Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

“Αυτή τη φορά έχουμε πόλεμο”, ήταν η επικεφαλίδα της “Le Parisien” την ημέρα που ακολούθησε τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου. “Είμαστε σε πόλεμο”, διακήρυξε επίσης ο Manuel Valls. Συμφωνείς μ’ αυτή την άποψη; 

Ασφαλώς. Αλλά γιατί να δηλώνουμε τα αυτονόητα; Το κυρίως ζήτημα είναι ότι είμαστε σε πόλεμο, αλλά πολλοί Γάλλοι αδυνατούν να το καταλάβουν. Οι επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου διαφέρουν από εκείνες του περασμένου Ιανουαρίου, καθώς δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο στόχο αλλά οποιονδήποτε αδιακρίτως. Οι Γάλλοι απάντησαν με συμβατικούς όρους, οι οποίοι είναι κατά κύριο λόγο ανθρωπιστικού (θλίψη, τρόμος), δακρύβρεχτου (“κρατήστε στη μνήμη σας τα θύματα”) και στοργικού (“ελευθερώστε μας από το κακό”) χαρακτήρα. Κρατούν σιγή και ανάβουν κεριά, όπως ακριβώς θα γινόταν σε περίπτωση φονικής εισβολής κάποιου σε σχολείο, εναέριας καταστροφής ή φονικού σεισμού. Ισχυρίζονται πως “δεν φοβούνται”, τη στιγμή που τρέχουν να κρυφτούν σαν λαγοί στο άκουσμα κάθε λάθος συναγερμού. Φόβος, ανασφάλεια, ψύχωση. Ουσιαστικά, οι επιθέσεις συνοψίζονται στην εξαπόλυση ακατανόητης βίας με δράστες εκείνους που “αγαπούν τον θάνατο” και θύματα εκείνους που “αγαπούν τη ζωή”. Αυτή η φρασεολογία, η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις δεν είναι ατόμων που έχουν καταλάβει τι ακριβώς είναι ο πόλεμος. Οι επιθέσεις χτύπησαν άνδρες και γυναίκες οι οποίοι δεν είχαν την αίσθηση ότι βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. 

Παντού βλέπουμε να χρησιμοποιείται ο όρος “Καμικάζι”, παρ’ ότι είναι παντελώς ανάρμοστο. Οι πιλότοι Καμικάζι (θεϊκός άνεμος) ήταν Ιάπωνες στρατιώτες οι οποίοι θυσίασαν τη ζωή τους επιτιθέμενοι σε στρατιωτικούς στόχους, όχι φανατικοί οι οποίοι αυτό-ανατινάζονται στοχεύοντας σε αμάχους πολίτες. 

Πως εξηγεί κανείς αυτή την έλλειψη κατανόησης; 

Κατά πρώτον, επειδή ο εν λόγω πόλεμος είναι ιδιαίτερου χαρακτήρα, καθώς συνδυάζει τον συμβατικό πόλεμο με την τρομοκρατία και οι εχθροί μας στρατολογούν άτομα που ζουν ανάμεσά μας. Δεν έχουμε εξηγήσει στους Γάλλους την αιτία που επιλέξαμε να εμπλακούμε σε αυτόν. Θα έπρεπε, άραγε, να συμμετέχουμε με το μέρος των Αμερικάνων σε μία διαμάχη η οποία επί του παρόντος αντιτάσσει τους Σουνίτες με τους Σιίτες; Και γιατί αρνούμαστε πεισματικά κάθε συνεργασία με τη Συρία και το Ιράν, οι οποίες μάχονται την Daesh (ISIS) με τα όπλα, την ίδια ώρα που αφήνουμε ανενόχλητες τις πετρελαϊκές δικτατορίες του Κόλπου, οι οποίες άμεσα ή έμμεσα στηρίζουν τους Τζιχαντιστές; Τέτοια έλλειψη σαφήνειας δεν βοηθάει στην κατανόηση. 

Παρ’ όλα αυτά, ο αληθινός λόγος βρίσκεται αλλού. Εκτός των συνδεδεμένων με την ανεξαρτησία πολέμων στην Ινδοκίνα και στην Αλγερία, η Γαλλία βρίσκεται σε ειρήνη εδώ και εβδομήντα χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο οι νέες γενιές δεν έχουν γνωρίσει τον πόλεμο, αλλά ούτε και οι γονείς αυτών. Κάτι το οποίο είναι πρωτοφανές στην ιστορία. Στη συλλογική φαντασία της πλειονότητας των Ευρωπαίων, ο πόλεμος έχει τελειώσει, ή, ακριβέστερα, έχει τελειώσει για εμάς. 

Παρά τα γεγονότα που συνέτριψαν τη Γιουγκοσλαβία και αυτά που συμβαίνουν τώρα στην Ουκρανία, οι Ευρωπαίοι έχουν ακόμα την αίσθηση ότι ο πόλεμος είναι απίθανος για την Ευρώπη. Φαντάζονται ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δημιούργησε μία κατάσταση ειρήνης, η οποία θα μπορούσε να διαρκέσει. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο: Η Ευρώπη δεν έχει αποτρέψει τον πόλεμο, μάλλον είναι το τέλος του πολέμου που επέτρεψε τη δημιουργία της Ευρώπης. Ασφαλώς και γνωρίζουν ότι ο γαλλικός στρατός συνεχίζει τις επιχειρήσεις σε ορισμένες χώρες, όπως το Μαλί, αλλά όλο αυτό φαίνεται να μην τους ενδιαφέρει, ειδικά αφού τα κέντρα των επιχειρήσεων αυτών είναι μακριά τους. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που μιλάμε για “αποκαλυπτικές σκηνές” περιγράφοντας τις επιθέσεις που άφησαν πίσω τους 130 νεκρούς. Ποια λέξη, άραγε, θα χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν περιόδους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, που άφηναν περισσότερους από 20.000 νεκρούς ημερησίως; Μένει να κατανοήσουν ότι η ειρήνη είναι κάτι το εύθραυστο και ότι δεν μπορεί ποτέ να είναι η φυσική κατάσταση μιας κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης. 

Το όνειρο της “εξάλειψης του πολέμου” παραμένει ελκυστικό, ακόμα κι αν ποτέ δεν υπήρξαν περισσότεροι πόλεμοι ανά την υφήλιο μετά την επίσημη κατάργηση του πολέμου! 

Πάνω απ’ όλα, αυτό συμβαίνει με το πνεύμα των ειρηνιστών που θέλουν να κάνουν “πόλεμο στον πόλεμο”, χωρίς καν να αντιλαμβάνονται το αντιφατικό νόημα αυτής της φράσης. Ο πασιφισμός, όμως, δεν είναι ειρήνη, μπορεί να είναι ακόμα και το αντίθετο. Όταν, το 1795, ο Ιμμάνουελ Καντ δημοσίευσε το “Προς την αιώνια ειρήνη” - το οποίο γράφτηκε στον απόηχο μίας μελέτης του ηγουμένου του Saint-Pierre, Charles Irene Castel, (“The Project to Create Perpetual Peace in Europe”, 1712-1713) – αναφέρθηκε στην “αιώνια ειρήνη” ως μία πρακτική απαίτηση: “O ηθικός λόγος εκφράζει σε εμάς το αμετάκλητο βέτο του: Ποτέ δεν θα πρέπει να έχουμε πόλεμο”. Βλέπουμε ότι εκφράζει έναν ευσεβή πόθο, διότι αν ήταν δυνατή η υλοποίηση στην πράξη από ότι μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο στον τομέα του λόγου, η διάκριση ανάμεσα στον εμπειρισμό και τη μεταφυσική δεν θα είχε πλέον λόγο ύπαρξης. Το έργο του Καντ αξιώνει την κυριαρχία της μεταφυσικής και της ηθικής πάνω στην πραγματικότητα και την επιβεβαίωση της κυριαρχίας της μεταφυσικής πάνω στην πρακτική. 

Η ειρήνη δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς πόλεμο, όπως και το αντίθετο. Ο πόλεμος παραμένει πάντα μία πιθανότητα καθώς ποτέ δεν μπορούμε να εξαλείψουμε τις αιτίες του, από τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να γνωρίζουμε όλους τους πολλαπλούς ανταγωνισμούς, τις φιλοδοξίες, τις αξίες, τα ενδιαφέροντα και τα έργα του καθενός. Η κατάργηση του έθνους - κράτους δεν θα άλλαζε τίποτα σε αυτό, καθώς σε ένα “παγκόσμιο κράτος” οι εξωτερικοί πόλεμοι θα αντικατασταθούν από εμφυλίους πολέμους. Δεν μπορούμε να κάνουμε έναν εχθρό να εξαφανιστεί κηρύσσοντας την ειρήνη, αλλά δείχνοντας ότι είμαστε ισχυρότεροι από εκείνον. 

Συνέντευξη του Alain de Benoist στην ιστοσελίδα “Boulevard Voltaire”, στις 15 Νοεμβρίου Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Α. Β.
Από την αγγλική μετάφραση του Eugene Montsalvat

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -