Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Ο θάνατος του υπερήλικα Νέλσον Μαντέλα έδωσε την αφορμή για να κορυφωθεί και να ολοκληρωθεί η αγιοποίησή του, η οποία έχει φιλοτεχνηθεί εδώ και πολλά χρόνια από τους διαμορφωτές της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ο Μαντέλα παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ και από το πολιτικό κατεστημένο ως ο αγνός αγωνιστής κατά της αδικίας και ο “καλός πατερούλης” που αγκαλιάζει στοργικά όλο το λαό της Νότιας Αφρικής, η οποία, σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση των γεγονότων, πριν το 1994 ήταν μία στυγνή ρατσιστική δικτατορία, που, μετά από πολυετείς ειρηνικούς αγώνες, μετατράπηκε στο σημερινό “έθνος του ουράνιου τόξου”, μία κοινωνία όπου επιτέλους οι μαύροι και οι λευκοί συμβιώνουν αρμονικά. Μέσα από πολιτικές αναλύσεις, αφιερώματα, ντοκιμαντέρ, σειρές, ταινίες, όπως το Invictus (2009) και το Mandela: Long walk to freedom, που έκανε πρεμιέρα την προηγούμενη εβδομάδα, διαστρεβλώνεται πλήρως η ιστορία και ο Μαντέλα μπαίνει στο πάνθεον των σύγχρονων (επίπλαστων ή μη) αγωνιστών της ειρήνης, όπως ο Γκάντι ή ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. 

Στην πραγματικότητα, βέβαια, η σύγχρονη ιστορία της Νότιας Αφρικής απέχει πολύ από το να είναι ένα παράδειγμα αγνού “αντιρατσιστικού” αγώνα, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν. Αντιθέτως, είναι μία ιστορία που έχει πολλά να μας διδάξει για τις διαφυλετικές σχέσεις και, κυρίως, για τον τρόπο με τον οποίο το διεθνές κεφάλαιο έχει τη δυνατότητα να προωθεί και να ανεβάζει χρήσιμες μαριονέτες που εξυπηρετούν τις επιδιώξεις του. 

Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, το περιβόητο καθεστώς του Apartheid έχει επικρατήσει στα μυαλά των περισσοτέρων ως μία μορφή σύγχρονης δουλείας ή τέλος πάντων θεσμοθετημένης καταπίεσης των μαύρων από τους λευκούς. Η αλήθεια είναι πως το Apartheid θεσμοθετήθηκε, όταν απέκτησε η Νότια Αφρική την ανεξαρτησία της από τους Βρετανούς, ως ο μοναδικός τρόπος για να εξασφαλιστεί η ομαλή συμβίωση σε μία πολυφυλετική κοινωνία, όπως είχε καταστεί η χώρα λόγω του εποικισμού των λευκών Μπόερς ή Αφρικάνερς -από την ανακάλυψή της το 1652- και της μετανάστευσης στην περιοχή μαύρων φυλών Μπαντού από το βορρά, η οποία σημειωτέον πραγματοποιήθηκε αργότερα (οι υπανάπτυκτες φυλές Βουσμάνων που ήταν οι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής είχαν πλέον εκλείψει). Αυτό που ουσιαστικά θεσμοθετούσε το Apartheid ήταν η ξεχωριστή ανάπτυξη της κάθε κοινότητας, κάτω από το δόγμα “ξεχωριστά αλλά ίσα” (περισσότερες λεπτομέρειες και εδώ). Κάτω από το δήθεν καταπιεστικό καθεστώς του Apartheid η Νότια Αφρική κατέστη η πλουσιότερη και η πλέον ευημερούσα χώρα της αφρικανικής ηπείρου, ένα γεγονός που απολάμβαναν και οι δύο φυλετικές κοινότητες. 

Όλα αυτά θα αλλάξουν μετά την επικράτηση του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) του Μαντέλα, στον αγώνα του για την κατάργηση του Apartheid και την άνοδο στην εξουσία της μαύρης πλειοψηφίας. Το ANC χρηματοδοτούνταν από την Σοβιετική Ένωση και απολάμβανε επίσης την υποστήριξη της Κίνας και της Κούβας, ενώ η Ανατολικογερμανική Stasi παρείχε εκπαίδευση σχετικά με τις ανακρίσεις και τον εντοπισμό αντιφρονούντων, με αιματηρά αποτελέσματα (πολλές είναι οι περιπτώσεις βασανιστηρίων και εκτελέσεων στα στρατόπεδα του ANC, κυρίως στην Αγκόλα). Πρωταγωνιστικό ρόλο στο ANC είχε ο εβραϊκής καταγωγής Joe Slovo, αρχηγός του Νοτιοαφρικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η επιρροή των Εβραίων και των κομμουνιστών στο ANC ήταν τόσο μεγάλη, ώστε απετέλεσε την αιτία της διάσπασής του το 1959 και της δημιουργίας του Παναφρικανικού Κογκρέσου, από μαύρους οπαδούς της αφρικανοποίησης. Ο ίδιος ο Μαντέλα είναι αμφιλεγόμενο αν ήταν κομμουνιστής, καθώς μετά την ανάληψη της εξουσίας ακολούθησε μία πολιτική ευρέων ιδιωτικοποιήσεων, ξεπουλώντας τον ορυκτό πλούτο της χώρας σε πολυεθνικές, προφανώς ανταποδίδοντας την στήριξη που του παρείχε το διεθνές κεφάλαιο στην τελευταία περίοδο του αγώνα του. 

Ο Μαντέλα έχει ηρωοποιηθεί λόγω της 27ετούς παραμονής του στις φυλακές (χωρίς βέβαια οι “ανθρωπιστές” να δείχνουν την ίδια συμπάθεια σε άλλες περιπτώσεις πολυετών φυλακίσεων), αυτό όμως που δεν αναφέρεται ποτέ είναι ότι δεν φυλακίστηκε για την πολιτική εναντίωσή του στο καθεστώς, αλλά διότι είχε στην κατοχή του 210.000 χειροβομβίδες, 48.000 νάρκες προσωπικού και 1.500 ωρολογιακές βόμβες. Ήταν ο επικεφαλής του “Δόρατος του Έθνους” (ΜΚ), της ένοπλης πτέρυγας του ANC, που από την ίδρυσή του το 1961 ξεκίνησε μία εκστρατεία τρομοκρατίας (“σαμποτάζ” σύμφωνα με την ορολογία των ίδιων αλλά και των δυτικών ΜΜΕ) με βομβιστικές επιθέσεις σε εμπορικά κέντρα, μπαρ, στάδια, εστιατόρια, τράπεζες και δικαστήρια, αλλά και ναρκοθετήσεις επαρχιακών δρόμων, που συνολικά οδήγησαν στον θάνατο 230 ανθρώπων, εκ των οποίων μόνο το 10% ανήκε στις δυνάμεις ασφαλείας, ενώ το 70% ήταν μαύροι! 

Η πραγματική αιματοχυσία, όμως, πραγματοποιήθηκε από το 1994 και έπειτα, όταν η πολιτική ηγεσία του Ντε Κλέρκ ενέδωσε στις διεθνείς πιέσεις και επέτρεψε την καθολική συμμετοχή των μαύρων στις εκλογές, χωρίς να προβλέπεται κανένα μέτρο για την εκπροσώπηση της λευκής μειονότητας (10% του πληθυσμού), υπογράφοντας έτσι την θανατική καταδίκη των Αφρικάνερς. Ως αποτέλεσμα της εκδικητικής μανίας των μαύρων, από το 1994 έχουν δολοφονηθεί πάνω από 10.000 λευκοί με την φρικιαστική μέθοδο των κολιέ: Τα “κολιέ” είναι μία παραδοσιακή αφρικάνικη μέθοδος βασανισμού κατά την οποία ακινητοποιείται το θύμα, αφού του έχουν περάσει από το κεφάλι δύο-τρεις σαμπρέλες αυτοκινήτου, και κατόπιν περιχύνεται με βενζίνη και καίγεται. Σ' αυτά τα θύματα θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και 95 Έλληνες που βρήκαν παρόμοιο θάνατο, μόνο την πρώτη χρονιά της εξουσίας του Μαντέλα. 

Μετά από σχεδόν 20 χρόνια μαύρης κυριαρχίας, οι “αντιρατσιστές αγωνιστές” σύντροφοι του Μαντέλα έχουν δείξει το πραγματικό τους πρόσωπο. Οι λευκοί της Νοτίου Αφρικής υφίστανται τον αντίστροφο ρατσισμό των “θετικών διακρίσεων” και της οικονομικής καταπίεσης (δείτε κι εδώ), ενώ οι επιθέσεις σε φάρμες λευκών αγροτών έχουν πάρει διαστάσεις επιδημίας. Το 2008 η μέθοδος των “κολιέ” εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια ταραχών ακόμα και σε μαύρους οικονομικούς μετανάστες, που έχουν συρρεύσει στη Νότια Αφρική κυρίως από τη Ζιμπάμπουε. Η Ζιμπάμπουε που από το δεύτερο πλουσιότερο κράτος της ηπείρου, όταν ήταν υπό λευκή κυριαρχία και λεγόταν Ροδεσία, έχει γίνει μία από τις φτωχότερες χώρες παγκοσμίως, μετά την αφρικανοποίηση και την πολιτική γενοκτονίας των λευκών αγροτών, που εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες ο “σύντροφος” του Μαντέλα δικτάτορας Μουγκάμπε. 

Ο εκτοπισμός των λευκών και η 20ετής διακυβέρνηση των μαύρων έχουν μετατρέψει το πιο προηγμένο κράτος της Αφρικής σε μια χώρα που τα οικονομικά της πάνε από το κακό στο χειρότερο, έχει την παγκόσμια πρωτιά σε AIDS και βιασμούς και θεωρείται το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου. Συγκεκριμένα, η Νότια Αφρική έχει το υψηλότερο ποσοστό βιασμών, το υψηλότερο ποσοστό (και το μεγαλύτερο αριθμό) φορέων του HIV και το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό φόνων. Στατιστικώς, μία γυναίκα βιάζεται κάθε 17 δευτερόλεπτα. Ο ίδιος ο νυν πρόεδρος της κυβέρνησης του ANC, Jacob Zuma, κατά τη διάρκεια δίκης του, όπου κατηγορείτο για το βιασμό μίας οικογενειακής φίλης και φορέα του HIV, ισχυρίσθηκε ότι “θα ήταν αντίθετο στην παραδοσιακή κουλτούρα των Ζουλού για έναν άνδρα να αφήσει ανικανοποίητη μία σεξουαλικά ερεθισμένη γυναίκα”. Εννοείται πως για οποιονδήποτε με λευκό χρώμα η κυκλοφορία οπουδήποτε εκτός από πολύ συγκεκριμένες περιοχές, προστατευόμενες συνήθως από ηλεκτροφόρα σύρματα, είναι απαγορευτική. 

Το 1993, η Amy Biehl, μία 26χρονη λευκή Αμερικανίδα απόφοιτος του Stanford και ακτιβίστρια των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, πήγε στη Νότια Αφρική για να βοηθήσει στον αγώνα κατά του Apartheid. Μία νύχτα, καθώς οδηγούσε μέσα σε γκέτο μαύρων το αυτοκίνητό της, δέχτηκε επίθεση από όχλο μαύρων, που κατέληξε σε λιντσάρισμα μέχρι θανάτου. Μόνο 4 άτομα καταδικάστηκαν για τον άγριο φόνο, τα οποία σύντομα αποφυλακίστηκαν μετά από παρέμβαση της “Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης”. Αυτή η ιστορία της Amy Biehl αντικατοπτρίζει την αφέλεια και τις αυτοκαταστροφικές τάσεις ολόκληρης της λευκής φυλής. 

Σε όλη την Ευρώπη, τις τελευταίες ώρες, τα ΜΜΕ ολοκληρώνουν την αγιογραφία ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε σε όλη του την ζωή εναντίον των λευκών. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι, είτε από προπαγάνδα είτε από αφέλεια, τιμούν έναν κοινό εγκληματία. Η αμφισβήτηση της πλαστής ιστορίας, πάνω στην οποία βασίζεται το οικοδόμημα της παγκόσμιας οικονομικής δικτατορίας, είναι το πρώτο βήμα για την απελευθέρωση. 

Παραπομπές: 

Nelson Mandela: Another false god, του Kerry Bolton
Nelson Mandela and the Jews, του Sam Davidson
Μία γενοκτονία που αποσιωπούν τα Δυτικά ΜΜΕ
Το Μουντιάλ του τρόμου, του Αλέξανδρου Μασσαβέτα

του Α.Γ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -