τη διάταξη των μεταμοντέρνων κοινωνιών. Μέσα σ’ αυτές, ο άνθρωπος αδυνατεί ακόμα και να ζητήσει το απόλυτο. Αυτό γίνεται στην καλύτερη των περιπτώσεων μια λογική κατηγορία έξω και πέρα από την ζωή ή μια απροσπέλαστη μεταφυσική αβεβαιότητα, γερά κλεισμένη σε ένα πεδίο παγερής απροσδιοριστίας. 

Τα ερεθίσματα επιπίπτουν κατακλυσμιαία, όμως οι προορισμοί διαχέονται στο αχανές μέτωπο της φθαρτικής λειτουργίας της σύγχρονης ζωής. Τα πάντα δύνανται να θεοποιηθούν και να ειδωλοποιηθούν, γι’ αυτό και η απόλυτη αξία του ανθρώπου φθείρεται και υποσκάπτεται. Ποτέ ο άνθρωπος δεν εξέπεσε σε πιο σπιθαμιαίο αξιακό επίπεδο, ποτέ δεν επένδυσε με τόση επιμονή στην κατακρήμνιση του αυτοσεβασμού του. Ο υπαρκτικός του προορισμός ορίζεται από ελαχιστοποιημένης αξίας ζητούμενα, υπερμεγεθυμένων θνησιγενών αναγκών. 

Το απόλυτο όμως είναι εκεί, βρίσκεται στην θέση του. Και το ερώτημα για αυτό, συνεχίζει να κάνει βαθιές νύξεις στις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό το ερώτημα, η υπαρξιακή διερώτηση, είναι που βαστάει ζωντανή την ελπίδα, είναι που βεβαιώνει τη διατήρηση του πολιτισμού, που εξαγιάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, που στρέφει τον άνθρωπο σε επιλογές οι οποίες καταξιώνουν την φύση του. 

Ο πανικός της παροδικότητας της ζωής, το άγχος για την ρευστότητα της ύπαρξης, παγιώνεται μέσα σε περιβάλλοντα όπου η σχετικότητα τυλίγει και παρασέρνει το καθετί. Μοντέρνος κόσμος σημαίνει άνθρωπος δίχως καταβολές, σημαίνει άνθρωπος αενάως και αδικαίωτα περιπλανώμενος. Η υπερεκτίμηση της “στιγμιαίας απόλαυσης” είναι μια επίφαση χαράς, ένα ξόανο ευτυχίας, αυτή η πλασματικότητα δεν αρκεί, καταλείπει κενά που αργά ή γρήγορα θα αναφανούν με δραματικές απαιτήσεις και τραύματα. 

Όταν το περιβάλλον δεν επιτρέπει το αντίκρισμα του εαυτού σε μια καθολική, ενοποιό της ύπαρξης, προοπτική, πάντα θα ζητείται κάτι περισσότερο, κάτι ουσιαστικότερο, κάτι που δυστυχώς ο μοντέρνος άνθρωπος δεν γνωρίζει κατά πού να το γυρέψει. Η δυνατότητα για μια κατόπτευση της ουσίας έχει υπονομευθεί, η περιπλάνηση του πληγωμένου ανθρώπου θα συνεχίζεται χωρίς το προνόμιο κάποιας παρηγορητικής ευεργεσίας. 

του Άγγελου Δημητρίου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -