Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Διάφορα γεγονότα της επικαιρότητος συνέβαλαν ώστε ν’ αποκαλυφθούν τ’ αληθή, ή έστω μέρος αυτών, χαρακτηριστικά της παρούσης ελληνικής κοινωνίας. 

Πρώτον, η κοινωνία μας δεν έχει δημοκρατικά αντανακλαστικά, δηλαδή δεν αποβάλει όποιον εχθρεύεται ή δεν σέβεται τη Δημοκρατία, παρά τ’ αφηγήματα που επαναλαμβάνονται στο δημόσιο λόγο περί του αντιθέτου. Και πώς τεκμηριώνεται αυτό; Η κυβέρνηση στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών παρέκαμψε το Σύνταγμα χωρίς να υπάρξει γενικευμένη κατακραυγή περί παραβιάσεως του θεμελιώδους νόμου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Παράλληλα με την παροχή των αδειών αυτών (το γεγονός ότι η αριστερή κυβέρνηση δίνει στους προσφέροντες τα περισσότερα χρήματα το “αγαθό” της ενημερώσεως των μαζών ας μη σχολιασθεί) και με τις συναλλαγές – και όχι μόνο παρεμβάσεις πλέον - με τη Δικαιοσύνη, στήνεται ένα σύγχρονο ολοκληρωτικό κράτος, γεγονός τo οποίο δεν φαίνεται να ενδιαφέρει πολλούς. Προς επίρρωση των παραπάνω, το φαιδρό περιστατικό στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου παρεβιάσθη η “ιερή” εσωκομματική δημοκρατία, χειροκροτούντων των μη δυναμένων ν’ αντιληφθούν τι ψηφίζουν. 

Επίσης, υπάρχει μία ενοχική αντίδραση πάνω σ’ οποιοδήποτε θέμα εμπίπτει στην πατριωτική θεματολογία. Η ακραία έκφανση του παραπάνω ενοχικού συνδρόμου εντοπίζεται στην απώλεια του δικαιώματος αυτοσυντηρήσεως στο βωμό ενός κακώς νοουμένου “ανθρωπισμού”. Η φρασεολογία όσων αντιτίθενται στη δημιουργία δομών φιλοξενίας λαθρομεταναστών αποδεικνύει το παραπάνω: Ακόμη και την υστάτη στιγμή που βιώνουμε μια σύγχρονη επιδρομή, οι άνθρωποι αυτοί νιώθουν την ανάγκη να μην αποκληθούν εθνικιστές, υπερπατριώτες, ρατσιστές. Σε συνδυασμό με την προηγουμένη παράγραφο καθίσταται εμφανές ότι τελικά την κοινωνία δεν πειράζει αν είσαι αντιδημοκράτης αρκεί να μην είσαι εθνικιστής ή πατριώτης. 

Παράλληλα, η κοινωνία μας επιδεικνύει μια ιδιαίτερη ανοχή στην παραβατικότητα ομάδων όπως οι παρακρατικοί - αναρχικοί και οι λαθρομετανάστες. Εν τινί μέτρω, και αναλόγως του εγκλήματος, παρέχεται μια ηθική κάλυψη (η νομική ανήκει στο κράτος) των “κατατρεγμένων και καημένων προσφύγων” και των “εξεγηγερμένων νεολαίων”. Και ας μην ξεχνάμε ότι ο σιωπών δοκεί συναινείν: Όσοι δεν αντιτίθενται στην κειμένη αυτή κατάσταση την ανέχονται (τουλάχιστον) και την διαιωνίζουν. 

Στόχος του παρόντος δεν είναι να κομίσω γλαύκας ες Αθήνας. Πιστεύω ότι με τον χυδαίως εμφανή τρόπο που συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω μας όλοι λίγο πολύ έχουμε αντιληφθεί τα παραπάνω. Το θέμα είναι τι μέλλει γενέσθαι. Και εξηγούμαι: Ποιο μπορεί να ‘ναι το νόημα ενός συγχρόνου εθνικισμού; Η διατήρηση - συντήρηση αυτού του σεσηπότος οικοδομήματος ή η εκ βάθρων διάλυσή του; Μια σοβαρή θεσμική εκτροπή, μια εκτεταμένη εσωτερική/εξωτερική κρίση, θρησκευτικές/ιδεολογικές διαμάχες και εν γένει ακραία σενάρια φαντάζουν ο μόνος δρόμος ώστε να εγκαταλειφθούν οι ιδεοληψίες της κοινωνίας μας, με πρωταρχικό στόχο τη φυσική μας συνέχεια. Και ως φυσική δε νοείται προφανώς η συνέχεια ενός κράτους βασισμένου στις δοθησόμενες υπηκοότητες και στις ελληνοποιήσεις. 

του Θ. Σ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -