Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

“Σας αγαπώ γιατί μοιραζόμαστε όλοι μια κατάμαυρη καρδιά Και ένας μελανός ήλιος θάλπει τα όνειρά μας…” Α. Β. Δ. 

Ολόκληρη η ζωή μας είναι μία νέκυια, όλη μας η δράση είναι μία επαναλαμβανόμενη κάθοδος στον Άδη του σύγχρονου κόσμου, ενός πλασματικού υποδείγματος ζωής που φαλκιδεύει την ωραιότητα της ύπαρξης στην αρχετυπική προοπτική της. 

Δεν θα επιλέγαμε τη δυσβασία του Τρίτου Δρόμου, αν η επιλογή μας αυτή δεν ήταν μία επιλογή ελευθερίας. Ελευθερίας πρωτίστως υπαρκτικής κι έπειτα ηθικής, αισθητικής, ελευθερίας της προσωπικότητας και άρα ελευθερίας συστατικής των πρωτευουσών συνθετικών αρμών της ανθρώπινης οντολογικής δυνατότητας. 

Διότι από εκεί ξεκινούν όλα και εκεί συντείνουν: Πρόκειται για την προβληματική του οντολογικού ερωτήματος! Από την κοσμολογία μέχρι τη μεταφυσική, από την κοινωνιολογία μέχρι την πρακτική πολιτική, το ερώτημα για την ιδιοσυστασία της ανθρώπινης φύσης και οι απαντήσεις σ’ αυτό καθορίζουν και τις επιλογές μας και τις αντιδράσεις στις εκάστοτε συγκυρίες, από τις παραμικρές έως τις κεφαλαιώδεις. Ένας ολόκληρος κόσμος παραπαίει, ως εσμός τυφλοπόντικων, επειδή επένδυσε στην υλιστική μονοτροπία, στην οντολογική αναπηρία. Μαζί του πάσχουμε κι εμείς, γιατί η ήρα απ’ το σιτάρι δεν ξεδιαλέγεται πριν το θερισμό. 

Δίνεται, κατά την έννοια αυτή, στη διοχέτευση του ριζοσπαστικού εθνικισμού μία “σωτηριολογική” αποστολή. Οι νήσοι των μακάρων ορίζονται από την ταυτοσημία με την ολοκλήρωση της ανθρώπινης ύπαρξης σε ενδοκοσμικό πλαίσιο. Αλλά, όπως λένε οι ορθόδοξοι Πατέρες, “κανείς δεν μπορεί να σωθεί μόνος του”. Ο φασιστικός παράδεισος είναι το πεδίο του αλληλοταΐσματος, η συναλληλία του κοινοτισμού συνιστά έναν γρανιτένιο απριορισμό. 

“…αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον” (Κορ. Α 13,1) 

Ο εθνικισμός είναι αυτάρκης, δεν χρειάζεται εχθρούς για να οριοθετηθεί νοηματικά, αλλά αντλεί το περιεχόμενό του από μία κατάφαση: Την κατάφαση προς τη φύση που μας περιβάλλει, προς τον εαυτό μας, προς τη μικρή και μεγάλη οικογένεια στην οποία ανήκουμε. Καθένας που εισέρχεται στον εθνικισμό κινείται από αγαπητικά ελάσματα. Αυτά δεν συνωθούνται, αλλά πλαταίνουν, βλασταίνουν. 

Η αγάπη ως τρόπος του υπάρχειν δεν μπορεί να έχει πέρας. Η αγάπη ως τρόπος του υπάρχειν και όχι ως συναισθηματισμός και ψυχολογική απάτη, είναι κατ’ ανάγκην και κατ’ ουσία οργιαστικά, θυελλωδώς οικουμενική, παγκόσμια. Ο εκπλατυνθείς εαυτός μας, είναι ο αληθινός εαυτός μας. Ο εκστατικός εαυτός μας, είναι η πραγμάτωση του όντος. 

Ο εθνικισμός είναι ανθρωπισμός, όταν επαναφέρει τον σοσιαλισμό στην ιδεοφόρο σύστασή του. Ο εθνικισμός είναι ανθρωπισμός, όταν υπερκεράζει με τον περσοναλισμό τον αστικό πατριωτισμό και την περίκλειστη σωβινιστική εκδοχή του. Το σημερινό του έλλειμμα, κραταιώνει την παγερή απανθρωπία του μοντέρνου κόσμου. 

του Άγγελου Δημητρίου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -