Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

(Σημ. μτφρ. Το παρακάτω κείμενο του Daniel Friberg αναφέρεται στο σουηδικό παράδειγμα και, προφανώς, ορισμένες λεπτομέρειες δεν συμβαδίζουν με την ελληνική πραγματικότητα. Κατά βάση, όμως, το πρόβλημα της μετανάστευσης και της αλλοίωσης της σύνθεσης του γηγενούς πληθυσμού, εξαιτίας του, είναι το ίδιο οξύ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οπότε ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να αντιληφθεί το πνεύμα του κειμένου και να προσαρμόσει αρκετά από τα επιχειρήματα και τις προτάσεις στα ελληνικά δεδομένα). 

Προσφάτως, η Στατιστική Υπηρεσία της Σουηδίας δημοσίευσε μία μελέτη η οποία περιγράφει τη δημογραφική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας σε σχέση με εκείνους που γεννήθηκαν στο εξωτερικό, με τα παιδιά ενός ή δύο γονέων οι οποίοι αντιστοίχως γεννήθηκαν εκτός Σουηδίας, και με το ποσοστό του πληθυσμού που αποτελείται από τις ομάδες αυτές. 

Η μελέτη αυτή, λοιπόν, δείχνει ότι το ποσοστό του πληθυσμού της Σουηδίας με, μερικό ή ολικό, μεταναστευτικό υπόβαθρο για το 2015 αποτελούσε το 29% του συνολικού πληθυσμού (17% γεννημένοι στο εξωτερικό, 5% γεννημένοι στη Σουηδία με τους δύο γονείς γεννημένους στο εξωτερικό και 7% γεννημένοι στη Σουηδία με έναν από τους δύο γονείς γεννημένο στο εξωτερικό). Δηλαδή, σε περίπου τρεις δεκαετίες, το ένα τρίτο (1/3) του σουηδικού πληθυσμού αντικαταστάθηκε από μη-Σουηδούς. 

Πολλοί αναρωτιούνται “τι θα γίνει, όμως, αν καταφέρουμε να διακόψουμε τις μεταναστευτικές ροές”, θεωρώντας πως κάτι τέτοιο θα λύσει ως δια μαγείας όλες μας τις ανησυχίες. Δεν υπάρχει περίπτωση. Ακόμα κι αν κλείσουμε εδώ και τώρα τα σύνορα, η υπογεννητικότητα των Σουηδών σε σχέση με τα υψηλά ποσοστά γεννήσεων των μεταναστών θα έχει ως αποτέλεσμα τη σχεδόν ολοκληρωτική αντικατάσταση των γηγενών από μη-Σουηδούς εντός των επομένων δεκαετιών. 

Ένα εφικτό* πρόγραμμα επαναπατρισμού 

Ένα πάγιο επιχείρημα της Αριστεράς, όπως και των “συντηρητικών” φιλελευθέρων, απέναντι στην κριτική ενάντια στη μετανάστευση είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος να γίνει κάτι για τους εντός συνόρων μεγάλους αριθμούς μεταναστών και, άρα, οι πολέμιοι της μετανάστευσης οφείλουν να παραιτηθούν από τις απόψεις τους και να αποδεχτούν την πολυπολιτισμικότητα και την καταστροφή της κουλτούρας τους. 

Είμαι σταθερά αντίθετος απέναντι στη συγκεκριμένη οπτική και αντιπροτείνω πως η λύση είναι απλή: Από τη στιγμή που φτάσαμε στην τρέχουσα κατάσταση μέσω της πολιτικής βούλησης, είναι εξίσου εφικτό να την αναστρέψουμε επίσης με την πολιτική βούληση. Ένα ανθρώπινο, μη βίαιο, πρόγραμμα επαναπατρισμού μπορεί να σχεδιαστεί βάσει των παρακάτω πέντε σημείων: 

1) Επανεξέταση των δικαιωμάτων ασύλου των προσφάτως εισελθόντων. Η κατηγορία μεταναστών η οποία θα μπορούσε πιο εύκολα να επαναπατριστεί είναι οι προσφάτως εισελθόντες, που δεν έχουν λάβει ακόμη υπηκοότητα (σημ. μτφρ. Αναφέρεται στη σουηδική νομοθεσία και στις διαδικασίες που προβλέπει). Οι αιτήσεις άσυλου πρέπει να επανεξεταστούν και από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία αυτών δεν πληροί τις κατάλληλες προϋποθέσεις να ανακαλούνται οι άδειες παραμονής. Εκείνοι οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις θα τους παραχωρείται προσωρινή άδεια παραμονής μέχρι την επανεξέταση της υπόθεσής τους. Αυτή τη στιγμή, σ’ αυτή την κατηγορία υπάρχουν 500.000 άτομα. 

2) Ολόκληρο το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας πρέπει να αναμορφωθεί από τη βάση του, με γνώμονα πιο πετυχημένα συστήματα χωρών, όπως της Ουγγαρίας. Μέσω τέτοιων μεταρρυθμίσεων μπορούν να καταργηθούν τα περισσότερα κίνητρα που οδηγούν μη-Ευρωπαίους μετανάστες στη Σουηδία και, από τη στιγμή που τα οικονομικά θέλγητρα τα οποία τους οδηγούν εδώ θα έχουν πάψει να υπάρχουν, ένα μεγάλο τμήμα όσων είναι ήδη εδώ θα βρει λόγους να αναζητήσει αλλού την τύχη του. 

3) Μηδενική ανοχή στο έγκλημα. Σε μετανάστες χωρίς υπηκοότητα θα ακυρώνεται η άδεια κατοικίας και θα απελαύνονται άμεσα σε περίπτωση που διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα, κάθε είδους και για όλες τις περιπτώσεις. Σε μετανάστες που έχει δοθεί υπηκοότητα, αυτή θα ανακαλείται σε περιπτώσεις σοβαρών εγκλημάτων. Από τη στιγμή που πολλοί μετανάστες διατηρούν διπλή υπηκοότητα, σπάνια θα αποτελέσει αυτό μεγάλο πρόβλημα. 

4) Προγράμματα κινήτρων. Θα εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα το οποίο θα δημιουργεί θετικά κίνητρα σε όσους ζουν στη Σουηδία και έχουν ρίζες από άλλες χώρες να επιστρέψουν στις πατρίδες τους ή σε γειτονικά έθνη της ίδιας πολιτισμικής σφαίρας. Ένα τέτοιο κίνητρο θα μπορούσε να αποτελεί μία πληρωμή ως “επιδότηση αποκατάστασης”, με την απαίτηση από όσους την αποδεχτούν να υπογράψουν ένα συμβόλαιο με το οποίο θα απαγορεύεται να επιστρέψουν στη Σουηδία ή στη Ευρώπη, όπως ήδη συμβαίνει στη Δανία. Λαμβάνοντας υπόψη τις τεράστιες δαπάνες για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών και την υποστήριξη των ανέργων μεταναστών, τέτοιες “επιδοτήσεις αποκατάστασης” θα μπορούσαν να είναι γενναιόδωρες χωρίς κάποια επιβάρυνση στα οικονομικά του Κράτους. Με δεδομένες τις καταστροφικές συνέπειες της μετανάστευσης σε κοινωνικό επίπεδο, κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι τέτοιου είδους προσωρινές οικονομικές θυσίες θα αποτελούσαν θεμιτές επενδύσεις. Επιπροσθέτως, μία γενναιόδωρη επιδότηση αποκατάστασης θα αποτελούσε καλό κίνητρο και για τις εμπλεκόμενες χώρες προέλευσης, σε περίπτωση που ήταν διστακτικές να δεχτούν πίσω τους μετανάστες. 

5) Διμερείς συμφωνίες. Τα τέσσερα ως άνω σημεία θα ήταν δόκιμο να συμπεριληφθούν σε διακανονισμούς και συμφωνίες συναπτόμενες με τις χώρες προέλευσης μεταναστών, όπως και με άλλα γειτονικά με αυτές έθνη. Οι πιθανότητες επίτευξης τέτοιων συμφωνιών είναι υψηλές. Για παράδειγμα, η παροχή εξωτερικής βοήθειας από τη Σουηδία χορηγείται με όρους που απαιτούν οι αποδέκτες. Είναι καιρός να καθορίσουμε εμείς τους όρους παροχής βοήθειας ώστε να περιλαμβάνουν την αξίωση οι χώρες στις οποίες παρέχεται βοήθεια να δέχονται πίσω τους συμπατριώτες τους όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, με δεδομένο ότι οι μετανάστες οι οποίοι διαμένουν αυτή την στιγμή στη Σουηδία πιέζουν το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας στα όριά του. Η πληρωμή αυτών των επιδοτήσεων θα είναι πολύ οικονομικότερη από την παραμονή αυτών των ανθρώπων στη Σουηδία, ιδίως αν κάποιος αναλογιστεί ότι το κοινωνικό κόστος που είναι δύσκολο να υπολογιστεί με οικονομικούς όρους. 

Εν κατακλείδι 

Ο επαναπατρισμός δεν είναι απάνθρωπος, αδύνατος ή ανεπιθύμητος. Αντιθέτως, είναι ανθρωπιστικός, δυνατός και αναγκαίος. Επίσης, είναι το φυσικό βήμα μετά τη διακοπή των μεταναστευτικών ροών. Αν η μετα-Brexit Ευρωπαϊκή Ένωση έχει έστω ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον στο να ξαναγίνει μία λειτουργική πολιτική οντότητα στα μάτια των πολιτών της, δεν έχει άλλη επιλογή από την προσθήκη του επαναπατρισμού στην ατζέντα της το συντομότερο δυνατόν. 

Ορισμένοι συνεργάτες του George Sorros βρίσκουν τη μελέτη της σουηδικής στατιστικής υπηρεσίας φρικιαστική όχι εξαιτίας των συμπερασμάτων που προκύπτουν αλλά απλά γιατί εκπονήθηκε (ή πιθανώς εξαιτίας του ότι η αντικατάσταση των Σουηδών από τριτοκοσμικούς οικονομικούς μετανάστες δεν συμβαίνει αρκετά γρήγορα). Η “επίλυση” προβλημάτων αγνοώντας τα και με την καταστολή αποτελεί παραδοσιακή τακτική της Αριστεράς, από την Σοβιετική ακόμα εποχή. Δεν βοηθά, όμως, στην λύση του δημογραφικού προβλήματος στη Σουηδία και στην Ευρώπη. Οι ατέλειωτες συζητήσεις για τον “ρατσισμό” και τις “αξίες” πρέπει να αντικατασταθούν από ξεκάθαρες πολιτικές λύσεις. 

Αν η Ευρώπη, ή ακόμα και αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, θέλει να έχει μέλλον, η παιδική ανωριμότητα είναι αναγκαίο να σταματήσει, ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση για ελεγχόμενο επαναπατρισμό των περισσοτέρων από τους “προσφάτως αφιχθέντες”. Η κατάσταση θα εξελιχθεί φρικτά αν οι Σουηδοί και Ευρωπαίοι πολιτικοί συνεχίσουν να αγνοούν τα γεγονότα. 

* Στο πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιείται η λέξη “humane”, που μεταφράζεται ως “ανθρώπινος ή ανθρωπιστικός”. Προτιμήθηκε η ελεύθερη απόδοση του “εφικτός” ώστε να μην προκαλείται σύγχυση με την “ιδεολογία του ανθρωπισμού” που πλασάρεται τελευταία από αυτούς που κάνουν business μέσω της λαθρομετανάστευσης. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Α. Β.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -