Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Ορίστε λοιπόν, τα έχω πει όλα ή σχεδόν όλα γι' αυτά που με εξεγείρουν σήμερα περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο και με καθιστούν έναν ανυπότακτο. 

Να προσθέσω ακόμα ότι έχω κι άλλους πολλούς λόγους εξέγερσης και ανυποταγής μες σ' αυτόν τον κόσμο του sex, fun and money, που μας έχουν φτιάξει. Ομολογώ την αηδία μου για την ικανοποιημένη απάτη των διεφθαρμένων ως το κόκαλο και υποταγμένων στις πραγματικές μεγάλες δυνάμεις και τις νέες μαφίες, ισχυρών και ανίσχυρων κυρίαρχων της παρακμής μας. Ναι, οι υπερόπτες ή αξιολύπητοι κυρίαρχοι των ΜΜΕ και της παμπ, των θρησκειών, της πολιτικής ή του χρήματος, μου εμπνέουν περισσότερη περιφρόνηση παρά πραγματική εξέγερση. Το να εξεγερθεί κανείς απέναντι σ' αυτούς είναι σα να τους αναγνωρίζει ένα εύρος που τους λείπει. Άλλοτε, εξεγέρθηκα ενάντια σ' έναν άνδρα, η πολιτική του οποίου μου φαινόταν ολέθρια, όμως αυτό το πρόσωπο, όσο μισητό κι αν μπόρεσε να μου φανεί εκείνη την εποχή, είχε μία πραγματική μεγαλοπρέπεια. Σήμερα, μπροστά σ' αυτούς τους επιτηδευμένους και βλαβερούς νάνους, είμαι ένας ανυπότακτος. Για να το πω και πιο καθαρά, δεν “τραβάω”. Πάει πια πάρα πολύς καιρός που δεν πιστεύω στους μελιστάλακτους και ηθικοπλαστικούς λόγους, παραπετάσματα για ευτελείς κομπίνες. 

Εξ' αντιθέσεως και αποστάσεως, αισθάνομαι τον εαυτό μου να βρίσκεται σε αρμονία με έναν μέγα ανυπότακτο που διέσχισε το χρόνο και στον οποίο κανενός το μυαλό δεν πάει. Κι ωστόσο είναι το κατεξοχήν δείγμα ανυπότακτου: Ο Ιππότης του Dürer. 

Ο Ιππότης, ο Θάνατος κι ο Διάβολος, μία θαυμάσια χαλκογραφία χαραγμένη από τον Dürer το 1513. Ο μεγαλοφυής καλλιτέχνης, που σ' άλλες περιπτώσεις περαίωσε κατά παραγγελία τόσα και τόσα υποδειγματικά θρησκευτικά έργα τέχνης, επιδεικνύει εδώ μία εκπληκτική και τολμηρά προκλητική ελευθερία... Τον καιρό εκείνο δεν ήταν και το καλύτερο πράγμα να ειρωνεύεται κανείς με το Θάνατο και το Διάβολο, τρόμο των νοικοκυραίων και λοιπών, τον οποίο διατηρούσαν όσοι επωφελούνταν απ' αυτόν. Όμως, αυτός ο μοναχικός Ιππότης του Dürer, μ' ένα ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη, συνεχίζει καβάλα στο άλογό του, αδιάφορος και ήρεμος. 

Στο Διάβολο, δεν παραχωρεί ούτε ένα βλέμμα. Εντούτοις, αυτό το φόβητρο έχει τρομερή φήμη. Τρόμος της εποχής, όπως το υπενθυμίζουν τόσοι και τόσοι μακάβριοι χοροί και αγορές συγχωροχαρτιών, ο Διάβολος καιροφυλακτεί για να αρπάξει τους αποθανόντες και να τους ρίξει στα αιώνια καμίνια της κόλασης. Ο Ιππότης αδιαφορεί τελείως και απαξιεί αυτό το φάντασμα, που ο Dürer θέλησε γελοίο. 

Το Θάνατο, αυτόν ναι, ο Ιππότης τον γνωρίζει. Ξέρει καλά ότι βρίσκεται στην άκρη του δρόμου. Και λοιπόν; Τί μπορεί να του κάνει, παρά την κλεψύδρα που κραδαίνει, για να του θυμίσει την αδυσώπητη ροή της ζωής; Έχοντας διαιωνιστεί μέσα απ' τη χαλκογραφία, ο Ιππότης θα ζει στον αιώνα τον άπαντα, μέσα στον φαντασιακό μας κόσμο πέρα απ' το χρόνο. Μοναχικός, με σταθερό τον βηματισμό του ίππου του, ζωσμένος το ξίφος του στο πλευρό, ο πιο διάσημος ανυπότακτος της δυτικής τέχνης ιππεύει προς το πεπρωμένο του μεταξύ των δασών και των στοχασμών μας, χωρίς φόβο ούτε ικεσία. Ενσάρκωση μίας αιώνιας μορφής, σ' αυτό το μέρος του κόσμου που λέγεται Ευρώπη. 

Η εικόνα του στωικού ιππότη με συνόδευσε συχνά στις εξεγέρσεις μου. Ειν' αλήθεια ότι είμαι μία ανυπότακτη καρδιά κι ότι δεν έπαψα ποτέ να εξίσταμαι ενάντια στην αποπνικτική ασχήμια, ενάντια στην ποταπότητα που γίνεται αρετή κι ενάντια στα ψεύδη που υψώνονται ως τη θέση της αλήθειας. Δεν έπαψα να εξεγείρομαι ενάντια σ' αυτούς που θέλησαν, μπροστά στα μάτια μας, το θάνατο της Ευρώπης – του πολιτισμού, του λαού και της ισχύος της - χωρίς την οποία δεν θα ήμουν τίποτε. 

Η ζωή μου συγχύστηκε με μία εποχή παλινδρόμησης για τους Γάλλους και τους Ευρωπαίους, η οποία επισπεύσθηκε από τις καταστροφές του 1914, την επαύριο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και αυτήν του πολέμου της Αλγερίας, εν αναμονή της αμερικανικής παγκοσμιοποίησης. Παρά τις κομπαστικές αυταπάτες, που διατηρούνταν στη Γαλλία και αλλού, ήταν ήδη ξεκάθαρο για το νεαρό που ήμουν ότι οι δυο ηγεμονικές δυνάμεις, που συγκεντρώθηκαν στη Γιάλτα το 1945, Αμερική και σταλινική Ρωσία, είχαν αποσπάσει απ' τους Ευρωπαίους τη διεύθυνση του πεπρωμένου τους, κάτι που αντανακλούνταν και στην καθημερινή τους ζωή και τις παραστάσεις τους. Αυτό διογκώθηκε απ' το 1990 και πέρα, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας γίνει υπερδύναμη, επέβαλαν τη χρηματιστική τους παγκοσμιοποίηση στα άλλα έθνη και λαούς, που είχαν μετατραπεί σε καταναλωτές άχρηστων και μίας χρήσεως προϊόντων.

-- . --

Από τον πρόλογο του μεταθανάτιου έργου του Ντομινίκ Βενέρ: “Ένας σαμουράι της Δύσεως - Το Εγκόλπιο των ανυπότακτων” (Dominique Venner, “Un samurai d' Occident- Le Bréviaire des insoumis”, Pierre - Guillaume de Roux, 2013, Paris), σελ. 14-17. Μέρος του αποσπάσματος είχε δημοσιευθεί ήδη από τον Ντ. Βενέρ στις 23 Απριλίου 2013, ένα μήνα περίπου πριν τη θυσιαστική του αυτοχειρία, υπό τη μορφή ξεχωριστού κειμένου, στην προσωπική του ιστοσελίδα, με τίτλο “Χαίρε, ανυπότακτε Ιππότη!”

Μετάφραση: Βασίλειος Π. Φράγκος

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -