Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι βρέθηκαν σήμερα στους δρόμους του Παρισιού και άλλων γαλλικών πόλεων, συμμετέχοντας σε σιωπηλές πορείες στη μνήμη των είκοσι νεκρών που θρηνεί η Γαλλία από τις επιθέσεις φανατικών ισλαμιστών τις τελευταίες ημέρες. Ενός λεπτού σιγή, συστράτευση όλων των κομμάτων (με την προφανή εξαίρεση του Εθνικού Μετώπου - του μοναδικού κόμματος που είχε προειδοποιήσει για την εμφάνιση τέτοιων καταστάσεων), κατακλυσμός από δακρύβρεχτα tweets και hashtags σε twitter και facebook, κραυγές και οιμωγές για την ανάγκη προστασίας της “ελεύθερης έκφρασης”. 

Η πρώτη επίθεση, έλαβε χώρα στα γραφεία του “σατιρικού” περιοδικού Charlie Hebdo, όταν δύο οπλισμένοι κουκουλοφόροι ισλαμιστές εισέβαλαν στα γραφεία και άρχισαν να εκτελούν σχεδιαστές και στελέχη του περιοδικού, που είχαν στοχοποιηθεί εκ των προτέρων. Στην έξοδό τους, δύο αστυνομικοί που βρέθηκαν στο δρόμο τους έπεσαν νεκροί. Την επόμενη ημέρα, μία δημοτική αστυνομικός έπεσε νεκρή από τα πυρά ενός ακόμα ισλαμιστή, όταν έσπευσε ανταποκρινόμενη σε μία (προφανώς φτιαχτή) κλήση για τροχαίο ατύχημα. Ο ίδιος δράστης, τη στιγμή που οι δολοφόνοι του Charlie Hebdo πολιορκούνταν από τις δυνάμεις της αστυνομίας σε ένα τυπογραφείο βόρεια του Παρισιού, εισέβαλε σε ένα εβραϊκό παντοπωλείο, εκτέλεσε τέσσερις από τους παρόντες και, κρατώντας όμηρους τους υπόλοιπους, διεκδίκησε κι αυτός μία θέση στο πάνθεον των Μαρτύρων του Αλλάχ. Και οι δύο πολιορκίες οδήγησαν κάποια στιγμή στην εισβολή των Ειδικών Δυνάμεων της Αστυνομίας, και στην εκτέλεση των δραστών. 

Οι αναλυτές μιλούν για τη Γαλλική 11η Σεπτεμβρίου, για μία αποφράδα ημέρα, για πλήγμα στο δικαίωμα του “ελεύθερου λόγου”, για σημείο καμπής στη σύγχρονη Γαλλική ιστορία. Η πλευρά των συντηρητικών επαναφέρει το επιχείρημα της κυρίαρχης κουλτούρας, η προβατοποιημένη πλειοψηφία της Δύσης βρίσκεται ξαφνικά να παλεύει με προσευχές και δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα για να δείξει πως δεν φοβάται “την τρομοκρατία”. Είναι τόσο βαθιά η σήψη της υλιστικής κοινωνίας της Δύσης, που ακόμα και αυτή η προσπάθεια παθητικής αντίστασης ζέχνει ναρκισσισμό. Είναι σαν μια αναζήτηση προσοχής, ότι συμπάσχει ο μέσος “συγκινημένος” Δυτικός, για να μην φανεί πως υστερεί σε αυτό το δημόσιο αυτομαστίγωμα. 

Οι δράστες των επιθέσεων επιβεβαίωσαν όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και χρόνια. Οπαδοί του ριζοσπαστικού σουνιτικού Ισλάμ, Γάλλοι πολίτες - αλλά με καταγωγή από τις πρώην γαλλικές αποικίες - με πίστη και υπομονή, κατόρθωσαν να ξεφτιλίσουν υπηρεσίες ασφαλείας, διαπράττοντας ουσιαστικά μία επιχείρηση ανορθόδοξου πολέμου στο έδαφος του εχθρού, και όχι απλά μια τρομοκρατική πράξη, επιβεβαιώνοντας πως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει όσους είναι πραγματικά αποφασισμένοι. Στοχευμένα, εκτέλεσαν μόνο όσους εμπλέκονταν στη δημοσίευση των περιβόητων σκίτσων εναντίον του προφήτη Μωάμεθ πριν κάποια χρόνια, πράξη που για το Ισλάμ αποτελεί μέγιστη βλασφημία, ενώ τα μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας αποτελούσαν επίσης στόχους - όλοι μας είδαμε τον ψυχρό τρόπο με τον οποίον δόθηκε η χαριστική βολή στον τραυματισμένο αστυνομικό. 

Τα γεγονότα είναι δεδομένα, οι αντιδράσεις όμως ποικίλουν. Η πραγματικότητα είναι πως όλα ξεκινούν όχι από τη ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμανικών κοινοτήτων, αλλά από την ίδια την αθρόα μετανάστευση και τον εποικισμό της Ευρώπης κατά τον τελευταίο μισό αιώνα. Αφού οι πρώην μεγάλες αυτοκρατορίες απέτυχαν να διαδώσουν ως κυρίαρχο το δικό τους πολιτισμικό υπόβαθρο στο χώρο των αποικιών τους, υπαναχώρησαν στο κυρίως έδαφός τους, δεχόμενες όμως πλήθος μεταναστών προερχόμενων από αυτές τις χώρες, συνεχίζοντας την ίδια λανθασμένη, αποτυχημένη πολιτική. Δελεασμένοι από το όνειρο της Ευρώπης που αναπτύσσεται, χιλιάδες μετανάστες από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την ινδική υποήπειρο εγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη, σχηματίζοντας συμπαγείς κοινότητες και διατηρώντας την ταυτότητά τους, αρνούμενοι να αφομοιωθούν σε μία κακόγουστη επανάληψη του χωνευτηριού των ΗΠΑ. Στη σημερινή κοινωνία της παγκοσμιοποίησης είναι πλέον πολύ εύκολη η διατήρηση της επαφής με τα πάτρια, ανεξαρτήτως της χώρας διαμονής, και η οικονομική κρίση που έπληξε ιδιαίτερα τους νεότερους ηλικιακά οδήγησε σε έντονη ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας. Δεν είναι τυχαίο το αποτέλεσμα δημοσκόπησης προ μερικών μηνών, που έδειξε πως σχεδόν το 30% της ηλικιακής ομάδας 18-35 των μουσουλμάνων Γάλλων υποστηρίζει το Ισλαμικό Κράτος, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά σε άλλες χώρες της ΕΕ κρύβονται εντέχνως. 

Ποια ήταν όμως τα θύματα; Ποιο είναι αυτό το περιοδικό που έγινε σύμβολο της “ελευθερίας του λόγου” στη σύγχρονη Δύση; Το Charlie Hebdo είναι ένα ακροαριστερό, μαρξιστικό περιοδικό, – σχεδόν – χωρίς ιερό και όσιο. Ταγμένο στη ριζοσπαστική αριστερά, κριτικάρει και λοιδορεί – σχεδόν – τα πάντα. Μόνιμα στο στόχαστρό του το Ισλάμ και ο Χριστιανισμός, με μία ιδιαίτερη αδυναμία όχι στη σάτιρα, αλλά στην άθλια επιθετική ειρωνεία, το περιοδικό αυτό λειτουργεί ως μόνιμος οχετός προσβάλλοντας θρησκείες, ιδεολογίες, πρόσωπα. Χαρακτηριστικό πρωτοσέλιδό του, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, απεικόνιζε τον τότε ηγέτη του Εθνικού Μετώπου σιδηροδέσμιο, ανάμεσα σε δύο αστυνομικούς, απευθύνοντας παράλληλα το ερώτημα και την απάντηση: “ - Πώς αντιμετωπίζουμε το Εθνικό Μέτωπο; - Το απαγορεύουμε”. Κριτική κατά πάντων; Σχεδόν... 

Μία “θρησκευτική” μειονότητα μένει συνεχώς εκτός πάσης κριτικής. Ίσως η θρησκεία του ιδιοκτήτη και των περισσότερων σκιτσογράφων και δημοσιογράφων του περιοδικού αποτρέπει κάτι τέτοιο, ενώ, πριν από λίγα χρόνια, ένας από τους δημοσιογράφους του περιοδικού απολύθηκε, όταν τόλμησε να γράψει ένα άρθρο κατά ενός από τους γιους του τότε Προέδρου Σαρκοζί, το οποίο θεωρήθηκε αντισημιτικό. Μόνο δύο από τους συναδέλφους του απολυμένου τόλμησαν να τον υποστηρίξουν. Καμία φωνή δεν ακούστηκε τότε για φίμωση του ελεύθερου λόγου, κανένας άλλος δεν κινητοποιήθηκε. Και όλα αυτά, σε ένα περιοδικό που ασκούσε ιδιαίτερη κριτική στον Σαρκοζί, αλλά ποτέ δεν τόλμησε να αναφέρει την εβραϊκή καταγωγή του. 

Στη σύγχρονη Δύση, όλα – σχεδόν – είναι αντικείμενα κριτικής. Σίγουρα όλα όσα αποτελούν τις βάσεις του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι Αξίες και οι Αρχές που δεν συνάδουν με την κυρίαρχη κουλτούρα του πολιτισμικού Μαρξισμού. Η σύγχρονη Δύση, έχει απολέσει το κριτικό πνεύμα της Ευρώπης, που μπορούσε να καυτηριάσει τα πάντα, δείχνοντας όμως και τον απαραίτητο σεβασμό - όποιος έχει διαβάσει Αριστοφανικές κωμωδίες γνωρίζει καλά το πώς είναι αυτό κατορθωτό. Αντ’ αυτού, έχοντας αποϊεροποιήσει τα πάντα, αγνοεί πια κάθε φωνή υπεράσπισης της Παράδοσης, απ’ όπου και αν προέρχεται αυτή. Αρκεί να μην θιχθούν τα σύγχρονα ταμπού. Το Ολοκαύτωμα, η τοκογλυφία, τα θέσφατα του Διαφωτισμού, που αντικατέστησαν τις παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις. 

Είναι θλιβερό το θέαμα δημοσιογράφων να αναρωτιούνται σε ειδικές εκπομπές πώς είναι δυνατόν να μην αφομοιώθηκαν από την υλιστική Ευρώπη οι μουσουλμάνοι δράστες. Πώς είναι δυνατόν να μην αναζητούσαν κι αυτοί υλικά αγαθά, νέο αυτοκίνητο, μεγαλύτερες τηλεοράσεις, νέα τάμπλετς και κινητά. Πώς μπόρεσε να αποτύχει το κήρυγμα του Διαφωτισμού στη χώρα που τον γέννησε, στη Γαλλία. Ξεχνούν όμως, πως η χώρα που γέννησε τον Διαφωτισμό, είναι και η χώρα της Βανδέας, η χώρα του Σορέλ και των εθνικοσυνδικαλιστών. Η χώρα του Ρεπουμπλικανισμού και της αυτοκρατορικής παράδοσης, των απογόνων του Καρόλου Μαρτέλ. Αυτών που ποτέ δεν αποδέχθηκαν τις παραισθήσεις περί αιωνίας προόδου και ισότητας όλων των ανθρώπων και όλων των πολιτισμών. 

Η Ευρώπη έχει βασιστεί σε δύο πυλώνες. Στον Ελληνο-Ρωμαϊκό πολιτισμό και παράδοση, και στη χριστιανική θρησκεία, στις δύο κυριαρχούσες εκδοχές της, την Ορθοδοξία και τον Καθολικισμό, οι οποίες δημιούργησαν ένα σύνολο αξιακών κανόνων που επέτρεψε την εξύψωση του ευρωπαϊκού πνεύματος και την εξάπλωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού σε όλον τον πλανήτη. Όταν, όμως, η Μεταρρύθμιση επέστρεψε στην Παλαιά Διαθήκη και ο προτεσταντισμός, στις περισσότερες μορφές του, στράφηκε στις ιουδαϊκές αιρέσεις και όχι στις χριστιανικές ομολογίες, ξεκίνησε μία πορεία που την επέτεινε ο Διαφωτισμός και η ανούσια αμφισβήτηση της Παράδοσης, αντί της κριτικής και της εξέλιξής της. Για να βρεθούμε σήμερα με έναν πληθυσμό εκατομμυρίων μουσουλμάνων σε όλη την Ευρώπη, με τους οποίους δεν μοιραζόμαστε ούτε την παραδοσιακή αντίληψη ούτε τη σύγχρονη. 

Ποια είναι, όμως, η σύγχρονη θέση όσων πιστεύουν στη διατήρηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας; Οι πορείες στο Παρίσι και στις γαλλικές πόλεις, με συνθήματα υπέρ της “ελευθερίας του λόγου”, της ανοχής, της μη βίας, δείχνουν πως οι ιδεαλιστές δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα σε όλους αυτούς. Σήμερα, δεν είμαστε ούτε με τους Ισλαμιστές, ούτε με τους διαδηλωτές “κατά του μίσους”. Γιατί και οι δύο είναι εχθροί της Ευρώπης, είναι οι εχθροί της Παράδοσης και όλων των Αξιών που υπερασπιζόμαστε. 

Σήμερα, ανασυντάσσουμε τις δυνάμεις μας, και χαράσσουμε τον δικό μας δρόμο. Της αυτοσυγκράτησης και της ανόδου. Γιατί οι Σταυροφορίες που έρχονται θα είναι κατά πολλών. 

του Παναγιώτη Λουκά

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -