Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Ο πρώτος αρχηγός πολιτικού κόμματος που οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος στον εισαγγελέα, κατά τη μεταπολίτευση, δεν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο (αφού φρόντισε γι' αυτό ο άσπονδος “εχθρός” τού Κ. Μητσοτάκης), ούτε ο Κ. Σημίτης, ούτε καν ο Γιώργος Παπανδρέου. Το ελληνικό κράτος, το ίδιο κράτος που δεν μπορεί να αποφασίσει τι έγινε τελικά με την λίστα Λανγκάρντ και αυτό που άφησε μέσα από τα χέρια του τον Χριστοφοράκο της Siemens, κατάφερε μέσα σε μία εβδομάδα να στοιχειοθετήσει ενδείξεις σύστασης “εγκληματικής οργάνωσης” που συνδέουν την ηγεσία της Χρυσής Αυγής με το φονικό στην Αμφιάλη και να παραδώσει την τελευταία στην ελληνική δικαιοσύνη. Στην ίδια ελληνική δικαιοσύνη που, μεταξύ άλλων, δεν προφυλακίζει τον φυγόδικο για κατάχρηση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ Μάκη Ψωμιάδη, για να του δώσει την ευκαιρία να διαφύγει ξανά. 

Όσο διαρκεί αυτό το μηντιακό πανηγύρι, που ξεκίνησε με αφορμή το φόνο του αντιφασίστα ράπερ, κάπου στα ψιλά της ενημέρωσης πέρασε το γεγονός ότι το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί και να είναι τελικά έλλειμμα. Επίσης, στο χώρο της Παιδείας επικρατεί γενικότερος αναβρασμός, με αρκετά σχολεία υπό κατάληψη και χιλιάδες απεργούς εκπαιδευτικούς, το ζήτημα της “κινητικότητας” χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων προχωρά με πλήρη αδιαφάνεια, κατόπιν εντολών της τρόικα και, τέλος, ανακοινώθηκε το νέο χαράτσι των 25 ευρώ, που θα αντιστοιχεί στο αντίτιμο εισαγωγής και νοσηλείας στα νοσοκομεία από το 2014. 

Είναι τόσο εξόφθαλμη η προσπάθεια αποπροσανατολισμού και τόσο γλοιώδεις οι “αντιφασιστικές” κορώνες του κοινοβουλευτικού εσμού, που κοσμεί τα μηντιακά πάνελ τις τελευταίες ημέρες, ώστε ακόμα και ο πιο φανατικός πολιτικοποιημένος αντεθνικιστής αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πάει καλά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μάλιστα, έχει η επιστολή του Χριστόδουλου Ξηρού, ο οποίος αναφέρει ότι: “Με τη σημερινή πρακτική του το σάπιο πολιτικό κατεστημένο προσπαθώντας να σώσει το τομάρι του, εκτρέφει και γιγαντώνει ένα αστυνομικό – δικαστικό κράτος, που θα κινείται κατά βουλάς του, με απλά λόγια ράβει ράμματα και για τη δική μας γούνα”. 

Ακριβώς αυτό, το τι επιφυλάσσει δηλαδή το αστυνομικό κράτος των εντολοδόχων σε όσους αρθρώνουν φωνή αντίστασης ενάντια στις επιταγές του, και στην συγκεκριμένη περίπτωση σε όσους εμφορούνται από ιδέες υπέρ της διατήρησης, της ανάπτυξης και της ανάδειξης της εθνικής και φυλετικής διαφορετικότητας απέναντι στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης, αποτελεί και το διακύβευμα της επιχείρησης “σοκ και δέους” που πραγματοποιείται τις τελευταίες ημέρες. 

Οι ποινικές διώξεις που αντιμετωπίζει η ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής αποτελούν ζήτημα που αφορά τους ιδίους και τις επιλογές τους σε θέματα πολιτικής στρατηγικής, τακτικής και στελέχωσης. Το αν εμπλέκονται ή όχι στις ποινικές κατηγορίες που τους αποδίδονται θα αποδειχθεί στο δικαστικό μέρος της υπόθεσης κι εκεί είτε θα δικαιωθούν, είτε θα καταδικαστούν. Στη δεδομένη χρονική στιγμή, χωρίς να γνωρίζουμε πλήρως το κατηγορητήριο, καθώς και τις απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες της ΕΥΠ, είναι όχι μόνο παρακινδυνευμένο αλλά και βλακώδες το να κάνουμε εύκολες προβλέψεις για το άμεσο μέλλον, είτε αυτές αφορούν στην πανηγυρική δικαίωση της ΧΑ και στην επιστροφή της στο πολιτικό προσκήνιο, είτε στη μακροχρόνια καταδίκη των ηγετικών στελεχών της. 

Αυτό που μπορούμε, όμως, να γράψουμε με σιγουριά είναι ότι, πέρα από το ποινικό σκέλος της υπόθεσης, αυτές τις ημέρες πραγματοποιείται μία ξεκάθαρα πολιτική δίωξη από το κράτος ενάντια στους εθνικιστές, σε μια άγαρμπη προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ να σοκάρει και να ερεθίσει τα αντανακλαστικά “νομιμοφροσύνης” της μάζας των δεξιών ψηφοφόρων, που της γύρισαν την πλάτη στρεφόμενοι στην ΧΑ. Αυτή η πολιτική δίωξη έχει πάρει τη μορφή μαζικών εισβολών της αστυνομίας σε σπίτια εθνικιστών, όχι μόνο μελών της ΧΑ, ακόμα και μετά από ανώνυμες καταγγελίες, όπως έχουμε αναφέρει ήδη. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα μοναδικά “ευρήματα” είναι οι φωτογραφίες που τραβά η αστυνομία σε διάφορα βιβλία πολιτικού περιεχομένου, για τα οποία σε ερώτηση εάν η κατοχή τους είναι παράνομη, η απάντηση της αστυνομίας είναι “όχι ακόμη”. 

Εκτός από τις αστήρικτες εισβολές της αστυνομίας και τα τέρατα των ΜΜΕ, όλο το προηγούμενο διάστημα παρακολουθήσαμε μία προσπάθεια πραγματικού λιντσαρίσματος των εθνικιστών, ή έστω όσων έμοιαζαν (;) με εθνικιστές, από έναν αναρχοαριστερό όχλο ο οποίος βγήκε στους δρόμους με την ανοχή της αστυνομίας ζητώντας εκδίκηση με τον τρόπο που υπαγόρευε ο Παύλος Φύσσας στα τραγούδια του. Τα περιστατικά ήταν πάρα πολλά (δες εδώ, εδώ κι εδώ ενδεικτικά) και δημιούργησαν ένα προηγούμενο κατά το οποίο απέναντι σε πλήρως εξοπλισμένες αντιφασιστικές πορείες, με μολότωφ, φωτοβολίδες, καδρόνια και τα σχετικά, οι συλληφθέντες και οι προσαχθέντες είναι όσοι εθνικιστές επιλέγουν να μην εξαφανιστούν και να υπερασπιστούν τους υπό επίθεση χώρους τους. 

Το σκηνικό του άμεσα πολιτικού χαρακτήρα της δίωξης έρχεται να συμπληρωθεί μετά την ανακοίνωση της έρευνας σε εθνικιστικές σελίδες στο διαδίκτυο για το κατά πόσο “προτρέπουν ευθέως σε κακουργηματικές πράξεις”, η οποία προφανώς θα διεξαχθεί από την υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος του ταξίαρχου Σφακιανάκη, δημόσιου υποστηρικτή του indymedia

Όλα αυτά, βέβαια, με την αναμονή του νέου αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, το οποίο πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή εντός των ημερών, μέσα σε κλίμα υστερίας και παράνοιας, με όλες τις ενδείξεις να οδηγούν στην πρόβλεψη ότι θα αποτελέσει το επιστέγασμα της ποινικοποίησης της σκέψης και της πολιτικής δραστηριότητας ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου. 

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Η πατριωτική ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής σκέψης ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας, που εκφράστηκε έστω με μία στείρα εκλογική αντίδραση, δεν οφείλεται σε καμία ενέργεια ενός οργανωμένου εθνικιστικού κινήματος. Αποτελεί απλώς απότοκο των συνεπειών της κρίσης σε μία αποπροσανατολισμένη μάζα ανθρώπων. Ακόμα και μετά από αυτήν την εξέλιξη, αντί να δοθεί προτεραιότητα σε εκ των υστέρων ανάπτυξη κινηματικών δομών και, κυρίως, στην εκπαίδευση και επιμόρφωση στελεχιακού δυναμικού, επικράτησε η παραζάλη του πυρετού των δημοσκοπήσεων και της ψηφοθηρίας, καθώς και η διαχρονική αλαζονεία. Ως αποτέλεσμα, τα μεγάλα δημοσκοπικά νούμερα των ψηφοφόρων πάγωσαν και εξαφανίστηκαν πίσω από τηλεοπτικούς δέκτες αφήνοντας μία θλιβερή εικόνα λίγων εκατοντάδων εναπομεινάντων υποστηρικτών, από αυτό που παρουσιάζονταν ως προοπτική εξουσίας. Όποιος υποτιμά το σύστημα εξουσίας και επιλέγει να παίξει σε ένα στημένο παιχνίδι με τους όρους του, είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι θα χάσει. 

Μερικές φορές, όμως, τα γεγονότα επιβάλλουν να πάρεις θέση και απαγορεύουν τα “ίξης αφίξης” και το κράτημα των ισορροπιών. Όταν, μάλιστα, η διαμόρφωση αυτών των καταστάσεων είναι αποτέλεσμα ενεργειών με τις οποίες υπάρχει δεδομένη διαφωνία και απόσταση, τότε γίνεται περισσότερο δύσκολη και δυσάρεστη αυτή η επιβεβλημένη επιλογή θέσης. Εάν, όμως, έχει πάρει φωτιά το σπίτι σου, είναι άκαιρο και άτοπο να λογομαχείς με τον απερίσκεπτο που άναψε το σπίρτο, πριν προχωρήσεις στην πυρόσβεση. 

Για ό,τι και να κατηγορείται η Χρυσή Αυγή, οτιδήποτε και να βγάλει η ανάκριση και η διαδικασία της δικαιοσύνης, αυτή η επιχείρηση “σοκ και δέους” αποσκοπεί στην ποινικοποίηση των ιδεών και της πολιτικής δραστηριότητας και αφορά απόλυτα όλους όσους αυτοπροσδιορίζονται εθνοκεντρικά στην πολιτική τους σκέψη, ακόμα κι αν δεν τους αγγίζει άμεσα. Ακόμα κι αυτοί που δεν το έχουν επιλέξει, ακόμα και όσοι διαφωνούν πολιτικά ή έχουν προσωπικές διαφορές με την Χρυσή Αυγή και την ηγεσία της, μετά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και δεν έχει σημασία αν το συνειδητοποιούν ή όχι. Η μόνη κατεύθυνση για να ξεφύγεις από μία τέτοια θέση είναι προς τα εμπρός! 

Να επιστρέψουμε πολιτικά το σοκ και το δέος σ' αυτούς που μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση ως κοινωνία και ως έθνος. Να το επιστρέψουμε κάνοντας αυτό ακριβώς που δεν περιμένουν από εμάς: Λειτουργώντας, έστω και για μία και μόνη φορά, ψύχραιμα, συλλογικά, καλοπροαίρετα, ενωτικά, στο ύψος των περιστάσεων. Να δώσουμε στους τηλεδικαστές, στους βο(υ)λευτές, στους εθνομηδενιστές, στους “εθνικούς” εργολάβους και στους τραπεζίτες να καταλάβουν ότι δεν έχουν δικαίωμα να δείχνουν με το δάχτυλο, ότι η ιστορία τους έχει κρίνει, ότι ο λαός τους έχει απορρίψει, ότι δεν έχουν απέναντί τους τραμπούκους και επαναστάτες του διαδικτύου, αλλά Έλληνες εθνικιστές. Έλληνες εθνικιστές, όχι σαν τις καρικατούρες που παρουσιάζουν στις ταινίες και στις φυλλάδες τους, αλλά σοβαρούς και αποφασισμένους ιδεαλιστές που αντιλαμβάνονται το διακύβευμα των καιρών.

του Χρήστου Καρανικόπουλου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -