Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Μια και βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα, το τρίπτυχο ταινία, θαλπωρή και καλή παρέα αποτελεί μία διαχρονική επιλογή οικιακής ψυχαγωγίας. Οι συντάκτες του περιοδικού Ιδεάπολις σας παρουσιάζουν τις δικές τους προτάσεις για τέτοιες βραδιές, με ταινίες για όλες τις προτιμήσεις. 


Ο Δικτάτορας (The Dictator) (σενάριο: Σάσα Μπαρόν Κοέν, σκηνοθεσία: Λάρρυ Τσαρλς, 2012)

Πρόκειται για την τρίτη κατά σειρά ταινία του Εβραίου κωμικού Κοέν, που κινείται στην πεπατημένη του γνωστού παρακμιακού κάφρικου χιούμορ, προσφέροντας άφθονο γέλιο σε όσους το εκτιμούν. Αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται ως μια προσπάθεια γελοιοποίησης των αραβικών αντισιωνιστικών καθεστώτων, τύπου Gaddafi, στην πραγματικότητα τα πολιτικά της μηνύματα είναι βαθύτερα και σίγουρα όχι πολιτικώς ορθά. Σε μεγάλο μέρος της ταινίας σατιρίζονται η μεταναστολαγνεία και η φιλο-ομοφυλοφιλία της αριστεράς στο πρόσωπο της αρρενωπής Εβραίας αναρχο-οικολόγας που σχετίζεται με τον πρωταγωνιστή, ενώ στο τέλος αναδεικνύεται μία καυστική κριτική στην αμερικάνικη δήθεν δημοκρατία, που υποτίθεται πως υπερτερεί από τις "τριτοκοσμικές δικτατορίες". Σε γενικές γραμμές είναι μία διασκεδαστική ταινία που βλέπεται εύκολα, αρκεί βεβαίως ο θεατής να είναι εξοικειωμένος με το ιδιαίτερο στυλ του Κοέν. 
 
του Α.Γ.

Ο Τελευταίος Σαμουράι (The Last Samurai) (σενάριο: Τζον Λόγκαν, σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ζούικ, 2003) 

Η ταινία αναφέρεται στα γεγονότα που συνέβησαν στην Ιαπωνία του 19ου αιώνα, όταν η Ιαπωνική κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να εκσυγχρονίσει το στράτευμα και να το προσαρμόσει στα πρότυπα της Δύσης, θέλησε να εξαλείψει τους παραδοσιακούς πολεμιστές Σαμουράι, με τη δικαιολογία ότι οι πρακτικές τους και η φιλοσοφία τους ανήκαν πλέον στο παρελθόν. Η φιλοσοφία της Ανατολής ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή μέσα από δυνατές σκηνές όπου, είτε σε λεκτικό είτε σε οπτικό είτε σε συναισθηματικό επίπεδο, περνούν μηνύματα: Όπως ότι πραγματικός νικητής είναι αυτός που δεν τα παρατάει ποτέ, παρά τη δυσκολία των καταστάσεων, κι ότι πραγματικός μαχητής δεν είναι εκείνος που έχει τη δύναμη στα χέρια, αλλά την ικανότητα ν’ αξιοποιεί και να διαχειρίζεται τη δύναμη που του παρέχει το πνεύμα του.  

 του Β.Κ.  

Αυτοί ζουν, εμείς κοιμόμαστε (εναλλακτικός ελληνικός τίτλος: Ζουν ανάμεσά μας) (They Live) (σενάριο/σκηνοθεσία: Τζον Κάρπεντερ, 1988) 

Αν και κινηματογραφικά η ταινία χαρακτηρίζεται από την τεχνοτροπία των περασμένων δεκαετιών, το μήνυμα που περνάει στο κόσμο είναι, δυστυχώς, διαχρονικό και συνεχίζει να είναι επίκαιρη και να προβληματίζει. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ένας άστεγος περιπλανώμενος που βρίσκει δουλειά στο Λος Άντζελες και με την βοήθεια κάποιων γυαλιών ηλίου, τα οποία έχουν υπερφυσικές δυνατότητες, ανακαλύπτει ότι η ελίτ που βρίσκεται στις ανώτερες τάξεις της κοινωνίας αποτελείται στην πραγματικότητα από εξωγήινους, οι οποίοι ελέγχουν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Μέσα από τις διαφημίσεις, την τηλεόραση και τις εφημερίδες περνούν υποσυνείδητα μηνύματα όπως: “Υπάκουσε, κατανάλωσε, κοιμήσου”. Οι εξωγήινοι εξουσιαστές παρουσιάζονται ως διαφορετική φυλή, σαφώς ανώτεροι από τους κοινούς ανθρώπους, που αδυνατούν να αντιληφθούν την συνωμοσία. Η ταινία ασκεί έντονη κριτική στον καταναλωτισμό και το μήνυμα που θέλει να περάσει είναι ότι ο καταναλωτισμός και οι ελεύθερες αγορές δεν κάνουν ευτυχισμένους τους ανθρώπους. Ένα μήνυμα που αν στη δεκαετία του '80, όταν και γυρίστηκε η ταινία, ήταν αρκετά προχωρημένο, με βάση και τις επικρατούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο επίκαιρο.


του Ν.Κ. 

 Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (σενάριο/σκηνοθεσία Γιώργος Τζαβέλας, 1955)

 Η πολυβραβευμένη και παιγμένη σε πολλές χώρες, ταινία του Τζαβέλα αποτελεί μία εξαιρετική ηθογραφία της Ελλάδας, της δεκαετίας του '50. Καταφέρνει, μέσα από έναν πρωτότυπο τρόπο για την εποχή, ακολουθώντας την πορεία μίας κάλπικης λίρας που αλλάζει χέρια, να παρουσιάσει μία ολόκληρη κοινωνία, αλλά και τα όνειρα και τις επιδιώξεις των ανθρώπων. Κατορθώνει, επίσης, να συγκεράσει στο ίδιο φιλμ, διαφορετικά είδη κινηματογράφου: Κωμωδία, αίσθημα, κοινωνικό δράμα. Κι όλα αυτά με την υπέροχη ερμηνεία αξέχαστων και αξεπέραστων Ελλήνων ηθοποιών. Όσο για το μήνυμα: Δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο: “Ο παράς πάντα είναι κάλπικος”! Σίγουρα οι περισσότεροι αναγνώστες θα την έχουν δει ήδη. Όσοι δεν την έχουν δει, έχουν χάσει τον ελληνικό κινηματογράφο στα καλύτερά του. Όσοι την έχουν δει, μπορούν να την ξαναδούν άνετα, να θυμηθούν, να γελάσουν, να δακρύσουν, να μεταφερθούν σε μια Ελλάδα μίας άλλης εποχής.

του Χ.Δ.Κ. 

Οι ήρωες του έθνους (Children of glory) (σενάριο: Joe Eszterhas, σκηνοθεσία: Krisztina Goda, 2006)

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα, την περίοδο της εξέγερσης του ουγγρικού λαού το 1956 ενάντια στη σοβιετική κατοχή και, στη συνέχεια, της καταστολής της από την Σοβιετική Ένωση. Η Ουγγρική επανάσταση ξεδιπλώνεται μέσα από τη ζωή ενός αθλητή της εθνικής ομάδας πόλο της Ουγγαρίας, που συμμετέχει στους ολυμπιακούς αγώνες της Μελβούρνης και αντιμετωπίζει νικηφόρα (σε έναν ιστορικό αγώνα) την ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, τις ίδιες ημέρες που τα σοβιετικά τεθωρακισμένα πνίγουν στο αίμα τους δρόμους της Βουδαπέστης, γεμάτους από Ούγγρους που ζητούν εθνική ανεξαρτησία. Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα ταινία, που δραματοποιεί ορισμένα ιστορικά γεγονότα τα οποία δεν είναι γνωστά στο ευρύ ελληνικό κοινό. Κρίνοντας, εξάλλου, από την εγχώρια αντιμετώπιση ταινιών που δεν υιοθετούν την σταλινική (ή έστω την αριστερίζουσα) εκδοχή των γεγονότων της εποχής, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους “ήρωες του έθνους” να βρουν το δρόμο για τους τηλεοπτικούς δέκτες, οπότε ο ασφαλέστερος τρόπος για να τη δει σίγουρα κάποιος είναι μέσω του διαδικτύου.

 του Ι.Α.Κ. 

Η ζωή του Μπράιαν (εναλλακτικός ελληνικός τίτλος: Ένας προφήτης μα τι προφήτης) (Life of Bryan) (σενάριο: Monty Python, σκηνοθεσία: Τέρρυ Τζόουνς, 1979) 

Μια ταινία άφθονου γέλιου και πηγαίου ευρωπαϊκού χιούμορ. Μια μίξη των κωμικοτραγικών πτυχών αριστερισμού και ιουδαϊσμού. Ενώ οι περισσότεροι κάνουν λόγο για το θρησκευτικό στοιχείο της ταινίας, η βαθύτερη πτυχή των γεγονότων μάς φανερώνει ότι το μέρος και οι παραπομπές στην εποχή του Μεσσία είναι απλώς το μέσο για "καυτηρίαση" συγχρόνων αστείων καταστάσεων. Μια ταινία του 1979, δύο χρόνια μετά από την ταινία του Franco Zeffirelli “Jesus of Nazareth”, από την οποία έχει πάρει έντονες σκηνοθετικές επιρροές. Ο Μπράιαν έχει την ατυχία σε όλη του τη ζωή να τον θεωρούν Μεσσία δίχως να είναι. Και μέσα από μια σειρά γεγονότων που διαδραματίζονται στην τότε Ιουδαία, καταλαβαίνει πως πάντα θα την πληρώνει πολύ ακριβά δίχως να θέλει. Ενώ μισεί τους Ρωμαίους, είναι και ο ίδιος Ρωμαίος. Για να τους καταπολεμήσει λοιπόν οργανώνεται στο Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας και όχι φυσικά στους προδότες του Μετώπου του Λαού της Ιουδαίας, ούτε στο κατάπτυστο Ιουδαϊκό Λαϊκό Μέτωπο. Καλή απόλαυση!

 του Δ.Μ. 

Elysium (σενάριο/σκηνοθεσία: Neill Blomkamp, 2013) 

Η ταινία που κυκλοφόρησε πρόσφατα, είναι σαφές ότι πρόκειται για μια ακόμη προσπάθεια "αντιρατσιστικής εκπαίδευσης" και αμφισβήτησης κάθε μορφής φυλετικού και κοινωνικού διαχωρισμού. Και σίγουρα το καταφέρνει μέχρι ενός σημείου, παρόλο που για μία ακόμη φορά ο ήρωας είναι ένας κλασσικός λευκός τύπος, μυώδης, γεμάτος ορμόνες και ανδρισμό. Παρόλα αυτά, για τους φίλους της παράδοσης, κρύβεται ένα εξίσου σημαντικό μήνυμα. Στην ταινία περιγράφεται με ιδιαίτερη επιτυχία ο τρόπος παρακμής των "κλειστών ελίτ" που επιλέγουν την απομόνωση από τις πληθυσμιακές ομάδες από τις οποίες κατάγονται. Στην "διαστημική βάση" των "κακών" υπάρχει μια φυλετικά ομοιογενής κοινωνία πλουσίων λευκών (με χιούμορ αντιμετωπίζεται η "γαλλική κυριαρχία). Τελικά αιτία της κατάρρευσης αυτής της "λευκής αποικίας" στο διάστημα είναι ο εσωτερικός διχασμός των ισχυρών της αποικίας και οι προσπάθειες αλληλοϋπονόμευσής τους. Η συγκεκριμένη ταινία, ιδωμένη από την πλευρά αυτών που μόχθησαν για να δημιουργήσουν ένα δικό τους περιβάλλον, σύμφωνα με τις ανάγκες τους, δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μια μεταφορά του τρόπου κατάρρευσης της δυτικής κυριαρχίας στον κόσμο, κατά τον 20ο αιώνα. Και όχι μόνον. Η ταινία βλέπεται ευχάριστα, καθώς είναι καλογυρισμένη. Εάν υπάρχει η συνειδητοποίηση της πολύ συγκεκριμένης οπτικής που υπάρχει στην αφήγηση και καταφέρει κανείς να ξεπεράσει τον καλλιεργούμενο συναισθηματισμό, αποτελεί μια καλή επιλογή για τις γιορτές.

του Δ.Π. 

Η αρκούδα (L'Ours) (σενάριο: Gérard Brach, σκηνοθεσία: Ζαν Ζακ Ανό, 1988) 

Μπορεί μια ταινία με ελάχιστους διαλόγους μεταξύ ανθρώπων και πρωταγωνιστές δύο αρκούδες να συγκινήσει, να διδάξει ανθρωπιά, συντροφικότητα, θέληση για επιβίωση και μεγαλοψυχία; Η γαλλικής παραγωγής ταινία του 1988: “Η αρκούδα” εξελίσσεται στα όρη της βρετανικής Κολούμπια, στα τέλη του 19ου αιώνα. Ένα ορφανό αρκουδάκι, αν και αρχικά συναντάει την απόρριψη, βρίσκει τελικά προστασία από μία γιγαντόσωμη αρσενική αρκούδα. Μαζί ετοιμάζονται για τον επερχόμενο χειμώνα. Δυστυχώς όμως για αυτές, στην περιοχή τους εμφανίζονται κυνηγοί και η καταδίωξη ξεκινά. Το μικρό αρκουδάκι αιχμαλωτίζεται ενώ το θηριώδες αρσενικό, μετά από μάχες με τα κυνηγόσκυλα, δίνει ένα απαράμιλλο μάθημα μεγαλοψυχίας, χαρίζοντας τη ζωή στον άοπλο και καταφοβισμένο διώκτη της άνθρωπο. Η πράξη αυτή θα συγκινήσει τον κυνηγό που θα σταματήσει το κυνήγι και θα απελευθερώσει τη μικρή αρκούδα. Τα δύο ζώα μαζί πλέον αναζητούν καταφύγιο για τη χειμερία νάρκη. Η ταινία καταφέρνει με ένα θαυμάσιο τρόπο να “ανθρωποποιήσει” τα δύο ζώα και να μεταφέρει στους θεατές αισθήματα και καταστάσεις όπως η ορφάνια, το έλεος και το αίσθημα του δικαίου. Προσφέρεται για μικρούς αλλά και για μεγάλους που έχουν ξεχάσει τις παραπάνω έννοιες.

του Κ.Π.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -