Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

“’Ο, τι αγαπάς πολύ αυτό απομένει, 
όλα τ’ άλλα είναι σκουριά”… 
Ezra Pound 

Ας μην γελιόμαστε. Δεν ήταν πολιτικά - με την τρέχουσα σημασία, γιατί, κατά τα άλλα, ήταν εξεχόντως πολιτικά- τα αίτια του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Επρόκειτο, κι ακόμα σήμερα πρόκειται, για κάτι άλλο πιο σκοτεινό, πιο αδιαφανές και, ως τα σήμερα, μη επακριβώς ξεδιαλυμένο, κάτι ίσως ριζωμένο στην βαθιά νοσηρότητα της ανθρώπινης φύσης, όταν ετούτη η τελευταία στρεβλώνεται, παραμορφώνεται, στραπατσάρεται, χάνει άρα την ακέραια ουσία της. Πόσο τρομακτικό είναι αυτό, ειδικά όταν φανερώνεται σε συλλογικό επίπεδο, όταν επίσης στοιχίζει πολύ ανθρώπινο αίμα… 

Κι ήταν πράγματι εμφύλιος ο πόλεμος αυτός. Το ότι “αδερφός σκότωνε αδερφό” είναι πλέον μια πιστοποιημένη ιστορική πραγματικότητα, που ορισμένες φορές έχει και εμπειρική επαλήθευση, μέσω άμεσων ακουσμάτων, από διηγήσεις αληθινές των συμμετεχόντων. Κι ίσως είναι η πιο ουσιώδης ανάγνωση της Ιστορίας αυτή. Αυτή δηλαδή που δραπετεύει απ’ την επίσημη εξιστόρηση και σκαλίζει όσα είναι καταχωνιασμένα στον άνθρωπο, ξεκινώντας βέβαια πάντα από γεγονότα. Ό,τι έχουμε σήμερα μέσα μας, τα ίδια ήταν και τότε. Μη δεν είναι και σήμερα στο μίσος πνιγμένος και αυτοκαταστρεφόμενος ολόκληρος, απ’ άκρη σ’ άκρη, ο κόσμος; Πόσες φορές η κατατρομοκράτηση αλλάζει χέρια και στρατόπεδα και φορείς και αντιστρέφονται ολοένα οι ρόλοι των θυτών και των θυμάτων; Πώς η λαχτάρα της κατεξουσίασης του συνανθρώπου μας κρύβει τα ίδια ελατήρια εγωιστικής αυτασφάλισης! 

Τα πνευματικά ερείσματα της Νεωτερικότητας, συνέτειναν κι αυτά στην αλληλοσφαγή, όσο κι αν θεωρηθεί εμμονική προσκόλληση του γράφοντος. Διότι, τι άλλο από τον εξουσιαστικό – καταδυναστευτικό - εκμεταλλευτικό ατομισμό, που κατακρημνίζει πάντοτε, χθες και τώρα και πάντα, την ανθρωπιά μας, τι άλλο από τον ατομισμό δεν κρύβεται στις πρώτες αιτίες που γέννησαν την αστική και την κόκκινη παραφροσύνη, την Δεξιά και την Αριστερά, τον “μαύρο” και ερυθρό υλισμό και μηδενισμό; 

Μα, πρέπει τότε να καταλήξουμε στην εξήγηση ότι η ανηθικότητα έπαιξε ρόλο; Δυστυχώς, η ηθική σαν φιλοσοφική κατηγορία, μετά κυρίως απ’ όσα διακήρυξε ο Νίτσε, είναι τραγικά πεπερασμένη, ατελής. Κάτι άλλο είναι. Κάτι φρικώδες. Ίσως η ίδια η οντολογική παρέκβαση, ότι σκοτώνοντας τον Θεό, σκοτώσαμε και τον άνθρωπο και τανάπαλιν. Το άγος για παράδειγμα των αμερικανικών ναπάλμ, το άγος εκείνο που ηδόνιζε την εκδικητικότητα της κενόδοξης αστικής εθνικοφροσύνης, κι από την άλλη, η ψυχοπαθολογία που προκάλεσε “πηγάδες”, “κονσερβοκούτια” και παιδομαζώματα στον εικοστό αιώνα… 

Εξάλλου, ο “πολιτιστικός ρεβανσισμός” της μεταπολιτευτικής Αριστεράς βλάστησε σαν αγριοάγκαθο - ας μην το ξεχνάμε - εξαιτίας της θεσμικής νομιμοποίησης του κράτους τρομοκρατίας της βλακοΔεξιάς, κατά τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και βέβαια από τον χουντικό τραγέλαφο με την χωροφυλακίστικη νοοτροπία. 

Η - αντικειμενικά υπαρκτή και καθοριστική - ευθύνη του “ξένου παράγοντα” δεν λειτουργεί παρά σαν άλλοθι για την απόκρυψη της ενοχής, των ντόπιων, αριστερών και δεξιών μακελάρηδων. 

Για να τελειώνουμε, ακόμα κι αν κανείς θεωρήσει ότι επιχειρείται λογικό άλμα, συνειρμικά ωστόσο αναδύεται, η ήττα του Άξονα σήμανε την αποτυχία του αγώνα για την “πολιτικοποίηση του ανθρωπισμού”, για την “κοινωνικοποίηση της αγάπης” - με την υπόμνηση ότι η “αγάπη” δεν αποτελεί αίσθημα, αλλά οντική δυνατότητα, τρόπος υπαρκτικός - της μόνης, επιτέλους, εντελέχειας, που είναι η διαλεκτική ύφανση της θυσιαστικότητας. Αυτή ήταν μια αποστολή με παρθενική διαύγεια, που θα ξαναγεννούσε τον απολεσθέντα, τον έκπτωτο Λόγο. Καθώς, σε τελευταία ανάλυση, το μίσος κατακρεουργεί την δωρεά της λογικότητας. 

Ψευδoσυντήρηση και ψευδοεπανάσταση, υλισμός διπλής όψεως, σκύλεψαν ό,τι ευγενές, ραγίζοντας με το πάτημα δυτικής ή σοβιετικής - ταυτολογία είναι - αρβύλας την κρούστα του πηγμένου αίματος, που χύθηκε από μια άσκιαχτη στρατιωτικοποιημένη νεολαία με βαγκνερικά ένστικτα, από τους Ευρωπαίους εθελοντές που απέπνευσαν στις παγωμένες στέπες της Ανατολής, από τις κακοποιημένες νεαρές Γερμανίδες. Όσα συνέβησαν τότε, μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον ελληνικό Εμφύλιο. Ο ελληνικός λαός κατασπάραξε τις ίδιες του τις σάρκες κι ίσως η κύρια αιτία να φωλιάζει σ’ αυτήν την ψεύτικη διαμάχη των δήθεν αντιπάλων, που διοχέτευσαν έναν πρωτοφανή φανατισμό. Αυτό το γεγονός, ενδέχεται να λειτούργησε μόνο σε έναν βαθμό συνειδητά. Είναι πολύ δύσκολο, αν ευσταθεί αυτή η υπόθεση εργασίας για την σκοτεινή ρίζα που έθρεψε τον ελληνικό εμφύλιο, να γίνει μια καθολική κατόπτευση, που να λαμβάνει υπόψη παραμέτρους όπως η συλλογική ροπή προς το κακό. Το σίγουρο είναι ότι η διαμάχη αυτή είναι ένα κοιμώμενο τέρας, κοιμώμενο αλλά ζωντανό και γι’ αυτό επικίνδυνο. Αυτές είναι μόνο σκέψεις, ευκαιρία για περαιτέρω συζήτηση. 

Ερχόμαστε στο σήμερα. Τον κόσμο όλο κυβερνούν οι “σταυρωτήδες”. Εμείς, κι όσοι φυλούν μια ακοίμητη καρδιά, δεν έχουμε παρά να επιλέξουμε με πλήρη συνείδηση, τον θάνατο που φέρνει στην Ανάσταση, αυτόν τον θάνατο και μόνο, ειδάλλως η κακία δεν θα εκλείψει ποτέ! 

του Άγγελου Δημητρίου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -