Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013



Προφήτες της Αποκάλυψης 
Έχω γράψει για αυτό το θέμα προηγουμένως: Αντί να επιδιώξουν να εμπνεύσουν με τα οράματα μιας θετικής εναλλακτικής λύσης στην παρούσα κατάσταση, οι Λευκοί εθνικιστές επιδιώκουν να τρομοκρατήσουν με τα οράματα για μια επικείμενη αποκάλυψη. Αν δεν μας ακούσεις, επιχειρηματολογούν, όλα θα τελειώσουν με οικονομική κατάρρευση, φυλετικούς πολέμους και εξαφάνιση. Ο πλανήτης θα καταλήξει μια “καμένη θράκα έξω στην απεραντοσύνη του διαστήματος”. 

Αυτό μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί αληθινό, αλλά μια στρατηγική “μόνο μαστίγιο και όχι καρότο” είναι μια αναποτελεσματική μέθοδος για την επίτευξη ριζικών αλλαγών στο σύστημα. Βεβαίως, είναι ευκολότερο να διαμαρτύρεσαι παρά να σκέφτεσαι λύσεις. Αλλά με τη διαμαρτυρία δεν στοχεύεις σε υψηλά επίπεδα. Στοχεύεις υψηλά όταν γίνεσαι φιλόδοξος, συλλαμβάνεις μια ριζική λύση, αναπτύσσεις και επιδιώκεις ένα παγκόσμιο σχέδιο δράσης. 

Οι Κομμουνιστές, και η Αριστερά γενικά, τα έκαναν όλα αυτά. Όπως τόνισε ο Τζόνσον, μπορεί να έχουν σπείρει το θάνατο στον πλανήτη, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι απέδειξαν πως οι ριζικές αλλαγές είναι δυνατές στο σύγχρονο κόσμο, ακόμα και ενάντια σε μια φαινομενικά αμετακίνητη άρχουσα τάξη. Η πρόταση για μια ριζική λύση και η δραστήρια και οργανωμένη επιδίωξη της αλλαγής υποδηλώνουν ένα σθεναρό κίνημα που ενδέχεται τελικά να επιτύχει στους στόχους του, που εμπνέει αισιοδοξία και κινητοποιεί τον ιδεαλισμό. Αντιθέτως, η πρόταση όλων των προφητών της αποκάλυψης, για την απολίτικη μάζα, είναι εξάντληση, κυνισμός, γήρας και πνευματική πτώχευση. Η ανταπόκριση της μάζας είναι, κατά συνέπεια, να φορέσει παρωπίδες, να συσσωρεύσει τροφοεφόδια και να κρυφτεί. Όσο οι ακτιβιστές της ριζοσπαστικής δεξιάς δίνουν στον εαυτό τους τον ρόλο των προφητών της αποκάλυψης, συνεχίζουν να κρατούν τον ρόλο των ηττημένων.  

Φωνή της Λογικής 
Για τους περισσότερους απλούς ανθρώπους, ο Δεξιός, και ειδικότερα ο Λευκός εθνικιστής, είναι κάποιος που θα σου χαλάσει τη διάθεση. Είναι αυτός που φτάνοντας σε ένα πάρτι θα θέλει να ανάψει τα φώτα και να κλείσει τη μουσική, να πει σε όλους να ξεμεθύσουν και να σβήσουν τα τσιγάρα τους, να τους επιπλήξει για την σπατάλη των τροφίμων και του ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς και να τους ενημερώσει ότι το γκαζόν χρειάζεται κούρεμα, τα πατώματα χρειάζονται τρίψιμο, η αποχέτευση χρειάζεται καθάρισμα, η υπερανάληψη χρειάζεται να καλυφθεί και τα σκουπίδια πρέπει να βγουν έξω. Και όταν ένας ασθενής πεθαίνει από καρκίνο στον πνεύμονα, ο Δεξιός θα του πει: “Βλέπεις; Σου έλεγα ότι το κάπνισμα είναι κακό αλλά δεν με άκουγες! Τώρα έχεις πάθει αυτό που σου αξίζει! Κι αν νομίζεις ότι έχεις πάθει κακό τώρα, η κατάστασή σου θα γίνει χειρότερα”. 

Μπορεί να έχει δίκιο, αλλά αυτή η συμπεριφορά δεν βοηθά στη δημοτικότητα. Κανείς δεν θέλει να ακούει τη φωνή της λογικής. Σε περιόδους κρίσης, όταν η άρνηση δεν είναι πλέον δυνατή και η κατάσταση έχει χτυπήσει πάτο, ίσως ναι, αλλά σε περιόδους πραγματικής ή φαινομενικής ευμάρειας, στην απουσία άμεσου και προφανούς κινδύνου, κανείς δεν έχει χρόνο για τους βαρετούς ρεαλιστές. 

Οι άνθρωποι είναι σε μεγάλο βαθμό παράλογοι, μισούν τα δυσάρεστα και θα ονειρεύονται και θα υποκρίνονται για όσο χρονικό διάστημα μπορούν μέχρι να αντιμετωπίσουν την ωμή αλήθεια. Χρειάζεται μόνο να δούμε τι συνέβη στην αμερικάνικη οικονομία κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών ετών για να συνειδητοποιήσουμε κατά πόσο αυτό είναι αλήθεια. Υπήρχαν εκείνοι που κατέκριναν την πιστωτική φούσκα και προφήτευαν την κατάρρευση από την αρχή. Όταν ο Πίτερ Σιφ προφήτευε την κατάρρευση των νοικοκυριών το 2006, όλοι τον κορόιδευαν στην κρατική τηλεόραση. Αλλά όταν ξεκίνησε η πιστωτική κρίση και η ύφεση, τουλάχιστον τότε μερικοί από αυτούς άρχισαν να ακούν. 

Και αργότερα ακόμα, όταν η Ουάσιγκτον και η Ομοσπονδιακή Τράπεζα δημιούργησαν την προσωρινή ψευδαίσθηση της ανάκαμψης, άνθρωποι σαν τον Σιφ βγήκαν από την επικαιρότητα με έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Δεν πειράζει αν η ωρολογιακή βόμβα της πίστωσης όχι μόνο δεν απενεργοποιήθηκε αλλά, με την κακοσχεδιασμένη πολιτική, μετατράπηκε σε μια θερμοπυρηνική κεφαλή. Είναι ευκολότερο να αγνοήσεις το πρόβλημα, ισχυριζόμενος ότι οι πολιτικοί είναι σοφοί και ελπίζοντας ότι η οικονομία θα ανακάμψει σύντομα, από το να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να καταπιείς το πικρό φάρμακο. 

Πέρα από τη γενική έλλειψη ελκυστικότητας της λογικής, υπάρχει ένα πιο βασικό πρόβλημα: Οι περισσότεροι από τους πολίτες είναι απολίτικοι. Οι περισσότεροι δεν διαθέτουν την παιδεία, το χρόνο και την ενέργεια για να καταλήξουν σε μια στοχαστική κοσμοθεωρία ή πολιτική πεποίθηση με βάση την πρωτότυπη έρευνα και την προσωπική σκέψη. Κατά συνέπεια, αποφασίζουν σχετικά με τις πολιτικές και ιδεολογικές τους πεποιθήσεις περισσότερο ενστικτωδώς, στηριζόμενοι σε συναισθηματικούς παράγοντες, που συνδέονται με την ανάγκη τους για κοινωνική θέση, ιδιοκτησία, και αυτοεκτίμηση, μερικά από τα κύρια και οικουμενικά ανθρώπινα κίνητρα. Ο εθνικός ακτιβιστής της Δεξιάς, που υπερηφανεύεται ότι είναι η φωνή της λογικής, περιφρονώντας την συμπεριφορά προβάτου και παπαγάλου των συμπολιτών του, έχει αποτύχει να καταλάβει τα βασικά της ανθρώπινης ψυχολογίας. Αυτό είναι εκπληκτικό όταν κάποιος αναλογιστεί πόση έμφαση δίνει η Δεξιά στους χαζούς, βιολογικούς οδηγούς της συμπεριφοράς. Ωστόσο, είναι αλήθεια. Εφ 'όσον επικεντρώνεται στο μετωπιαίο λοβό, σε εκείνο το μικρό και σχετικά πρόσφατο μέρος του εγκεφάλου, ενώ αγνοεί το υπόλοιπο, το μήνυμά του θα πέσει στο κενό.  

Αποτυχημένες στρατηγικές: Αόριστοι οργανισμοί εθνικών συμφερόντων 
Σε ένα προηγούμενο άρθρο ανέφερα ότι η εποχή της αόριστης (σημ. μτφρ. generic στο πρωτότυπο) οργάνωσης των Λευκών εθνικιστών τελείωσε. Ο λόγος είναι ότι τέτοιες οργανώσεις έχουν αποδειχθεί όχι μόνο άχρηστες, αλλά, μερικές φορές, δόλιες, καθοδηγούμενες από φυρερίσκους και στελεχωμένες από ανατριχιαστικές συμμορίες ανεπιθύμητων. Είναι ανοιχτές σε οποιονδήποτε, ασχέτως με το τι πιστεύει και συχνά διατηρούν ιστοσελίδες με βαρύγδουπες δηλώσεις. Επίσης, ζητούν συνεχώς δωρεές, υποστηρίζοντας ότι το μέλλον της Λευκής φυλής εξαρτάται από αυτές, και ότι η επανάσταση πράγματι έρχεται, ίσως όχι τώρα, αλλά σύντομα. 

Κανείς όμως δεν ξέρει τί ακριβώς είναι αυτό που κάνουν, ή πώς σκοπεύουν να επιτύχουν τους στόχους τους, ή ακόμα ποιοί στόχοι είναι αυτοί, εκτός από το να γυρίσουν το χρόνο πίσω στο 1933 ή στο 1776. Τί είναι; Πολιτικά κόμματα; Λομπίστες; Λέσχες όπλων; Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μέσα από το ιδιόμορφο μείγμα της άγνοιάς τους, της ανικανότητας και της εγκληματικότητας αποτελούν ευλογία για τους εχθρούς τους και κατάρα για τα συμφέροντα που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Σχεδόν πάντα, οι χορηγοί τους καταλήγουν να υποστηρίζουν άνεργους, κατώτερους των προσδοκιών και εντελώς απίθανους διαχειριστές ιστοσελίδων, που επιβιώνουν επειδή εκείνοι που τους στηρίζουν δεν ξέρουν τι άλλο μπορούν να κάνουν. 

Οι επιχειρησιακές πρακτικές αυτών των αόριστων οργανώσεων διαφέρουν με εκείνες των γνήσιων οργανώσεων ακτιβισμού. Γνήσια πολιτικά κόμματα, φιλανθρωπικές οργανώσεις, ομάδες πίεσης που ζητούν δωρεές έχουν συγκεκριμένη αποστολή, να επικεντρωθούν σε λύσεις, να ορίσουν επιτεύξιμους στόχους, να έχουν συγκεκριμένο σχέδιο δράσης, να είναι συνεχώς ενεργοί, και συχνά οι ίδιοι υπόκεινται σε δημοσιονομικό έλεγχο, με τη δημοσίευση ελεγμένων λογαριασμών σε ετήσια βάση, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την καλή θέληση των χορηγών τους. Κατά συνέπεια, λαμβάνουν περισσότερες χορηγίες. 

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι, όταν το σύστημα ποινικοποιεί μια ιδέα, δεν είναι ρεαλιστικό να μην περιμένουμε τους πιστούς της να υιοθετήσουν υπόγειες μεθόδους. Θα μπορούσε να προστεθεί ότι οι κομμουνιστές παλαιότερα χρησιμοποιούσαν τέτοιες μεθόδους με επιτυχία. 

Το πρόβλημα με αυτό το επιχείρημα είναι ότι μια εκστρατεία για τα εθνικά συμφέροντα είναι, από τη φύση της, σε αντίθεση με τον Κομμουνισμό, υπέρ της ανισότητας. Ένα από τα χαρακτηριστικά του Κομμουνισμού είναι ότι ανακουφίζει τη μεγάλη μάζα των μετρίων ατόμων από την ευθύνη, λέγοντάς τους ότι ο λόγος που δεν τα πάνε καλά στη ζωή δεν είναι ότι είναι λιγότερο έξυπνοι, λιγότερο εργατικοί, λιγότερο ικανοί, αλλά ότι τους κρατάει κάτω μια συνωμοσία πλούσιων καπιταλιστών. Αυτό επιτρέπει στους κομμουνιστές να στρατολογήσουν από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, τα οποία αποτελούν την πολυπληθέστερη ομάδα παγκοσμίως, ορδές ατόμων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν και πολλά να κερδίσουν. Οι υπόγειες μέθοδοι εξαρτώνται και από το ποιος τις χρησιμοποιεί. Ο αγώνας για τα Λευκά εθνικά συμφέροντα, από την άλλη μεριά, είναι ελιτίστικος και χάνει τη νομιμοποίηση όταν υιοθετεί τις μεθόδους του λούμπεν προλεταριάτου και των κοινών εγκληματιών.  

Μερικές επιτυχημένες στρατηγικές 

Τόσα πολλά μαθαίνουμε από τη Δεξιά. Τελικά, είναι όλα τόσο απελπιστικά; Μήπως θα έπρεπε να ζαρώσουμε και να πεθάνουμε; Θα έπρεπε να συσσωρεύσουμε τα αποθέματα και να περιμένουμε μέχρι που οι κανίβαλοι απ’ έξω να τελειώσουν να τρώγονται μεταξύ τους; Όχι! Χρησιμοποιούμε ό,τι έχουμε μάθει για να αναπτύξουμε επιτυχημένες στρατηγικές. Μερικά από αυτά που ακολουθούν είτε έχουν αναφερθεί είτε έχουν δοθεί με πιο εκτεταμένη επεξεργασία σε προηγούμενα άρθρα. Ο στόχος μου εδώ είναι να τα αποστάξω σε εύπεπτα κομμάτια πληροφοριών.  

Ο αγγελιοφόρος είναι το μήνυμα 
Οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους και είναι ο αγγελιοφόρος που πουλάει το μήνυμα και όχι το ίδιο το μήνυμα τον εαυτό του. Αν ο μέσος άνθρωπος στο δρόμο νιώθει άνετα με τον αγγελιοφόρο θα είναι δεκτικός στο μήνυμα. Αν νιώθει δυσάρεστα θα αποφύγει και τους δύο. Ως εκ τούτου, η προώθηση ενός μηνύματος είναι θέμα αισθητικής περισσότερο από ουσίας. Η ουσία είναι σημαντική, φυσικά, αλλά, πολιτικά, δεν είναι τίποτα χωρίς αισθητική, δεν είναι τίποτα χωρίς προσωπικό ύφος, δεν είναι τίποτα χωρίς προσωπικότητα και αισθητική. Το να κάνεις ένα μήνυμα ελκυστικό αρχίζει με το να κάνεις τον αγγελιοφόρο ελκυστικό. Ένας ελκυστικός αγγελιοφόρος είναι αυτός που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους και με το να βρίσκονται μαζί του. Αν ο αγγελιοφόρος μοιάζει σα χαμένος, τότε το μήνυμά του είναι για τους ηττημένους. Το μήνυμα για τους νικητές παραδίδεται από νικητές.  

Να είσαι θετικός σε όλες τις περιπτώσεις 
Κανείς δεν θέλει να βρίσκεται μέσα στη μιζέρια. Αν η Αριστερά βγαίνει νικήτρια οφείλεται εν μέρει επειδή οι αριστεροί είναι αθεράπευτα αισιόδοξοι. Η αισιοδοξία κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά. Αυτό δείχνει αυτοπεποίθηση και εμπνέεται στους άλλους. Σε έναν κόσμο που πάει στραβά, το να είσαι θετικός σημαίνει ότι επικεντρώνεσαι σε λύσεις και το να επικεντρώνεσαι σε λύσεις απαιτεί αισιοδοξία. (Αλλιώς γιατί ασχολείσαι); 

Μόνο οι αισιόδοξοι μπορούν να κινητοποιήσουν τον ιδεαλισμό, την αφοσίωση και την αυτοθυσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε. Πρέπει να διαμαρτυρόμαστε έντονα, θορυβωδώς, συστηματικά και αδυσώπητα. Αλλά δεν πρέπει ποτέ απλά να σταματάμε εκεί: Οι καταγγελίες πρέπει να ακολουθούνται από λύσεις. Οι καταγγελίες είναι συνώνυμες με την στάση, οι λύσεις με την κίνηση προς τα εμπρός. Ο καταγγελτικός λόγος που ακολουθείται από λύσεις σημαίνει αλλαγή κατεύθυνσης, η οποία σημαίνει προορισμό, ο οποίος συνεπάγεται σαφήνεια, φιλοδοξία και σθένος, όλα θετικά χαρακτηριστικά με τα οποία οι άνθρωποι θέλουν να συνδεθούν.  

Γέλιο 
Ο στερεότυπος Λευκός Δεξιός είναι σοβαρός και θυμωμένος τις περισσότερες φορές. Ποτέ δεν γελά. Είναι απαισιόδοξος, κυνικός, μελαγχολικός, φοβισμένος, παγερός, παραπονούμενος, νοσταλγικός τύπος. Η Αριστερά το αγαπά αυτό, γιατί αυτά είναι χαρακτηριστικά που συνδέονται με το γήρας, το γήρας και το θάνατο. Αποδεικνύουν ότι το μέλλον ανήκει στην Αριστερά. Το γέλιο, αντίθετα, συνδέεται με τη νεολαία, την εμπιστοσύνη, τη ζωτικότητα και τη χαλάρωση. Είναι μεταδοτικό και αμέσως δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ευημερίας και καλής θέλησης. 

Οι Αριστεροί το καταλαβαίνουν αυτό και έτσι συχνά επιλέγουν απλώς να κοροϊδεύουν τους αντιπάλους τους παρά να συζητούν μαζί τους. Ως αποτέλεσμα, φαίνεται να έχουν τον έλεγχο. Στην πραγματικότητα, όμως, οι Αριστεροί είναι βλοσυροί και δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν όταν γίνονται οι ίδιοι αντικείμενο χλευασμού. Το γέλιο και γενικότερα το χιούμορ, είναι ισχυρά όπλα. Να σατιρίζεις, να δημιουργείς στερεότυπα, να κοροϊδεύεις, να περιγελάς, να γελοιογραφείς, να χλευάζεις και να κάνεις καρτούν για την Αριστερά χωρίς έλεος, σε άρθρα, σε μυθιστορήματα, σε εικόνες, σε κόμικς, στη μουσική, στα βίντεο και στα παιχνίδια υπολογιστών. Το δημόσιο γέλιο θα διαβρώσει σταδιακά το κύρος της Αριστεράς.  

Πράξε αναλόγως 
Η αρνητικότητα, η απαισιοδοξία, η παράνοια και ο συναισθηματικός μαζοχισμός της Δεξιάς δίνουν το μήνυμα στους απολίτικους παρατηρητές ότι η Δεξιά αντιπροσωπεύει το κίνημα της υποχώρησης, των ηττημένων και της μηδενικής δύναμης. Οι απολίτικοι παρατηρητές δεν χρειάζονται την Αριστερά για να τους το πει: Οι Δεξιοί κάνουν εξαιρετική δουλειά δείχνοντάς το με την συμπεριφορά τους. Ως εκ τούτου, οι απολιτικοί παρατηρητές μεταχειρίζονται τη Δεξιά αναλόγως και στρέφονται προς την Αριστερά. Εάν η Δεξιά θέλει να εμπνέει εμπιστοσύνη θα πρέπει να πράξει αναλόγως. Να πράξει σα να είναι νικητής, να πράξει σα να έχει εκατομμύρια στην τράπεζα, να πράξει σα να έχει πετύχει, να πράξει σα να έχει το κλειδί για το μέλλον. Οι άνθρωποι έλκονται από την επιτυχία, κλίνουν προς τους νικητές. Τίποτα δεν πετυχαίνει όπως η επιτυχία. Οι πετυχημένοι πωλητές πράττουν αναλόγως. Πράξε αναλόγως.  

Μη πολιτικές οργανώσεις 
Αντί να υπάρχει μια μονολιθική οργάνωση προώθησης των Λευκών εθνικών συμφερόντων πρέπει να υπάρχει ένα πλήθος μικρότερων οργανώσεων, επικεντρωμένων σε συγκεκριμένες αποστολές: Επιχειρήσεις, σύλλογοι, φιλανθρωπικές οργανώσεις, ομάδες πίεσης, πολιτικά κόμματα και μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η δράση τους δεν χρειάζεται να είναι απροκάλυπτα πολιτική: Θα μπορούσε να λάβει τη μορφή μιας δισκογραφικής εταιρείας, μιας εκδοτικής εταιρείας, μιας λέσχης πολεμικών αναπαραστάσεων, μιας λέσχης πεζοπόρων, ή ενός οργανισμού προστασίας περιβάλλοντος. Τα ενδιαφέροντα των Λευκών περιλαμβάνουν όλους τους τομείς της ζωής. Πρέπει να διατηρήσουμε την ποιότητα της υπαίθρου μας, την ποιότητα των πόλεων μας, την ποιότητα της διατροφής μας, την ποιότητα της ψυχαγωγίας μας, την ποιότητα των καταναλωτικών αγαθών μας, όσο χρειάζεται να προστατέψουμε τον πολιτισμό μας, τον πλούτο μας και την πολιτική δύναμη. Από οργανωτική άποψη, είναι προτιμότερο να είσαι ο καλύτερος σε ένα τομέα παρά μέτριος σε όλους τους τομείς. Με το να οραματιστούμε τον αγώνα από την οπτική γωνία της οικονομικής και πολιτισμικής μάχης, με το να καταβάλλουμε προσπάθεια να κερδηθεί μία εφικτή μάχη τη φορά και με το να εργαζόμαστε σκληρότερα και εξυπνότερα από τους ανταγωνιστές μας, τα αποτελέσματα θα φανούν σύντομα.  

Παράλληλο σύστημα 
Σε έχουν αποκλείσει, αφήσει έξω, αψηφήσει σωματεία, εταιρείες και φορείς λόγω ριζοσπαστικών πεποιθήσεων; Ξεκίνα ένα αντίπαλο σώμα, οικοδόμησε ένα παράλληλο σύστημα. Οι παραδοσιακοί φορείς και οργανισμοί στη Δύση κυριαρχούνται από την Αριστερά και υπάρχει μια συστηματική, δομική διαδικασία κατά την οποία προσέχουν, ανταμείβουν και προωθούν τους ιδεολογικά συγγενείς, ενώ τους ιδεολογικούς αντιπάλους τούς αγνοούν, τους αποκλείουν, τους τιμωρούν και τους καταστέλλουν. (Για την Αριστερά, η εργασία που δεν αποδίδει φόρο τιμής στην ισότητα, η εργασία που δεν είναι πολιτικά ορθή, είναι εργασία χωρίς αξία). 

Υπάρχει ήδη ένα βραβείο για εκείνους που δεν θα ληφθούν υπόψη για βραβείο Πούλιτζερ: Το 2004, ο Κέβιν Μακντόναλντ έλαβε το βραβείο Τζακ Λόντον των 10.000 δολαρίων. Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Διότι μια ιδέα λαμβάνεται περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά ανάλογα με το στάτους εκείνων που συνδέονται με αυτή. Ο λόγος που ο Κέβιν Μακντονάλντ είναι ιδιαίτερα ενοχλητικός για την Αριστερά είναι ότι είναι μόνιμος πανεπιστημιακός καθηγητής. Η επαγγελματική του ιδιότητα συμβάλλει στο ακαδημαϊκό του στάτους. Το ακαδημαϊκό του στάτους προσδίδει αξιοπιστία στην έρευνά του. Γι' αυτό και η Αριστερά προσπαθεί να ανακληθεί η ιδιότητά του ως μόνιμου πανεπιστημιακού καθηγητή. 

Τα παραπάνω δεν αποτελούν καθόλου μια ολοκληρωμένη λίστα. Αποτελούν μόνο μια πρόταση. Κάποιοι μπορούν να συνεισφέρουν με τις δικές τους ιδέες, ή να βελτιώσουν τη δική μου. Το θέμα είναι ότι η παρούσα κατάσταση είναι τόσο κακή όσο την κάνουμε. Η Αριστερά θα ήθελε όλοι να πιστεύουν ότι οι διαδικασίες που έχει θέσει σε κίνηση είναι ασταμάτητες, αναπόφευκτες και μη αναστρέψιμες. Ότι αντιπροσωπεύουν την αδυσώπητη πορεία της προόδου. Η στάση της είναι ότι όσοι δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να ενταχθούν σε αυτή την πορεία θα πρέπει να καταβαραθρωθούν. Ό,τι περιμένει κανείς δηλαδή από μία φατρία με γραμμική αντίληψη της ιστορίας. Για εμάς, όμως, η ιστορία είναι κυκλική. Οι παλιοί αφέντες θα πέσουν στην άνοδο των νέων. 

Του Alex Kurtagic
μετάφραση για το Ιδεάπολις του Νίκου Καρατουλιώτη

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -