Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015


Το κείμενο αυτό είναι η αρχή μίας προσπάθειας να ξεκινήσουμε μία συζήτηση σχετικά με το τι προσπαθούμε να πετύχουμε και πως θα έπρεπε να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας. 

Από την περασμένη δεκαετία, ο όρος “Ταυτοτικός” έχει κερδίσει έδαφος, κυρίως σε κύκλους ακτιβιστών και διανοητών στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη. 

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο όρος (repli identitaire) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από Γάλλους κοινωνιολόγους για να περιγράψει την έλλειψη αφομοίωσης και ένα είδος απομονωτισμού μεταξύ των μεταναστών - εξαιτίας των “διακρίσεων” - και των χαμηλότερων τάξεων του γηγενούς πληθυσμού - εξαιτίας του “ρατσισμού” τους. 

Ο Ταυτοτισμός κατέστη “σημείο συσπείρωσης” (και προσδιορισμός – οι Ταυτοτιστές) από τους ευρωπαϊστές της Γαλλικής Δεξιάς, που βρίσκονταν σε αντίθεση με το Front National, του οποίου ο εθνικισμός ήταν απλώς εθνοτικός και πλέον είναι απλώς αστικός.Η Ταυτότητα, με αυτή τη σημασία , ήταν η γεννεσιουργός ιδέα πίσω από την ίδρυση του Bloc Identitaire το 2003 και της Generation Identitaire το 2012. 

Ο Ταυτοτισμός συναντά τα συνήθη προβλήματα ενός νεολογισμού: Μπορεί να μοιάζει απόκρυφος, μπερδεμένος ή ευφημιστικός ή να αποδειχθεί ένας ακόμα –ισμός, καταδικασμένος να βρεθεί εκτός “μόδας”. 

Παρ’όλα αυτά, όμως, βρίσκουμε τον Ταυτοτισμό να είναι δυνατός, υποβλητικός και χρήσιμος σε διάφορα μέτωπα. 

Πρώτον, εισάγει την Ταυτότητα ως το κέντρο – και το κεντρικό ερώτημα - ενός πνευματικού, διανοητικού και (μετα)πολιτικού κινήματος. Με άλλα λόγια, ο Ταυτοτισμός δεν είναι μια ακόμα ατζέντα για την οικονομία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Είναι μία διακήρυξη ότι όλες αυτές οι ερωτήσεις - και ακόμα περισσότερες - μπορούν να διευθετηθούν μόνο αφού απαντηθούν σημαντικώς μεγαλύτερα ερωτήματα: “Ποιοι είμαστε”; “Ποιοι ήμασταν”; “Ποιοι θα γίνουμε”; Εν τούτοις, η Ταυτότητα δεν είναι μόνο κάλεσμα αίματος, αν και είναι και αυτό. 

Δεύτερον, ο Ταυτοτισμός αποφεύγει τον συνήθη διαχωρισμό του εικοστού αιώνα μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς (αν και οι περισσότεροι Ταυτοτιστές προέρχονται από την Δεξιά). Είναι ανοικτός σε διαφορετικές και νέες προοπτικές, και στην ενσωμάτωση ενεργειών οι οποίες συχνά κατηγοριοποιούνται ως “Αριστερές” ή “Δεξιές”. Τι είναι για εμάς η “ελεύθερη αγορά”, η “κοινωνική δικαιοσύνη” ή η “παγκόσμια ειρήνη”, μέχρι να εξερευνήσουμε τέτοιους όρους και να προσδιορίσουμε τι σημαίνουν για το μέλλον μας; 

Τρίτον, ο Ταυτοτισμός αποφεύγει τον όρο “εθνικισμός”, όπως και την ιστορία και τις συνεκδοχές του. Πράγματι, ένα από τα βασικά κίνητρα των Ταυτοτιστών είναι η υπέρβαση του εθνικισμού της πρόσφατης ιστορικής μνήμης, ο οποίος βασίστηκε στην καλλιέργεια του μίσους μεταξύ των Ευρωπαίων. 

Ως πολιτική έκφραση, η Ταυτότητα φέρνει προς κρίση την έννοια του ίδιου του Έθνους - Κράτους, είτε στη “μεγάλη” (π.χ. Η.Π.Α.) είτε στη "μικρή" μορφή της – των εθνοτικών προσδιορισμών (π.χ. Δημοκρατία της Τσεχίας ή ο εθνικισμός που έχει να κάνει με την ανεξαρτησία της Σκωτίας, της Ουκρανίας και του Κεμπέκ). 

Και τα δύο πολιτειακά είδη, είτε “μεγάλα” είτε “μικρά”, έχουν σημαντικές διαφορές αλλά είναι, παρ’όλα αυτά, βασισμένα στις ίδιες αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας, της λαϊκής κυριαρχίας και στις υπόλοιπες αρχές του Διαφωτισμού. Επιπλέον, τα “μεγάλα” και τα “μικρά” κράτη είναι με τον δικό τους τρόπο πολύ μεγάλα ή πολύ μικρά. Το εξιδανικευμένο πρότυπο της “Γαλλίας” αρνείται τις τοπικές ταυτότητες εντός των συνόρων του, όπως και τις τοπικές κουλτούρες, οι οποίες αλληλεπικαλύπτουν τα έθνη - κράτη. Με τη σειρά της, η “Γαλλία” αγνοεί τις μυθολογικές, βιολογικές και πολιτισμικές ομοιότητες οι οποίες ενώνουν όλους τους Ευρωπαίους, από την Ιρλανδία μέχρι το Βλαδιβοστόκ. 

Μ' αυτόν τον τρόπο, ο Ταυτοτισμός υπάρχει μέσα σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο. Για να ακριβολογούμε, αποφεύγει τον εθνικιστικό σωβινισμό, όπως και τον άσκοπο μικροπρεπή εθνικισμό, ο οποίος απολαμβάνει την ανοχή, ή και προωθείται ακόμα, από το σύγχρονο παγκόσμιο σύστημα. Παρ' όλα αυτά, ο Ταυτοτισμός καθαυτός δεν είναι ένα παγκόσμιο σύστημα αξιών, όπως ο αριστερισμός, ο μονοθεϊσμός και οι περισσότερες σύγχρονες έννοιες του “συντηρητισμού”. Αντιθέτως, ο Ταυτοτισμός, κατά βάση, εχει να κάνει με την διαφορετικότητα, με τον πολιτισμό ως έκφραση συγκεκριμένων λαών μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Μ' αυτόν τον τρόπο, οι Ταυτοτιστές απορρίπτουν την παρόρμηση για “προσηλυτισμό”, μία τάση η οποία είναι και αρχαία και νέα. Από τη σκοπιά ενός Κομμουνιστή, ενός φιλελεύθερου ή ενός συντηρητικού Αμερικανού – ή Χριστιανού ή Μουσουλμάνου – κάθε άνθρωπος είναι ένας υποψήφιος Κομμουνιστής, φιλελεύθερος, συντηρητικός ή ακόλουθος μίας πίστης – αλλιώς κατατάσσεται στους εχθρούς της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. O Tαυτοτισμός αναγνωρίζει τη μη δυνάμενη να μετρηθεί φύση των διαφορετικών λαών και πολιτισμών – και συνεπώς κοιτάει εμπρός σε έναν κόσμο αληθινής διαφορετικότητας και πολυπολιτισμού. 

Ο τρόπος που θα εκφραστεί πολιτικά ο Ταυτοτισμός – και το πως οι Ευρωπαίοι Ταυτοτιστές μπορούν να συνεργαστούν με παραδοσιοκράτες διαφορετικών φυλών και πολιτισμών – παραμένει ανοικτός, δημιουργώντας ενδιαφέροντα ερωτήματα. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Α. Β.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -