Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Το quenelle είναι ένα γαλλικό έδεσμα της υψηλής κουζίνας, που αποτελείται από ένα μείγμα ψαριού, κοτόπουλου ή κρέατος, επικαλυμμένου με φρυγανιά τριμμένη, σε ένα χαρακτηριστικό οβάλ ή αυγοειδές σχήμα. Λόγω του σχήματός του, που υποτίθεται ότι θυμίζει υπόθετο, χρησιμοποιείται στη γαλλική καθομιλουμένη και ως υβριστική έκφραση. Τους τελευταίους μήνες, το quenelle έγινε παγκοσμίως γνωστό και ως “αντισημιτική” χειρονομία, εμπνευσμένη από τον αφρικανικής καταγωγής κωμικό Nτιεντονέ Εμπαλά Εμπαλά, πυροδοτώντας έναν μηντιακό “αντιρατσιστικό” παροξυσμό και ένα κυνήγι φαντασμάτων, από τη μεριά της γαλλικής κυβέρνησης. 

Ο Εμπαλά, γεννημένος από Γαλλίδα μητέρα και Καμερουνέζο πατέρα, είναι πολύ γνωστός κωμικός στη Γαλλία με συμμετοχή σε αρκετές ταινίες και δικό του θέατρο. Πρόκειται μάλλον για ιδιόρρυθμη προσωπικότητα με αξιοσημείωτη πολιτική δραστηριότητα, η οποία ξεκινά από τα τέλη του '90, όταν και συμμετέχει σε τοπικές εκλογές με σχήματα της αριστεράς, έχοντας ως βασική επιδίωξη την υποστήριξη των μεταναστών χωρίς άδεια παραμονής. Παράλληλα, συνεχίζει τη θεατρική του δραστηριότητα, ανεβάζοντας έργα με σατιρικό κυρίως περιεχόμενο. 

Κάπου στις αρχές του 2000 κάνει το λάθος να σατιρίσει, μεταξύ άλλων “φυλετικών στερεοτύπων”, και τον εβραϊκό εποικισμό στην Παλαιστίνη, παραλληλίζοντάς τον με τον ναζισμό. Ως αποτέλεσμα, αντιμετωπίζει τον αποκλεισμό από τα ΜΜΕ με κατηγορίες ότι “έχει ξεπεράσει τα όρια του αντισημιτισμού” και οδηγείται στα δικαστήρια από το εβραϊκό λόμπι. Αυτή η εξέλιξη, αντί να τον πτοήσει, τον κάνει ακόμα πιο επιθετικό απέναντι στο Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Γαλλίας και στις πρακτικές του, καταγγέλλοντας ότι ελέγχει τον γαλλικό κινηματογράφο και χαρακτηρίζοντας το ολοκαύτωμα ως “επιμνημόσυνη πορνογραφία”. Υπογραμμίζει μάλιστα, ότι σε περιπτώσεις που σατίρισε, το ίδιο καυστικά, το Ισλάμ και άλλες θρησκευτικές και φυλετικές ομάδες δεν αντιμετώπισε απολύτως κανένα πρόβλημα από τη δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ, σε αντίθεση με τη συντονισμένη επίθεση που δέχτηκε όταν ασχολήθηκε με τον Σιωνισμό. 

Σταδιακά, ο Εμπαλά εγκαταλείπει την αριστερά και έρχεται σε επαφή με τον ιστορικό αναθεωρητή Ρομπέρ Φωρισσόν, καθώς και με τον Ζαν Μαρί ΛεΠεν και άλλα στελέχη του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας. Μία αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης, η οποία εντείνει την πολεμική εναντίον του, από το star system που κάποτε τον επευφημούσε. Η περίφημη χειρονομία του quenelle πραγματοποιείται για πρώτη φορά σε ένα θεατρικό του 2005, για να φτάσει να γίνει viral το τελευταίο διάστημα, κυρίως μέσω αρκετών διασημοτήτων, του αθλητισμού και όχι μόνο, όπως ο Ανελκά, ο Νασρί, ο Πάρκερ, που φωτογραφίζονται κάνοντάς την. Αυτή η δημοσιότητα που πήρε η συγκεκριμένη χειρονομία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Εμπαλά συνεχίζει να προκαλεί το γαλλικό πολιτικά ορθό κατεστημένο με τις παραστάσεις και τα σατιρικά του τραγούδια, οδήγησαν την γαλλική κυβέρνηση σε μία σπασμωδική κίνηση, επιβάλλοντας, μέσω οδηγίας προς την αστυνομία του Γάλλου υπουργού εσωτερικών, την απαγόρευση των παραστάσεων του κωμικού, ως μέρος του “αγώνα για την καταπολέμηση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού”. 

Όπως είναι λογικό, αυτή η άμεση παρέμβαση της γαλλικής κυβέρνησης στην επιβολή, μέσω νόμου, των ορίων της σκέψης και της έκφρασης, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, ξεσκεπάζοντας τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία λειτουργεί το πολιτικό και μηντιακό σύστημα. Η δημοκρατία απέδειξε για ακόμη μία φορά, ότι δεν μπορεί να ανεχτεί την έκφραση απόψεων, που ξεφεύγουν από τα πολιτικώς ορθά όρια που έχει θέσει. Όπως ανέφερε ο Γάλλος στοχαστής Αλαίν Ντε Μπενουά σε πρόσφατη συνέντευξή του, για τις εξελίξεις: “Η κυρίαρχη ιδεολογία ξεπερνά τις δυσκολίες μέσα από μία αξιοσημείωτη εφεύρεση: Για να αντιμετωπίσει τις απεχθείς απόψεις, αρκεί να δηλώσει ότι δεν είναι απόψεις αλλά εγκλήματα. Στη συνέχεια, εισάγει μια καταστροφική διάκριση μεταξύ των προστατευόμενων ομάδων, που επωφελούνται από τη νομοθεσία”. 

Αυτή τη φορά, όμως, ο θύτης δεν ήταν κάποιος ιστορικός αναθεωρητής, κάποιος εθνοφυλετιστής ακτιβιστής, κάποιος “περιθωριακός φασίστας” τέλος πάντων, ο οποίος θα μπορούσε να απομονωθεί και να αντιμετωπιστεί εύκολα. Αντιθέτως, ο θύτης είναι ένας αφρικανικής καταγωγής διάσημος κωμικός, με αριστερές περγαμηνές, προϊόν του ίδιου του συστήματος, που ξέρει να παίζει με τους όρους του. Ο μπαλαντέρ του “ρατσισμού”, που πετάει με μεγάλη ευκολία το κατεστημένο της πολιτικής ορθότητας για να ακυρώσει οποιαδήποτε άποψη δεν του αρέσει, έχει καεί. Τώρα, πρέπει να προβληματιστεί ιδιαίτερα για να αντιμετωπίσει την μόδα του quenelle, η οποία αυξάνεται μέρα με τη μέρα ανάμεσα στη γαλλική αστική νεολαία, μέσα από τα social media. Επίσης, έχει να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις του γαλλικού καλλιτεχνικού κόσμου, ακόμα και Εβραίων ανάμεσά τους, ο οποίος αποδοκιμάζει έντονα τις απαγορεύσεις. 

Προφανώς, ούτε ο Εμπαλά με τις δηλώσεις του, ανακάλυψε την Αμερική, ούτε φυσικά το quenelle αποτελεί κάτι παραπάνω από μία χαζή χειρονομία. Ο πανικός και η αυταρχικότητα, όμως, με τα οποία αντιμετωπίζει το πολιτικά ορθό κατεστημένο την όλη υπόθεση, τα υποκριτικά κροκοδείλια δάκρυα περί “προσβολής του ολοκαυτώματος” και, κυρίως, η υιοθέτηση της χειρονομίας από μεγάλο μέρος της γαλλικής νεολαίας, ως σύμβολο αμφισβήτησης, αποτελούν ενδιαφέροντα στοιχεία μίας κατάστασης που τείνει όντως να εξελιχθεί σε υπόθετο στην κοιλότητα της πολιτικής ορθότητας. 

του Χρήστου Καρανικόπουλου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -