Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016


Κάθε άντρας, από τριάντα ετών και κάτω, που σέβεται τον εαυτό του, έχει ασχοληθεί με τα video games σε κάποια περίοδο της ζωής του. Τέλος. Και λέω άντρας γιατί, συνήθως, τα “ηλεκτρονικά παιχνίδια” αποτελούσαν πάντοτε αντρικό σπορ μιας και στο γυναικείο μάτι η ενασχόληση αυτή έμοιαζε παιδική και ίσως αφελής. Στην εφηβεία, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, σχεδόν όλοι ασχολήθηκαν με μια υποκουλτούρα αισθητικής, μουσικής ή άλλης φύσεως, η οποία, φυσικά, για να μπορέσει να έχει υπόσταση έπρεπε να έχει μια αντίπαλη υποκουλτούρα με την οποία θα βρίσκεται σε αντιπαλότητα συνεχώς, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αιτία. Όταν ο καπνός και η σκόνη απ’ την άσκοπη μάχη καταλάγιαζε, τα προαναφερθέντα οργισμένα νιάτα θα συναντιόταν όλοι μαζί σε κάποιο σπίτι για να παίξουν Pro και ν’ αναλύσουν ποιός έφαγε τις περισσότερες. 

Τα video games πάντα αυτό ήταν. Μια μορφή διασκέδασης, μια ευκαιρία να βρεθείς με την παρέα σου και να γελάσετε μέχρι δακρύων. Τουλάχιστον, έτσι γινόταν αρχικά. Αργότερα, ανακαλύπτεις τα online RPG παιχνίδια (οι αμύητοι στους όρους του gaming να έχουν ανοιχτό το search engine στη διπλανή καρτέλα παρακαλώ) και μάλλον περισσότερο με ανταγωνισμό μοιάζει παρά με διασκέδαση. Χωρίς να το καταλάβεις, έχεις αρχίσει να σπαταλάς το ήδη λιγοστό σου χαρτζιλίκι στο net café της γειτονιάς σου προσπαθώντας να βελτιώσεις τον “ήρωά” σου και να τον κάνεις “δυνατότερο” από αυτόν του κολλητού σου. Όταν βαριέσαι το “farming” και το “exping” (σας προειδοποίησα για τους όρους), θα πατήσεις alt-tab και θα παίξεις ένα FPS παιχνίδι (πιστολίδι κοινώς), όπου θα πατάς μετά μανίας το αριστερό κλικ του ποντικιού προκειμένου να πετύχεις το κεφάλι του απέναντι που σε σημαδεύει. And it goes on and on, on and on που θα έλεγε και ο Dio και εσύ συνεχίζεις να ξοδεύεις τα λεφτά σου για να παίζεις μπροστά σε μεγάλες οθόνες, βάζοντας τον εαυτό σου σε μια διαδικασία απ’ την οποία δεν κερδίζεις και πολλά. Ώσπου φτάνεις σε μια λίγο πιο ώριμη ηλικία, συνήθως γύρω στα είκοσι, και ρωτάς τον εαυτό σου το πολύ απλό: “Τι κάνω”; 

Ήρθε η ώρα της διασαφήνισης. Δεν είμαι εναντίον των video games. Όποιος είναι δεν ξέρει τί του γίνεται. Είναι τόσο απλό. Ή είναι άνω των πενήντα, οπότε η άποψή του περί του θέματος δεν μετράει και πολύ. Ούτε θα αναλύσω τα κλισέ “να μην παίζετε πολλές ώρες” και “μην κάθεστε πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη”. Δεν είμαι η μαμά σας και σίγουρα θεωρώ ότι οι αναγνώστες μας έχουν το απαραίτητο IQ για να γνωρίζουν ότι τα παραπάνω είναι επιβλαβή κι ας τα κάνουμε όλοι μας καμιά φορά. Αυτό που θέλω όμως να περάσω στον αναγνώστη είναι ότι, όπως στα βιβλία, στη μουσική, στις ταινίες και στους ανθρώπους, έτσι και στα video games πρέπει να υπάρχει η διάκριση σε ποιοτικά και μη, σε χρήσιμα και σε απόλυτη σπατάλη χρόνου. 

Δεν σας κρύβω ότι στο σχολείο δεν έμαθα και πολλά για την ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία πέραν των βασικών. Ξέρω ότι εκπλήσσεστε στο άκουσμα της είδησης ότι το ελληνικό σχολείο δεν φροντίζει να μάθει στο παιδί την ιστορία του τόπου του και την αποσαφήνιση κάποιων ιστορικών όρων, αλλά προτιμά να βάζει τους μαθητές σε μια διαδικασία να “παπαγαλίζουν”. Σοκαριστικό, το ξέρω. Παρ’ όλα αυτά, οι καθηγητές μας κάνανε ιδιαίτερη μνεία στο saga του Πολυτεχνείου, αυτό τους το αναγνωρίζω. Δεν θυμάμαι να έκαναν κάτι αντίστοιχο για τους Κύπριους αγωνιστές. Ίσως επειδή η Κύπρος πέφτει λίγο μακριά. Κι αυτό το Δεσποτάτο του Μυστρά τι ήταν; Ευτυχώς ήρθε το Europa Universalis και μου το εξήγησε. Μου εξήγησε επίσης ότι η Πρωσία δεν ήταν… επαρχία της Ρωσίας και ότι η Καστίλλη δεν είναι μόνο ένα όνομα που σκέφτηκαν οι άνθρωποι της Ρεάλ Μαδρίτης για να ονομάσουν την αναπληρωματική τους ομάδα. 

Θέλω να καταλήξω στο γεγονός ότι τα video games μπορούν αναμφίβολα να βοηθήσουν, όχι μόνο στη διασκέδαση και στη ψυχαγωγία, αλλά και στην εγκυκλοπαιδική μόρφωση. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί δεν ήξεραν την Wu Zetian ή το πώς φτάσαμε στο Apollo Program, προτού παίξουν Civilisation V. Ελάχιστοι γνώριζαν ποιοί ήταν οι Μεροβίγγειοι ή για τα θύματα της μαύρης πανώλης μέχρι που έπαιξαν Crusader Kings. Όσοι λένε ότι ήξεραν τι έγινε στο Pearl Harbor στα δεκαπέντε τους, είναι ψεύτες. Το Call of Duty μας έμαθε. Η λίστα είναι ατελείωτη, δεν θα επεκταθώ περαιτέρω. Νομίζω έχετε πιάσει το νόημα. 

Πάμε λίγο όμως σε “εμάς”. Στρατηγική σκέψη, όξυνση του νου, πολεμικό ιδεώδες, συγκίνηση μπροστά στον ηρωικό θάνατο. Μπορεί ένα video game να δώσει τα συναισθήματα και τις εμπειρίες αυτές που επιδιώκει ένας Εθνικιστής; Ναι, μπορεί. Πολύ παραπάνω και πολύ καλύτερα μάλιστα από μια ταινία ή ένα βιντεάκι στο YouTube. Τα strategy games σου μαθαίνουν στην κυριολεξία να σκέφτεσαι δέκα βήματα μπροστά. Μαθαίνεις τι σημαίνει να πρέπει να κάνεις την επόμενη κίνηση δίχως να μπορείς να αλλάξεις την προηγούμενη, σωστή ή λάθος. Ένα βελτιωμένο σκάκι. Με πλούσια οπτικοακουστικά εφέ. Θυμίζει πολύ την πραγματική ζωή. Στο Spec Ops: The Line μαθαίνεις να “ζεις” με το στρατιωτικό σφάλμα που έκανες, με εικόνες που θα σου μείνουν χαραγμένες για πάντα. Προσωπικά, τέτοιου είδους παιχνίδια με βοήθησαν να κατανοήσω πώς λειτουργεί η σύγχρονη πολιτική, ποια η σημασία της γεωπολιτικής και γενικώς πώς λειτουργεί ο κόσμος. Ως ένα σημείο φυσικά. Πολεμικό ιδεώδες; Όταν καλείσαι να προστατεύσεις την οικογένειά σου από εισβολείς ή να εξαφανίσεις από προσώπου γης μία μόνιμη απειλή για τον τόπο σου, νομίζω πως καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό στην πράξη. Όσο για τον θαυμασμό και τη συγκίνηση μπροστά στον ηρωικό θάνατο, σκηνές όπως ο θάνατος του Dominic Santiago στο Gears of War: 3 θα σου χαρίσουν αυτό το συναίσθημα στο έπακρο. 

Τελειώνοντας, θα ήθελα εν συντομία να αναφερθώ επί της ευκαιρίας σε ένα χαρακτηριστικό που σε κανένα άρθρο δεν έχω δει να αναφέρεται ως ένα στοιχείο που πρέπει να έχει, όχι ένας Εθνικιστής, αλλά ένας Ανώτερος άνθρωπος. Καθαρή, ανεπηρέαστη σκέψη. Δεν θα σας πει κανένας πολιτικός αρχηγός, κανένας κομισάριος, κανένας Έβολα, κανένας Νίτσε πώς θα σκέφτεστε εσείς. Όλα αυτά είναι απλά βοηθήματα, μερικές πινακίδες στο δρόμο που αν θες τις ακολουθείς για να πλάσεις τον χαρακτήρα σου. Αυτά στον μακρόκοσμο της προσωπικότητας. Στον μικρόκοσμο της καθημερινότητας, κανένας δεν μπορεί να σου πει ότι η τάδε ασχολία σου ή το τάδε χόμπι σου ή η σκληρή και ακατανόητη μουσική που ακούς είναι άχρηστα. Αν εξαιρέσουμε τις αντικειμενικώς βλαβερές συνήθειες και το lifestyle που προωθούν, σχεδόν σε οτιδήποτε μπορείς να βρεις στοιχεία που αξίζουν, που εξυψώνουν το πνεύμα. Τα video games δεν είναι εξαίρεση. For those with eyes to see, τα παιχνίδια σε υπολογιστές, κονσόλες κλπ. μπορούν να αποτελέσουν μια ανεπανάληπτη εμπειρία που μπορεί να σου χαρίσει μονάχα η Τέχνη. Για τους επιφανειακούς, θα παραμείνουν τα “μπλιμπλίκια”. Πρόβλημά τους. 

του Π. Κ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -