Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Για να κατανοήσουμε τον Ευρωπαίο, πρέπει να ερευνήσουμε τις καταβολές του. Τι είναι αυτό που μας κάνει Ευρωπαίους; Τις τελευταίες δεκαετίες του φιλελευθερισμού, από τις διαμαρτυρίες του Μαΐου του '68 κι έπειτα, έχει αλλοιωθεί εντελώς η έννοια του Ευρωπαίου και έχουν αποκοπεί πολλοί από τους δεσμούς που μας ενώνουν με τον λαό μας, τον πολιτισμό μας και την ιστορία. 

Σπουδαίοι διανοητές της Ταυτότητας, όπως ο Guillaume Faye, ταυτοποιούν τον φιλελευθερισμό μας ως αποτέλεσμα της επιρροής από τον αμερικάνικο φιλελευθερισμό και καπιταλισμό. Θα συμφωνούσα, εν μέρει, μ' αυτό το σημείο επειδή πιστεύω ότι η δυαδική φύση της ευρωπαϊκής ψυχής ερμηνεύει γιατί εμφανίστηκε ο φιλελευθερισμός και, επίσης, εξηγεί πως μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτή τη δυαδικότητα για να επαναφέρουμε την αρμονία στην Ευρώπη. 

Από την πτώση της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (και ίσως νωρίτερα), ο Ευρωπαίος υπήρξε το ένα ή το άλλο και πολλές φορές και τα δύο μαζί. Εκείνη την εποχή, ο Ευρωπαίος ήταν Ρωμαίος ή Βάρβαρος, Χριστιανός ή Παγανιστής. Αυτό το πνεύμα του ενός σε πολλές μορφές έχει εκφραστεί ακόμα και στην αντίληψη του Χριστιανισμού για τον Θεό, όπου έχει κι Εκείνος πολλές μορφές. Η ζωτικότητα του Παγανιστή και η στωική ιερότητα του Χριστιανού συνυπήρχαν από τη γέννηση της ευρωπαϊκής ψυχής. 

Η δυαδικότητα εκδηλώνεται σε οτιδήποτε είναι ευρωπαϊκό. Ο συνεχής πόλεμος μεταξύ των δύο μισών της ευρωπαϊκής ψυχής μπορεί να παρατηρηθεί σε όλες τις πτυχές της ευρωπαϊκής ζωής, ιδιαίτερα στην τέχνη και τη μουσική. Η σύγχρονη μουσική φαίνεται να απέχει παρασάγγας από τη μουσική του Μεσαίωνα, αλλά η γενεαλογία της μουσικής μπορεί να ανιχθευθεί από τη γέννηση της Ευρώπης. Υπάρχουν, διαχρονικά, δύο ρεύματα ευρωπαϊκής μουσικής: Η υψηλή, εμπνευσμένη από τον Χριστιανισμό και η ταπεινότερη μουσική, εμπνευσμένη από τη λαϊκή παράδοση - η χριστιανική και η παγανιστική ψυχή. Η εξέλιξη της χριστιανικής μουσικής δια μέσου των αιώνων ξεκίνησε με ψαλμωδίες, συνέχισε με Μπαχ, Μότσαρτ και όλους τους σπουδαίους συνθέτες, μέχρι που κατέληξε στην τελειοποίηση από τον Βάγκνερ. Γιατί Βάγκνερ; Επειδή ήταν αυτός που συγχώνευσε τη χριστιανική και την παγανιστική ψυχή δημιουργώντας μεγαλειώδη ευρωπαϊκή μουσική. Τα απομεινάρια αυτής της μουσικής ακόμη υπάρχουν σήμερα σε μουσικές επενδύσεις ταινιών και ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Όσο για τη λαϊκή παραδοσιακή μουσική, η οποία διατηρήθηκε όχι μέσω εντυπωσιακών παραστάσεων για τους αυτοκράτορες, αλλά από τα τραγούδια που ακούγονταν γύρω από τη φωτιά ή σε καπηλειά, εκδηλώνεται στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο με τη μορφή της Dixieland μουσικής, η οποία επηρέασε τα είδη country, rock, blues, heavy metal και άλλα. Η jazz, φυσικά, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, επειδή, όπως ο Βάγκνερ, παίρνει μία κλασσική μορφή, σε μία προσπάθεια να εκφράσει τη λαϊκή ψυχή, αλλά με έναν τρόπο αντίθετο από του Βάγκνερ. 

Άλλη μια σπουδαία εκδήλωση της δυαδικότητας της ευρωπαϊκής ψυχής είναι η ιδέα του εξερευνητή, από τη μια πλευρά, και του υπερασπιστή από την άλλη. Πιστεύω πως αυτός είναι ο λόγος που οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι μερικές φορές συναντούν δυσκολίες στο να βρουν κοινό παρανομαστή, επειδή η Αμερική ιδρύθηκε με την ψυχή του εξερευνητή - με τον πολεμιστή που μένει στη γη του και αμύνεται των εδαφών του να αποτελεί μειοψηφία – ενώ ο Ευρωπαίος, κατά κύριο λόγο, μένει σε ένα μέρος (έδαφος ή χώρα) και οι εξερευνητές είναι η μειοψηφία. Αν κοιτάξουμε στην Αμερική, θα δούμε έναν λαό μονίμως σε κίνηση. Ξεκινώντας από τις Δεκατρείς Αποικίες, επεκτάθηκε στα Απαλάχια, στις κεντροδυτικές περιοχές και στην Καλιφόρνια και, τελικά, εξαπλώθηκε στον κόσμο μέσω του στρατού και του πολιτισμού. Η άμεση επιρροή του αμερικανικού πολιτισμού, οδήγησε όλο και περισσότερους νεολαίους από την Ευρώπη στο είδος του εξερευνητή, μετακινούμενους σε μεγαλύτερες πόλεις ή ακόμη και σε διαφορετικές χώρες, επιδιώκοντας μία καλή ζωή. Είναι, λοιπόν, ενδιαφέρον ότι οι Ευρωπαίοι έχουν ήρωες όπως ο Κάρολος Μαρτέλος, ο οποίος ήταν σπουδαίος υπερασπιστής, αλλά και ο Σερ Φράνσις Ντρέικ, ο σπουδαίος εξερευνητής. Αυτό επιβεβαιώνει τη δυαδικότητα της ψυχής του λαού μας. 

Πραγματικά πιστεύω ότι πρέπει να συμβιβάσουμε τον εξερευνητή και τον υπερασπιστή για να καταστούμε πλήρως Ευρωπαίοι, όπως πρέπει να συμβιβάσουμε τον φιλελεύθερο και τον παραδοσιοκράτη, ή τον Χριστιανό και τον Παγανιστή. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι εξίσου πολιτισμός δυναμισμού και βαθιά ριζωμένης παράδοσης. Αυτό που έχει συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες είναι η μετατόπιση αυτής της ισορροπίας, η οποία ξεκίνησε το 1793. Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι το 1793, με τη γαλλική Επανάσταση, επικράτησε ο φιλελευθερισμός. Δεν συμφωνώ μ' αυτή την άποψη. Πιστεύω πως η γαλλική Επανάσταση ήταν η αρχή του μεγάλου πολέμου της ευρωπαϊκής ψυχής. Αυτές οι μάχες έχουν ξαναδοθεί στο παρελθόν, με τους θρησκευτικούς πολέμους, αλλά ήταν ακόμη μέσα στο πλαίσιο της ισορροπίας. Αυτό που συμβαίνει από το 1793 και μετά είναι μία σταδιακή μετατόπιση προς τον φιλελευθερισμό, μία συγκέντρωση νερού στο φράγμα της Παράδοσης, το οποίο έσπασε τον Μάιο του '68 και τώρα το νερό πλημμυρίζει με ανεξέλεγκτο ρυθμό. Για την ακρίβεια, το νερό έχει φτάσει μέχρι το στόμα μας και μπορούμε πλέον να αναπνέουμε μόνο από τη μύτη. 

Αν κοιτάξουμε τον μεγάλο αγώνα της Ευρώπης μέσα από το κάτοπτρο της δυαδικότητας, μπορούμε να καταλάβουμε τι χρειάζεται να υπερασπιστούμε και σε ποιες ιδέες να στραφούμε. Οι υπερασπιστές της Ταυτότητας επέλεξαν ως σύμβολό τους το Λάμδα, επειδή είναι η απόλυτη έκφραση της υπεράσπισης της Ευρωπαϊκής ψυχής και υπερασπιστές πρέπει να είμαστε όλοι μας. 

μετάφραση, για το Ιδεάπολις, του Β. Π.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -