Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Η μάζα και οι πράξεις της αποτελούν για πολλούς τη δικαιολόγηση της αδράνειας, της νοσηρότητας και της παρακμής που μπορεί να τους διακρίνει. 

Αλλοτριωμένη η σκέψη περιπλανιέται στη διασκέδαση, βουτάει στους ωκεανούς της απραξίας και παραδίδεται σε οτιδήποτε θα της πετάξει στα μούτρα όποια οθόνη βρεθεί μπροστά της. Η εξάρτηση της ευτυχίας από το “lifestyle” και η αδιάκοπη ταύτιση της δύναμης με την εξουσία οδηγούν ολοένα σε ένα και μοναδικό πράγμα: Κλωνοποιημένους μαζάνθρωπους, που τριγυρνούν στις υπεραγορές των ελπίδων διαλέγοντας μία κονσερβοποιημένη μερίδα νοήματος σε μία ζωή που περισσότερο φαντάζει σαν βάρος παρά σαν δώρο. 

Αλλά: 
Ο άνθρωπος που αγωνιά για την ελευθερία της σκέψης του, της κρίσης του, των πράξεων του και εν τέλει της ζωής του ξεκινά ένα δύσκολο δρόμο όπου ο μόνος σίγουρος πρώτος και τελευταίος σύντροφος του είναι η γοητεία και η ειλικρίνεια της δικής του Πίστης και του δικού του μοναδικού, ανάμεσα σε άπειρους, προσωπικού μύθου. 

Τότε, λοιπόν, μακρυά από όλα όσα αναφέρθηκαν ξεκινά ο θάνατος και η ζωή, η αυγή και η δύση, οι δαίμονες και οι άγγελοι, η αμαρτία και η τιμωρία, ο παράδεισος και η κόλαση να στήνουν έναν ασταμάτητο χορό στις νότες κάθε προσωπικής αλήθειας. Είναι η συνείδηση, αγνή και καθάρια, εκείνη που θα χαράζει σιγά σιγά την πορεία της πράξης. Της πράξης που η ίδια θα κριθεί στην αναδραστική της πορεία από τη γενεσιουργό της δύναμη. Είναι η σκέψη εκείνη που αν αφεθεί ελεύθερη θα ξεκινήσει ένα ατέλειωτο ανεξέλεγκτο ταξίδι που σίγουρα όλοι οι σταθμοί του δεν θα είναι εξίσου φωτεινοί. Είναι ο άνθρωπος εκείνος που θα αγαπήσει με την ορμή ενός χειμάρρου και θα μισήσει με τα πιο πρωτόγονα ένστικτα του. Είναι μία από τις επόμενες μέρες εκείνη που ο ελεύθερος άνθρωπος θα κυλιστεί στη δική του Κόλαση, θα συρθεί στο δικό του Καθαρτήριο και θα φτάσει στον δικό του Παράδεισο. Είναι η πορεία της καθημερινότητας του. Είναι η απομάκρυνση του από τη δουλοπρέπεια, είναι η κατεύθυνση του προς την ασαφή μα γοητευτική έννοια της ολοκλήρωσης του. Αυτός είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Αυτός που βιώνει τη Κωμωδία του “Θείου” στοιχείου που κρύβει μέσα του... 

Υ.Γ. 
"Στο 3ο άσμα, από τα 33 που συνιστούν την ενότητα της Κόλασης, ο Δάντης αναφέρεται στους ανθρώπους εκείνους που με τη στάση που κράτησαν στη ζωή τους κατέληξαν ν’ αποτελούν ένα τόσο μεγάλο όνειδος, ώστε να είναι ανεπιθύμητοι ακόμη και στην κόλαση. 

Έτσι, οι άνθρωποι αυτοί, που όσο ήταν ζωντανοί νόμιζαν πως με το να μην ορθώνουν ποτέ το ανάστημά τους, προτιμώντας την ηρεμία μιας φαινομενικά φιλήσυχης ζωής, είχαν κάνει τη σωστή επιλογή, καταλήγουν να έχουν τη χειρότερη μοίρα απ’ όλους. Καταλήγουν να μην ανήκουν πουθενά, ούτε στην Κόλαση ούτε στον Παράδεισο. Όπως στη ζωή τους δε θέλησαν ποτέ να πάρουν μιαν απόφαση, δεν τόλμησαν ποτέ να επιλέξουν, έτσι και μετά το θάνατό τους παραμένουν αιώνια ανένταχτοι, αιώνια αποδιωγμένοι κι απ’ τα ουράνια κι από τον Άδη." 

Σκέψεις με ερέθισμα τα κείμενα: 

του Χ.Π.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -