Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014


Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Tomislav Sunic στο συνέδριο του NPI, στην Ουάσινγκτον, την 26η Οκτωβρίου 2013.

Κυρίες και Κύριοι, 

Θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε το ουσιαστικό “η πτώση” με άλλες σχετικές λέξεις που έχουν ισχυρότερα, πιο φορτισμένα, νοήματα, όπως “το τέλος” ή “χάος” - ή “το τέλος ενός κόσμου”, αν όχι “το τέλος του κόσμου”. Αυτές οι λέξεις και εκφράσεις έρχονται στο μυαλό μου, μαζί με πολλές τρομακτικές εικόνες σχετικά με τις παρούσες και μελλοντικές μας ταυτότητες. 

Ελπίζω πως κανείς από εμάς εδώ δεν ισχυρίζεται πως είναι μελλοντολόγος. Εκ των υστέρων, οι περισσότεροι μελλοντολόγοι έχουν διαψευσθεί. Θυμηθείτε την πρόσφατη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ένα φαινόμενο που ούτε ένας Αμερικανός ή Ευρωπαίος σοβιετολόγος δεν μπόρεσε να προβλέψει. Η κύρια θέση μου είναι πως οι προφητείες σχετικά με την πτώση δεν είναι τίποτα καινούργιο. Από αμνημονεύτων χρόνων, έχουν υπάρξει ιστορίες, παραμύθια και μύθοι, που προμήνυαν την πτώση, την παρακμή ή το τέλος του χρόνου. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων στοχαστών και συγγραφέων, από την αρχαιότητα μέχρι τον σύγχρονο κόσμο, έχουν απασχοληθεί με την θεωρία της πτώσης και των επακόλουθών της. 

Στην αντίθετη πλευρά της πτώσης υπάρχει ο ιστορικός οπτιμισμός και η πίστη στην Πρόοδο. Η Πρόοδος έχει γίνει μια κοσμική θρησκεία σήμερα, αλλά ευτυχώς φαίνεται να ραγίζει σιγά σιγά και δέχεται κριτική έρευνα. Η πίστη στην Πρόοδο και οι υποστηρικτές της είχαν μια πολύ δυνατή φωνή στα τελευταία 200 χρόνια – και ειδικά τα τελευταία 70 χρόνια. Οι σύγχρονοι υποστηρικτές της Προόδου συνήθως είναι μεταμφιεσμένοι με διαφορετικά κοστούμια, όπως η Φιλελεύθερη ή η Κομμουνιστική περιβολή, ή ακόμα και η Χριστιανική. Κάπως υποτιμητικά, μπορούμε να αποκαλούμε αυτούς τους ανθρώπους “βελτιωτές του κόσμου”. 

Το Τραγικό εναντίον των Πολιτισμικών Πεσιμιστών 

Αντιθέτως, εμείς που απορρίπτουμε την θρησκεία της Προόδου και τον ιστορικό οπτιμισμό μπορούμε να διαχωριστούμε σε δύο κατηγορίες: Τους στοχαστές του τραγικού και τους πολιτισμικούς πεσιμιστές. Οι στοχαστές του τραγικού είναι εκείνοι που πιστεύουν στην κυκλική φύση του χρόνου και των ταυτοτήτων, είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως μετά από κάθε ηλιόλουστη μέρα έρχεται μια βροχερή μέρα. Τοποθετώ τον εαυτό μου ανάμεσά τους και παραθέτω ένα απόσπασμα από τον φιλόσοφο Clement Rosset, που είναι κοντά στη διανοητική κληρονομιά μας και ένας δηλωμένος αντίπαλος του ιστορικού οπτιμισμού: 

“Κάθε μη-τραγική σκέψη είναι αναπόφευκτα μία μη-ανεκτική σκέψη. Όσο πιο μακριά μετακινείται από την τραγική της θεώρηση, τόσο περισσότερο τείνει προς μία συγκεκριμένη μορφή “οπτιμισμού”, τόσο περισσότερο γίνεται απάνθρωπη και καταπιεστική... Γενικά μιλώντας, η τραγική σκέψη βλέπει σε κάθε μορφή φιλοσοφικού οπτιμισμού μία εγγυημένη πηγή τυραννίας”. (Logique du pire

Αυτή είναι η πρώτη μου παρατήρηση: Οι ιστορικοί οπτιμιστές, είτε είναι κομμουνιστές, είτε φιλελεύθεροι, ή και όλοι οι βελτιωτές του κόσμου μαζί, έχουν μία βαθιά ριζωμένη μανία να επιβάλουν στην κοινωνία τους λογικά κοινωνικά κατασκευάσματα, ή κοινωνικά συμβόλαια – που, κατά κανόνα, καταλήγουν σε πολιτικούς εφιάλτες. 

Όταν περιγράφουμε “την πτώση” δεν μπορούμε να αποφύγουμε την μελέτη εικόνων, συμβόλων και μύθων, που σχετίζονται με την κατάρρευση του χρόνου. Οι εικόνες της πτώσης ήταν πολύ ισχυρότερες στους προγόνους μας από ότι είναι σε εμάς σήμερα. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ μακριά για παραδείγματα. Αρκεί να κοιτάξουμε στους πρώτους Ελληνικούς μύθους και στα Ομηρικά έπη, που βρίθουν από βία, τιτάνιες αναμετρήσεις, χάος, διαφορετικές εποχές και διαφορετικές ταυτότητες. Η ιστορία στο περίφημο Γερμανικό έπος, στη Σάγκα των Νιμπελούγκεν, η οποία ακόμα υποσυνείδητα υπόκειται στην ταυτότητα των περισσότερων Ευρωπαίων, καταλήγει σε χάος και μαζική αμοιβαία σφαγή ανάμεσα στην ίδια φυλή. Ανεξαρτήτως της κοινής τους φυλετικής καταγωγής, οι Ευρωπαίοι πρόγονοί μας είχαν άριστη γνώση του πόσο εύθραυστη είναι οποιαδήποτε σφιχτά δεμένη ταυτότητα, συμπεριλαμβανομένης της δικής τους. Εξάλλου, ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας, η Βασίλισσα Κριμχίλντε, αναζητώντας εκδίκηση για τον σκοτωμένο άντρα της Ζίγκφριντ, παντρεύεται στο δεύτερο γάμο της έναν Ούννο, τον Ασιάτη αυτοκράτορα Αττίλα. Απέκτησαν έναν γιό που ήταν “Mischling”, ένα “φυλετικό υβρίδιο” θα μπορούσαμε να πούμε, που το κεφάλι του στο τέλος κόπηκε από τον Χάγκεν, έναν άλλο ήρωα της ιστορίας. Ο μύθος, ωστόσο, δεν εξελίσσεται γύρω από το φυλετικό ζήτημα αλλά γύρω από δολοπλοκίες εξουσίας και κρυμμένο χρυσάφι. 

Σχετικά με την αντίληψη της πτώσης ή της κατάρρευσης, θα ήθελα να αρχίσω με δυο μικρά αποσπάσματα από δυο σύγχρονους συγγραφείς, που επίσης ανήκουν στην διανοητική μας κληρονομιά. Αμφότεροι είχαν σαφή συνείδηση της πτώσης. Ο πρώτος είναι ένας άνθρωπος με βαθιά αίσθηση του τραγικού και ο δεύτερος ένας σκληρός ιστορικός πεσιμιστής. Αν και συχνά θολή, η διαφορά ανάμεσα στην αίσθηση του τραγικού και του ιστορικού πεσιμισμού είναι ιδιαίτερα σημαντική. 

Ιδού ο πρώτος στοχαστής του τραγικού: Ο Έρνστ Γιούνγκερ, από το βιβλίο του An der Zeitmauer

“Το πεπρωμένο μπορεί να προβλεφθεί, μπορεί να γίνει αισθητό, μπορεί να προκληθεί, αλλά δεν πρέπει ποτέ γίνει γνωστό. Αν γίνει αυτό, ο άνθρωπος θα ζεί τη ζωή ενός φυλακισμένου που ξέρει την ώρα εκτέλεσης του”. 

Η δεύτερη παρατήρησή μου: Οι τραγικοί στοχαστές αποκλείουν μία σχέση μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος. Η καλή πλευρά του τραγικού αποτελείται από την πίστη σε τυχαία γεγονότα, στον “κίνδυνο” ή στην “τύχη”. Ο τραγικός στοχαστής δεν αρέσκεται να προβλέπει το μέλλον. Γιατί πρέπει να σκαρφαλώνουμε τον τοίχο του χρόνου και να προσπαθούμε να κοιτάξουμε την επικείμενη πτώση στην άλλη πλευρά του τείχους; Αυτό θα ήταν ένα τρομακτικό εγχείρημα, καθώς πιθανότατα θα αντικρίζαμε κάποια πολύ τρομακτικά αποτελέσματα. Οι ιστορικοί οπτιμιστές, είτε είναι φιλελεύθεροι είτε είναι κομμουνιστές, με τη ρασιοναλιστική τους νοοτροπία επιθυμούν να εγκαταστήσουν ένα απόλυτα προβλεπόμενο υπόδειγμα ανθρώπινης βελτίωσης. Έχουμε δει τα καταστροφικά αποτελέσματα των προμελετημένων σχεδιασμών τους τα τελευταία εβδομήντα χρόνια. 

Σε αντίθεση με το άτομο του τραγικού, ο Emile Cioran, ως ένας αφοσιωμένος ιστορικός πεσιμιστής, δεν ενδιαφέρεται καν για τη μελλοντική του ταυτότητα. Παράτησε κάθε είδους Προμήθεια εγχειρήματα. Έθεσε εαυτόν εκτός χρόνου εδώ και καιρό και συμπέρανε πως δεν υπάρχει ανάγκη για την επανέναρξη μιας κακοσχεδιασμένης αναζήτησης για ταυτότητα. Προσωπικά δεν νομίζω πως πρέπει να αποδεχτούμε αυτό το υπόδειγμα, αν και οι περισσότεροι από εμάς εδώ συχνά τείνουμε προς αυτό. 

“Οι άλλοι πέφτουν μέσα στο χρόνο. Όσο για μένα, έχω πέσει έξω από το χρόνο. Την αιωνιότητα που στεκόταν υπεράνω του χρόνου ακολουθεί τώρα η άλλη αιωνιότητα, που στέκεται κάτω του χρόνου, μια στείρα ζώνη όπου μένει σε κάποιον μόνο μία επιθυμία: Να επιστρέψει στο χρόνο, να τον αντιμετωπίσει με κάθε τίμημα, να αρπάξει ένα κομμάτι του έτσι ώστε να εγκατασταθεί και να παράσχει στον εαυτό του μία ψευδαίσθηση πως βρίσκεται σπίτι. Όμως, ο χρόνος είναι κεκλεισμένος, ο χρόνος είναι μακριά από το άγγιγμα μας και στο ανέφικτο της διείσδυσης του, αυτή η αρνητική αιωνιότητα, αυτή η κακή αιωνιότητα, οφείλει την ύπαρξή της”. (La Chute dans le temps

Στη βάση αυτών των προηγούμενων παραθέσεων, ας εξετάσουμε τώρα κάποιες σύγχρονες πολιτικές ψευδαισθήσεις σχετικά με την πτώση και την ταυτότητά μας, που μπορούμε εύκολα να τις αποκαλέσουμε αυταπάτες. Αυτές οι ψευδαισθήσεις μπορεί να μας βοηθήσουν να αποκτήσουμε μία καλύτερη θεώρηση πάνω στο νόημα της νέας ταυτότητας που δεν έχουμε ακόμα βρει. Ας κοιτάξουμε πίσω, πέρα από το παρόν τείχος του χρόνου. 

Το Μάιο του 1945 υπήρχε μια εορταστική ατμόσφαιρα στο Broadway στη Νέα Υόρκη και εδώ δίπλα μας, στην Pennsylvanian Avenue. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις είχε φτάσει στο τέλος του, και έκτοτε η εικόνα αυτού του πολέμου έχει καταστεί το απόλυτο σύμβολο του απόλυτου κακού. Ακόμα ζούμε σε αυτό το φασιστικό – αντιφασιστικό - εσχατολογικό σενάριο. 

Την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά του τείχους, ή μιλώντας λιγότερο αλληγορικά, στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το Σιδηρούν Παραπέτασμα υψώθηκε. Μέχρι τα μέσα Μαΐου του 1945, εκατομμύρια άνθρωποι στη Νότια, Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη βίωσαν την πτώση – το δικό τους πλήρωμα του χρόνου – και την απώλεια της ταυτότητάς τους. Για πολλούς, αυτό το έτος ήταν το Ευρωπαϊκό πλήρωμα του χρόνου, το Ragnarok

Η Γερμανική λέξη “Zusammenbruch”, που σημαίνει ολική κατάρρευση, ήταν εκείνη την περίοδο σε μεγάλη χρήση ανάμεσα σε εκατομμύρια προσφύγων: Εκατομμύρια Γερμανοί, Ούγγροι, Ιταλοί, Κροάτες και Ουκρανοί στρατιώτες και πολίτες σύντομα θα εκτοπίζονταν προς τον κομμουνιστικό υπόκοσμο – ή, μιλώντας λιγότερο αλληγορικά, προς τον σίγουρο θάνατό τους. Αυτό το πλήρωμα του χρόνου επηρέασε όχι μόνο τους ηττημένους αρχηγούς τους, αλλά και εκατομμύρια ανώνυμα πρόσωπα, που η ροή του χρόνου τους αψήφησε σε όλες τις μετρήσεις. Επρόκειτο να ήταν νεκροί για τα καλά. 

Όταν ερωτούμαστε για τη μελλοντική μας ταυτότητα μετά την πτώση, με όλο το κοινό μας κληρονομικό φορτίο, που μας ενώνει με τους ομόφυλούς μας παγκοσμίως, πρέπει να συμφωνήσουμε πως η ταυτότητα δεν μπορεί να είναι απλά ενσωματωμένη στη φυλή. Υπάρχει και μια άλλη διάσταση της που πρέπει να ληφθεί υπόψιν: Η αίσθηση του τραγικού και η ιστορική μνήμη. 

Η τρίτη μου παρατήρηση: Η ταυτότητα, όταν βασίζεται μόνο στην κληρονομικότητα, είναι ανούσια εκτός αν περιέχει “Gestalt” – εκτός αν έχει μια μορφή που της παρέχει ένα όνομα, ένα επίθετο και έναν τόπο καταγωγής. Μία γενική αφηρημένη Λευκή ταυτότητα, μία Λευκή tabula rasa ταυτότητα, κενή πολιτισμικής και ιστορικής “φυλετικής ψυχής”, είναι ανόητη. Όλοι έχουμε ονόματα και όλοι σερνόμαστε από την φυλετική και πολιτισμική μνήμη μας. 

Η δική μου ταυτότητα, για παράδειγμα, όπως και η ταυτότητα πολλών από τους συναδέλφους μου στη Γερμανία ή στη Γαλλία, ή αλλού στην Ευρώπη, είναι σε μεγάλο βαθμό βασισμένη στην ιστορική μας μνήμη. Παραδείγματος χάριν, από τα πέντε μου, είχα εκτεθεί σε διαρκείς αφηγήσεις από τον συγχωρεμένο πατέρα μου, σχετικά με τις κομμουνιστικές σφαγές που είχαν σημειωθεί το καλοκαίρι του 1945 στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Αυτές οι ιστορίες, κατά συνέπεια, επηρέασαν την αυτοαντίληψή μου, όπως και την αντίληψη της πραγματικότητας που τώρα με περιβάλλει. 

Η τέταρτη παρατήρησή μου: Θα ήθελα να τονίσω πως η θυματοποίηση έχει παίξει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση των ταυτοτήτων πολλών λαών παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων ημών. Η περίπτωση της Εβραϊκής θυματοποίησης, που έχει γίνει τμήμα και της παγκόσμιας ταυτότητας σήμερα, είναι το καλύτερο παράδειγμα και μιλά από μόνο του. 

Σήμερα, όταν αντιμετωπίζουμε την επικείμενη πτώση, συχνά καταφεύγουμε σε “αρνητικές” ταυτότητες, όπως περιέγραψε ο Αλέν ντε Μπενουά. Λέξεις όπως “μετανάστευση και Ισλάμ” έρχονται στο μυαλό όταν καταφεύγουμε σε αυτά τα σημεία αναφοράς των αρνητικών ταυτοτήτων. Αυτές οι λέξεις και έννοιες δείχνουν εκ των υστέρων μία ριζική αλλαγή. Για παράδειγμα, τριάντα χρόνια πριν, οι λέξεις “μετανάστευση” και “Ισλάμ” σπανίως χρησιμοποιούνταν και δεν θεωρούνταν ως ο πρωταρχικός παράγοντας στις αναλύσεις περί επικείμενης πτώσης. Τριάντα χρόνια πριν, η αρνητική μας ταυτότητα ήταν ριζωμένη στον αντικομμουνισμό, με τον κομμουνισμό να αντιπροσωπεύει τότε ένα σύμβολο της πτώσης. 

Ο κομμουνισμός - μαζί με το αντίθετο του, τον αντικομμουνισμό - ως δομικός παράγοντας της αρνητικής ταυτότητας, ανήκει πλέον στην ιστορία: Φαίνεται να έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο μας και από την φαντασία μας και από την διαδικασία δόμησης αρνητικής ταυτότητας. Την θέση του έχουν πάρει οι ξένοι, οι μη-Ευρωπαίοι, η φυλετική επιμειξία, η υποτιθέμενη απειλή του Ισλάμ και η εξαφάνιση του έθνους - κράτους στο καπιταλιστικό παγκόσμιο Σύστημα. 

Υπάρχουν όμως κάποια σοβαρά προβλήματα με τη χρήση και κατάχρηση αυτών των νέων εννοιών. Έτσι, η λέξη “Ισλάμ”, που έχει γίνει μία λέξη που εμπνέει φόβο σε πολλούς από εμάς, μπορεί να υποδηλώνει τα πάντα και τίποτα. Το Ισλάμ, όμως, δεν είναι συνώνυμο μίας διακριτής ταυτότητας ή μίας διακριτής φυλής: Είναι μια οικουμενική θρησκεία, όπως και η οικουμενική θρησκεία του Χριστιανισμού. Θα μπορούσαμε να ξοδέψουμε ώρες συζητώντας και φιλονικώντας σχετικά με τη σχέση του Χριστιανισμού με την Λευκή Ευρωπαϊκή κληρονομιά. Τείνουμε να ξεχνάμε πάντως πως ο Χριστιανισμός, όπως και το Ισλάμ, έχει την προέλευσή του στις ερήμους της Μέσης Ανατολής – και όχι στην Ευρώπη. Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι Χριστιανοί εκτός Ευρώπης απ' ότι στην ίδια την Ευρώπη. 

Πέραν της Φυλής 

Το πρώτο μου συμπέρασμα: Πρέπει να αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε μια μονοθεματική προσέγγιση και να κοιτάμε, αντίθετα, την έννοια της πτώσης και την έννοια της ταυτότητας από την οικονομική, κοινωνική, φιλοσοφική, φυλετική, θρησκευτική και δημογραφική πλευρά. Όταν επιμένουμε στο ζήτημα της κληρονομικότητας ή της φυλής μόνο, ή στο ζήτημα της μετανάστευσης, ενώ ξεχνάμε άλλες διαστάσεις, καθώς διαμορφώνουμε την μελλοντική μας ταυτότητα, διακινδυνεύουμε να πέσουμε σε μια απαξιωτική και εγωιστική παγίδα.

Ας αποφύγουμε το να είμαστε πολιτισμικοί πεσιμιστές: Ας προσπαθήσουμε, αντίθετα, να οξύνουμε την αίσθηση του τραγικού. Αντίθετα από τον πολιτισμικό πεσιμισμό, η αίσθηση του τραγικού εμπεριέχει το απρόοπτο, το τυχαίο και την σύμπτωση, για τα οποία οι Γερμανοί έχουν μια πολύ ωραία λέξη: ‘der Zufall’. Οι Γάλλοι έχουν μία ακόμα καλύτερη λέξη: ‘le hazard’. Κάθε απρόοπτο, κάθε απρόσμενη Zufall, σημαίνει πως ο Χρόνος παραμένει ανοικτός. Στην αναζήτηση μας για τη νέα μας ταυτότητα, η ιστορία είναι πάντα ανοικτή. Συνεπώς, η ροή του χρόνου προσφέρει σε όλους μας νέες λεωφόρους με απρόσμενες καταλήξεις προς την ελευθερία. Απλά πρέπει να αρπάξουμε μία ευκαιρία. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως στο υποσυνείδητο επίπεδο όλοι νιώθουμε να ελκόμαστε πρώτα από τη φυλή μας, από τη δική μας ομάδα, όπως ο Kevin MacDonald αναφέρει – ειδικά στην περίπτωση της έκτακτης ανάγκης, στην περίπτωση της ‘Zufall’. Για παράδειγμα, όταν ταξιδεύουμε στην Αφρική ή την Ασία, και όταν επισκεπτόμαστε το ξενοδοχείο μας, ενστικτωδώς αναζητούμε οπτική επαφή με κάποιον Λευκό όμοιο μας από την Ευρώπη ή την Αμερική. Εδώ, στην Ουάσινγκτον, δεν μας ενδιαφέρει καθόλου για το αν το άτομο που περνάει δίπλα μας είναι Αμερικανός Ελληνικής ή Σουηδικής καταγωγής. Αλλά οι καιροί αλλάζουν ραγδαία: Υπάρχουν μέρη στο Λος Άντζελες ή στον υπόκοσμο του Παρισινού μετρό, οπού ένας Λευκός επιβάτης, αργά τη νύχτα, ανακουφίζεται όταν βλέπει κάποιο άτομο με το δικό του φαινότυπο. Η φευγαλέα ματιά τους λέει τα πάντα σε όρους της άξαφνα ανακτημένης κοινής τους ταυτότητας. 

Κι όμως, όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, όταν εξετάσαμε σύντομα την αιματοχυσία που προέκυψε ανάμεσα στην ίδια φυλή, κατά την τελευταία περιπέτεια του έπους των Νιμπελούνγκεν, υπάρχουν σοβαρά κριτικά σημεία που πρέπει να τονίσουμε σχετικά με την κοινή μας ταυτότητα. Υπάρχουν αμέτρητα ιστορικά παραδείγματα για το πώς η Ομοιότητα της ταυτότητας οδηγεί σε μίσος ανάμεσα στην ίδια φυλή, την ίδια ομάδα, το ίδιο έθνος. Οι εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των Ευρωπαίων και των Αμερικανών έχουν υπάρξει πολύ πιο αιματηροί από τους πολέμους που έχουν διεξάγει εναντίον του Άλλου. 

Υποθετικά μιλώντας, αν οι Λευκοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί επρόκειτο ποτέ να εγκαθιδρύσουν το δικό τους έθνος - κράτος, τη δική τους πατρίδα, με τη δική τους ταυτότητα, ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως αυτό το αποκλειστικά Λευκό έθνος - κράτος δεν θα μαστιζόταν και πάλι από εσωτερικές διαμάχες και εμφυλίους; Δεν πρέπει να ξεχνάμε το ιστορικό των αμέτρητων εμφυλίων πολέμων που έχουν ταλανίσει τους Λευκούς Ευρωπαίους και Λευκούς Αμερικανούς τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια. 

Η μάχη του Άλαμο, το 1836, ακόμα κουβαλάει ένα ζωντανό μήνυμα για όλους εμάς εδώ. Μια ντουζίνα Ιρλανδοί υπερασπιστές, που έχασαν τις ζωές τους υπερασπίζοντας το Άλαμο από την πολιορκία του Σάντα Άννα, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να καθυστερήσουν την κατάληψή του από τους Μεξικανούς. Όμως, πρέπει να θυμόμαστε ότι δέκα χρόνια μετά, αρκετοί εκατοντάδες Ιρλανδοί, το περίφημο τάγμα του Αγίου Πατρικίου, μαζί με άλλους Καθολικούς Ευρωπαίους μετανάστες, ήταν από τους πιο πιστούς μαχητές ανάμεσα στην Μεξικανική πλευρά, κατά τον Αμερικανό-Μεξικάνικο πόλεμο. Δεκάδες απαγχονίστηκαν σαν κοινοί εγκληματίες, από τα νικηφόρα Αμερικανικά στρατεύματα, μετά το τέλος του πολέμου. 

Για την ακρίβεια, η ιδέα της κοινής Λευκής Ευρωπαϊκής ταυτότητας δεν υπήρχε καν μέχρι πρόσφατα. Για παράδειγμα, η Τουρκική εισβολή στην Ευρώπη τον 16ο και 17ο αιώνα δεν είχε φυλετικά κίνητρα αλλά θρησκευτικά. Πολλές Σερβικές, Κροατικές και Ουγγρικές χριστιανικές φάρες και τοπικοί καπεταναίοι συμμαχούσαν περιστασιακά, για διαφορετικούς πολιτικούς λόγους, με τους Τούρκους εισβολείς. Παρομοίως, χίλια χρόνια πριν, πολλά Γερμανικά φύλα συμμάχησαν με τους Ούννους και τον Αττίλα και πολέμησαν ενάντια στους ομόφυλούς τους στα Καταλαυνικά Πεδία το 451 μ.Χ.. 

Υπάρχουν αμέτρητα ιστορικά παραδείγματα, όπου συστήματα αξιών και παιχνίδια εξουσίας έπαιξαν έναν πολύ ισχυρότερο ρόλο στην διαδικασία οικοδόμησης ταυτοτήτων από το φυλετικό ζήτημα. 

Ένα άλλο παράδειγμα: Ο Β'ΠΠ ήταν σε μεγάλο βαθμό ένας Ευρωπαϊκός Εμφύλιος Πόλεμος, που δόθηκε ανάμεσα σε δυνάμεις και λαούς που άνηκαν στην ίδια γενετική δεξαμενή, αλλά σε διαφορετικά συστήματα αξιών. Οι κύριοι πολιτικοί παράγοντες συμμαχούσαν κατά περίπτωση με μη-Ευρωπαίους αντίστοιχα. Στη Γερμανική Βέρμαχτ υπήρχαν μικρές μονάδες αποτελούμενες από Άραβες, Ινδούς και Τουρκικά φύλα, που πολέμησαν ενάντια σε Λευκά Αμερικανικά και Σοβιετικά στρατεύματα. 

Αμερικάνοι πεζοναύτες, που αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία και την Ιταλία το 1943 και 1944, περνούσαν κάποιους αιχμαλώτους στρατιώτες με Γερμανική στολή για Ιάπωνες, αγνοώντας πως επρόκειτο για εθελοντές στον Γερμανικό στρατό από τις κατεχόμενες περιοχές της Σοβιετικής Κεντρικής Ασίας. 

Το τελικό μου συμπέρασμα: Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι κληρονομικοί παράγοντες θα παίξουν τον κύριο ρόλο στη μελλοντική μας ταυτότητα. Πολύ συχνά αγνοούμε αυτό το γεγονός. Μπορούμε να αλλάξουμε εμφάνιση, μπορούμε να αλλάξουμε διαβατήριο, μπορούμε να αλλάξουμε ιδεολογία και θρησκεία. Μπορούμε, επίσης, να διαγράψουμε την πολιτισμική μας μνήμη φεύγοντας από την πατρίδα μας και να εγκατασταθούμε σε μια νέα πατρίδα. Όμως δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπορέσουμε ποτέ να αλλάξουμε τα γονίδια που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας. Ούτε μπορούμε να διαγράψουμε τα στρώματα της μνήμης μας. 

Ακόμα και κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, είναι αμφιλεγόμενο αν ένα Λευκό έθνος – κράτος, που θα οικοδομήσει μία νέα ταυτότητα, θα υπάρξει τελικά. Αυτό το ανησυχητικό γεγονός ευτυχώς αναφέρεται όλο και περισσότερο από πολλούς από εμάς. Προσωπικά, ανησυχώ πολύ περισσότερο για το χαρακτήρα πολλών αυτοαποκαλούμενων Λευκών εθνικιστών. Πολλά από αυτά τα άτομα πιστεύουν πως μπορούν να χτίσουν μία ταυτότητα βασισμένη στην Λευκή τους εμφάνιση και μόνο. Ειρωνικά, πολλοί από τους χειρότερους επικριτές μας ανήκουν συχνά στην ίδια γενετική δεξαμενή με εμάς. Παραδείγματος χάριν, αν ρίξετε μια ματιά στο φυλετικό και εθνικό προφίλ των ατόμων που συμμετέχουν στις λεγόμενες “αντιφασιστικές” μαζικές διαδηλώσεις στην Ευρώπη, προς υποστήριξη των μη-Ευρωπαίων μεταναστών, θα εκπλαγείτε διαπιστώνοντας πως οι περισσότεροι από αυτούς είναι Λευκοί αστοί. Ελάχιστοι αλλόφυλοι μετανάστες συμμετέχουν σε τέτοιες μαζικές διαδηλώσεις. 

Ο υψηλός Καθολικός κλήρος στην Ευρώπη είναι ακόμα ένα παράδειγμα. Πολλά Χριστιανικά δόγματα έχουν γίνει σήμερα οι πιο ευθαρσείς υποστηρικτές της αλλόφυλης μετανάστευσης. Η γένεση της παθολογίας της Λευκής ενοχής, όπως και η για αιώνες καταστροφική Χριστιανική μονοθεϊστική νοοτροπία, θα απαιτούσαν μια ξεχωριστή διάλεξη, 

Όταν συμβεί η τελική κατάρρευση – και ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλειστεί πια στην Ευρώπη και στην Αμερική, οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ φίλου και εχθρού δεν θα είναι καθόλου καθαρές. Δεν θα υπάρξει μία γραφική σύγκρουση μεταξύ Λευκών και μη-Λευκών. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε πολλούς ανθρώπους από την ίδια γενετική δεξαμενή που θα μάχονται στην απέναντι πλευρά του οδοφράγματος. 

Στο τελικό μου συμπέρασμα θα ήθελα να δηλώσω πως πρέπει να αποφύγουμε άτομα που χρησιμοποιούν την Λευκή τους ταυτότητα ως χόμπι, ως πάρεργο, ως μια μόδα ή ως μια κερδοφόρα επιχείρηση. Αυτά τα άτομα μας κάνουν όλους να φαινόμαστε αστείοι και μας στιγματίζουν ως δημόσιο κίνδυνο. Ο πρωταρχικός μας στόχος πρέπει να είναι όχι απλά να επαναφέρουμε την αίσθηση της φυλετικής μας περηφάνιας, αλλά, επίσης, όπως και οι πρόγονοί μας, την αίσθησή μας του τραγικού. Μόνον έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε τον ατελείωτο Προμήθειο αγώνα μας, ανεξάρτητα του πόσοι από εμάς θα παραμείνουν στο πεδίο της μάχης. 

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας. 

Μετάφραση για το Ιδεάπολις του Α. Γ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -