Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εμφάνιση των μεικτών πολεμικών τεχνών στην Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά έχουν κερδίσει πολλούς οπαδούς, κυρίως νέους ανθρώπους που ήταν ήδη φίλοι των μαχητικών αθλημάτων αλλά και γενικότερα των σπορ που εμπλέκουν έντονη σωματική επαφή και άσκηση. Βεβαίως, στο εξωτερικό είναι δημοφιλείς εδώ και αρκετά χρόνια και μάλιστα αποτελούν μία βιομηχανία με εκατομμύρια θεατές, τηλεοπτική κάλυψη από τα μεγαλύτερα δορυφορικά κανάλια και σπόνσορες που επενδύουν κολοσσιαία ποσά για τη διαφήμισή τους. 

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το ΜΜΑ (Mixed Martial Arts), πρόκειται για αγώνες που συνήθως γίνονται σε ένα οκτάγωνο κλουβί και περιλαμβάνουν τόσο χτυπήματα στο σώμα (λακτίσματα, γροθιές, γονατιές και ενίοτε αγκωνιές), όσο και πάλη στο έδαφος με λαβές, πνιγμούς και κλειδώματα. Αθλητές που προέρχονται από μία μεγάλη ποικιλία αρκετά διαφορετικών συστημάτων μάχης παίρνουν μέρος σε αυτούς τους αγώνες, οι οποίοι είναι γνωστοί για το υψηλό θέαμα, τoν ρεαλισμό σε πραγματικές συνθήκες μάχης, αλλά και την εκτεταμένη βία και ωμότητα. Οι απαγορευμένες τεχνικές ουσιαστικά είναι πολύ λίγες και περιορίζονται σε αυτές που απειλούν άμεσα τη ζωή του αθλητή ή που μπορεί να οδηγήσουν σε μόνιμη αναπηρία. 

Μέσα από την ελληνική και ευρωπαϊκή κοσμοθέαση, η εκγύμναση και η έντονη σωματική άσκηση αποτελούν τρόπο ζωής, όχι μόνο για αισθητικούς λόγους, αλλά, κυρίως, επειδή μέσω αυτών καλλιεργούνται όλες οι αξίες και οι αρετές που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο της Παράδοσης, με την Εβολιανή προσέγγιση. Από το σύνολο των αθλημάτων, όμως, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο οι πολεμικές τέχνες απεγκλωβίζουν το άτομο από την παρακμή του σύγχρονου κόσμου και το φέρνουν πιο κοντά στο Σπαρτιατικό πρότυπο του πολεμιστή - φιλοσόφου. Στις πολεμικές τέχνες μπορούμε, εντονότερα, να συναντήσουμε αυτόν τον μυσταγωγικού τύπου σεβασμό προς τον χώρο, τον Δάσκαλο, τον συναθλητή – ο οποίος οδηγεί σε μία εσωτερική πειθαρχία και αυτοέλεγχο, που φυσικά δεν περιορίζεται στον χώρο άσκησης. Μέσα στον αγωνιστικό χώρο, είτε αυτός λέγεται παλαίστρα, τατάμι ή ρινγκ, ο αθλητής ξεπερνάει τους φόβους του, τεντώνει τα όριά του, ματώνει, χτυπάει, πασχίζει, υποτάσσει. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ξεπερνάει τον ρόλο του αθλητή και μετεξελίσσεται σε Πολεμιστή. Επιπλέον, η γνώση και η άσκηση των πολεμικών τεχνών βρίσκει αμέτρητες καθημερινές πρακτικές εφαρμογές στην αυτοάμυνα και στον πολιτικό ακτιβισμό. 

Η άσκηση στις μεικτές πολεμικές τέχνες εμπεριέχει μεν όλα τα παραπάνω, αλλά πρόκειται για μία ιδιαίτερα ξεχωριστή περίπτωση. Οι φίλοι του ΜΜΑ το χαρακτηρίζουν ως τον βασιλιά των μαχητικών αθλημάτων, ενώ οι επικριτές του ως μία αρένα εμπορίου και χαμηλού επιπέδου. Ας δούμε και τις δύο απόψεις: 

Οι οπαδοί του ΜΜΑ ισχυρίζονται πως οι εν λόγω μαχητές είναι οι πλέον ολοκληρωμένοι, καθώς εξασκούνται τόσο στη μάχη σε όρθια στάση όσο και στο έδαφος και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς. Σ’ αυτό το σημείο κάποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει λέγοντας πως υπάρχουν εξίσου ή ακόμα και πιο ολοκληρωμένα συστήματα (όπως π.χ το wing chun ή το krav maga), όμως εκεί δεν υπάρχουν αγώνες μεταξύ των αθλητών κι έτσι μειονεκτούν σε πολλά σημεία έναντι των ανταγωνιστικών πολεμικών τεχνών (έλλειψη σκληρής προπόνησης, πρακτικής εμπειρίας στις τεχνικές, αθλητικού πνεύματος κ.α). Άρα, λοιπόν, μέσω του ΜΜΑ παράγονται εξαιρετικά σκληραγωγημένοι αθλητές, που αγωνίζονται σε περιβάλλον πολύ κοντά σε πραγματικές συνθήκες μάχης, ιδανικοί για να αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε απειλή στο δρόμο. 

Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές του ΜΜΑ έχουν μία εντελώς διαφορετική άποψη. Γι’ αυτούς το ΜΜΑ είναι ένα πολυσυλλεκτικό “χωνευτήρι” διαφόρων στυλ, χωρίς ταυτότητα και συγκεκριμένο αντικείμενο. Οι αθλητές γίνονται master στο τίποτα, μαθαίνοντας απλώς μία περιορισμένη γκάμα λαβών και χτυπημάτων χαμηλής τεχνικής και δυσκολίας, που τις περισσότερες φορές εκτελούνται μάλλον άτσαλα. Κατά τους επικριτές πάντα, οι αγώνες ΜΜΑ μοιάζουν περισσότερο με γηπεδικό ξύλο παρά με μάχη μεταξύ αθλητών πολεμικών τεχνών, ενώ ταυτόχρονα απουσιάζει παντελώς το ήθος, η ευγενής άμιλλα και ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των αθλητών. Επομένως, κατ’ αυτή την άποψη, το εν λόγω άθλημα είναι απλά ένα ακόμα θέαμα που βγάζει κέρδος ικανοποιώντας τα κατώτερα ένστικτα των ανθρώπων και που δεν διστάζει να θυσιάσει την ομορφιά και το πνεύμα των παραδοσιακών πολεμικών τεχνών στο βωμό του χρήματος. 

Μέσα από αυτή τη μικρή παρουσίαση δύσκολα μπορούμε να βγάλουμε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα γι’ αυτή τη διαμάχη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην ενασχόληση κάποιου με το ΜΜΑ. Εξάλλου, η προπόνηση του καθενός είναι προσωπική υπόθεση και έχει να κάνει με αρκετούς διαφορετικούς παράγοντες και ανάγκες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τη στιγμή που θα εντάξει κανείς την άσκηση στην καθημερινότητά του θα είναι σε θέση να ανακαλύψει περισσότερα πράγματα και για το είδος της προπόνησης που του κάνει και για τον εαυτό του γενικότερα. 

του Γ. Γ. 

* Για περισσότερες πληροφορίες για μαχητικά αθλήματα, διοργανώσεις κτλ, δείτε εδώ: ProPatria Fight Club

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -