Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Όσοι ασπάζονται την παραδοσιοκρατική θεώρηση της ιστορίας, αναγνωρίζουν την αλήθεια στην λαϊκή ρήση πως “η ιστορία κάνει κύκλους”. Γνωρίζουν πως οι πολιτισμοί αναπτύσσονται ως οργανικές εκφράσεις της εθνικής ψυχής, μεγαλώνουν και εξαπλώνονται και κάποια στιγμή, όπως τα φύλλα το φθινόπωρο, παρακμάζουν και σβήνουν, σταδιακά ή γρήγορα, δίνοντας το έναυσμα για την επανάληψη αυτού του κύκλου από ένα άλλο έθνος. Τίποτα δεν παραμένει αιώνιο, παρά μόνο οι νόμοι της φύσης που ορίζουν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις των ανθρώπων, ερχόμενοι να χαμογελάσουν συγκαταβατικά σε εκείνους που πρεσβεύουν “το τέλος της ιστορίας” ή νομίζουν πως μπορούν να τους αγνοήσουν. 

Το ανθρώπινο είδος, είναι αγελαίο. Ζει σε οργανικές κοινότητες, όπου τα μέλη τους αλληλοβοηθούνται και αλληλοσυμπληρώνονται, προκειμένου να καλυφθούν όσες περισσότερες από τις ανάγκες που μπορεί να εμφανιστούν. Από την περίοδο που τα σπήλαια ήταν οι φυσικοί τόποι διαβίωσης, η κάθε ομάδα εξαρτούσε την επιβίωσή της από την προστασία της περιοχής της, επιδιώκοντας αφθονία πόρων, που θα οδηγούσε εν τέλει στην ανάπτυξη και στην επιβίωση της φυλής (tribe). 

Η αρχή του πολιτισμού 

Η εξημέρωση ζώων και η ανάπτυξη της γεωργίας οδήγησαν στην μόνιμη εγκατάσταση πληθυσμών, ενώ η ένωση των κωμών σε ένα μεγαλύτερο άστυ – η δημιουργία της Πόλης - ήταν μια εξέλιξη που είχε περάσει στη σφαίρα του Μύθου, γι’ αυτό και αποδόθηκε ως διαδικασία σε ημίθεους όπως ο Θησέας, που με αυτόν τον τρόπο δημιούργησε την Αθήνα. Ειδικότερα στην αρχαία Ελλάδα, η Πόλη απέκτησε σημαίνουσα θέση στην κοσμοθέαση των προγόνων μας, αποτελώντας τη βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε και δομήθηκε η σκέψη και όλος ο πολιτισμός τους, καθώς μετουσίωσε τη χρυσή τομή, το “μέτρον” που κυριάρχησε ως σημείο αναφοράς. Μεταξύ του άκρατου ατομικισμού ή της μετατροπής του υποκειμένου σε υπήκοο, ανέτειλε ο πολίτης - οπλίτης, γνήσιο τέκνο της αρχέγονης ινδοευρωπαϊκής Παράδοσης, του αυτόνομου ελεύθερου πραγματικά ανθρώπου ως συστατικού και αναπόσπαστου κυττάρου της κοινωνίας.

Η εξέλιξη, όμως, των εθνών δεν ακολούθησε μία κοινή πορεία. Ενώ σε διάφορα σημεία της Ευρασίας πόλεις συγκέντρωναν πληθυσμούς και αποτελούσαν τα κέντρα γύρω από τα οποία αναπτύσσονταν πολιτισμοί, σε άλλες περιοχές, λιγότερο πρόσφορες για γεωργία και μόνιμη εγκατάσταση, έθνη και ενώσεις λαών προχώρησαν υιοθετώντας έναν νομαδικό τρόπο ζωής, πολλές φορές βασιζόμενοι σε μία κουλτούρα πολεμική και επιθέσεων στους μόνιμα εγκατεστημένους γείτονές τους. Ο Ηρόδοτος, πέρα από τους Αιγύπτιους και τους Βαβυλώνιους, μας μιλά και για τους Σκύθες, που κυριαρχούσαν στις πεδιάδες της σημερινής Ουκρανίας.

Καθώς νέοι πολιτισμοί αναπτύσσονταν, νέες αυτοκρατορίες έγραφαν τη φήμη τους στα κιτάπια της ιστορίας με αίμα και με τη δύναμη του ξίφους, διαμορφώνονταν ουσιαστικά τρεις παράλληλες εξελίξεις. Στις χώρες με ανεπτυγμένη την γεωργία, όπου το άστυ, η Πόλη, είχε καταστεί κέντρο διοίκησης και άσκησης εξουσίας, οι πληθυσμοί είτε διέμεναν εντός του άστεως, γενόμενοι έμποροι, παροχείς υπηρεσιών και ούτω καθεξής, είτε ως ασχολούμενοι με την γεωργοκτηνοτροφία, ταυτιζόμενοι όμως στα αξιακά πλαίσια με τους ομοεθνείς τους της πόλης. Παράλληλα, εκτός αυτών των αρχαϊκών κρατικών δομών, σε πεδιάδες και ερήμους, συνομοσπονδίες λαών εισέρχονταν στον ρου της ιστορίας ως νομάδες, πολεμιστές και καταστροφείς, δημιουργοί και εξαγνιστές εκείνων των πολιτισμικών οικοδομημάτων που είχαν κλείσει πια τον κύκλο τους.

Η λίστα με τους λαούς που εισέρχονταν στην ιστορική καταγραφή, καλπάζοντας από τις στέπες, τις ερήμους και τα άγρια δάση, για να γκρεμίσουν ό,τι πια είχε αποσαρθρωθεί, είναι μακρά. Οι Υξώς, που κατέκτησαν την Αίγυπτο, οι Μήδοι και οι Πέρσες, ξεκινώντας από τα υψίπεδα του σημερινού Ιράν και δημιουργώντας μια τεράστια αυτοκρατορία, οι Μακεδόνες, ως πολιτισμικά κατώτεροι των νοτίων Ελλήνων (σε βαθμό που ο αντιμακεδόνας Δημοσθένης τους αποκαλούσε βάρβαρους). Αιώνες αργότερα, η Pax Romana απειλούνταν από τους Γαλάτες, που έφτασαν να καταλάβουν την ίδια τη Ρώμη, γονατίζοντας την Ρες Πούμπλικα, αλλά μόνο προσωρινά, καθώς η Αιώνια Πόλη πέρασε στην αντεπίθεση κατακτώντας και εκπολιτίζοντάς τους εν τέλει. Η ένωση Ελληνικού και Ρωμαϊκού πολιτισμού γέννησε ένα οικοδόμημα που κράτησε για αιώνες, εξαπλώνοντας πολιτισμό με τις κόψεις των ξίφων τους, από την Αγγλία ως την Μεσοποταμία και από τις αφρικανικές ερήμους μέχρι τα σκοτεινά δάση της Γερμανίας.

Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας

Η Ρώμη, στο τέλος, δεν άντεξε την επέλαση των βαρβάρων. Η Αυτοκρατορία γνώρισε την παρακμή για αιώνες πριν πέσει θύμα των βαρβάρων. Όταν οι ορδές των γερμανικών φυλών, ένεκα υπερπληθυσμού, πέρασαν σε ρωμαϊκά εδάφη η παρακμάζουσα αριστοκρατία δεν είδε μπροστά της έναν στρατό εισβολέων και εποικιστών, αλλά έμψυχο υλικό για τον στρατό, στον οποίον δεν θα χρειάζονταν πια να κατατάσσονται γηγενείς και αγρότες - εκμεταλλευτές εδαφών, που ο μειούμενος γηγενής πληθυσμός δεν μπορούσε πια να αξιοποιήσει. Η Αυτοκρατορία είχε χωριστεί σε Ανατολική και Δυτική και η πολιτική που ακολουθήθηκε ήταν ουσιαστικά η ίδια και στις δύο πλευρές: Προσπάθεια για αφομοίωση των βαρβάρων, χάρη στην ανωτερότητα του γηγενούς πολιτισμικού υπόβαθρου. Η παρακμή, όμως, είχε οδηγήσει και σε πληθυσμιακή πτώση, ενώ οι μάζες της αυτοκρατορίας, εκμεταλλευόμενες την κοινωνική πολιτική των φερέλπιδων αυτοκρατόρων, επέλεγαν τον άρτο και τα θεάματα, παρά την απόδοση τιμών στην Παράδοση και την φιλοπόλεμη αρχαϊκή ρωμαϊκή κουλτούρα, κατατασσόμενοι στις λεγεώνες. Αντ’ αυτού, ο Ρωμαϊκός στρατός είχε καταστεί μόνο κατ’ όνομα Ρωμαϊκός, καθώς οι Γότθοι είχαν κυριαρχήσει σχεδόν ολοκληρωτικά, σε όλα τα επίπεδα, από τους απλούς στρατιώτες, μέχρι τους διοικητές στρατιών. Η Μάχη της Αδριανούπολης υπήρξε το απτό παράδειγμα της έκτασης αυτής της εισβολής, όταν ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ουάλης σκοτώθηκε και ο στρατός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατασφάχθηκε από τους Γότθους επαναστάτες, σε ένα συντριπτικό πλήγμα για το γόητρο της Νέας Ρώμης. Στη Δύση, λίγα χρόνια μετά, πλανάτο η απειλή της Μάστιγας του Θεού, του Αττίλα, που επικεφαλής βαρβάρων, των Ούννων, έγινε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το φόβητρο όλης της Ευρώπης, δημιουργώντας μια βραχύβια αυτοκρατορία. Η Δυτική Αυτοκρατορία κατόρθωσε εν τέλει να τον σταματήσει, αξιοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τις υπηρεσίες των Γότθων, που είχαν ήδη εγκατασταθεί σε ρωμαϊκά εδάφη, στη “Μάχη των Εθνών” στα Καταλανικά Πεδία, αλλά ήταν ήδη αργά, ο δρόμος δεν είχε γυρισμό. Οι “υπανάπτυκτοι” βάρβαροι, που θα θαμπώνονταν από την λάμψη του πολιτισμού, οσφρίστηκαν την αδυναμία. Και αφού η φύση απεχθάνεται το κενό, έσπευσαν να το καλύψουν καταλύοντας τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ιδρύοντας τα δικά τους βασίλεια.

Στην Ανατολή, ο κίνδυνος αντιμετωπίστηκε πιο δυναμικά, καθώς η θρησκευτική διαφορά μεταξύ των αρειανιστών Γότθων και των ορθόδοξων γηγενών δεν επέτρεψε τον καθησυχασμό των κρατούντων. Λαϊκές επαναστάσεις και σφαγές των Γότθων οδήγησαν σε αποσόβηση του κινδύνου και η κατοπινή ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας κράτησε αναμμένο τον φάρο του πολιτισμού για μια χιλιετία, μέχρι να καταρρεύσει πάλι από την ορμή ενός βάρβαρου λαού, των Οθωμανών. Η ιστορική συγκυρία ήταν παρόμοια με την πτώση του Δυτικού τμήματος της Αυτοκρατορίας, μια χιλιετία πριν. Η παρακμάζουσα πληθυσμιακά και οικονομικά Αυτοκρατορία προσπάθησε να αφομοιώσει νομαδικούς πληθυσμούς αξιοποιώντας τους στρατιωτικά. Η επέλαση των Αράβων μερικούς αιώνες νωρίτερα είχε ήδη περιορίσει γεωγραφικά την Αυτοκρατορία σε εδάφη κατοικούμενα από ευρωπαϊκής καταγωγής πληθυσμούς, αλλά η αδυναμία συμβάδισης με τις εξελίξεις και την τεχνολογική πρόοδο, σε συνδυασμό με τις καταστροφικές επιπτώσεις της πρώτης Άλωσης, το 1204, είχαν καταστήσει την πορεία της προδιαγεγραμμένη. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, με τη νομαδική ορμή της, αντικατέστησε την προαιώνια ελληνική παρουσία στην περιοχή, φτάνοντας μέχρι την Κεντρική Ευρώπη, δημιουργώντας πολιτιστικά και πολιτισμικά απόνερα που αντέχουν μέχρι τις ημέρες μας.

Νομάδες εναντίον πολιτισμού

Αυτό το μικρό και περιληπτικό μάθημα ιστορίας δεν έχει σκοπό να αποτελέσει το κύριο θέμα του άρθρου. Αντίθετα, ο σκοπός του είναι η ανάδειξη των ομοιοτήτων του χθες με το σήμερα, επισημαίνοντας την αβάσταχτη σκληρότητα της Φύσης και της Ιστορίας, που δεν επιτρέπουν εναλλακτική θεώρηση, με πιο “μοντέρνα”, “σύγχρονη” και “ανθρωπιστική” μεθοδολογία.

Η σύγχρονη Ευρώπη, στη μακαριότητά της, θα μπορούσε κάλλιστα να παραλληλιστεί με την παρακμάζουσα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του 4ου και 5ου αιώνα μΧ. Μετά από αιώνες εξάπλωσης και κατακτήσεων, η δυναμική έχει μεταναστεύσει, είτε στην περιφέρεια των πρώην ευρωπαϊκών εδαφών, όπως στις ΗΠΑ, είτε εκτός της ηπείρου, όπως διαφαίνεται από την ανάπτυξη που γνωρίζουν οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, οι Αραβικές χώρες (ένεκα πετρελαίου) και η Κίνα. Η Ευρώπη ως σύνολο, αντιμετωπίζοντας εσωτερικά προβλήματα, έχει επαναπαυθεί στις δάφνες της, στηριζόμενη στην ανωτερότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και στην όποια τεχνολογική πρωτοτυπία, βαυκαλιζόμενη πως πρεσβεύει την ιδανικότερη και τελειότερη έως στιγμής εξέλιξη του πολιτισμού. Η διαφωτιστική θεώρηση της συνεχούς προόδου έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση πως ο κόσμος που ζούμε, οι ηθικές μας αρχές και αξίες όπως έχουν καθιερωθεί από την επικράτηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αποτελούν την κορωνίδα του ανθρωπίνου πολιτισμού και θα έπρεπε να υιοθετηθούν από όλους τους κατοίκους του πλανήτη.

Συνταγή αυτοκτονίας

Σε μια ήπειρο που βρίσκεται σε πληθυσμιακή μείωση, φιλελεύθεροι κι αριστεροί οπαδοί των ανοιχτών συνόρων πιστεύουν πως η είσοδος μεγάλου αριθμού εξωευρωπαϊκής καταγωγής μεταναστών θα αποτελέσει την απαραίτητη ένεση αναζωογόνησης της φθίνουσας οικονομίας και πως οι νεοεισερχόμενοι θα μπορέσουν να απολαύσουν και οι ίδιοι τα αγαθά του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Για άλλους, ακόλουθους της μαρξιστικής θεώρησης, οι μάζες των Αφρικανών και των Ασιατών θα αποτελέσουν το νέο αίμα στο προλεταριάτο, το νέο επαναστατικό υποκείμενο που θα κατορθώσει να αντιπαλέψει την επέλαση του καπιταλισμού. Για άλλους, είναι τα φθηνά εργατιά χέρια που θα συνεισφέρουν στην διατήρηση της ευδαιμονίας και του ανώτερου επιπέδου διαβίωσης.

Η αδυναμία των αστών

Οι αρχικοί διαχωρισμοί, όμως, εξακολουθούν και υπάρχουν, σε πείσμα των υποστηρικτών του “παγκόσμιου χωριού”. Η ίδια η κοινωνία εξακολουθεί να αντιδρά και να παραμένει διαχωρισμένη στις ίδιες κατηγορίες που υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η σημερινή κοινωνία μας, ειδικότερα όπως διαμορφώθηκε από την Γαλλική Επανάσταση του 1789 και μετά, είναι γνήσιο τέκνο του αστικού τρόπου σκέψης. Μερκαντιλιστική και οικονομοκεντρική, τέκνο του Διαφωτισμού, αποκομμένη από οτιδήποτε το μεταφυσικό. Ο εξαστισμός της, πράγματι, μπορεί να παραλληλιστεί μόνο με την περίοδο της παρακμής της Ρώμης, όταν η ύπαιθρος ερήμωνε, καθώς οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις προτιμούσαν να επιβιώνουν από τις παροχές των αυτοκρατόρων αντί να εργαστούν, ενώ οι ανώτερες τάξεις παρέμεναν όπως και σήμερα παγιδευμένες στην ευδαιμονία που τους χάριζε η οικονομική τους κατάσταση, αγνοώντας τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ταυτόχρονα, η απώλεια της σύνδεσης με το “υπερφυσικό” οδήγησε τότε στην παρακμή των παραδοσιακών θρησκειών και στην άνοδο νέων θρησκευτικών δοξασιών, όπως του χριστιανισμού, ενώ και σήμερα είναι πασιφανής η απώλεια της επιρροής της Εκκλησίας αλλά και η άνοδος γνωστικών ρευμάτων, αιρέσεων και μιας προσπάθειας αναζήτησης διεξόδου ή νοήματος της ζωής. Οι πόλεις παραμένουν κυρίαρχος τύπος διαβίωσης του πληθυσμού, καθώς η σύγχρονη δομή της κοινωνικής διαρρύθμισης το καθιστά πιο ελκυστικό, με τους κατοίκους των να συνιστούν την σύγχρονη μάζα.

Η τεχνολογική πρόοδος επέτρεψε την ευκολότερη και αποδοτικότερη καλλιέργεια της γης, με αποτέλεσμα ο αγροτικός πληθυσμός να αποτελεί πλέον μικρότερο ποσοστό του συνόλου. Εξακολουθεί, όμως, να παραμένει βασικότατο στοιχείο της δομής μιας κοινωνίας και ένα τμήμα που επιμένει σε διάφορους βαθμούς να μην συμμερίζεται την κυρίαρχη αντίληψη. Για τον καλλιεργητή, για τον σημερινό κτηνοτρόφο, η στυγνή οικονομική αντίληψη ενός κατ’ επιλογή απάτριδος αστού δεν συμβαδίζει με την καθημερινότητα της ύπαρξής του. Η σχέση με τη γη, παρά τους αιώνες που πέρασαν, παραμένει ζωντανή και δυνατή. Η σύνδεση με το περιβάλλον και τη φύση δεν προέρχεται από τα παραμορφωτικά γυαλιά ενός αποκομμένου κατοίκου μιας τσιμεντούπολης, αλλά από το πρωινό ξύπνημα, τις εικόνες μιας καθημερινότητας που αποτελεί συστατικό τμήμα της ίδιας του της ύπαρξης. Σε μεγάλο βαθμό, αυτή η αντίληψη είναι κοινό κτήμα και για τους κατοίκους εκείνων των πόλεων που δεν έχουν μεταμορφωθεί ακόμα σε τερατώδη κλουβιά τσιμέντου.

Εισβολή Νομάδων

Όποιος αναρωτιέται για τους σύγχρονους αποδέκτες του ρόλου των Νομάδων δεν έχει παρά να ανοίξει την τηλεόρασή του αντικρίζοντας τις καραβιές των “προσφύγων” που ξεβράζονται καθημερινά πια στα παράλια της Ελλάδος. Όπως κάποτε οι γερμανικές φυλές, οι Ούννοι, οι Οθωμανοί, τρέχουν να ξεφύγουν από τις δύσκολες συνθήκες των χωρών προέλευσής τους, αναζητώντας το καλύτερο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Τις τελευταίες δεκαετίες πόσοι άραγε Αφρικανοί, από το Μαγκρέμπ, από τις πρώην αποικίες Γαλλίας και Βρετανίας, δεν αναζήτησαν μια καλύτερη μοίρα μακριά από τις πατρίδες τους στην Ευρώπη; Στο υπόβαθρο αυτό, το επιφανειακά εξευρωπαϊσμένο, έρχονται σήμερα να προστεθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες ονειροπόλων των επιδομάτων, που στοιβάζονται στα κέντρα υποδοχής και πρωταγωνιστούν στα μελιστάλαχτα προπαγανδιστικά φιλμάκια που βαφτίζονται ειδήσεις.

Σε αντίθεση με τον “φιλάνθρωπο” της πόλης, ο έχων επαφή με τη φύση γνωρίζει τον πραγματικό ανθρωπισμό και γνωρίζει την σκληρή πραγματικότητα. Αναγνωρίζει, ακόμα και ασυναίσθητα, την Παραδοσιακή θεώρηση της ζωής σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, διαπιστώνοντας ιδίοις όμμασι το ανεφάρμοστο πολλών εκ των συγχρόνων καινοφανών αντιλήψεων. Το χώμα που σήμερα πατάμε δεν είναι κτήμα όλων, αλλά σκληρά απελευθερωμένο και διαφυλαγμένο με αγώνες και πολύ αίμα των προγόνων μας. Αυτό που σήμερα αποκαλούμε χώρα μας δεν είναι ένα απρόσωπο κράτος, αλλά η συλλογική έκφραση των όμαιμων που το κατοικούν - κι αυτό που αποκαλούμε Έθνος δεν είναι ένα πλασματικό δημιούργημα, τέκνο των ρομαντικών και της αστικής ανάδειξης, αλλά γέννημα της φύσης ως υπάρχουσα πραγματικότητα με συνεκτικούς δεσμούς την κοινή καταγωγή, την κοινή γλώσσα και το κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο. Σε καθαρά πολιτικό - κομματικό επίπεδο δεν είναι τυχαία η μικρή παρουσία της Αριστεράς σε αυτές τις πληθυσμιακές ομάδες, καθώς έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις ασυναίσθητες αξίες που διαφεντεύουν τις ζωές τους - κι αν υπάρχει, έχει περισσότερο ρομαντική χροιά, παρά ενσυνείδητη αποδοχή της μαρξιστικής οντολογίας.

Θα καθορίσουν την πορεία του πολιτισμού

Ακόμα και αν οι σημερινές μεταναστευτικές ροές δεν αποσκοπούν στη διάλυση της Ευρώπης ως έχει, ομοιάζουν τραγικά στη “Μεγάλη Μετανάστευση των Λαών”, που καθόρισε την κατοπινή Ευρωπαϊκή ιστορία. Φορείς μιας διαφορετικής κουλτούρας, είναι αδύνατον να αφομοιωθούν ολοκληρωτικά από τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, παρά την υποτιθέμενη πολιτισμική υπεροχή. Σε αντιπαραβολή, οι σημερινοί κρατούντες την εξουσία, βαφτίζουν το πολιτισμικό τους ιδεολόγημα ως αυθεντικά ευρωπαϊκό, απλά επειδή οι αρχές του πρωτοδιατυπώθηκαν από Ευρωπαίους, ξεχνώντας, όμως, πως η υπεροχή δεν αποκτήθηκε με πανό καλωσορίσματος, αλλά με μπαρούτι και στυγνή καταπίεση των υποταγμένων πληθυσμών. Η αυτοκτονική διάθεση έχει καταστεί συνώνυμο του μέσου Ευρωπαίου αστού, καταπιέζοντας και εξοβελίζοντας τα φυσιολογικά ένστικτα της υπεράσπισης της πατρώας γης και των εθνικών αξιών, ενώ η επικράτηση του πολιτισμικού μαρξισμού έχει οδηγήσει σε επίσημη υιοθέτηση απόψεων που θα ήταν απλά υλικό για κωμωδιογράφους αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνες - χαρακτηριστικό παράδειγμα η ύπαρξη 25 φύλων, και όχι μόνο αρσενικού ή θηλυκού.

Όπως η αριστοκρατία της Ρώμης, που είχε κρυφτεί πίσω από τα περασμένα μεγαλεία εκπίπτοντας σε μια ηδονιστική κι εφήμερη άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας, έτσι και σήμερα οι ανώτερες τάξεις της Ευρώπης έχουν κρυφτεί πίσω από ένα παρακμάζον ληστρικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, αγνοώντας τον τομέα της παραγωγής και χρησιμοποιώντας την εξουσία τους προσπαθούν να επιβάλλουν τη δική τους θέαση ως φυσιολογική. Οι κάτοικοι των πόλεων, αποκομμένοι στην ελεγχόμενη ζούγκλα του άστεως, έχοντας απεμπολήσει την επαφή με τη Φύση, χειραγωγούνται ευκολότερα στη μοιρολατρική έως ενεργή αποδοχή της ατζέντας αυτής. Παρά την αλλαγή της γενικότερης στάσης των μαζών, οι ομάδες που αποτελούν την πλειοψηφία της κοινωνίας και διαφωνούν με την προωθούμενη ατζέντα, διαχρονικά αργούν να κινητοποιηθούν. Συντηρητικοί, μη ριζοσπάστες εθνικιστές, δεξιοί, αυτοί που ουσιαστικά αρχίζουν να επανακτούν την πλειοψηφική τους θέση ως κοινωνική βάση, είναι ομάδες που τείνουν να αντιδρούν όταν δεν τους αφήνεται καμία άλλη επιλογή. Και σήμερα η διαδικασία αυτών των ριζικών αλλαγών βρίσκεται απλά στην αρχή της, με την εισροή των εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών από άλλες ηπείρους.

Είμαστε πράγματι ένας πολιτισμός σε παρακμή, εν αναμονή των βαρβάρων που θα “ήτο πράγματι μια κάποια λύση”; Είναι η ώρα της Ευρώπης να γίνει μια σελίδα στο βιβλίο της Ιστορίας, με τους γηγενείς Ευρωπαίους απλά μια υποσημείωση;

Ίσως. Αλλά όχι η Ευρώπη. Όχι οι ευρωπαϊκές αξίες, αρχές και ιστορία. Είναι η ώρα της Δύσης να δύσει και να εξαφανιστεί, υπακούοντας στις προσταγές του τροχού της Μοίρας. Η αυτοκτονική διάθεση των εκφυλισμένων απάτριδων αστών, των πλανημένων συνοδοιπόρων τους, των εφησυχασμένων νεομαρξιστών που ονειρεύονται την επανάστασή τους και σύντομα θα καταπέσουν υπό το βάρος των εποίκων και των αντιδράσεων αυτών. Οι σημερινοί βάρβαροι νομάδες κατά κύριο λόγο δεν είναι tabula rasa, αλλά προέρχονται από πολιτισμούς με χιλιετή πορεία, με υπόβαθρο που έχει σφυρηλατηθεί κατά την διάρκεια των αιώνων από μάχες, νίκες και ήττες, δόξες και απογοητεύσεις. Επανάληψη μεν, αλλά προς εμπέδωση: Η Φύση απεχθάνεται το κενό. Και η αδυναμία των σύγχρονων δυτικών απέναντι στη δυναμική των ριζοσπαστικοποιημένων εποίκων είναι έκδηλη.

Σ’ αυτή τη βουτιά στην ιστορία, οφείλουμε να παραδειγματιστούμε και να δράσουμε αναλόγως. Αναγνωρίζοντας τις ομοιότητες ανάμεσα σε όλες αυτές τις εφόδους των νομάδων, είναι η δική μας υποχρέωση ως φορείς της δάδας της Παράδοσης να αφυπνίσουμε όσους περισσότερους μπορούμε, στην προσπάθειά μας να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα των προγόνων μας. Δεν χαρίζουμε την Ευρώπη στους παραχαράκτες των Ιδεωδών της, είτε φιλελεύθερους είτε μαρξιστές, αλλά κρατάμε την φλόγα όσων την έκαναν μεγάλη, ζωντανή. Ξέρουμε πως το σημερινό οικοδόμημα είναι τόσο σαθρό που φτάνει η ώρα της κατάρρευσής του λόγω δομικών αστοχιών. Και αναμένουμε, όχι επαναπαυμένοι στην λογική του ώριμου φρούτου, αλλά παλεύοντας καθημερινά για όσα μας δίνουν νόημα. Στην εποχή που οι μάζες αναρωτιούνται για το νόημα του ζειν, οι μετέχοντες του εθνικιστικού τρόπου ζωής δεν αναρωτιούνται, γνωρίζουν την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου, γνωρίζουν την αξία της προάσπισης της Παράδοσης, αναγνωρίζουν τη Φύση, τους νόμους της και τις επιπτώσεις αυτών στην ανθρώπινη ύπαρξη. Σε μια προσπάθεια να κάνουμε την Ευρώπη, ξανά, μεγάλη.

του Παναγιώτη Λουκά 
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Patria, τεύχος 46

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -