Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Οι εθνικιστικές ομάδες είναι σχεδόν αποκλειστικά ανδρικές λέσχες και οι περισσότεροι από τους άνδρες είναι άγαμοι, οι οποίοι διαμαρτύρονται ότι δεν μπορούν να βρουν τις κατάλληλες γυναίκες. Επιπλέον, οι άνδρες που είναι παντρεμένοι, παραπονιούνται συχνά ότι οι σύζυγοί τους είναι αδιάφορες ή ακόμα και εχθρικές, όσον αφορά τις απόψεις τους για τη φυλή. 

Οι άνδρες, όπως φαίνεται, είναι πολύ πιο πρόθυμοι να ενστερνίζονται πολιτικά “μη ορθές” απόψεις για τη φυλή, από τις γυναίκες. Αφού μελέτησα προσεκτικά διάφορες ιστοσελίδες και fora που ασχολήθηκαν μ’ αυτό το θέμα, έχω διαπιστώσει ότι πολλοί άνδρες δυσαρεστούνται μ’ αυτό το γεγονός, ερμηνεύοντάς το ως κάποιου είδους ηθικό ατόπημα εκ μέρους των γυναικών. Όμως δεν είναι έτσι. Αυτή η πραγματικότητα απλώς αντικατοπτρίζει τις βασικές βιολογικές διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. 

Το φύλο θέτει διαφορετικές πιέσεις σε άνδρες και γυναίκες. Τα ωάρια χρειάζονται περισσότερη ενέργεια για να παραχθούν απ’ ότι το σπέρμα και μόνο τα θηλυκά μπορούν να εγκυμονήσουν. Σε πάνω από το 90% των θηλαστικών ειδών, τα θηλυκά παρέχουν ουσιαστική γονική μέριμνα, ενώ τα αρσενικά δεν παρέχουν καμία απολύτως. Έτσι, οι γυναίκες κάνουν μια πολύ μεγαλύτερη γονική επένδυση σε κάθε απόγονο απ’ ότι οι άνδρες. Η γονική επένδυση αυξάνει την αναπαραγωγική επιτυχία του απογόνου που τη δέχεται, ενώ ταυτόχρονα μειώνει την μελλοντική αναπαραγωγική επιτυχία του γονέα, με κατανάλωση πόρων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για επιπλέον απογόνους. 

Οι διαφορές στη συμπεριφορά μεταξύ των φύλων είναι το αποτέλεσμα αυτών των διαφορετικών απαιτήσεων. Η δυνητική αναπαραγωγική επιτυχία ενός θηλυκού είναι σχετικά μικρή και περιορίζεται περισσότερο από τον αριθμό των ωαρίων που μπορεί να παράξει (ή των εγκυμοσύνων που μπορεί να φέρει) παρά από τον αριθμό των ανδρών που μπορεί να πείσει για να ζευγαρώσουν μαζί της. Σε αντίθεση, η δυνητική αναπαραγωγική επιτυχία ενός αρσενικού είναι σχετικά μεγάλη και περιορίζεται περισσότερο από τον αριθμό των θηλυκών που μπορεί να πείσει για να ζευγαρώσουν, παρά από τον αριθμό των σπερματοζωαρίων που μπορεί να παράξει. Αυτή η διαφορά της δυνητικής αναπαραγωγικής επιτυχίας μάς επιτρέπει να προβλέψουμε ότι οι άνδρες θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την πρόσβαση σε συντρόφους, ενώ τα θηλυκά θα είναι επιλεκτικά σε σχέση με ποίους θα ζευγαρώσουν. Σεξουαλικά, τα αρσενικά είναι τυχοδιώκτες και ριψοκίνδυνοι, ενώ τα θηλυκά αποφεύγουν τον κίνδυνο. 

Αυτές οι διαφορές στις αναπαραγωγικές στρατηγικές υπερβαίνουν το σεξ. Η ανταγωνιστικότητα των αρσενικών τούς οδηγεί να αναλαμβάνουν κινδύνους πιο συχνά, όχι μόνο όταν “πολιορκούν” θηλυκά, αλλά και στην καθημερινή λήψη αποφάσεων. Τα ασφάλιστρα των οχημάτων είναι ακριβότερα για τα έφηβα αγόρια απ’ ότι για τα κορίτσια, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Η ανάληψη ρίσκου “ανεβάζει τον πήχη” πολλών αποφάσεων, αυξάνοντας τις πιθανές ανταμοιβές, αλλά και αυξάνοντας τις συνέπειες της αποτυχίας. 

Αυτή η ανάληψη ρίσκου έχει εξελικτική λογική, διότι οι άρρενες είναι πολύ πιο αναλώσιμοι από τα θηλυκά. Αν όλες οι γυναίκες έχαναν τη ζωή τους, εκτός από μία, θα χρειαζόταν πολλές γενιές για να επιστρέψει στο αρχικό της μέγεθος η φυλή, εάν τα κατάφερνε. Ωστόσο, αν όλοι οι άνδρες σκοτώνονταν, εκτός από έναν, ο εναπομείνας άνδρας θα είχε δύσκολο έργο, αλλά η φυλή θα μπορούσε θεωρητικά να ανασυσταθεί πληθυσμιακά μέσα σε μια γενιά. Δεδομένου ότι τα αρσενικά δεν είναι τόσο απαραίτητα για τη διατήρηση του μεγέθους του πληθυσμού, τείνουν να παίρνουν περισσότερα ρίσκα, να είναι πιο επιθετικά και να εργάζονται ώστε να καταλαμβάνουν υψηλότερες θέσεις στην κοινωνική ιεραρχία απ’ ότι οι γυναίκες. 

Αλλά, αν οι γυναίκες είναι εγγενώς συντηρητικές, τότε γιατί αυτές είναι γενικά πιο υποστηρικτικές στις ιδέες της αριστεράς από τους άνδρες; Πρώτα απ 'όλα, παρά την αριστερίστικη ρητορική σχετικά με την πρόοδο και την ριζική αλλαγή, η έμφαση στην κοινωνική πρόνοια, στον κοινωνικό σχεδιασμό και στην αντί-ανταγωνιστική ισότητα ασκεί μία προφανή γοητεία στα θηλυκά που αποστρέφονται τον κίνδυνο. Επιπλέον, παρά την υποκριτική στάση ότι βρίσκεται στο περιθώριο, η αριστερά ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος των εξουσιαστικών θεσμών της κοινωνίας: Το εκπαιδευτικό σύστημα, τις ειδήσεις και τα ψυχαγωγικά μέσα ενημέρωσης, τις εκκλησίες, κλπ. Η αριστερή άποψη είναι το status quo. Οι γυναίκες υποβάλλονται σε πλύση εγκεφάλου για να το αποδεχθούν και σιχαίνονται να το επικρίνουν, από φόβο του κινδύνου που υπάρχει για την κοινωνική θέση τους, την εργασιακή τους απασχόληση και, ιδίως, για την ευημερία των παιδιών τους. 

Παρ’ όλα αυτά, περισσότερες γυναίκες υποστηρίζουν το Λευκό φυλετικό κίνημα τώρα, απ’ ότι στο παρελθόν. Αυτό το γνωρίζω από προσωπική εμπειρία. Συμμετέχω σε φυλετικά προσανατολισμένες ομάδες συζήτησης από τότε που για πρώτη φορά μπήκα “on line”, πίσω στο 1994 ή το 1995. Δημοσίευσα μια προσωπική αγγελία στο Stormfront χρόνια πριν, λίγο μετά τη δημιουργία της σελίδας αγγελιών. Δεν έλαβα καμία απάντηση. Έκανα το ίδιο πράγμα ακριβώς πριν από μερικούς μήνες και επικοινώνησα με έναν μεγάλο αριθμό γυναικών. 

Μέρος της αιτίας μπορεί να είναι ότι οι γυναίκες νιώθουν πιο άνετα να εκφράζουν πολιτικά “μη ορθές” ιδέες ανώνυμα στο διαδίκτυο - μια πολύ λιγότερο επικίνδυνη προοπτική από το να υποστηρίζουν τις ίδιες απόψεις ανοιχτά. 

Σίγουρα, όμως, δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος. Για τον ίδιο λόγο που οι γυναίκες άργησαν να ενταχθούν στον εθνικιστικό σκοπό, μπορεί τελικά να γίνουν οι ισχυρότεροι και πιο ασυμβίβαστοι υποστηρικτές του: Το μητρικό τους ένστικτο. Περισσότερες γυναίκες προσχωρούν στον εθνικιστικό αγώνα, καθώς γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η ευημερία των μελλοντικών γενεών των Λευκών Εθνών βρίσκεται σε κίνδυνο. 

Εκτός από την αγάπη και την προστασία που η δική μου μητέρα μού παρείχε (η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα), η πρώτη μου επαφή με γυναικείο μητρικό ένστικτο έγινε όταν ήμουν επτά ή οκτώ ετών. Σε μια λίμνη κοντά στο παλιό μου σχολείο, παρατήρησα μια αγριόπαπια να οδηγεί τα παπάκια της. Σαν περίεργο αγόρι που ήμουν, έτρεξα πάνω στα παπάκια και πήρα το ένα στα χέρια μου. Αν και οι περισσότερες πάπιες στη λίμνη φοβόταν να προσεγγίσουν ανθρώπους, ακόμη και όταν μοίραζαν τροφή, η μητέρα γύρισε, ήρθε αμέσως σε μένα και άρχισε να κράζει δυνατά. Όταν γονάτισα, άρχισε να επιτίθεται το χέρι μου με το φτερό της, μέχρι που απελευθέρωσα το παπάκι. Σοκαρίστηκα αντιλαμβανόμενος το σημείο στο οποίο αυτή η μητέρα θα έφτανε για να προστατεύσει το μωρό της. Πήγε από την πλήρη αποστροφή του κινδύνου στο σημείο όπου ενδεχομένως να διακινδύνευε τη ζωή της, αλλά η βασική βιολογική προσταγή ήταν η ίδια. 

Έχω την αίσθηση ότι όλο και περισσότερες Λευκές μητέρες θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται όπως εκείνη η μητέρα πάπια, από τη στιγμή που δεν θα μπορούν πλέον να αγνοήσουν το γεγονός ότι ο κόσμος που θα κληρονομήσουν τα παιδιά τους θα είναι χειρότερος από εκείνον στον οποίο γεννήθηκαν. Εν τω μεταξύ, περισσότερα άτομα πρέπει να υψώσουν το ανάστημά τους, ιδιαίτερα νέοι άνδρες. Οι μελλοντικές γενιές της φυλής μας, βασίζονται σε εμάς. 

Μετάφραση/απόδοση για το Ιδεάπολις, του Δ.Κ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -