Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Πρόσφατα, μια είδηση έστρεψε την προσοχή του παγκοσμίου κοινού προς ένα νέο είδος πουριτανισμού. Ο αστροφυσικός Matt Taylor, υπεύθυνος για την πρώτη προσεδάφιση διαστημικής συσκευής σε πυρήνα κομήτη, σε μια συνέντευξη που αφορούσε το επίτευγμά του, φορούσε μια μπλούζα που απεικόνιζε καρτούν με ελαφρά ντυμένες γυναίκες σε προκλητικές στάσεις. Η ενδυματολογική του επιλογή προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις και μια καταιγίδα αρνητικών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε μια δημόσια δακρύβρεχτη απολογία. Οι αντιδράσεις δεν προήλθαν από κάποιο οπισθοδρομικό ιερέα ή φονταμενταλιστή του Ισλαμικού Κράτους, αλλά από ριζοσπάστριες φεμινίστριες. 

Πράγματι, εδώ και χρόνια, η Αριστερά και το φεμινιστικό κίνημα έχουν ξεπεράσει σε ηθικολογία, πουριτανισμό και δογματισμό πολλές από τις εκκλησίες του κόσμου. Η επιχειρηματολογία τους αρχίζει από το πώς τέτοιου είδους απεικονίσεις των γυναικών τις καθιστούν “σεξουαλικά αντικείμενα” και καταλήγει στο ότι κάθε συνουσία συνιστά βιασμό. Αν όλα αυτά σας φαίνονται τρελά, μάλλον δεν ακολουθείτε τις εξελίξεις στο τρίτο κύμα του φεμινισμού. 

Το πρώτο κύμα φεμινισμού, στα τέλη του 19ου αιώνα, αγωνιζόταν απλώς για ίσα δικαιώματα και ψήφο στις γυναίκες (επηρεασμένο αρκετά από την θεολογία των προτεσταντών Κουακέρων). Το δεύτερο κύμα φεμινισμού γεννήθηκε τη δεκαετία του ’60, σαφώς επηρεασμένο, όπως και τα υπόλοιπα κινήματα της εποχής, από τη Σχολή της Φρανκφούρτης και τη Νέα Αριστερά. Αγωνίστηκε για τη νομιμοποίηση της δολοφονίας των εμβρύων (γνωστή και ως έκτρωση), τις διακρίσεις υπέρ των γυναικών στο οικογενειακό δίκαιο και στους χώρους εργασίας, την αναγνώριση της “μονογονεϊκής οικογένειας” (δηλαδή την αποδόμηση της έννοιας της οικογένειας), την είσοδο των γυναικών στις ένοπλες δυνάμεις και σε ανδροκρατούμενα εκ φύσεως επαγγέλματα, την απαγόρευση του “συζυγικού βιασμού” (αυτό που κάποτε θεωρούταν “καθήκον” πλέον θεωρείται έγκλημα) και την θέσπιση νόμων περί σεξουαλικής παρενόχλησης (όπου πλέον και ένα σφύριγμα στο δρόμο μπορεί να είναι ποινικά κολάσιμο). 

Σήμερα, βρισκόμαστε στο τρίτο κύμα φεμινισμού, που έχει φτάσει την παράνοια και τον πόλεμο κατά της φύσης σε νέα επίπεδα. Η “απογενοποίηση” της γλώσσας, δηλαδή η προσπάθεια για κατάργηση του γένους στη γραμματική και η επιβολή ενός “ουδέτερου ως προς το φύλο” λεξιλογίου (χαρακτηριστικός της νέας τάσης είναι ο τρόπος γραφής όπου με τη συνεχή χρήση της καθέτου εξασφαλίζεται η ουδετερότητα της γλώσσας ως προς το φύλο, π.χ. “τους/τις”, “εκείνοι/ες”, “αναρχικοί/ες”) αποτελεί το νέο αντικείμενο του αγώνα των φεμινιστριών/φεμινιστών (χρησιμοποιούμε εδώ τη δική τους ορολογία γιατί ενώ είναι συνηθισμένο να αναφερόμαστε σε φεμινίστριες, πρέπει να σημειώσουμε πως στο κίνημα εμπλέκονται και αρκετοί άνδρες, προφανώς ακόμα πιο ψυχικά ανισσόροποι από τις γυναίκες που το στελεχώνουν). Διασκεδαστική είναι επίσης η προσπάθεια των φεμινιστριών/ων να αποτάξουν από το υβρεολόγιό τους “σεξιστικές” ύβρεις που αναπαράγουν τον “έμφυλο λόγο” και τις “πατριαρχικές δομές” και θεωρούνται υποτιμητικές προς τις γυναίκες. 

Κάπου εδώ, φτάνουμε στον πουριτανισμό του ριζοσπαστικού φεμινισμού. Πλέον, οτιδήποτε περιέχει αναφορά ή υπόνοια σε συνουσία, ή στη γυναικεία σεξουαλικότητα, μπορεί να θεωρηθεί “σεξισμός” (ένας κατασκευασμένος νεολογισμός όπως ο “ρατσισμός”, εξίσου βαρύς ως χαρακτηρισμός) και μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή και στην καριέρα του κατηγορούμενου ως “σεξιστή”. Σύμφωνα με τις/τους φεμινίστριες/ες οποιαδήποτε έκφραση ή εικόνα ερωτισμού συμβάλει στην “πατριαρχική δομή της κοινωνίας” και στην “κουλτούρα του βιασμού”. Φυσικά, δεν θεωρούν ως κουλτούρες βιασμού τις μουσουλμανικές κοινωνίες ή την Ινδία και την υποσαχάρια Αφρική, όπου ο βιασμός θεωρείται πάνω - κάτω δικαίωμα του άνδρα, αλλά τις δυτικές κοινωνίες, επειδή σε αυτές οι άνδρες σφυρίζουν στις γυναίκες ή κάνουν καμάκι! Πράγματι, για αυτούς/ες τα όρια μεταξύ φλερτ και παρενόχλησης είναι δυσδιάκριτα, και συχνά εξαρτώνται από την ελκυστικότητα του άνδρα. 

Αλλά και όταν φτάνουμε στην ίδια την ερωτική πράξη, οι φεμινίστριες/ες καραδοκούν για να την χαρακτηρίσουν βιασμό. Έξοχο παράδειγμα είναι ο νόμος που πέρασε πρόσφατα στη φιλελεύθερη Καλιφόρνια, πιο γνωστός ως “yes means yes” (ναι σημαίνει ναι), παραφθορά του γνωστού συνθήματος κατά του βιασμού, “όχι σημαίνει όχι”. Το νέο νομοθέτημα ξεφεύγει από το ήδη επαρκές νομικό πλαίσιο αντιμετώπισης του βιασμού και ουσιαστικά αποτελεί έναν οργουελιανό νόμο που στοχεύει να ρυθμίσει τις πλέον προσωπικές ανθρώπινες στιγμές. Ο νόμος, ο οποίος προσπαθεί να ορίσει το “ναι”, απαιτεί η κάθε ερωτική επαφή να συνοδεύεται όχι απλώς από συναίνεση, αλλά από “νηφάλια, ενθουσιώδη, λεκτική, συνεχόμενη, ενεργή και ειλικρινή” συναίνεση, σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να στοιχειοθετεί βιασμό. Με άλλα λόγια αν η γυναίκα δεν έχει προφέρει την λέξη “ναι”, ή κάποια παρόμοια, και μάλιστα καθ’ όλη τη διάρκεια της πράξης, ασχέτως των κινήσεων της, ο άνδρας μπορεί να κατηγορηθεί ως βιαστής, και είναι ουσιαστικά ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Αυτό το νομικό εξάμβλωμα, γραμμένο προφανώς από ανθρώπους ανίδεους περί ανθρώπινης σεξουαλικότητας, που αποστερεί από την ερωτική διαδικασία οποιοδήποτε στοιχείο παιχνιδιού, κατάκτησης και κυνηγιού δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενο. Βασίζεται σε κανόνες που προϋπήρχαν στα αμερικάνικα πανεπιστήμια, όπου οι φοιτητές υποχρεώνονται να παρακολουθούν “μαθήματα συναίνεσης”, με κάποια εξ αυτών να φτάνουν στο σημείο να απαιτούν γραπτή συγκατάθεση πριν από οποιαδήποτε ερωτική επαφή. Κάποιοι/ες φεμινίστριες/ες μάλιστα, έχουν φτάσει στο σημείο να διακηρύττουν πως κάθε συνουσία είναι βιασμός. Όπως έχει γράψει η αμερικανοεβραία Andrea Dworkin, εκ των ηγετών/ιδων του φεμινιστικού κινήματος: “Η συνουσία είναι η στείρα, καθαρή έκφραση της απαξίωσης των γυναικών από τους άνδρες” και “η συνουσία είναι μέσο με το οποίο η γυναίκα καθίσταται κατώτερη”. 

Ο πόλεμος κατά της φύσης, όμως, δεν σταματά με την αντίθεση στον ερωτισμό. Πλέον, οι φεμινίστριες/ες, παρέα με την κοινότητα των ΛΟΑΤ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί και τρανσέξουαλ) και τους υπόλοιπους αριστεριστές “αντισεξιστές” αμφισβητούν τη βιολογική ύπαρξη του φύλου, το οποίο υποστηρίζουν πως είναι κοινωνικό κατασκεύασμα (όπως υποστηρίζουν και για τις φυλές, καθώς φυσικά τυγχάνουν και “αντιρατσιστές”, αλλά και για τα είδη, όσοι από αυτούς είναι και “αντισπισιστές”). Ουσιαστικά, πιστεύουν πως πέραν της ανατομίας τους, οι γυναίκες και οι άνδρες είναι ίδιοι στην ψυχοσύνθεση και τις σωματικές ικανότητες και πως είναι οι κοινωνικοί ρόλοι και τα στερεότυπα που κάνουν τις γυναίκες νοσοκόμες και τους άνδρες στρατιώτες. Έτσι, απαιτούν τα δύο φύλα να διαγωνίζονται μαζί στα αθλήματα και τα παιδιά να ανατρέφονται με “ουδέτερο” τρόπο και να αφήνονται να διαλέξουν μόνα τους το φύλο στο οποίο θα ανήκουν. Ήδη έχει αρχίσει η καμπάνια ενάντια στα αγορίστικα και κοριτσίστικα παιχνίδια, ενώ πληθαίνουν οι περιπτώσεις παιδιών που ανατρέφονται ως “ουδέτερου φύλου”, με “ουδέτερα” ρούχα και κουρέματα. Αυτή η επικίνδυνη “θεωρία του γένους” (gender theory) έχει εισέλθει στα εκπαιδευτικά συστήματα, με σχολεία σε Αμερική και Ευρώπη να προσπαθούν να μην αναφέρονται σε αγόρια και κορίτσια ξεχωριστά ως τέτοια, ενώ χώρες όπως η Γαλλία και η Ισπανία έχουν καταργήσει τις λέξεις “μητέρα” και “πατέρας” προς χάριν των “γονέας Α και Β”, για να μην εξαιρούν τα ομόφυλα ζευγάρια. Η ιδέα μάλιστα πως υπάρχουν δύο μόνο φύλα θεωρείται ξεπερασμένη, καθώς πλέον αναγνωρίζονται ως φύλο και οι τρανσέξουαλ (που σε κάποιες περιπτώσεις στις Η.Π.Α. διαθέτουν δικές τους τουαλέτες), καθώς και τα “άφυλα” άτομα! 

Κάπου εδώ θα προσέξατε πως ο φεμινισμός έχει πάψει προ πολλού να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών. Μάλιστα, αμφισβητώντας την έννοια του φύλου και υπερασπιζόμενος το δικαίωμα των παρενδυτικών ευνούχων (γνωστοί ως τρανσέξουαλ) να αποκαλούνται γυναίκες, στην πραγματικότητα επιτίθεται στην ίδια την έννοια της γυναίκας. Επιτίθεται στην έννοια της θηλυκότητας, διακηρύσσοντες πως η απαίτηση από τις γυναίκες να είναι περιποιημένες, γοητευτικές, ευγενικές και στοργικές συνιστά κοινωνική καταπίεση και πως μπορούν να παραμελούν τον εαυτό τους αλλά και να έχουν ελευθεριάζουσα σεξουαλική συμπεριφορά ίδια με αυτή των ανδρών. Αρνούνται να αναγνωρίσουν τις βιολογικές διαφορές, που μέσω της εξέλιξης οδήγησαν τα δύο φύλα σε διαφορετικές ερωτικές αλλά και εν γένει συμπεριφορές. Βέβαια, ορισμένοι/ες φεμινίστριες/ες έχουν λύση και για αυτό, όπως η γαλλοεβραία EIisabeth Badinter η οποία στο βιβλίο της “Ο Ένας και ο Άλλος” πρότεινε τη μεταμόσχευσης μήτρας και ωοθηκών στους άνδρες, προκειμένου να εξασφαλιστεί η απόλυτη ισότητα. Ο φεμινισμός, βέβαια, επιτίθεται εξ ίσου και στις έννοιες του ανδρισμού και της αρρενωπότητας, τις εκδηλώσεις των οποίων καταδικάζει ως “μάτσο” και βάρβαρες. 

Στην πραγματικότητα, ο φεμινισμός έχει αποκαλυφθεί πλέον ως αυτό που ήταν πάντοτε: Ένα κίνημα κατά του ανδρόγυνου, ενάντια τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Το ανδρόγυνο, και κατ’ επέκταση η οικογένεια, αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνίας και του πολιτισμού. Ο αποτελεσματικότερος λοιπόν τρόπος να καταστρέψεις μια κοινωνία και έναν πολιτισμό (εν προκειμένω τον δυτικό), είναι στρέψεις τα δύο φύλα το ένα ενάντια στο άλλο (ένας άλλος θα ήταν, π.χ. να κάνεις τους ανθρώπους να αισθάνονται ντροπή αντί για περηφάνεια για τον πολιτισμό τους και να αποδέχονται την εισβολή εκατομμυρίων ξένων εποίκων στην κοινωνία τους). Πλέον, φαίνονται οι ολέθριες συνέπειες των “επιτευγμάτων” του φεμινισμού όχι μόνο στους άνδρες, στους οποίους φαινομενικά εναντιωνόταν, αλλά πολύ περισσότερο στις ίδιες τις γυναίκες. Οι νόμοι και οι κανόνες που επεβλήθησαν στις σχέσεις μεταξύ των φύλων, με υποτιθέμενο σκοπό να προστατεύσουν τις γυναίκες, μας άφησαν με περισσότερα σεξουαλικά εγκλήματα, μονογονεϊκές οικογένειες και δυστυχισμένες γυναίκες από ποτέ. Η πολυπόθητη είσοδος των γυναικών σε ανδροκρατούμενους χώρους εργασίας (εδώ πρέπει να σημειωθεί πως οι γυναίκες εργάζονταν πάντοτε και πολύ πριν τον φεμινισμό, από τις πρώτες αγροτικές κοινωνίες, απασχολούμενες όμως σε διαφορετικούς τομείς από ότι οι άνδρες) απλά οδήγησε τις γυναίκες να παλεύουν να ανταπεξέλθουν ταυτόχρονα σε πολλούς διαφορετικούς ρόλους και υποχρεώσεις, με καταστρεπτικά αποτελέσματα για τις ίδιες. Το κίνημα του φεμινισμού μπορεί να παρομοιαστεί με τη διαφημιστική καμπάνια των καπνοβιομηχανιών προς τις γυναίκες την περίοδο του μεσοπολέμου. Το κάπνισμα διαφημιζόταν τότε ως σύμβολο της “γυναικείας απελευθέρωσης”, καθώς αποτελούσε μέχρι τότε ανδρική συνήθεια. Δηλαδή, οι γυναίκες εξωθήθηκαν στο όνομα της απελευθέρωσης, προς μια πρακτική που μόνο κακό τους προξένησε. 

Τι επιφυλάσσει λοιπόν το μέλλον, μετά από τη συστηματική εκστρατεία κατάργησης του φύλου, αρρενοποίησης των γυναικών και θηλυκοποίησης των ανδρών; Την απάντηση μπορούμε να τη δούμε σε ένα πείραμα που είχε πραγματοποιήσει ο Αμερικανός ζωολόγος John B. Calhoun το 1968. Τοποθετώντας έναν αριθμό ποντικών σε ένα περιορισμένο ιδανικό περιβάλλον, με άφθονη τροφή και χωρίς εξωτερικούς κινδύνους (κάντε την αναλογία με τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό), παρατήρησε επί μήνες την εξέλιξη τους. Αρχικά ο πληθυσμός υπερπολλαπλασιάστηκε, μόλις όμως έφτασε στο απόγειο του, παρουσιάστηκαν ανωμαλίες και έπεσε κατακόρυφα. Την περίοδο της παρακμής είχαμε διάλυση της κοινωνικής δομής, με τα κυρίαρχα αρσενικά να αδυνατούν να υπερασπιστούν την περιοχή τους, τα θηλυκά να αναπτύσσουν επιθετική συμπεριφορά και τις μητέρες να μην φροντίζουν τα νεογνά. Στην τελική φάση τα θηλυκά σταμάτησαν να αναπαράγουν, ενώ τα αρσενικά αποσύρθηκαν και έπαυσαν να μάχονται και να ερωτοτροπούν. Τα αρσενικά αυτής της τελευταίας γενιάς έτρωγαν, έπιναν, κοιμόταν και ξυστρίζονταν, με αποτέλεσμα να είναι τροφαντά με τέλειο τρίχωμα και χωρίς πληγές. Ονομάστηκαν “τα όμορφα” (the beautiful ones), θλιβερά απομεινάρια ενός κάποτε ακμάζοντος πληθυσμού. Το μήνυμα είναι σαφές: H κουλτούρα που έχει υιοθετήσει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός είναι μια έτοιμη συνταγή για γρήγορη εξαφάνιση. 

του Α. Γ. 
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Patria, τεύχος 43

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -