Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Πάνε έξι δεκαετίες, πάνω κάτω, από την εποχή που ο Αμερικανός ζωολόγος Άλφρεντ Τσαρλς Κίνσεϊ, ίδρυσε το Ινστιτούτο Σεξουαλικών Ερευνών στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα των Η.Π.Α. Ήταν η εποχή της Γκραμσιανής, νεομαρξιστικής και Φροϋδικής επέλασης, που λίγα χρόνια αργότερα συνετέλεσε στην ισοπέδωση των Δυτικών πανεπιστημίων από τους θεωρητικούς της νέας αριστεράς και της σκέψης της σχολής της Φρανκφούρτης. 

Η σεξουαλική “απελευθέρωση” του Κίνσεϊ, η εξισωτική σχέση άντρα - γυναίκας και η δημιουργία ενοχικών συνδρόμων σε σχέση με την παραδοσιακή (ας μου επιτραπεί) σεξουαλική συμπεριφορά στον Δυτικό/Λευκό κόσμο, προωθήθηκαν για αρκετές δεκαετίες από τα ρεύματα της αριστεράς, με μέτρια αποτελέσματα. Ήταν όμως η εποχή της έξαρσης των social networks, η οποία πραγματικά προκάλεσε την έκρηξη στη διάδοση της μισανδρίας, του εξισωτισμού, του φεμινισμού, των ομοφυλοφιλικών συμπεριφορών και της ενοχοποίησης της πατριαρχίας και της βιωματικής σχέσης αυτής με τις Δυτικές οικογένειες. Η χρήση της νέας τεχνολογίας διευκόλυνε την προώθηση των ιδεών αυτών και τα ΜΜΕ βοήθησαν τόσο προς αυτή την κατεύθυνση, όσο και στο να δαιμονοποιηθούν οι υποστηρικτές των παραδοσιακών αρχών. 

Μια από τις συμπεριφορές - μια μόδα που προέκυψε στις σημερινές γυναίκες - προϊόν αυτής της “σεξουαλικής απελευθέρωσης” και της “ισότητας” άντρα - γυναίκας, είναι η ανάρτηση φωτογραφιών που δείχνουν τη γυναικεία περίοδο. Γυναίκες, κυρίως κάτω των 25 ετών - ακόμα και ανήλικες, ανεβάζουν στο διαδίκτυο φωτογραφίες τους τις ημέρες της εμμήνου ρύσεως δείχνοντας τα αποτελέσματα των λειτουργιών του οργανισμού τους πάνω στα ρούχα ή τα εσώρουχα τους. Η μόδα αυτή προέκυψε όταν η ασιατικής καταγωγής ποιήτρια από τον Καναδά, Rupi Kaur, σε συνεργασία με την αδερφή της, έφτιαξαν ένα φωτογραφικό πρότζεκτ με τίτλο “Περίοδος”, ως εργασία για ένα μάθημα της Rupi. Το πρότζεκτ έδειχνε τα αίματα της κοπέλας πάνω στα ρούχα της καθώς και την ίδια να πονάει από τον κύκλο της. Η ιδέα αυτή έκανε θραύση στο διαδίκτυο, ειδικά σε νέες κοπέλες, κυρίως Λευκές, οι οποίες έσπευσαν να κάνουν το ίδιο ανεβάζοντας αντίστοιχες φωτογραφίες τους συνοδευόμενες από εκφράσεις του τύπου: “Δεν θα καταλάβεις ποτέ” (απευθυνόμενη στον άντρα), “αυτή είμαι και δεν είναι ντροπή”, “δεν αισθάνομαι ενοχές” και διάφορα άλλα. Η ίδια η Rupi έγραψε σχετικά στο διαδίκτυο: 

“Αιμορραγώ κάθε μήνα για να βοηθήσω την ανθρωπότητα να εξελιχθεί. Η μήτρα μου είναι το καταφύγιο του Θείου, είναι μία πηγή ζωής για το είδος μας. Είτε αποφασίσω να το εξελίξω είτε όχι. Αλλά πολύ λίγες φορές οι άνθρωποι το αντιμετωπίζουν με αυτόν τον τρόπο. Σε άλλους πολιτισμούς αυτό το αίμα θεωρείται ως κάτι το ιερό, ωστόσο, η πλειοψηφία των ανθρώπων και των κοινωνιών αποκρύπτουν αυτή τη φυσική διαδικασία. Κάποιοι, βλέπεις, είναι πιο εξοικειωμένοι με την εκπόρνευση των γυναικών, τη βία και την υποβάθμιση της γυναίκας. Έχουμε περίοδο και το θεωρείτε βρώμικο, ασθένεια και εμπόδιο. Λες και αυτή η διαδικασία δεν είναι εξίσου φυσική με την αναπνοή. Λες και αυτή η διαδικασία δεν είναι ένα εργαστήριο αγάπης, ζωής, ανιδιοτελούς και εντυπωσιακής προσφοράς”. 

Όμως, χρειάζεται η γυναίκα να αισθάνεται ενοχές για την περίοδο της; Είναι ταμπού η περίοδος και θεωρούν οι άντρες τη γυναίκα βρώμικη επειδή έχει περίοδο; Η άποψη μου είναι πως όλα αυτά είναι γραφικές γελοιότητες. Μόνο ένας βλάξ θα πρόσβαλε μια γυναίκα για τη φύση της και μόνο σε θρησκευτικές σέκτες η περίοδος θεωρείται βρώμικη και ταμπού. Ο λόγος που οι γυναίκες χρησιμοποιούν όρους όπως “οι μέρες του μήνα” για να πουν πως έχουν περίοδο, είναι πως αντί να λένε “τρέχουν αίματα από το αιδοίο μου”, χρησιμοποιούν τη διακριτικότητά τους. Δεν είναι θέμα ταμπού, είναι θέμα ευγένειας και θηλυκής διακριτικότητας. Είναι στη σφαίρα της φεμινιστικής υπερβολής η αίσθηση πως στην Ελλάδα και στη Δύση μεγαλώνουμε τις κόρες μας με ενοχές για τη βιολογία τους και είναι η ρομαντική εικόνα της γυναίκας, με την οποία μεγαλώνουμε οι άντρες, την οποία ασυναίσθητα οι ίδιες δεν επιθυμούν να καταστρέψουν και τρέχουν να διαφυλάξουν άντρες και γυναίκες, μη αναφερόμενες διαρκώς στις σερβιέτες, τα ταμπόν και την περίοδο. Ακόμα και στην Ορθόδοξη αυστηρότητα, κανείς δεν προσβάλει τις γυναίκες για την περίοδό τους. 

Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο έγινε διάσημη αυτή η φωτογραφική μόδα, είναι πως καλλιεργούμε γενιές και γενιές ανθρώπων με πίστη σε έναν ψεύτικο θεό: Στην ισότητα ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο λόγος που σε μια προσπάθεια ορισμένων γυναικών να δείξουν πως δεν διαφέρουν ή πως έχουν ίδια δικαιώματα έκφρασης, οδηγούνται στο να δημοσιοποιούν φωτογραφίες της περιόδου τους ή στο να απαιτούν να κυκλοφορούν γυμνόστηθες όπως και οι άντρες. Ακριβώς διότι θεωρούν πως άντρες και γυναίκες, άρα αντρικά και γυναικεία στήθη, είναι ίδιοι (άρα και ίσα/ίσοι;). 

Όμως, στην ουσία του πράγματος, αυτές οι ενέργειες αποτελούν διαπόμπευση της γυναικείας φύσης. Στον βωμό, μάλιστα, μια γελοίας πίστης στην ισότητα. Όπως κανείς δεν θα έβγαζε στη δημοσιότητα φωτογραφίες από τα σάλια ή τα ούρα του, έτσι και καμία γυναίκα δεν έχει ουσία να βγάλει την περίοδό της. Ο ξεπεσμός αυτός δεν δείχνει την “κακία” της Δυτικής κουλτούρας, την “υποκρισία της φαλλοκρατικής κοινωνίας” ή την αυστηρότητα της πατριαρχικής διαπαιδαγώγησης. Δείχνει τον πνευματικό ξεπεσμό, όταν σύμβολο ανάδειξης της ιδιότητας του φύλου γίνονται οι αποβολές του σώματος και όχι οι δημιουργικές του ιδιαιτερότητες. Ξεπεσμός στον οποίο δεν οδηγήθηκαν ούτε οι καταπιεσμένες γυναίκες του υπερσυντηρητικού Ισλάμ. 

του Αθανάσιου Γκουρνέλου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -