Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Οι Ταυτοτιστές διακρίνουν μεταξύ των διαφορετικών μορφών της δημοκρατίας ορισμένες που μπορούν να θεωρηθούν πιο έγκυρα “δημοκρατικές” από τις άλλες. Ο Αλαίν Ντε Μπενουά κατέληξε στη διάκριση μεταξύ τριών μορφών δημοκρατίας, που αντιστοιχούν στο σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης: “Ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα”. Η “φιλελεύθερη δημοκρατία” βασίζεται στον φιλελευθερισμό, την ισότητα και την ατομικιστική ιδεολογία. Επικεντρώνεται στο άτομο ως ιδιοτελές ον, είναι αδιαχώριστη από την ατομικιστική ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και χαρακτηρίζεται από την αρχή: “Ένα άτομο, μία ψήφος”. Η “ισότιμη δημοκρατία” ή “λαϊκή δημοκρατία” βασίζεται στην αρχή της ισότητας και εκδηλώθηκε στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του εθνικιστικού ή σοσιαλιστικού (ιδιαίτερα του μαρξιστικού) τύπου. Η τρίτη μορφή της δημοκρατίας βασίζεται στην αρχή της αδελφοσύνης και είναι γνωστή ως “οργανική δημοκρατία”, η οποία, όπως θα δούμε, θεωρείται από τους Ταυτοτιστές ως η μόνη αληθινή δημοκρατία. 

Η οργανική δημοκρατία δεν ορίζεται κυρίως από την αδελφότητα με την παγκόσμια έννοιά της (κάτι τέτοιο είναι αδύνατο και βασίζεται σε μία ψευδή έννοια ισότητας για την ανθρωπότητα), αλλά από την αδελφότητα με την έννοια της εθνικής αλληλεγγύης και την αίσθηση του συλλογικού, θεμελιωμένη σε μία κοινή κληρονομιά: “Οι μόνες οικογένειες στις οποίες υπάρχουν πραγματικά αδελφικές σχέσεις είναι αυτές των πολιτισμών, των λαών και των εθνών. Η αδελφότητα, ως εκ τούτου, μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση τόσο για την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη, όσο και για τον πατριωτισμό και τη δημοκρατική συμμετοχή (1). Επειδή η πραγματική δημοκρατία είναι ουσιαστικά μη - ολοκληρωτική και βασίζεται στο σεβασμό της αρχής της ελευθερίας, είναι επίσης, κατά μία έννοια, πλουραλιστική, επιτρέποντας την ύπαρξη ομάδων που εκπροσωπούν διαφορετικές απόψεις και ιδέες. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ντε Μπενουά, αυτό δεν δικαιολογεί καθόλου την ιδέα της δημιουργίας μιας “πλουραλιστικής” κοινωνίας με την (πολυ)εθνική έννοια (κάτι που αποτελεί συμπέρασμα της φιλελεύθερης πολυπολιτισμικότητας): 

“Ο τρόπος με τον οποίο τα πολιτικά δικαιώματα εκχωρούνται ως εγγύηση για την αντιπολίτευση συνήθως εξομοιώνεται με τα δικαιώματα από τα οποία οι κοινωνικές μειονότητες επιθυμούν να επωφεληθούν και είναι προβληματικός επειδή δεν γίνεται πάντα να μεταφέρονται οι πολιτικές κατηγορίες σε κοινωνικό επίπεδο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μία σοβαρή αποτυχία να γίνει διάκριση μεταξύ των μειονοτήτων πολιτών και των μειονοτήτων ομάδων μη – πολιτών, που έχουν εγκατασταθεί, είτε προσωρινά είτε όχι, στην ίδια γη. Ο “πλουραλισμός” μπορεί εδώ να χρησιμοποιηθεί ως ένα μάλλον ανόητο επιχείρημα για να δικαιολογήσει τη δημιουργία μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, η οποία απειλεί σοβαρά την εθνική και λαϊκή ταυτότητα, ενώ απογυμνώνει την έννοια του λαού από το ουσιαστικό της νόημα” (2) 

Παράλληλα με τη θεμελίωση στην εθνική κοινότητα, η οργανική δημοκρατία ορίζεται επίσης από τη συμμετοχή: “Η δημοκρατία είναι η συμμετοχή των λαών (Volkes) στο πεπρωμένο τους”, για να χρησιμοποιήσουμε τα γραπτά του Arthur Moeller van den Bruck (3). Για το λόγο αυτό, μια καθαρά αντιπροσωπευτική δημοκρατία θεωρείται ως ατελής δημοκρατία: Μόνο μια συμμετοχική δημοκρατία, στην οποία το σύνολο των πολιτών μπορεί να λάβει μέρος στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, είναι μια αληθινή δημοκρατία. Απευθυνόμενος στα αντιδημοκρατικά επιχειρήματα των περισσότερων Παραδοσιοκρατών, ο Ντε Μπενουά έχει επισημάνει ότι η δημοκρατία δεν απορρίπτει απαραίτητα την ιεραρχία. Η πολιτική ισότητα μεταξύ των πολιτών ενός κράτους δεν σημαίνει ότι θεωρείται ο καθένας από αυτούς ίσος με οποιαδήποτε άλλη έννοια και η οργανική δημοκρατία, στην ουσία της, είναι απόλυτα συμβατή με τις αξίες της ιεραρχίας, της αριστοκρατίας, και της εξουσία, αν και με έναν μοναδικό τρόπο που διαφέρει από τις απόλυτες μοναρχίες (4)

Για την υποστήριξη της υπεράσπισης της δημοκρατίας και την αντιμετώπιση του ισχυρισμού ότι η δημοκρατία είναι μια σύγχρονη εφεύρεση, μπορεί να γίνει αναφορά στην αρχαία δημοκρατία με τις συμμετοχικές, αντιπροσωπευτικές και διάφορες μεικτές μορφές της. Είναι τυπική η αναφορά των Ταυτοτιστών σε παραδείγματα δημοκρατιών, ειδικά από τη Δυτική ευρωπαϊκή ιστορία, όπως αυτές των αρχαίων Γερμανών ή των Ελλήνων, αν και ιστορικά παραδείγματα θα μπορούσαν επίσης να βρεθούν σε πολλές ανατολικές κοινωνίες, ακόμα και σε εντελώς μη - ευρωπαϊκές κοινωνίες (αρχαίες ασιατικές, ιθαγενών Αμερικανών κτλ). Η δημοκρατία έχει σαφώς μια στερεή ιστορική βάση, για να παραθέσουμε τον Ντε Μπενουά για μια ακόμη φορά: 

“Δημοκρατικά καθεστώτα ή τάσεις μπορούν να βρεθούν σε όλη την ιστορία (...) Στη Ρώμη, στην Ιλιάδα, στη Βεδική Ινδία ή μεταξύ των Χετταίων, από πολύ νωρίς θα διαπιστώσουμε την ύπαρξη λαϊκών συνελεύσεων, τόσο για στρατιωτική όσο και για πολιτική οργάνωση. Επιπλέον, στις Ινδοευρωπαϊκές κοινωνίες, ο βασιλιάς ήταν γενικά εκλεγμένος” (5). 

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν έχει επίσης αναφέρει την ύπαρξη της οργανικής δημοκρατίας στην Ρωσική και “Ευρασιατική” ιστορία, συμπεριλαμβανομένων των παραδειγμάτων της αρχαίας σλαβικής Veche (λαϊκής συνέλευσης ισοδύναμης με τη Γερμανική Thing) και της Ορθόδοξης ιερατικής δημοκρατίας (5). Ανεξάρτητα από το παράδειγμα, η αρχαία δημοκρατία σχεδόν πάντα ελάμβανε την οργανική μορφή που βασίζεται στο σεβασμό των εθνοτικών διαφορών. Έτσι λοιπόν, ο Ντε Μπενουά δικαίως καταγγέλλει τις φιλελεύθερες και λαϊκές δημοκρατίες ως ψευδο-δημοκρατικές ή εντελώς αντιδημοκρατικές: 

“Δημοκρατία σημαίνει η δύναμη του λαού (δήμου), η οποία είναι η ισχύς μίας οργανικής κοινότητας που έχει αναπτυχθεί ιστορικά στο πλαίσιο μίας ή περισσοτέρων πολιτειακών δομών – για παράδειγμα μιας πόλεως, ενός έθνους ή μιας αυτοκρατορίας (...) Κάθε πολιτικό σύστημα το οποίο απαιτεί την αποσύνθεση ή την ισοπέδωση των λαών προκειμένου να λειτουργήσει - ή τη διάβρωση της επίγνωσης των πολιτών ότι ανήκουν σε μία οργανική λαϊκή κοινότητα – πρέπει να θεωρείται αντιδημοκρατικό” (6). 

Σημειώσεις: 
2) Ibid., σελ. 66 
4) Αλαίν Ντε Μπενουά, “The Problem of Democracy” (Λονδίνο, Arktos, 2011), σελ. 17 
5) Για τους ρωσομαθείς: http://www.arcto.ru/article/38 
6) Αλαίν Ντε Μπενουά, “The Problem of Democracy” (Λονδίνο, Arktos, 2011), σελ. 103 

Απόσπασμα από τη μελέτη του Lucian Tudor με τίτλο: 
που δημοσιεύτηκε στην περιοδική έκδοση The Occidental Quarterly, το Φθινόπωρο του 2014. 
Μετάφραση για το Ιδεάπολις, του Χρήστου Καρανικόπουλου 

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -