Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Κάθε άνθρωπος θέλει να δείχνει καλύτερος, σωματικά και φυλετικά, απ' ότι είναι στην πραγματικότητα. Θέλει να γνωρίζει και να ζευγαρώνει με έναν σύντροφο καλύτερο από τον ίδιο. Το πρότυπό του πρέπει να είναι, εξίσου πνευματικά και φυλετικά, καλύτερο από αυτόν. Ακόμα και ο πιο ένθερμος Λευκός φιλελεύθερος, υπερασπιστής της φυλετικής επιμειξίας, είναι κατά βάθος πρόθυμος να αναθρέψει τους απογόνους του σύμφωνα με τις αρχές της “Λευκής κανονικότητας”, και είναι συνήθως αυτοί οι Λευκοί, που μισούν τη φυλή τους, οι οποίοι κατοικούν σε αποκλειστικά λευκές κοινότητες και συναναστρέφονται αποκλειστικά με Λευκούς 

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν αρκετοί “οριακά” Λευκοί, συμπεριλαμβανομένου ενός σημαντικού αριθμού Λευκών Μουσουλμάνων που κατοικεί στα παράλια της Βορείου Αφρικής και μέχρι το Λίβανο, με το μεγαλύτερο μέρος εξ αυτών να κατοικεί στα αστικά κέντρα της Βορειοδυτικής Τουρκίας. Αποτελούν, κυρίως, πληθυσμούς με ισχυρά κατάλοιπα από τη δεξαμενή λευκών γονιδίων, που προέρχονται από τις πρώιμες μεταναστεύσεις των ευρωπαϊκών φύλων, τους Σταυροφόρους και, αργότερα, από τα τούρκικα σκλαβοπάζαρα Λευκών στην Ευρώπη. Κάποιος μπορεί να προσθέσει στην εικόνα και τον Πέρση Αυτοκράτορα Ξέρξη, ο οποίος ήταν επίσης Ινδοευρωπαϊκής καταγωγής. Ο πανίσχυρος στρατός του, που προέλασε από την Ασία στην Ευρώπη το 483 π.Χ., δεν διέφερε και πολύ φυλετικά από τους Σπαρτιάτες. Οι Έλληνες στις Θερμοπύλες, ωστόσο, ήξεραν ότι δεν υπερασπίζονταν απλά τη Λευκή τους εμφάνιση και τη γονιδιακή τους δεξαμενή. Υπερασπίζονταν μία μοναδική κοσμοθεωρία και ένα ειδικό πεπρωμένο, το οποίο αποκαλούμε Δυτικό Πολιτισμό. 

Πολλούς κατοίκους της Μέσης Ανατολής, Πέρσες και Τούρκους μπορεί εύκολα κάποιος σήμερα να τους περάσει για Λευκούς Ευρωπαίους. Συνήθως, συναντώνται στις πλούσιες υψηλές βαθμίδες των αντίστοιχων κοινωνιών τους και είναι, κατά κανόνα, εξαιρετικά υπερήφανοι για τα λευκά χαρακτηριστικά τους, συχνά περισσότερο και από τους Λευκούς της Ευρώπης και της Αμερικής. Όμως, η αίσθηση ευρωπαϊκής συνείδησης είναι ανύπαρκτη. Δεν είναι Ευρωπαίοι. Δεν θα γίνουν ποτέ. Ούτε αυτοί επιθυμούν κάτι τέτοιο. Στην πραγματικότητα, είτε ανοιχτά είτε συγκεκαλυμμένα, συνήθως τρέφουν βαθύ μίσος ενάντια στην Ευρώπη, ενάντια στην κουλτούρα της, τους λαούς της και τον πολιτισμό της. 

Λευκοί απόβλητοι 

Ως εκ τούτου, για να εννοήσει και να αποσαφηνίσει κάποιος τη Λευκή ταυτότητα, όπως γράφει σχετικά ο Kevin MacDonald, θα μπορούσε να προσθέσει μία τρίτη οπτική: Τη “λανθασμένη”, “μιμητική” ή “προσποιούμενη” Λευκή ταυτότητα. Αυτή η λανθασμένη Λευκή ταυτότητα μπορεί να παρατηρηθεί καλύτερα όταν μελετά κανείς την έλλειψη πολιτιστικής - πολιτικής ταυτότητας ανάμεσα σε αρκετούς Λευκούς, όπως επίσης και όταν παρατηρεί κανείς τις συνεχόμενες καταστροφές που συμβαίνουν σε λαούς οι οποίοι είναι ανίκανοι και απρόθυμοι να δημιουργήσουν μία συγκεκριμένη πολιτιστική και πολιτική ταυτότητα. Στην Ευρώπη υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι αν δεν αποφασίσεις ποιος είσαι, κάποιος άλλος θα το κάνει για σένα και συνήθως με άσχημο τρόπο. 

Τον 16ο αιώνα, κατά τη διάρκεια των μαζικών εισβολών των Ασιατών Τούρκων στη Νότιο-κεντρική Ευρώπη, πολλοί Νότιοι Σλάβοι προσηλυτίστηκαν πρόθυμα στο Ισλάμ, κάτι το οποίο σήμαινε στην πράξη μεγάλα υλικά προνόμια γι' αυτούς , επαγγελματική προώθηση και, ειδικότερα, υψηλό φυλετικό πρεστίζ ανάμεσα στους Ανατολίτικους και Νεγροειδείς πληθυσμούς της τουρκοκρατούμενης Ασίας και Βόρειας Αφρικής. Αργότερα, αυτοί οι Λευκοί Μουσουλμάνοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανώτατη διοίκηση της Οθωμανικής στρατιωτικής ιεραρχίας, η οποία κάλυπτε, σε κάποιο σημείο, τις περιοχές που εκτείνονται από τη σημερινή Αλγερία ως το Αζερμπαϊτζάν και έφτανε ως την καρδιά της Ευρώπης, τη σημερινή Ουγγαρία. 

Ωστόσο, αυτοί οι Λευκοί Ευρωπαίοι Μουσουλμάνοι ήταν εξαιρετικά μισητοί στους Λευκούς Ευρωπαίους Χριστιανούς, οι οποίοι τους έβλεπαν ως φυλετικούς και θρησκευτικούς προδότες. Στην Κροατική και τη Σέρβικη γλώσσα η λέξη “Poturica” (“Τουρκοειδής”) έχει υποτιμητική έννοια. Αντιπροσωπεύει τον φυλετικό προδότη και, πιο γενικά, κάποιον που προδίδει την κληρονομιά του όταν συμπράττει με τον εχθρό. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης σύρραξης στα Βαλκάνια, οι Λευκοί Μουσουλμάνοι της Βοσνίας βίωσαν τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της λέξης. 

Οι Τούρκοι Γενίτσαροι και αργότερα οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι ήταν κυρίως απόγονοι αυτών των Λευκών φυλετικά προσηλυτισμένων ή αλλιώς των “προδοτών της φυλής”, αν και στις τάξεις τους περιλαμβάνονταν επίσης και τα ωραιότερα και υγιέστερα Λευκά Χριστιανά αγόρια, που απήγαγαν οι Τούρκοι απ' όλη την Κιρκασία και τα Βαλκάνια. Κατά ειρωνεία της τύχης, αυτά τα “αποευρωπαϊσμένα” Λευκά Μουσουλμανικά φυλετικά υπολείμματα, εξασφάλισαν για αιώνες τον ρόλο της Τουρκίας ως μεγάλης δύναμης στη λεκάνη της Μεσογείου. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισε να αποσύρεται από την Ευρώπη, στα τέλη του 17ου αιώνα, οι Λευκοί Μουσουλμάνοι άρχισαν να αγωνίζονται για νέες εθνικές ταυτότητες με τον κάθε νεοφερμένο στον πολιτικό ορίζοντα. Πολλοί εξ αυτών μετακινήθηκαν στην Τουρκία. Άλλοι έγιναν περιστασιακοί κάτοικοι της Αυστρο-ουγγαρίας. Κάποιοι, ειδικά κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ, έγιναν μη ένθερμοι Κροάτες πολίτες. Οι περισσότεροι εξ αυτών, εν τούτοις, κατέληξαν ως αφοσιωμένοι “Γιουγκοσλάβοι” (Νότιοι Σλάβοι), στην αφηρημένη πολυεθνική και πολυπολιτισμική πυριτιδαποθήκη, γνωστή και ως Γιουγκοσλαβία. Η αναποφασιστικότητά τους, ξεκάθαρα τους κόστισε ακριβά στην πρόσφατη σύρραξη μεταξύ των Καθολικών Κροατών και τον Ορθόδοξων Σέρβων. Αυτοί οι δύο λαοί μπορούσαν εύκολα να εντοπίσουν την ιστορική τους ταυτότητα και τις πολιτιστικές τους ρίζες πίσω στα αντίστοιχα μεσαιωνικά τους βασίλεια. Ωστόσο, το ίδιο δεν ισχύει για τους Λευκούς Μουσουλμάνους της Βοσνίας. Για τους Κροάτες και τους Σέρβους ήταν καιρός ανταπόδοσης. 

Αμοιβαίος Μιμητισμός. Εβραϊκή “αυτοαπέχθεια” 

Η πλαστοπροσωπία, ο μιμητισμός ή η “εξομοίωση και προσομοίωση”, όπως κάποιοι μεταμοντέρνοι Γάλλοι συγγραφείς το αποκαλούν, είναι ένα σημαντικό στοιχείο στην εξελικτική ψυχολογία. Όσον αφορά τη φυλετική αυτό-αντίληψη, η απομίμηση διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην αναζήτηση ταυτότητας. Κάτω από δόλιες πολιτικές καταστάσεις, ο μιμητισμός γίνεται υποχρεωτική νοοτροπία για την αυτό-αντίληψη του αδύναμου Εγώ, που καταβάλει προσπάθεια να γίνει το καλύτερο Άλλο. Όταν βρίσκεται σε θέση πολιτικής ισχύος, ωστόσο, το Εγώ προσπαθεί να επισκιάσει το Άλλο. 

Εξ ορισμού, ο μιμητισμός συνεπάγεται συχνά εξάρσεις “αυτοαπέχθειας”, που μπορούν να παρατηρηθούν καλύτερα σήμερα, σε παθολογική κλίμακα, στον γερμανικό λαό και, κατ' επέκταση, σε όλους τους ενοχικούς Λευκούς της Ευρώπης και της Αμερικής. Αυτός ο νέος μιμητισμός των Λευκών είναι προϊόν μίας νέας πολιτιστικής ηγεμονίας, που ακολούθησε μετά τον Β' ΠΠ. Οι Δυτικές αξίες και τα πιστεύω, που θεωρούνταν φυσιολογικά για μία λειτουργική κοινωνία, όπως το ότι η επιμειξία είναι επιβλαβής και η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια, σήμερα θεωρούνται ανώμαλες και εγκληματικές συμπεριφορές. 

Ιστορικά, κραυγαλέα παραδείγματα μιμητισμού και πλαστοπροσωπίας μπορούν να παρατηρηθούν ανάμεσα στους Εβραίους. Έτσι, από τα τέλη του 15ου αιώνα, οι Σεφαρδίτες Εβραίοι στην Ισπανία (γνωστοί και ως Marranos) υποτιθέμενα μετατράπηκαν σε Καθολικούς. Βεβαίως, τα όψιμα μιμητικά τους πιστεύω δεν μπόρεσαν να ξεγελάσουν τους Μεγάλους Καθολικούς Ιεροεξεταστές (όπως τον επικεφαλής τους, τον ανελέητο Καθολικό Tomas de Torquemada, ο οποίος ήταν επίσης εβραϊκής καταγωγής), οδηγώντας στο διωγμό των παραμενόντων Εβραίων και τη δοκιμασία της Ιεράς Εξέτασης για τους κρυπτοεβραίους. Στη συνέχεια, οι πολυάριθμοι διωχθέντες Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στο διεθνές εμπόριο και τη διπλωματία, όπως φαίνεται και από την επιρροή που ασκούσε ο Εβραίος ντον Γιοσέφ Νάζη ή Γιασσέφ Νασσί

Ως μέρος της στρατηγικής επιβίωσης της κλίκας τους, είχαν εξασκήσει επίσης μία ευφυή απέχθεια για τον εαυτό τους, αν και συνήθως την αιτιολογούσαν ως απαραίτητο ξεπεσμό για την πίστη τους στον Γιαχβέ - επιτασσόμενο μαρτύριο προς τη Θεία Εκλογή. Ο Γερμανό-Εβραίος συγγραφέας, Theodor Lessing, στο βιβλίο του “Der Judische Selbsthass” (μτφρ. Το εβραϊκό μίσος για τον εαυτό), το 1930, αναφέρεται στους πολυάριθμους κοσμικούς Εβραίους (O. Weininger, A. Trebitsch, K. Kraus) οι οποίοι έγιναν γνωστοί στο χώρο της λογοτεχνίας για τις αυτό-υποτιμητικές τους δηλώσεις και τον πεζό λόγο τους, ο οποίος μερικές φορές ξεπερνά και το υβρεολόγιο των Λευκών αντισημιτών. Τα λόγια αυτο-ειρωνίας και αυτοκριτικής υποδηλώνουν την απομάκρυνσή τους από τον Ιουδαϊσμό, αλλά μπορεί επίσης να ερμηνευθούν ως διακωμώδηση της κρυμμένης αυτο-αντίληψης και του αυτο-αναμενόμενου ρόλου ως κοινωνικών ευεργετών – η αυτοκριτική ως απόλυτη αυτοεπιβεβαίωση: 

“Είναι ένα από τα καλύτερα και τα πιο εμβριθή αποτελέσματα της εθνικής ψυχολογίας, που σημειώνει ότι οι Εβραίοι ήταν ο πρώτος λαός, ίσως και ο μοναδικός σε σχέση με τους άλλους λαούς, που έψαξε για την ενοχή του σχετικά με τα παγκόσμια γεγονότα. Στο ερώτημα “Γιατί κανείς δεν μας συμπαθεί;”, η Εβραϊκή διδασκαλία απάντησε από την αρχή των χρόνων: “Επειδή είμαστε ένοχοι.” 

Σε κάθε Εβραίο υπάρχει μία βαθιά ριζωμένη πεποίθηση: Όταν έρχεται γι' αυτόν η καταστροφή, πρέπει να την εκλαμβάνει ως εξιλέωση για τις αμαρτίες του” (σελ. 35 - 36). 

Η άλλη όψη της “αυτοαπέχθειας” είναι ένα έντονο αίσθημα θυματοποίησης – το μίσος των άλλων ως η απόλυτη αυτοεπιβεβαίωση. Αυτό το φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί στους εβραϊκούς διανοητικούς κύκλους, όπως επίσης και ανάμεσα σε πολλές σύγχρονες ιεροεξεταστικές δεξαμενές σκέψης, οι οποίες επιβάλλουν την πολιτική ορθότητα, όπως το SPLC ή το ADL, διατυμπανίζοντας έντονα την απειλή του αντισημιτισμού. Παρόμοια περίπτωση κατασκευής ψεύτικης πολιτικής ταυτότητας (όπως η αναζήτηση για την “αρνητική πολιτική νομιμότητα”) μπορεί να βρεθεί στο πρώην Σοβιετικό σύστημα, παρόλο που μπορεί επίσης να παρατηρηθεί ευρέως ανάμεσα στους σύγχρονους αριστερούς ακαδημαϊκούς. Η επιβίωση του κομμουνιστικού συστήματος εξαρτιόταν από μία τέτοια αρνητική πολιτική νομιμότητα, μέσω της μαζικής χρήσης αφηρημένων φρασεολογιών όπως “βάρβαροι Ναζί”, “άσχημοι αντεπαναστάτες” και “κακοί αντισημίτες”. Το κομμουνιστικό σύστημα στηρίχτηκε νομικά στην παρουσία του κακού φασισμού – ακόμα και όταν στον ορίζοντα δεν υπήρχε κανένα “φασιστικό κακό”. 

Ωστόσο, με το να δημιουργούνται ασταμάτητα ρεαλιστικές ή σουρεαλιστικές αντισημιτικές απειλές, ο αντισημιτισμός και η αντι-εβραϊκή βία δεν απομακρύνονται, ούτε καταστέλλονται. Στην πραγματικότητα, κάθε χαρακτηρισμός υποτιθέμενων αντισημιτών και οι κραυγές του πολέμου για “εγρήγορση ενάντια στους νεοναζί”, δημιουργούν ανεκδήλωτα συναισθήματα αντισημιτισμού, ακόμα και ανάμεσα στους μέσους Λευκούς, οι οποίοι κατά βάση δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τον κοινωνικό ρόλο των Εβραίων ή ακόμα τους έχουν και σε υψηλή εκτίμηση. 

Κάτω από αυτές τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, η εβραϊκή αυτό-αντίληψη της θυματοποίησης περνάει στο ακριβώς αντίθετο: Στη συλλογική αυτό-αντίληψη περί της φυλετικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής υπεροχής. Οι Χριστιανοί Σιωνιστές απλά προστίθενται στην αυτό-αντίληψη της εβραϊκής ηθικής και της πνευματικής εκλεκτικότητας. Ακολούθως, αυτό οδηγεί σε μία συχνά συζητήσιμη συμπεριφορά των Εβραίων, που υπερεκτιμούν τους εαυτούς τους στις αλληλεπιδράσεις τους με τους μη Εβραίους, χωρίς να το καταλαβαίνουν. Από ιστορικής πλευράς, οι συνέπειες ήταν θανάσιμες για όλους: Διαρκής καχυποψία, περισσότερος κοινός μιμητισμός και στο τέλος περισσότερο μίσος και περισσότεροι πόλεμοι. 

Ο Γερμανός φιλόσοφος Hans Blucher, ο οποίος για κάποιο διάστημα ήταν φίλα προσκείμενος στους εθνικοσοσιαλιστικούς φιλολογικούς κύκλους – για να γίνει αργότερα επικριτικός απέναντι σε πολλούς φυλετιστές μελετητές - έγραψε στην πραγματεία του “Das Judentum und die falsch gestellte Rassenfrage” (1933, pp. 76-77) (“Ο Ιουδαϊσμός και το λανθασμένα τοποθετημένο φυλετικό ζήτημα”)

“Στην αντίληψη των Εβραίων, η Νορδική διδασκαλία σχετικά με τη φυλή είχε σκοντάψει πάνω στη δυσκολία να τους προβάλει άμεσα ως κατώτερους, από τη μια μεριά, ενώ, από την άλλη, έπρεπε να σταματήσει μπροστά στους ψαλμούς και τις προφητείες του Ισραήλ. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι αυτές οι γραμμές: “ Ο Κύριος είναι ο Ποιμένας μου και τίποτε δεν θα στερηθώ”, είναι κάτι με το οποίο η γερμανική διδασκαλία σχετικά με τους Θεούς δεν έχει κανένα κοινό σημείο, ούτε καν στα πιο απώτερα μέρη της. Και το ότι ο Γερμανικός λαός αποδέχτηκε αυτή τη μορφή ευσέβειας, καθώς ξεχνούσε την δική του, είναι ένα βάναυσο γεγονός”

Ο μιμητισμός δεν είναι μονόδρομος και ως εκ τούτου είναι λάθος να κατηγορούμε τους Εβραίους για όλες τις κοινωνικές αρρώστιες της Δύσης. Υπάρχουν αμέτρητοι Λευκοί που εύχονται να γίνουν “υπερεβραίοι” χωρίς να είναι Εβραίοι. Αρκεί να ρίξετε μια ματιά στα φιλοεβραϊκά συστήματα πεποιθήσεων εκατομμυρίων Λευκών Χριστιανών Σιωνιστών και Χριστιανών νεοσυντηρητικών, έτσι ώστε να αντιληφθείτε τις φοβερές πολιτικές διαστάσεις του Λευκού πολυφυλετικού μιμητισμού. 

Αυτή η φιλοεβραϊκή, φιλοτριτοκοσμική, αυτοαπεχθής Λευκή μίμηση, έχει παραλυτικές και εξουθενωτικές επιπτώσεις. Για παράδειγμα, αν κάποιος εξέχων Λευκός λόγιος ή πολιτικός είναι ύποπτος, ας πούμε με την κατηγορία του αντισημιτισμού ή την αποκαλούμενη λευκή υπεροχή, κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει από πολλές διαμάχες για να αντικρούσει αυτές τις κατηγορίες, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα στο οπλοστάσιό του προκειμένου να αποδείξει το αντίθετο. Ωστόσο, ο ίδιος μπορεί να αγνοεί το γεγονός ότι όσο πιο πολλές αποκηρύξεις κάνει, τόσο μεγαλύτερη αξιοπιστία προσδίδει στις κατηγορίες των επικριτών του. Αυτή η σχιζοφρενική νοοτροπία είναι ο ιδρυτικός πυλώνας της λανθασμένης Λευκής ταυτότητας σήμερα. 

Η αντίστροφη πλευρά του Λευκού μιμητισμού είναι εξίσου τραγελαφική και επικίνδυνη. Υπάρχει μία διαδεδομένη πεποίθηση ανάμεσα στους Λευκούς ακτιβιστές ότι πίσω από κάθε παγκόσμια καταστροφή κρύβεται η πασίγνωστη εβραϊκή μύτη, από το ιαπωνικό τσουνάμι ως τις δυσλειτουργίες των υπολογιστών τους. Τέτοιες παρανοϊκές νοοτροπίες αντανακλούν δύο ελαττώματα: Πρώτον, καθρεφτίζουν την πείνα των Λευκών ακτιβιστών για αυτοεπιβεβαίωση και, δεύτερον, υποσυνείδητα, απονέμουν στους Εβραίους υπεράνθρωπες και ανίκητες δυνάμεις. 

Οι Λευκοί δεν πρέπει ούτε να μιμούνται αλλά ούτε να υποβαθμίζουν το κύρος των ιδρυτικών μύθων των άλλων φυλών και πολιτισμών, συμπεριλαμβανομένων και των Εβραίων. Όταν η Λευκή κληρονομιά αποκατασταθεί, οι Λευκοί θα έχουν αρκετή φυλετική και πολιτισμική δύναμη για να διατηρήσουν τη δική τους ταυτότητα. 

Μετάφραση, από το πρωτότυπο, για το Ιδεάπολις του Β. Κ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -