Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

(Ομιλία του Alex Kurtagic στο Ινστιτούτο Εθνικής Πολιτικής στην Ουάσινγκτον στις 10 Σεπτεμβρίου του 2011) 

Πριν δύο χρόνια έκανα την ερώτηση “τι θα χρειαστεί”; Πόσο άσχημα θα πρέπει να γίνουν τα πράγματα, προτού η αναστάτωση που φέρνει η αλλαγή των πραγμάτων γίνει προτιμότερη από το μια απ΄ τα ίδια; Το ρώτησα αυτό γιατί για πολλά χρόνια ακούμε για μια κατάρρευση που θα προκαλέσει ένα μεγάλο ξεσηκωμό και θα λύσει δια μαγείας όλα μας τα προβλήματα. 

Η θεωρία ήταν πως οι Λευκοί στη Δύση ανέχονταν την εκτόπιση τους γιατί παραήταν άνετοι, γιατί ένιωθαν ευκατάστατοι, και το να ρισκάρουν τον τρόπο ζωής τους υψώνοντας την φωνή τους ενάντια στην πολυπολιτισμικότητα, ενάντια στην φυλετικές ποσοστώσεις, ενάντια στη διαβολή του Hollywood και της Madison Avenue, φαινόταν πως δεν άξιζε τον κόπο. Οι άνθρωποι έβρισκαν πιο εύκολο το να κάθονται ήσυχοι και να απομονώνονται οικονομικά. 

Και το 2009 φάνηκε πως η κατάρρευση θα συνέβαινε. Κι όμως, παρά την μεγαλύτερη οικονομική κρίση σε 80 χρόνια, η ζωή συνεχίστηκε ακριβώς όπως πριν. Περισσότερη μετανάστευση, περισσότεροι νόμοι, περισσότεροι κανονισμοί, περισσότερη παρακολούθηση, περισσότερη πολιτική ορθότητα, περισσότερη εκτύπωση χρήματος και περισσότεροι και υψηλότεροι φόροι για να πληρωθούν όλα αυτά. Όχι μόνο αυτά, αλλά κατόπιν έγιναν εκλογές, και οι ίδιοι πολιτικοί, με τις ίδιες πολιτικές, επέστρεψαν στην εξουσία. 

Οπότε η πρόκληση παραμένει, “τι θα χρειαστεί”; 

Η πρόκληση 
Αυτούς που έχουν κάνει αποστολή τους το να διαφωτίσουν τους συμπολίτες τους. 

Όχι μόνο η ιδεολογία του φυλετικού εξισωτισμού διαποτίζει όλα τα ιδρύματα της εξουσίας, αλλά είναι ριζωμένη ως μια ημι-θρησκευτική ορθοδοξία ώστε να είναι άτρωτη απέναντι στην λογική. 

Όσα γεγονότα ή δεδομένα ή επιχειρήματα και να παρουσιαστούν ενάντια σε αυτή την ιδεολογία, όποιος και να ‘ναι ο βαθμός της διαστροφής ή διαφθοράς που αποκαλύπτεται πως συνδέεται με τους ιδεολόγους της, όσο επιβλαβείς και αν είναι οι επιπτώσεις της στο άτομο, φαίνεται αδύνατον να αποκολλήσεις αυτή την ιδεολογία από τις θέσεις της εξουσίας. 

Μπορεί κάποιος να μιλήσει σε εκατομμύρια πολίτες σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις της πολυπολιτισμικότητας και του πολυφυλετισμού, μπορεί να τους δείξει βουνά από δεδομένα, μπορεί να τους δείξει γιατί και πώς αυτό έχει σημασία σε μια κοινωνία, γιατί και πώς τους επηρεάζει προσωπικά, και πολλοί θα συμφωνήσουν, ανοιχτά ή όχι, με αυτά που λέει, αλλά πολύ λίγοι θα μιλήσουν δημοσίως ενάντια στον πολυφυλετισμό και την πολυπολιτισμικότητα, και κάθε δήλωση τους γρήγορα θα εξουδετερωθεί με κατηγορίες για ρατσισμό. 

Οποιαδήποτε αντιπαράθεση περί πολυφυλετισμού και πολυπολιτισμικότητας, πέρα από τους λόγους για τους οποίους είναι σημαντικό να γίνει αυτή η αντιπαράθεση, γρήγορα εκφυλίζεται σε ανούσιες συζητήσεις για το εάν είναι ή όχι κάποιος ή κάτι ρατσιστής ή ρατσιστικό. 

Στην εκπαίδευση, όσοι πηγαίνουν κόντρα στην επικρατούσα ορθοδοξία υφίστανται συστηματική εκκαθάριση ή περιθωριοποίηση. 

Και στις εκλογές, μας παρουσιάζονται δύο ή τρεις σχεδόν πανομοιότυπες επιλογές, όλες βασισμένες στις ίδιες ιδεολογικές αρχές. Όλες με το ίδιο ιστορικό αποτυχίας, όλες γεμάτες με μέτριους πολιτικούς, όλες κατακλυσμένες από γνωστούς ψεύτες, ξεπουλημένους και οπορτουνιστές. 

Για πάνω από εκατό χρόνια, άνθρωποι σαν εμάς έλεγαν συνεχώς τα ίδια πράγματα, με τα ίδια επιχειρήματα, παρουσιάζοντας όλο και υψηλότερα βουνά από δεδομένα, όλο και περισσότερα γεγονότα που υποστηρίζουν τις θέσεις μας, κι όμως για πάνω από εκατό χρόνια η πλευρά μας βρίσκεται εν υποχώρηση, συρρικνωμένη σε αριθμούς, χάνοντας επιρροή, και γινόμενη όλο και πιο περιθωριακή. 

Η Ευρώπη είδε διάφορα κινήματα αναγέννησης κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Αλλά ηττήθηκαν πολιτικά και στρατιωτικά. Η περισσότερη από την γνώση που παρήγαγαν αγνοήθηκε, απαγορεύτηκε, δυσφημίστηκε ή καταστράφηκε. 

Άρα η ερώτηση προκύπτει, δεδομένου αυτού που μας συμβαίνει, και δεδομένου ότι το τελικό αποτέλεσμα του προοδευτικού εξισωτικού εγχειρήματος είναι το τέλος μας: Τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιστρέψουμε το ρεύμα, για να αλλάξουμε την πορεία της κοινωνίας μας; 


Αριστερός μυστικισμός 
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν ήμασταν περισσότερο επιτυχείς. Ένας εξ αυτών είναι ότι ορισμένες ιδέες έχασαν τη νομιμότητα τους μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, ακόμα κι αν αυτές οι ιδέες ήταν μεγαλύτερες από οποιοδήποτε πολιτικό κίνημα.

Ένας άλλος λόγος είναι ότι η απώλεια νομιμότητας είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της πρόσβασης σε ιδρυματικές δομές. Έγινε πιο δύσκολο για αυτές τις ιδέες το να φαίνονται σημαντικές. 

Και ένας άλλος λόγος ήταν πως όσο οι ζηλωτές της ισότητας αποκτούσαν την επιρροή τους, ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσουν όλες τις ιδρυματικές δομές του κράτους για να επαναδιαμορφώσουν το πως βλέπουμε τον κόσμο, πως μαθαίνουμε για τον κόσμο και ακόμα και πώς σκεφτόμαστε για τον κόσμο. 

Και επίσης αναδιαμόρφωσαν το σύστημα κοινωνικής καταξίωσης, έτσι ώστε οι ιδέες τους να ανυψώνονται και να ενθρονίζονται, κι εκείνες των αντιπάλων τους να περιφρονούνται και να διασύρονται. Έτσι ώστε οι δικοί τους να προωθούνται και να δοξάζονται, και οι αντίπαλοι τους να υποβιβάζονται και να εξοστρακίζονται ως εχθροί της πολιτισμένης κοινωνίας. Και μέσω του ελέγχου των ιδρυμάτων και του συστήματος κοινωνικής καταξίωσης, μπόρεσαν να κωδικοποιήσουν τις αξίες και τα ιδανικά τους. 

Οι αξίες και ιδέες τους έγιναν ένα σύστημα συμβόλων. Και επειδή τα σύμβολα έχουν συναισθηματική απήχηση, επειδή λειτουργούν στο προ-λογικό επίπεδο, στο συναισθηματικό και ενστικτώδες επίπεδο, οι αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς έγιναν κάτι που το άτομο ένιωθε, παρά κάτι που το άτομο σκεπτόταν. 

Αν ζητήσουμε σε κάποιον να μας εξηγήσει πώς οι άνθρωποι είναι ίσοι, κι αν είναι ικανός να το εξηγήσει, θα ακούσουμε τσιτάτα, διαδόσεις και κυκλικά επιχειρήματα, αλλά καμία πραγματική εξήγηση: “Είμαστε όλοι άνθρωποι. Το αίμα όλων είναι κόκκινο. Υπάρχει περισσότερη γενετική διαφοροποίηση ανάμεσα στα άτομα από ότι ανάμεσα στις φυλές”. 

Δεν είναι κάτι που ένα άτομο πράγματι σκέπτεται, ή κάνει οποιαδήποτε έρευνα επί αυτού, είναι κάτι που άκουσε, κάτι που νιώθει ότι είναι σωστό, ή θα έπρεπε να είναι σωστό, επειδή τον ικανοποιεί, γιατί είναι ικανοποιητικό να σε αποδέχεται η κοινωνία, και είναι ικανοποιητικό να σε βλέπουν ως καλό άνθρωπο. 

Κι όταν του λέμε ότι κάνει λάθος, ότι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, και διαμαρτύρεται, δεν είναι επειδή έκανε κάποια έρευνα - στην πραγματικότητα δεν θέλει να κοιτάξει την έρευνα – εκτός αν τον βολεύει. Είναι επειδή νιώθει πως είναι ηθικά λάθος, ή επειδή φοβάται την κοινωνική τιμωρία, αποδοκιμασία, ντροπή. 

Συνεπώς η Αριστερά έχει μυθοποιήσει τις αξίες της. Και μέσω αυτής της μυθοποίησης, η Αριστερά έκανε το σύστημα της απρόσβλητο στην λογική. Με το να το κάνουν αυτό, οι υπέρμαχοι της έγιναν οι κύριοι του σύμπαντος μας. Αυτοί έθεσαν τα όρια του, καθόρισαν τους νόμους του, έπλασαν την μορφή του και έφτιαξαν τις κοσμολογικές σταθερές του. 


Ο αγγελιοφόρος είναι το μήνυμα 
 Άρα, όσοι στο στρατόπεδο μας έχουν βασίσει την στρατηγική τους για την αλλαγή στο να εκπαιδεύσουν τους συμπολίτες μας, στο να τους παρουσιάζουν γεγονότα και επιχειρήματα, κατά το μεγαλύτερο μέρος απλώς επιβεβαιώνουν τις απόψεις των ανθρώπων που ήδη συμφωνούν με μας.

Όποτε υπήρξε προσηλυτισμός, ήταν πιθανότατα λόγω κάποιου εξωτερικού παράγοντα. Τα γεγονότα και τα επιχειρήματα δεν έρχονται στο άτομο. Το άτομο πάει στα γεγονότα και τα επιχειρήματα. 

Ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι σπάνια πείθονται από γεγονότα και επιχειρήματα. Μάλλον εντυπωσιάζονται από την πηγή τους. Με άλλα λόγια, το μήνυμα είναι ο πομπός του, και ο πομπός είναι το μήνυμα. 

Γι’ αυτό λέγεται πως σε μια κοινωνία η μάζα των ατόμων ακολουθεί οποιονδήποτε είναι στην εξουσία. Ακόμα και όταν οι εξουσιαστές είναι εχθρικοί. 

Καταπλήσσονται από τους αφέντες τους όχι επειδή είναι λογικοί, αλλά επειδή είναι δυνατοί και επιδέξιοι, επειδή ελέγχουν το σύμπαν τους, επειδή ελέγχουν την πρόσβαση στα κοινωνικά αξιώματα και τους πόρους, επειδή είναι επικίνδυνοι, ή διαφορετικά επειδή αντιπροσωπεύουν μια ιδέα που είναι ελκυστική, που με κάποιο τρόπο τους εμπνέει. 

Και δεν είναι πιθανό να εναντιωθούν στους αφέντες τους διότι κατά βάθος θέλουν να γίνουν σαν αυτούς, θέλουν να είναι ανάμεσα τους, θέλουν να έχουν ότι έχουν αυτοί, ή θέλουν να αποτελούν μέρος αυτής της ιδέας, θέλουν να είναι με τους νικητές. 

Η μοναδική στιγμή που αντιτίθενται στους αφέντες τους, ή απορρίπτουν την ιδέα, είναι όταν παύουν να είναι δεσποτικοί, όταν δεν τους περιβάλει πλέον ένας μύθος, όταν αρχίζουν να φαίνονται αδύναμοι και οικτροί και ανθρώπινοι, όταν φαίνονται αντικαταστάσιμοι – όταν προσφέρεται κάτι πιο ελκυστικό. 

Αλλά η ερώτηση παραμένει: Πως αυτό το εχθρικό κίνημα της προλεταριακής αντί-Παράδοσης κυριάρχησε στον πολιτισμό μας; 

Πώς αυτό το εχθρικό κίνημα απέκτησε οπαδούς εξ αρχής, όχι μόνο από την πλέμπα που είχε να κερδίσει τα περισσότερα από το μίσος της προς την αριστοκρατία, αλλά και ανάμεσα στους πιο ικανούς και ευφυείς, αυτούς που είχαν τα περισσότερα να χάσουν; 


Αγάπη για αφηρημένες αρχές 
Λέμε ότι η κοινωνία μας έχει κυριευθεί από οργανωμένες μειονότητες. Αλλά το γεγονός είναι αυτό: Οι ιδέες τους του ριζοσπαστικού εξισωτισμού, του μοντερνισμού, της προόδου, της παγκοσμιοποίησης, όσο διεστραμμένες και αν φαίνονται σε κάποιους από μας σήμερα, ταιριάζουν με τη Δυτική κουλτούρα. Η Δυτική κουλτούρα είναι ατομιστική, συνεπώς ο Δυτικός άνθρωπος δεν είναι ιδιαίτερα εθνοκεντρικός. Είναι λιγότερο φυλετικός από ότι άλλοι λαοί του κόσμου. 

Ομοίως, η Δυτική κουλτούρα είναι μοναδική για την ηθική καθολικότητα της, και ο Δυτικός άνθρωπος τείνει να γοητεύεται από αφηρημένες καθολικές αρχές – ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, δημοκρατία, κτλ. Η αγάπη για αφηρημένες αρχές συνδέεται με μια υψηλά ανεπτυγμένη αίσθηση ηθικής, που συνοδεύεται από ένα υψηλά ανεπτυγμένο σύμπλεγμα ενοχής. 

Όπως όλοι οι άνθρωποι, ο Δυτικός άνθρωπος έχει φυλετικά ένστικτα, αλλά τείνει να τα παραμερίζει για χάρη των αρχών, ή της ατομικής χρησιμότητας – όποια και αν είναι αυτή σε μια δεδομένη στιγμή. 

Για τον Δυτικό άνθρωπο ένα πολύ μεγαλύτερο επίπεδο υπαρξιακής απειλής απαιτείται για να αναδυθούν να φυλετικά ένστικτα. 

Οπότε αυτοί που αποκαλούμε Λευκούς εθνομαζοχιστές δεν βλέπουν τις πράξεις τους σαν να είναι ενάντια στα φυλετικά ή συλλογικά τους συμφέροντα, αλλά τις θεωρούν ηθικές και ανώτερες. 


Η λογική δεν παρακινεί 
Οι άνθρωποι, γενικά, δεν παρακινούνται από το λογικό συμφέρον τους. Οι άνθρωποι παρακινούνται από την ανάγκη να ανήκουν κάπου, και την ανάγκη για κοινωνική αναγνώριση και αυτοπεποίθηση. Θέλουμε να ταιριάζουμε σε μια κοινότητα με τα μέλη της οποίας ταυτιζόμαστε και οπού νιώθουμε καλά για τους εαυτούς μας. 

Επίσης παρακινούμαστε από εσωτερικές συναισθηματικές τάσεις. Και σε εμάς τους ανθρώπους επίσης αρέσει να ονειρευόμαστε και να φαντασιωνόμαστε, και παρακινούμαστε από τα ίδια μας τα όνειρα και τις φαντασίες. Αυτές μπορεί να παίρνουν την μορφή μιας θρησκείας, ή μυθολογίας, ή τέχνης, ή λογοτεχνίας, ή κοσμολογίας. Ονειρευόμαστε και φανταζόμαστε το πώς θα μπορούσε να είναι, ή πώς θα έπρεπε να είναι, πώς θα θέλαμε να είναι. Έτσι δίνουμε νόημα στις ζωές μας. Στη Δύση, αυτά τα όνειρα συχνά περιστρέφονται γύρω από αφηρημένες αρχές. 


Τα γεγονότα δεν πείθουν 
Την ίδια στιγμή υπάρχει υπερβολική πληροφόρηση. Πολλές πλευρές σε ένα ζήτημα, πολλές εκδοχές της ίδιας ιστορίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν τον χρόνο ή την ενέργεια για να το ψάξουν, να προσπαθήσουν να βρουν την αλήθεια, να διακρίνουν το γεγονός από την φαντασία, τη γνώση από την προπαγάνδα. 

Το αποτέλεσμα είναι πως οι περισσότεροι επιλέγουν τα δεδομένα που κολακεύουν την ματαιοφροσύνη τους, που τους κάνουν να αισθάνονται καλά για τους εαυτούς τους, που τους κάνουν να νιώθουν μέρος της επιλεγμένης τους κοινότητας. Και απορρίπτουν τα δεδομένα που φαίνονται άβολα ή ντροπιαστικά, ή που προέρχονται από μια πηγή με την οποία δεν μπορούν να ταυτιστούν προσωπικά. 

Άρα, αν πρόκειται να εμπλακούμε στο πιο δύσκολο εγχείρημα που μπορεί να επιχειρηθεί σε μια κοινωνία, που είναι ουσιαστικά να αλλάξουμε την κυρίαρχη ιδεολογία, να ανατρέψουμε την άρχουσα τάξη, πρέπει να αρχίσουμε αποδεχόμενοι τους συμπολίτες μας όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι. 

Σ' αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να αποδεχθούμε πως το άτομο δεν είναι γενικά ανοιχτό στην πειθώ. Οι περισσότεροι θέλουν να επιβεβαιώνονται στα πιστεύω τους. Δεν θέλουν να αναστατώνουμε τον κόσμο τους. Και δεν έχει νόημα να λέμε: “Πρέπει να ξυπνήσουν από τον λήθαργο”. Οι άνθρωποι μάλλον θα συνεχίσουν να ονειρεύονται παρά θα ξυπνήσουν – στην τελική τα όνειρα τους είναι ωραία και ευχάριστα, ενώ η πραγματικότητα είναι άσχημη και δυσάρεστη. 

Αν πρόκειται να προκαλέσουμε μια αλλαγή αφοσίωσης, από ένα πρότυπο σε άλλο, πρέπει να σκεφτούμε σε όρους έλκυσης και έμπνευσης. 

Όπως είπα πριν, οι άνθρωποι είναι πολύ περισσότερο ανοιχτοί στο να εμπνευστούν και να προσελκυστούν, παρά να πεισθούν μέσω γεγονότων και λογικής. 

Αυτός είναι ο λόγος που όταν μια εταιρία σου προσπαθεί να σου πουλήσει σοκολάτα, δεν σου λέει πως θα ικανοποιήσει τις ημερήσιες θρεπτικές σου ανάγκες, σου λέει πως θα σε κάνει να νιώθεις ωραία. Χωρίς το πώς και το γιατί. Λίγοι ενδιαφέρονται για την χημεία. Λίγοι θέλουν η εμπειρία να απομυθοποιηθεί με επιστημονικά δεδομένα. 

Αυτό δεν σημαίνει πως η λογική, η πραγματικότητα, ή τα γεγονότα δεν είναι σημαντικά, γιατί είναι. Αλλά δεν είναι μέθοδος για να αλλάξεις τα μυαλά κάποιου. Είναι μέθοδος για να επιβεβαιώσεις κάποιον που το μυαλό του είναι ήδη κατασταλαγμένο, και πιθανώς κατασταλαγμένο προτού καν γεννηθεί. 

Μετάφραση για το Ιδεάπολις Α.Γ.

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -