Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Έχουμε συνηθίσει να αναφερόμαστε στο “χαμόγελο του Iησουίτη” ως ένα δείγμα υποκρισίας. Πράγματι, αν συναναστραφεί κανείς με πιστούς των διαφόρων προτεσταντικών ομολογιών, θα επισημάνει αμέσως αυτούς τους τύπους των ανθρώπων με το μονίμως χαμογελαστό πρόσωπο και τη μειλίχια συμπεριφορά. Αν εμβαθύνει, όμως, θα προσκρούσει σε μία αβυσσαλέα εσωτερική κενότητα και υποκρισία. 

Μήπως παρατηρούμε παρόμοιες συμπεριφορές και ανάμεσά μας, αλλά από την αντίστροφη πλευρά; Η εμφάνιση του εθνικιστή και η συμπεριφορά του στον μεταπολεμικό κόσμο, ταυτίστηκε, δυστυχώς, με μία καρικατούρα του ανθρώπινου τύπου που ευδοκίμησε στον εθνικισμό του μεσοπολέμου. Όπως καθετί που στερείται αυθεντικότητας, έτσι και η εμφάνιση αυτή δεν είναι παρά ένα κακέκτυπο του παρελθόντος και αντί για τον επιδιωκόμενο σκοπό – δηλαδή, την εξωτερίκευση μίας προσωπικότητας που αποπνέει σεβασμό, πειθαρχία και σοβαρότητα - ρέπει προς την γελοιότητα ή υπερθεματίζει σ’ αυτήν. 

Αναφερόμαστε, προφανώς, στον τύπο του αγέλαστου, πάντα σοβαρού έως συνοφρυωμένου ή και δυσκοίλιου ή και πάσχοντα από λόρδωση, εθνικιστή, που φυσάει και ξεφυσάει, σφίγγεται και κοκκινίζει, κορδώνεται και κομπάζει μπροστά στον νοητό καθρέφτη των “κατώτερων” τη τάξει συναγωνιστών του. Τι άλλο από μία παθολογία της συμπεριφοράς προβάλλει αυτό το “πρότυπο αγωνιστή”; Και τι συμπεράσματα θα έβγαζε ένας ψυχίατρος για την αυτοεικόνα τέτοιων ανθρώπων; Ποιος να είναι ο ψυχισμός τους και ο εσωτερικός τους κόσμος; 

Μεγαλομανία, υπερτροφικός ναρκισσισμός, ονειρώξεις επιβολής: Ο “αγέλαστος εθνικιστής” κρύβει πολύ καλά, αλλά όχι επαρκώς, μία παλλόμενη, στενάζουσα μειονεξία. ‘Όπως ο νεόπλουτός ξεπέφτει στην κιτσαρία, όπως ο ομοφυλόφιλος που έχει ενοχές και προβάλλει προς τα έξω μια επιδεικτική αρρενωπότητα, έτσι και ο “αγέλαστος εθνικιστής” προσπαθεί να καμουφλάρει με όποιον προσφυέστερο τρόπο την πνευματική του μειονεξία και την τρωθείσα αυτοεικόνα του. 

Πίσω από το προσωπείο του μονίμως μαυροντυμένου, “φουσκωμένου”, “ακούνητου – αμίλητου – αγέλαστου” εθνικιστή, φυτοζωεί ο εθνικισμός: O εθνικισμός της χαράς! Δηλαδή, ο εθνικισμός όπως θα έπρεπε να είναι, όπως είναι στην αληθινή ζωή, στον πραγματικό αγώνα! Ο Λεπέν είχε πει πριν από χρόνια ότι θα πρέπει να δημιουργήσουμε “έναν Φασισμό που να γελάει”! Αναφερόταν δηλαδή στην ανάγκη μιας εξωστρέφειας, που να προσιδιάζει στη νεανικότητα, στη συντροφικότητα, στη δημιουργικότητα, στη χαρά και στα αισθήματα αυτοπραγμάτωσης και ισορροπίας που δίνει στον άνθρωπο η ενασχόληση και ο αγώνας για πράγματα που αγαπάει: Για την πατρίδα, για τον διπλανό του, για το παρόν και το μέλλον της κοινότητας. Ο αγώνας σε μια τέτοια προοπτική δεν αφήνει χώρο σε απωθημένα, ψυχαναγκασμούς, διαστροφές και παρόμοιες παθογένειες. Όλα φωτίζονται, όλα αποκτούν μια χαρμόσυνη σημαντική, μια ελπιδοφόρα προσμονή, όταν μάχεσαι δίπλα - δίπλα με τον σύντροφό σου γι’ αυτά που αγαπάς! 

Ο εθνικισμός που γελάει, ο εθνικισμός της χαράς και της ελπίδας, δεν μειονεκτεί και γι’ αυτό δεν κραυγάζει. Δεν περιορίζεται σε παρωχημένα στερεότυπα. Γελάει και τραγουδάει σαν “σαλός”, διότι έχει αυτοπεποίθηση, διότι δεν φοβάται, δεν υπολείπεται, δεν υστερεί. Διότι πιστεύει! 

του Άγγελου Δημητρίου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -