Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔτι Ζεὺς ἴσχεν ἑὸν μένος, ἀλλά νυ τοῦ γε 
εἶθαρ μὲν μένεος πλῆντο φρένες, ἐκ δέ τε πᾶσαν 
φαῖνε βίην· ἄμυδις δ᾽ ἄρ᾽ ἀπ᾽ οὐρανοῦ ἠδ᾽ ἀπ᾽ Ὀλύμπου ἀστράπτων ἔστειχε συνωχαδόν· οἱ δὲ κεραυνοὶ 
ἴκταρ ἅμα βροντῇ τε καὶ ἀστεροπῇ ποτέοντο 
χειρὸς ἄπο στιβαρῆς, ἱερὴν φλόγα εἰλυφόωντες 
ταρφέες· ἀμφὶ δὲ γαῖα φερέσβιος ἐσμαράγιζε 
καιομένη, λάκε δ᾽ ἀμφὶ πυρὶ μεγάλ᾽ ἄσπετος ὕλη. 

Πριν την τελική νίκη και εγκαθίδρυση της “Ολύμπιας Τάξης Πραγμάτων” στην ελληνική θεογονία, υπήρξε η περίοδος του πολέμου, που είναι γνωστή ως Τιτανομαχία. Όχι μόνο στους ελληνικούς μύθους, φυσικά, αλλά στο σύνολο των ευρωπαϊκών μυθολογιών. Συναφή παραδείγματα οι πόλεμοι μεταξύ των Εσίρ με τους Βανίρ και τους Γιοτούν στη Σκανδιναβική μυθολογία, το Βαβυλωνιακό έπος Ενούμα Ελίς, η Χιττιτική διήγηση “Βασίλειο στον Ουρανό”. Το χριστιανικό βιβλίο της Αποκάλυψης, επίσης, περιγράφει έναν “Πόλεμο στον Ουρανό”. 

Αυτή η μάχη των νέων Θεών με τους παλιούς Θεούς, πριν την εγκαθίδρυση μιας “Νέας Τάξης Πραγμάτων”, είναι χαρακτηριστική της κατανόησης της κίνησης του κόσμου, από την αρχαία παράδοση. Κάθε νέα τάξη χτίζεται πάνω στα ερείπια της παλιάς. Η κάθε τιτανομαχία εμπεριέχει τον σπόρο για την επόμενη. 

Στην υφήλιο, η τελευταία τιτανομαχία υπήρξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, όταν τα νιάτα (κυρίως) αυτού που αποκαλούσαμε Δύση έχυσαν ο ένας το αίμα του άλλου. Τα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξαν κατά βάση ειρηνικά. Ο “ψυχρός” πόλεμος και οι τοπικές συγκρούσεις για τις σφαίρες επιρροής δεν ήταν παρά μικρής κλίμακας εχθροπραξίες. 

Και αυτό για έναν και μόνον λόγο. Η φρίκη του Β΄ ΠΠ ήταν ακόμη εγγεγραμμένη στη μνήμη της ανθρωπότητας. Τα εκατομμύρια των νεκρών, η φωτιά και το ατσάλι, που με πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία τρόπο σκέπασαν τις ζωές όλων των ανθρώπων της υφηλίου, ήταν πολύ πρόσφατα. Εκεί βασίστηκε η ισορροπία του “ψυχρού πολέμου” και όχι στην κατοχή πυρηνικών από την κάθε πλευρά. Δεν υπήρχε από ουδεμία πλευρά η “θέληση” να σπρωχτεί ο κόσμος σε μία παρόμοια σύγκρουση. 

Στις ίδιες όμως ευρωπαϊκές μυθολογίες, οι Θεοί δεν είναι αθάνατοι. Δεν θα κυριαρχούν αιωνίως. Οι Σκανδιναβοί Θεοί είναι σίγουρο ότι θα ηττηθούν και θα πεθάνουν όταν έλθει το λυκόφως των Θεών, το Ράγκναροκ, και οι ελληνικοί απέχουν πολύ από το να είναι παντοδύναμοι, καθώς παγιδεύονται, τοξεύονται και τραυματίζονται, ακόμη και από θνητούς. 

Η γνώση του ότι “τίποτε δεν κρατά για πάντα”, σε αντίθεση με τη σιγουριά του σημερινού αστού, ήταν διαδεδομένη στις αρχαίες κοινωνίες. Η μονοκρατορία των ΗΠΑ, ως συνέχεια της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, ήταν τόσο μικρή χρονικά, που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα σημειωθεί καν στα μελλοντικά βιβλία της ιστορίας. Κράτησε επί της ουσίας 11 χρόνια, από το '90 μέχρι την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001. Η παθολογική πίστη στο τέλος της ιστορίας, τόσο από τους θιασώτες του κομμουνισμού που περίμεναν τον επί γης παράδεισο του σοσιαλισμού, όσο και από τους θιασώτες του φιλελευθερισμού που το ανακάλυψαν με την παγκοσμιοποίηση, δεν ήταν αρκετή για να το κάνει πράξη. Και έτσι σιγά σιγά βιώνουμε τους πόνους του τοκετού μιας νέας εποχής συγκρούσεων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. 

Οι Τιτάνες, σύμφωνα με τη μυθολογία, ποτέ δεν πέθαναν. Θάφτηκαν, αλλά κάθε τόσο αναδύονται στον ύπνο τους, μέχρι να ξυπνήσουν πλήρως για να πολεμήσουν ξανά για την κυριαρχία επί του κόσμου. 

Η αραβική άνοιξη, η Συρία, η Ουκρανία, το πολιτικό Ισλάμ, η ανάδυση του Κινέζικου Δράκου και η πληθυσμιακή έκρηξη της Ινδίας και της Αφρικής, δεν είναι παρά οι πρώτες αναταράξεις μίας νέας εποχής που έρχεται. Η φρίκη του πολέμου έχει ξεχαστεί, όπως είναι απόλυτα φυσικό. Ήδη, νέοι πόλεμοι ξεσπούν. Κάποιοι ανόητοι, που με γνώμονα την ιδεολογία τους πιστεύουν ότι μπορούν να αναστρέψουν την πορεία της ανθρωπότητας και να επαναφέρουν στα μυαλά μας το πόσο “κακός” είναι ο πόλεμος και η σύγκρουση, για να μην ξανασυμβούν, θα βρεθούν αργά ή γρήγορα εκεί που τους πρέπει, στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Γιατί έχουν βασική άγνοια, τόσο της ανθρώπινης φύσης όσο και της ροής της ιστορίας. 

Οι γεωπολιτικές εξελίξεις, όμως, δεν είναι οι μόνες. Ακόμη και μέσα στην αποχαυνωμένη και ηθικά ευνουχισμένη Δύση υπάρχουν σαφείς κινήσεις, που οφείλονται ακριβώς στους ίδιους λόγους. Η άνοδος των μέχρι πριν μία δεκαετία παριών του πολιτικού συστήματος λαμβάνει χώρα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πολιτικά κόμματα, όπως το Εθνικό Μέτωπο, το Jobbik, το FPO και η Χρυσή Αυγή, βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής των χωρών τους. Χωρίς να χρειάζεται να αναφερθούμε στις τοπικές ιδιαιτερότητες, στα καλά ή τα κακά τους, αποτελούν σαφή σημάδια μίας αντίδρασης στην προκαθορισμένη πορεία πραγμάτων της περασμένης “Τάξης”. 

Οι Τιτάνες αναδεύονται λοιπόν. Και η παλαιά τάξη πραγμάτων θα πρέπει να ετοιμάζεται για μια νέα μάχη. Δεν σημαίνει αυτό φυσικά ότι οδηγούμαστε στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά, σίγουρα, αυτό που οι πατεράδες μας θεωρούσαν δεδομένο, το status quo, τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση. 

Και επειδή δεν πρόκειται για μία γεωπολιτική ανάλυση, σαν και αυτές που μπορεί κάποιος να διαβάσει στο διαδίκτυο, όπου δημοσιεύονται πλέον με το “κιλό”, ας έλθουμε στα δικά μας. 

Στη μάχη των “Τιτάνων εναντίον των Θεών” ή των “Θεών εναντίον των Τιτάνων” δεν μπορείς παρά να είσαι Τιτάνας, Θεός ή ντεκόρ. Στην εποχή της παγκόσμιας αναταραχής, που έχει ήδη κάνει την εμφάνισή της, μπορούμε να είμαστε background ή συμμετέχοντες. Για να μπορέσουμε όμως να είμαστε συμμετέχοντες θα πρέπει να έχουμε πρώτα τιτανοποιηθεί. 

Ο Νίκολας Μπερντιάεφ έγραφε: “Ο σύγχρονος πολιτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει τη βαναυσότητα, τον πόνο και το να υποφέρει και έχει πολύ πιο πολύ έλεος από ότι οι άνδρες του παρελθόντος, αλλά αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι ηθικά πνευματικά ανώτερος από αυτούς. Φοβάται τον πόνο και το να υποφέρει, περισσότερο από αυτούς. Είναι πιο θηλυκός, λιγότερο αποφασιστικός, υπομονετικός και γενναίος από ότι αυτοί. Με άλλα λόγια είναι πνευματικά λιγότερο δυνατός”. 

Εκεί βρίσκεται η βάση της ίδιας της παρακμής του συνόλου που μπορούμε να αποκαλούμε “ράτσα” και εμπεριέχει τόσο τη βιολογική συνάφεια όσο και την πολιτισμική μας πορεία. Και εκεί βρίσκεται το κλειδί για να ξεκινήσει η προετοιμασία μας για το επερχόμενο μέλλον. Οι σκληροί μύες λίγη σημασία έχουν όταν δεν είναι ατσαλωμένο το πνεύμα. Και δεν χρησιμοποιώ επίτηδες την λέξη “μυαλό”, αλλά προτιμώ την λέξη πνεύμα. Γιατί το πνεύμα μας πολλές φορές μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με το μυαλό μας. Όταν το πνεύμα υπερισχύει του μυαλού, της συνειδητής δηλαδή επιλογής. 

Αυτή η πορεία δεν είναι εύκολη. Πρέπει όμως να γίνει, εάν θέλουμε αυτή η ράτσα να μην μπει στο ράφι του σύμπαντος, όπου βρίσκονται οι περασμένες ράτσες που απέτυχαν. 

Πώς, όμως, μπορούμε να το πετύχουμε αυτό; Σίγουρα όχι διαβάζοντας κείμενα και πηγαίνοντας μετά για καφέ. Είναι ανάγκη το ό,τι διαβάζουμε, το ό,τι γράφουμε να είναι η αφορμή για περαιτέρω αναζήτηση. Όχι μόνον πνευματική, αλλά και βιωματική. Είναι ανάγκη να μεταφέρουμε την όποια θεωρητική μας αναζήτηση στο πεδίο της απτής πραγματικότητας, της αυτοβελτίωσης και της πνευματικής μας ανέλιξης. Και όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα δεν απομονωνόμαστε από τον κόσμο, δεν γινόμαστε ερημίτες και δεν βρίσκουμε παρηγοριά στο να θεωρούμε ότι είμαστε μέλη κάποιας, ανύπαρκτης στην πραγματικότητα, “ελίτ”. Όλα αυτά ενώ την ίδια στιγμή προστατεύουμε τον παραγωγό του πνεύματος, τις μάζες γύρω μας που παράγουν το dna που παράγει – και συνεχίζει συνεχώς να παράγει - πραγματικές ελίτ. 

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -