Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

“Ἐξηγόρασας ἡμᾶς
ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου 
τῷ τιμίῳ σου αἵματι” 

Βρίσκεται, αλήθεια, κανείς σε απορία και δυστοκία όταν πρόκειται για τον Πασχάλιο λόγο. 

Πώς να είναι ο λόγος αυτός πρωτότυπος, μα και αληθινός και ουσιαστικός, να αγγίζει πρώτα -πρώτα την καρδιά του γράφοντος, πέρα από τα τετριμμένα και τα αναμασήματα; 

Να είναι μεγαλόστομος και επίσημος σαν τις ποιμαντορικές εγκυκλίους των αρχιερέων, που διαβάζονται στους ναούς το βράδυ του Μ. Σαββάτου, πατρικός προς το λαό και συγκαταβατικός και πράος προς τους πολιτικούς μας ταγούς; 

Να είναι μια αγαπολογία, γεμάτη γλυκερές επισημάνσεις και συναισθηματισμούς; 

Να είναι μήπως, ζηλωτικός, υπερορθόδοξος, στριφνός και επιθετικός προς τους παντοειδείς εχθρούς της Ορθοδοξίας; 

Να είναι επαναστατικός, αντικληρικαλιστικός, να προτρέπει κατά πάντων των υποκριτών που βρίσκονται στους εκκλησιαστικούς θώκους; 

Μήπως, πάλι, να παρομοιάσουμε τον Χριστό με τον Ορφέα και τον Άδωνη, κατά το σύνηθες ελληνολατρικό; 

Μήπως να είναι λόγος φολκλορικός, με λίγη φουστανέλα και κόκκινα αβγά, στα πρότυπα του ελληνορθόδοξου ιδεολογήματος; 

Να είναι μια κηρυγματική διδακτική ηθικολογία, η θεωρητική ανάλυση των συνιστωσών μιας ιδεολογίας; 

Προκειμένου να αποφευχθούν οι κοινοτοπίες, θα αρκούσε η προτροπή για κατάδυση, τις μέρες αυτές της Μεγάλης Εβδομάδος, στην έξοχη ποιητική των ακολουθιών και στην εγκόλπωση της σημαντικής κάθε ημέρας, μέχρι την Κυριακή του Πάσχα. Η ψαύση της εκκλησιαστικής εμπειρίας είναι αρκετή για να μετάσχουμε στην Πασχάλια γιορτή. 

Μπορούμε ωστόσο να επισημάνουμε ορισμένα καίρια σημεία της γιορτής αυτής. 

“Οἱ ὀρθῶς φιλοσοφοῦντες ἀποθνῄσκειν μελετῶσι” έλεγε ο Πλάτων, και η Εκκλησία γνωρίζει καλά αυτήν τη διαρκή μελέτη θανάτου. Ο σημερινός κόσμος μοιάζει να έχει εξοβελίσει τη μνήμη του θανάτου. Κι όμως, σε έναν κόσμο που βουλιάζει μέσα στον σχετικισμό, τον ατομισμό και την υλιστική μονοτροπία, η θανατερή αποφορά μάς κατακλύζει. Η καταπακτή περιοδικά ανοίγει και καταπίνει ανθρώπους, πολιτισμούς, κοινωνικά κατορθώματα, εξουσιαστικές δομές. Όσοι απομένουν, συνεχίζουν το “αλκοολικό τους πανηγύρι” μέχρι να εξαφανιστούν κι αυτοί. 

Παραμένουμε δέσμιοι της φθαρτότητας, τραγικά υποχείρια του θανάτου. Όμως, ο τρόπος ύπαρξης του Θεού - Ανθρώπου, τα γεγονότα της σάρκωσης και της ανάστασης, είναι ο οδοδείκτης και για τη δική μας υπέρβαση των φυσικών προκαθορισμών. Μέσα από τη μίμηση της τριαδικότητας, της κενωτικής αγάπης, είναι δυνατόν το εκκλησιαστικό σώμα να κατορθώσει την άρση των φυσικών περιορισμών. Διαμέσου της πίστης – εμπιστοσύνης, διαμέσου της συμμετοχής στο γεγονός της κοινωνίας, στον ιδιότυπο “υλισμό” του ψωμιού και του κρασιού, του σώματος και του αίματος. 

Η ανάσταση του Χριστού είναι μια πρόταση υπαρκτικής ελευθερίας. Ελευθερίας από τη φθορά, τη φυσική αναγκαιότητα, τον θάνατο. Και για μας, τους προμάχους και αναζητητές της ελευθερίας, μια αφορμή χαράς και ελπίδας! 

του Άγγελου Δημητρίου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -