Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Προ λίγων εβδομάδων, η κυβέρνηση αποφάσισε να λύσει ένα πρόβλημα που ταλάνιζε την ελληνική κοινωνία για χρόνια, φέρνοντας στη Βουλή για ψήφιση την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια. Λογική κίνηση, που ανταποκρινόταν πλήρως στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, ή ό,τι απέμεινε από αυτές, αλλά και απαραίτητη ώστε να συγχρονιστεί η ελληνική νομοθεσία με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές και να αρθούν οι καταδίκες του Ελληνικού κράτους από τα διεθνή δικαστήρια. Σε μια συνεδρίαση που χαρακτηρίστηκε από τους υψηλούς τόνους και τις εκατέρωθεν προσωπικές επιθέσεις στους υποστηρικτές της αντίπαλης πλευράς - και αφού σημειώθηκε ρήγμα στον κυβερνητικό συνασπισμό - στο τέλος, το εν λόγω νομοσχέδιο ψηφίστηκε από τον Σύριζα και τις κεντρώες δυνάμεις, ήτοι την Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ), το Ποτάμι και την Ένωση Κεντρώων, καταψηφιζόμενο από τους κυβερνητικούς εταίρους Ανεξάρτητους Έλληνες, την Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ, ενώ ο φορέας της κεντροδεξιάς στην Ελλάδα, εν μέσω και των εσωκομματικών προεκλογικών του διεργασιών, επέλεξε επαμφοτερίζουσα στάση, αποφεύγοντας να επιλέξει κομματική γραμμή, αλλά αφήνοντας τους βουλευτές του να ψηφίσουν κατά συνείδηση, κάτι που οδήγησε αρκετούς εξ’ αυτών να ταχθούν υπέρ της εν λόγω νομοθετικής ρύθμισης. 

Έξω από τη Βουλή, μερικές δεκάδες ακτιβιστών της ομοφυλοφιλικής κοινότητας, μαζί με μερικές γραφικές φιγούρες “αγωνιστών”, διαδήλωναν υπέρ του δικαιώματος στην αγάπη, που δεν γνωρίζει σύνορα, φυλές και φύλα, ενώ, εντός του κοινοβουλίου, ζητωκραυγές και πανηγυρισμοί ξέσπασαν στα θεωρία, όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, με θερμά φιλιά να ανταλλάσσονται μεταξύ του γνωστού Βαλλιανάτου και του συμβίου του. Οι αντιδράσεις, μηδαμινές και περιορισμένες εντός του κοινοβουλίου, από τα κόμματα που δεν συμφωνούσαν. Καμία κινητοποίηση στο δρόμο, καμία φωνή αυθόρμητης αντίδρασης, για ένα ζήτημα που, ας μην βαυκαλιζόμαστε, αν είχε τεθεί σε δημοψηφισματικό επίπεδο, κατά πάσα πιθανότητα θα είχε λάβει θετική ανταπόκριση. Καθόλου περίεργο αυτό, με δεδομένη την τεράστια επιχείρηση προπαγάνδας με σκοπό την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ως κομμάτι της φυσιολογικότητας, που λαμβάνει χώρα εδώ και αρκετά χρόνια μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και την κουλτούρα των διαμορφωτών κοινής γνώμης. 

Είναι όμως πράγματι “φυσιολογική” αυτή η αποδοχή; Είναι μια έμφυτη, ενστικτώδης αντίδραση του ανθρώπου, ή πρόκειται για κάτι κατασκευασμένο από την κοινωνική μηχανική, ώστε επίπλαστα να δημιουργηθεί ανοχή σε ένα φαινόμενο που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα υπήρχε; Για να γίνει κατανοητή η ανθρώπινη φύση, πρέπει να απογυμνωθεί από τους συμβιβασμούς που επιβάλλει η σύγχρονη κοινωνία και να θεαθεί αποκλειστικά στον πυρήνα της, που δεν είναι κάτι άλλο από τα αρχέγονα ένστικτα που έχει κάθε ζώο, επισημαίνοντας ταυτόχρονα και τις διαφορές του ανθρωπίνου είδους. 

Κατανόηση υπ’ αριθμόν ένα (1): Το ανθρώπινο είδος δεν αναπτύχθηκε ως κυρίαρχο αρπακτικό. Το ακριβώς αντίθετο. Οι πρόγονοι του είδους μας ήταν ένα παμφάγο είδος, που σε μεγάλο βαθμό τρέφονταν με ψοφίμια, ένα είδος που για τους τότε θηρευτές ήταν ένα ακόμα θήραμα. Και αυτό δεν περιορίστηκε στα εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης που οδήγησαν στον homo sapiens, αλλά μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, οι πρόγονοί μας παρέμεναν ευάλωτοι στις επιθέσεις των κυνηγών. Ο κίνδυνος ήταν καθημερινός, εκεί έξω, ανάμεσα στα ψηλά χόρτα ή πίσω από έναν βράχο στο πυκνό χιόνι. Τα άγρια ζώα, οι δύσκολες συνθήκες ζωής, το σκληρό περιβάλλον, οι άλλες ομάδες ανθρώπων σε μεγάλο βαθμό. Γιατί, ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός προέρχεται πάντα από το ίδιο είδος – καθώς τα μέλη του στοχεύουν στις ίδιες πηγές τροφής και ανάπτυξης ή και στις ίδιες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Τι σχέση έχει αυτό με το σύμφωνο συμβίωσης; Είναι πάρα πολύ απλό: Το βασικότερο ένστικτο - και καθήκον ουσιαστικά - κάθε μέλους της φυλής ήταν να πολεμήσει και να φροντίσει για την επιβίωση της φυλής με δύο τρόπους: Συμμεριζόμενο τα βάρη της καθημερινότητας, αλλά και, κυρίως, δημιουργώντας απογόνους, υπακούοντας στα πιο αρχέγονα των ενστίκτων, αναζητώντας μια μορφή αθανασίας περνώντας τα γονίδιά του στις επόμενες γενιές. Αυτό το ένστικτο, αυτή η φυσική ανάγκη, είναι σύμφυτη με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, παρά τις επίπλαστες προτεραιότητες που έχουμε ιεραρχήσει ως ανώτερες στις ημέρες μας. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες, ο απλός άνθρωπος γνωρίζοντας και αναγνωρίζοντας την θνητότητά και το περαστικό της ύπαρξής του, κατανοούσε την ανάγκη τεκνοποίησης, το τι σημαίνει αυτή για τον ίδιο και για το έθνος του. 

Η ίδια μας η φύση, λοιπόν, μάς δίνει αυτή τη διέξοδο προς την αθανασία, τη μεταβίβαση των γονιδίων μας, τη δημιουργία απογόνων, καθιστώντας την ως ένα θεμελιακό κομμάτι της κοινωνικής και ατομικής συμπεριφοράς μας. Ένα άτομο αποκομμένο από τη δημιουργία απογόνων, εκ προοιμίου μειώνει την, σε αρχέγονα πλαίσια, προσφορά του στο σύνολο κατά το ήμισυ. Πριν ακόμα την έλευση της ηθικής, πριν ακόμα την θεσμοθέτηση των θρησκειών και τη δημιουργία αξιακών κωδικών συμπεριφοράς, όταν η ανθρώπινη ύπαρξη ξεκινούσε την ανοδική της πορεία πνευματικά, είχε ως βάση της την κοινότητα της φυλής. Και κάθε τι που δεν συνεισέφερε στην ευημερία της κοινότητας, αντιμετωπιζόταν ως μειονέκτημα, που έπρεπε να εξαλειφτεί. Πέρα από ανθρωπισμούς, πέρα από συναισθηματισμούς, το είδος συνέχιζε την εξέλιξή του εξαφανίζοντας ό,τι εκλαμβανόταν ως τροχοπέδη. Και τα ένστικτα αυτά, δεν εξαφανίζονται χάρη σε εκατό, διακόσια ή και τριακόσια χρόνια “πολιτισμένης” ζωής. Είναι βαθιά χαραγμένα στον γενετικό μας κώδικα, ορίζοντάς μας και οριοθετώντας τις αντιδράσεις μας. Η ανοχή της σημερινής πραγματικότητας δεν σημαίνει παραδοχή ή αποδοχή. Η ομοφυλοφιλία στερεί από το σύνολο, από το μέλλον, προς όφελος μιας ατομικής επιλογής. 

Κατανόηση υπ’ αριθμόν δύο (2) και εξίσου σημαντική: Αρκετές παραδοσιακές κουλτούρες, αναγνώριζαν πως υπήρξαν άτομα γεννημένα σε φύλο διαφορετικό από εκείνο που πράγματι ανήκαν. Αυτό που σήμερα αποδίδουμε σε ορμονικές διαταραχές, ανωμαλίες στο γονιδίωμα και οδηγεί με βάση τις σημερινές ιατρικές προόδους, σε διορθωτικές επεμβάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κάστα των Χιτζρά, στην Ινδία, με διακριτούς τρόπους λατρείας και δεχόμενοι τον σεβασμό των υπολοίπων καστών. Κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους και τον Μεσαίωνα, οι ευνούχοι είχαν επίσης σημαντικό ρόλο, τόσο σε επίσημα εκκλησιαστικά αξιώματα, όσο και γενικώς στη δομή της επίσημης Εκκλησίας, Ορθόδοξης και Καθολικής. Όπως όμως δείχνει και η θέση των Χιτζρά, η αρχέγονη παράδοση δεν κατέτασσε τους ομοφυλόφιλους μεταξύ του αρχικού φύλου στο οποίο γεννήθηκαν. Ήταν ένα τρίτο φύλο, εντελώς ξεχωριστό, με τη δική του θέση στην πολύπλοκη ινδουιστική θρησκεία. Δεν ήταν άντρες ή γυναίκες πια, ήταν Χίτζρά. 

Βασικότατη κατανόηση υπ’ αριθμόν τρία (3): Η ανάδειξη και η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ως συστατικό στοιχείο της ταυτότητας ενός ατόμου, δεν είναι έμφυτη τάση. Είναι κομμάτι της μεγάλης διαίρεσης της κοινωνίας σε ολοένα και μικρότερες ομάδες, με μία εκ των χρησιμοποιούμενων διακρίσεων, τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Διαίρει και βασίλευε, έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και αυτή η τακτική ακολουθείται και σήμερα κατά κόρον, από εκείνους που επιδιώκουν την πολυδιάσπαση των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Τα δύο φύλα που υπάρχουν στη φύση έχουν σήμερα αντικατασταθεί από δεκάδες ταμπέλες που περιγράφουν διαφορετικές επιλογές ταραγμένων μυαλών και ψυχών, ενώ η “κανονικότητα” θεωρείται πια κάτι απολύτως αρνητικό. Χρειάζεται μια μείξη μαζοχισμού και ανοχής στον παραλογισμό για να παρακολουθήσει κάποιος απόλυτα τους καταλόγους των νέων ορισμών που εμφανίζονται. Απέναντι σε αυτή την πολυδιάσπαση του κοινωνικού συνόλου, η μάζα δεν έχει μάθει να προβάλλει αντίσταση. Αντίθετα, την αποδέχεται ασμένως, αναζητώντας ανάδειξη της ατομικότητας μέσα από την εξατομίκευση, και όχι πια μέσω της ανάδειξης διά του συνόλου. Το άτομο, από κύτταρο του υγιούς οργανισμού της κοινωνίας, τώρα πια αναδεικνύεται σε κέντρο της προσοχής και δομής, σε πείσμα της φυσικής τάσης ομαδοποίησης και προς όφελος της ματαιοδοξίας. 

Γι’ αυτό, λοιπόν, η αποδοχή και η άνευ όρων παράδοση μπροστά στην επέλαση του πολιτικά ορθού, δεν είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας. Η ανάγκη ύπαρξης μιας δικαιοπραξίας προς επίλυση ζητημάτων κληρονομικών και λοιπών, μέσα στα πλαίσια του νομικού μας πολιτισμού, ήταν απαραίτητη, καθώς ο νόμος οφείλει να βοηθά την καθημερινότητα του πολίτη. Η αποδοχή, όμως, ενός φαινόμενου, εκφυλιστικού για όσα θεωρούμε ως θεμέλια της ανθρώπινης κοινωνικής υπόστασης, ενός φαινομένου που βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με την ανάδειξη των ενστικτωδών αναγκών μας και της φύσης μας, δεν είναι κάτι που περιορίζεται πολιτικά. Γιατί δεν προέρχεται, στην τελική, από την πολιτική μας επιλογή. Προέρχεται από την αποδοχή της φύσης μας ως άνθρωποι, ως ανήκοντες σε ένα έθνος και μία φυλή, κατανοώντας την ιστορική πορεία μας, τις ανάγκες που αντιμετωπίζουμε και τις δυσκολίες που πρόκειται να βρεθούν μπροστά μας. 

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ξέρουμε πως, όση κι αν είναι η προπαγάνδα των “ανεκτικών”, όση κι αν είναι η πλύση εγκεφάλου από τους “αντιρατσιστές” και τους υποστηρικτές της ΛΟΑΤ κοινότητας, είναι μια διαμαρτυρία απέναντι στην ίδια τη φύση. Και, όπως μια πορεία που διαμαρτύρεται για το ξέσπασμα ενός τυφώνα, βαδίζουν προς την ολική τους εξαφάνιση σταδιακά, αλλά μόνιμα και σταθερά. 

του Παναγιώτη Λουκά

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -