Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Η άποψη που προτείνεται στο ακόλουθο κείμενο διαφέρει από την κοινότυπη λογική της δεσπόζουσας ιδεολογίας, η οποία, με την κοντόφθαλμη οπτική που τη διακρίνει, βλέπει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο από λανθασμένη σκοπιά. Εδώ, δεν θα επαναδιατυπώσω τα ήδη γνωστά και μεταδοθέντα από τα ΜΜΕ γεγονότα, αλλά θα προχωρήσω απλά και ουσιαστικά σε μία όχι συναισθηματική αλλά πολιτική ανάλυση. Σας παρουσιάζω, λοιπόν, τα δεκατρία επιχειρήματα προς υπεράσπιση της θέσεώς μου ότι η ισλαμική τρομοκρατία είναι λιγότερο επικίνδυνη από τον εξισλαμισμό. 

1. Επικεντρωνόμαστε στην “ισλαμική” απειλή φανατικών δολοφόνων, όπως οι Nemmouche και Merah, ψευδο-Γάλλων οι οποίοι, αφού διέπραξαν βαρβαρικούς βομβαρδισμούς και εκτελέσεις, επέστρεψαν από τη Μέση Ανατολή σκληραγωγημένοι και εκπαιδευμένοι από το “Ισλαμικό Κράτος”. Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτή η τρομοκρατία, από όπου και αν προέρχεται, μετράει πολύ λιγότερο θάνατο και καταστροφή σε σύγκριση με δυστυχήματα, επιδημίες και πολέμους. Μολονότι, εξαιτίας της αδιάκριτης φύσης της και της υπέρμετρης προβολής από τα μίντια, πλήττει και αφήνει άναυδη την κοινή γνώμη, συγκριτικά, είναι σαν ένα τσίμπημα μέλισσας. Πολύ πιο επικίνδυνη από την ισλαμική τρομοκρατία είναι η υφέρπουσα είσοδος του Ισλάμ, όπως η μούχλα που σαπίζει έναν τοίχο. 

2. Αντίθετα, η ισλαμική βία, παραδόξως, προκαλεί μία αντί-ισλαμική αντίδραση, αυξάνοντας την επίγνωση της αληθινής φύσης του Ισλάμ και του κινδύνου του εξισλαμισμού. Παρομοίως, όλες οι υπερβολές των Μουσουλμάνων στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της κατακτητικής τους φάσης (Dar al-Harb) είναι αιτίες επαγρύπνησης: Διεκδικήσεις ταυτότητας, προκλήσεις, επιθέσεις, γυναίκες με πλήρη κάλυψη των χαρακτηριστικών τους κάτω από μια μπούρκα, εξεγέρσεις, αντί-Ιουδαϊκές κτηνωδίες, ιστοσελίδες και μπλογκ τζιχαντιστών. 

3. Γι' αυτόν τον λόγο, οι ευφυείς και επιτήδειοι Άραβες Μουσουλμάνοι, οι οποίοι επιδιώκουν να κατακτήσουν την Ευρώπη πλαγίως, με ήπιο τρόπο, μέσω της μετανάστευσης και του δημογραφικού, καταδικάζουν όλες τις απερίσκεπτες πράξεις βίας και τις προκλήσεις του φονταμενταλιστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ. Βλέπουν αυτές τις ενέργειες ως βιαστικές, προβληματικές και αντιπαραγωγικές. Στρατηγική και επιτήδειος υπολογισμός. Πολύ συχνά, οι καταγγελίες εναντίον των σφαγών Δυτικών (σημ. μτφρ. από τζιχαντιστές) είναι απλώς κροκοδείλια δάκρυα. 

4. Μόνο οι αφελείς πιστεύουν ότι υπάρχει θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του Ισλάμ και του ισλαμισμού. Είναι απλά ζήτημα μεγέθους, φάσης, στρατηγικής τόπου και χρόνου στη μάχη για κατάκτηση - τζιχάντ, η οποία μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μορφή. Το Ισλάμ είναι ένας συνασπισμός. Μη ανεκτικό απέναντι σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του, είτε πρόκειται για Σουνιτικό είτε για Σιιτικό. Ένα Ισλάμ το οποίο είναι περιορισμένο, κοσμικό, ορθολογικό και εκσυγχρονισμένο είναι αδύνατο να υπάρξει, παρά μόνο στη φαντασία των αφελών δυτικών προβάτων που πέφτουν στην παγίδα, όπως η κοκκινοσκουφίτσα που εξαπατήθηκε από τον μεταμφιεσμένο λύκο. 

5. Η Δυτική στρατηγική (πάντα κάτω από τις οδηγίες των ΗΠΑ) για συμμετοχή σε πόλεμο ή σε βομβαρδισμούς μουσουλμανικών χωρών προς εξουδετέρωση ισλαμιστών τρομοκρατών οι οποίοι απειλούν τα σπίτια μας - με σκοπό την εγκαθίδρυση “δημοκρατίας”, έννοιας η οποία είναι ακατανόητη σ' αυτούς τους ανθρώπους - δεν έχει λογική. Δεν έχουμε καμία δουλειά σ' αυτές τις χώρες (1). Η προσέγγιση είναι αντιπαραγωγική και θα οδηγήσει σε στρατιωτικό αδιέξοδο και ήττα, όπως στο Αφγανιστάν και αλλού. Καθώς και θα αυξήσει τον φανατισμό των ισλαμικών μαζών απέναντι στους “σταυροφόρους”. 

6. Η μόνη λογική λύση θα ήταν η δημιουργία ενός κλοιού: Η απαγόρευση εισόδου οποιασδήποτε μεταναστευτικής κίνησης στην Ευρώπη, προερχόμενης από τον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο, προκειμένου να εξασφαλιστεί επιμελώς η εσωτερική ασφάλεια. Από τη δεκαετία του 1970, όταν και επετράπη σε εκατομμύρια Μουσουλμάνους η είσοδος στην Ευρώπη (χωρίς να λογαριάζουμε άλλους μετανάστες), ξεκίνησε η αντίστροφή μέτρηση. 

7. Αναρίθμητες διακηρύξεις μουσουλμανικών αρχών στην Ευρώπη και παντού στον κόσμο, σε άριστη σύμπνοια με τις προτροπές του Κορανίου, καλούν το Σουνιτικό Ισλάμ για κατάκτηση της Ευρώπης. Οι προτροπές αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τον βίαιο ισλαμικό ιερό πόλεμο. Προτείνουν μία σταδιακή απόκτηση δύναμης από το μηδέν, μέσω της δημογραφίας και της μετανάστευσης. Η Γαλλία, στη σκέψη τους, είναι προορισμένη να γίνει επικράτεια του Ισλάμ (Dar al-Islam). Οι εκκλήσεις και ο σκοπός αυτός αναδεικνύονται ευρέως μέσω του ίντερνετ και άλλων πολλών μέσων σε όλους τους μουσουλμάνους της Ευρώπης και, δυστυχώς, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. 

8. Δύο διαπιστώσεις είναι τρομακτικά ανησυχητικές: Όχι μόνο η αριθμητική αύξηση των γηγενών Ευρωπαίων που ασπάζονται το Ισλάμ αλλά, κυρίως στη Γαλλία, η ισλαμοφιλία των πολιτικών και δικαστικών αρχών, των οποίων πολλά μέλη των Μέσων και της πνευματικής ελίτ είναι ασυναίσθητοι συνεργοί. Το Ισλάμ αποκτά έναν προνομιακό και προστατευτικό τρόπο αντιμετώπισης, όπου η ισλαμοφοβία καταδικάζεται από το “κοσμικό” κράτος. Την ίδια στιγμή που η χριστιανοφοβία παίρνεται αψήφιστα και η ιουδαιοφοβία καταστέλλεται ελαφρώς, αναλόγως της θρησκείας του ενόχου... Αυτό το επίσημο σύνδρομο ισλαμοφιλίας αποτελεί προώθηση της υποταγής και προετοιμάζει το έδαφος για τον εκτεταμένο εξισλαμισμό. 

9. Παρατηρούμε, συνεπώς, μία απόλυτη αντίφαση μεταξύ των απεγνωσμένων προσπαθειών στο εξωτερικό, με στρατιωτικά ημίμετρα για καταπολέμηση του ισλαμικού τζιχαντισμού (ο οποίος βοηθήθηκε από την ηλίθια “Αραβική πολιτική” στη Λιβύη και στη Συρία) και την προσπάθεια εντοπισμού ισλαμιστών δολοφόνων στη Γαλλία, ενώ, από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την απίστευτη ενθάρρυνση που δίνεται στη συνεχή προώθηση του ισλαμικού επεκτατισμού στη Γαλλία. Καθαρή σχιζοφρένεια. 

10. Οι ισλαμικές επιθέσεις είναι φρικτές σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο. Όμως, επιτρέπουν την επαγρύπνηση ενάντια στον εχθρό. Πολύ χειρότερη είναι η προοπτική του αφανισμού της Γαλλίας και της ταυτότητάς της, της ίδιας της ύπαρξής της, κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Οι δημογραφικές προβλέψεις, βασισμένες στη μη ελεγχόμενη μετανάστευση και στους εσωτερικούς ρυθμούς γεννήσεων, είναι τρομακτικές, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το Ισλάμ, όμως, δεν ανέχεται τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτό του. Αντίθετα με τη λιποψυχία των Δυτικών ιδεολογιών, έχει τα ακόλουθα προτερήματα και ελαττώματα: Μνήμη, εμμονή, μισαλλοδοξία, υποκρισία, υπομονή και πανουργία, βίαιο φανατισμό (ανοιχτό ή κρυμμένο) και απλοϊκή δογματική αφοσίωση στην κυριαρχία. Η μεγαλύτερη αδυναμία του είναι ότι, όπως κάθε στοιχειώδης και ανελέητη ηγεμονική δύναμη, φοβάται την τιμωρία και υποτάσσεται μόλις αντιληφθεί ότι η ισορροπία της δύναμης έχει αντιστραφεί εις βάρος της. 

11. Το βάναυσο και δολοφονικό Ισλάμ του ISIS δεν είναι η μοναδική πηγή των μαρτυρίων και της εξόντωσης των Χριστιανών της Ανατολής. Το Ισλάμ τα διαπράττει αυτά επί αιώνες. Στην ίδια μοίρα θα περιέλθουν και οι Χριστιανοί της Δύσης αν μέσω της μετανάστευσης επιτρέψουμε τη δημιουργία μιας μουσουλμανικής πλειοψηφίας, ειδικά με τη ριζοσπαστικοποίηση και τον φονταμενταλισμό του Ισλάμ σε παγκόσμια κλίμακα. Η συμβίωση με έναν άλλο πολιτισμό διαφορετικών αρχών είναι ουσιαστικά μη αποδεκτή από το Ισλάμ, εκτός αν πρόκειται για προσωρινό διάστημα. Στην ουσία, θα πρέπει να παραδοθούμε ή να εξαφανιστούμε. 

12. Το βασικό ερώτημα, σύμφωνα με τη συλλογιστική του Carl Schmitt, είναι το “ποιος είναι ο εχθρός”. Όχι ο αντίπαλος ή ο ανταγωνιστής (οι ΗΠΑ για παράδειγμα), αλλά ποιος είναι ο αληθινός εχθρός. Εχθρός είναι εκείνος που απειλεί εσένα και θέλει την καταστροφή σου, τον θάνατό σου, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα. Ακόμα και αν δεν το παραδέχεσαι, ένας αντίπαλος θέλει μόνο να σε αποδυναμώσει και να κερδίσει το “παιχνίδι”. Οφείλουμε να έχουμε το κουράγιο να προσδιορίσουμε τον βασικό εχθρό. Η “ισλαμική τρομοκρατία” μοιάζει με μία ψευδαίσθηση ή, καλύτερα, μία προσωποποίηση, ένα άβαταρ. Ένα άβαταρ αυτού του οποίου το εμπνέει και του δίνει κίνητρο: Του ίδιου του Ισλάμ, μέσα από την προγονική του αλήθεια. 

13. Για να ολοκληρώσουμε σε θετικό τόνο: Με διάφορους τρόπους, κοινωνιολογικά και πολιτικά, οι εθνικοί πληθυσμοί των εργατικών τάξεων (ειδικά στη Γαλλία), αυτοί που έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα και έχουν κοινή λογική, δείχνουν έναν χαρακτήρα αντίστασης, η οποία σιγοβράζει ενάντια στην ισλαμοποίηση και παραπέρα, ενάντια στην ελεγχόμενη και μη μετανάστευση. Αντιστρόφως, οι διανοούμενοι και οι ελίτ των κυρίαρχων ΜΜΕ και των πολιτικών κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία έχουν συγκεχυμένες απόψεις. Αυτά είναι καλά νέα, στον βαθμό που μας οδηγούν στην ακόλουθη πεποίθηση: Η λύση δεν θα έρθει μέσα από διαπραγματεύσεις ή από φαντασιώσεις κοινωνικής “ενσωμάτωσης” αλλά, όπως λέει και ένα απλό σύνθημα, από την αποϊσλαμοποίηση της Γαλλίας και της Ευρώπης. 

Ο καθένας στον τόπο του, σύμφωνα και με την Αριστοτελική λογική. 

Σημείωση: 
(1) Κρίμα για του Χριστιανούς της Ανατολής, για τους οποίους η Γαλλία και η Ρωσία ήταν προστάτες. Για να αποφευχθεί η σφαγή θα έπρεπε να σταλεί μία εκστρατευτική δύναμη για την προστασία τους. Αυτό είχε συμβεί τα χρόνια του Ναπολέοντος του Γ', Αλλά, ακόμα και τότε, μετά την αναχώρηση της δύναμης, συνεχίστηκαν οι διώξεις. Η μόνη λύση για τη Μέση Ανατολή είναι ένα Χριστιανικό Κράτος, χωριστό και οπλισμένο, στα πρότυπα του Ισραήλ. 

Μετάφραση, από την αγγλική, του Α. Β.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -