Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Το αιφνίδιο, έτσι όπως πραγματοποιήθηκε, κλείσιμο της ΕΡΤ αποτελεί αναμφισβήτητα το μεγάλο θέμα της επικαιρότητας τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Ένα θέμα που, λόγω της φύσης της επιχείρησης ως ΜΜΕ, μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κόσμου, παρά το ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις αναλόγου μεγέθους άλλων επιχειρήσεων του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, δεν υπήρξε η ανάλογη προβολή με ευθύνη και της ίδιας της ΕΡΤ. Αυτό το κείμενο δεν γράφεται για να προστεθεί στα τόσα που έχουν γραφτεί για το ζήτημα του (προσωρινού;) κλεισίματος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, είτε υπέρ, είτε κατά

Έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι ήδη έχουν διαμορφώσει γνώμη και υπάρχουν δύο παράμετροι τις οποίες ελάχιστοι αμφισβητούν: Η πρώτη παράμετρος είναι πως στην ήδη καταπονημένη ελληνική κοινωνία έρχονται να προστεθούν ακόμη 2.500 οικογένειες ανέργων, έστω κι αν το ποσοστό των χαραμοφάηδων και των golden boys and girls μεταξύ αυτών είναι πολύ συζητήσιμο. Η δεύτερη παράμετρος είναι πως η ΕΡΤ, ως δημόσια ραδιοτηλεόραση, κρίνεται, ακόμα και από τους υπερασπιστές της, πλήρως αποτυχημένη ως προς τον ρόλο που θα έπρεπε να διαδραματίζει σε επίπεδο παροχής ανεξάρτητης ενημέρωσης και μετάδοσης πολιτισμού. Από εκεί και πέρα, το ζήτημα είναι ανοιχτό σε συζήτηση. 

Αυτό, όμως, που πρόκειται να εξετάσουμε αφορά κυρίως στους λόγους της λήψης αυτής της συγκεκριμένης απόφασης από την κυβέρνηση και στις εξελίξεις που μπορεί να πυροδοτήσει. Καταρχήν, πρέπει να αναφέρουμε ότι το ενδεχόμενο κλεισίματος της ΕΡΤ είχε ανακοινωθεί από τον Ιούλιο του 2011, στην έκθεση του ΔΝΤ στο πλαίσιο της τέταρτης αναθεώρησης του μνημονίου. Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι, τουλάχιστο τα τελευταία χρόνια, η ΕΡΤ χρηματοδοτείται αποκλειστικά από τον έμμεσο φόρο που πληρώνουμε μέσω της ΔΕΗ και δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Άρα λοιπόν, πρόκειται για μια προειλημμένη απόφαση, η οποία σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσε προτεραιότητα της τρόικα, ούτε εξυπηρετούσε κάποια επείγουσα λογιστική ανάγκη. 



Εάν παρατηρήσουμε το συγχρονισμό της νομοθετικής απόφασης, θα δούμε ότι έρχεται λίγες μόλις ημέρες μετά την αποτυχία στο θέμα της πώλησης ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ και γενικότερα σε μία περίοδο που η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξεφορτωθεί ό,τι απέμεινε στο δημόσιο, μέχρι και την Ε.Α.Σ., καθώς και να κλείσει άλλα ανοιχτά ζητήματα, που σκόνταψαν απέναντι στη λαϊκή αντίσταση, όπως το θέμα των μεταλλείων χρυσού στην Χαλκιδική και του ΧΥΤΑ στην Κερατέα. Επικοινωνιακά, λοιπόν, το κλείσιμο της ΕΡΤ εξυπηρετεί μία τακτική “σοκ και δέους” απέναντι στην κοινωνία, καθώς, αν περάσει, δίνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η κυβέρνηση δεν ορρωδεί προ ουδενός και δεν λογαριάζει κανένα επικοινωνιακό ή ψηφοθηρικό κόστος. 

Επιπροσθέτως, η ΕΡΤ, από τη δεκαετία του '80, είναι παραδοσιακά ελεγχόμενη από το ΠΑΣΟΚ, ενώ το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων, η ΕΣΗΕΑ, διοικείται τα τελευταία χρόνια από την ακροαριστερά. Ως εκ τούτου, αποτελούν πολιτικούς αντιπάλους για τους συντηρητικούς νεοφιλελεύθερους της Ν.Δ., και κατηγορούνται από την κυβέρνηση ότι υπονομεύουν, με τις συνεχείς απεργιακές κινητοποιήσεις, το “αναπτυξιακό προφίλ” που υποτίθεται ότι χτίζει τελευταία. Κλείνοντας λοιπόν, την “ιερή αγελάδα” της αριστεράς, η Ν.Δ μπλοφάρει, γνωρίζοντας ότι ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ βρίσκονται σε πτώση και δεν έχουν την απαραίτητη δυναμική για να αντιδράσουν σε μία απόφαση που πλήττει επί της ουσίας την εκλογική τους βάση. Το αν θα βγει αυτή η μπλόφα, θα φανεί στο άμεσο μέλλον. 

Επί της ουσίας, όμως, αυτό που παρακολουθούμε είναι η πιστή εφαρμογή του Θατσερισμού στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή, μία άκρατη νεοφιλελεύθερη πολιτική της αγοράς, όπου όλα ξεπουλιούνται, με μηδενική ανοχή απέναντι στις λαϊκές διεκδικήσεις και στα εργασιακά κεκτημένα. Επειδή, βέβαια, η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία, καλό θα είναι να θυμηθούμε ότι τη Θάτσερ τη μίσησε ένα μεγάλο μέρος της αγγλικής κοινωνίας, αλλά αυτή έμεινε πρωθυπουργός για έντεκα ολόκληρα χρόνια. Τα συνδικάτα, όπως των ανθρακωρύχων, έκαναν αιματηρές απεργίες διαρκείας, αλλά στο τέλος απέτυχαν και διαλύθηκαν. Οι αριστεροί και οι σοσιαλδημοκράτες κατήγγειλαν συνεχώς, αλλά δεν έπεισαν ότι είχαν τη λύση. Οι εθνικιστές αναλώνονταν στο να παίζουν ξύλο στους δρόμους με τους Αφρικανούς και τους Ασιάτες, αλλά στο τέλος εγκλωβίστηκαν στις πρακτικές τους και πέρασαν στο περιθώριο, ενώ ο πολυπολιτισμός επικράτησε. 

Μερικούς μήνες μετά τον βιολογικό θάνατο της Θάτσερ και περισσότερο από δύο δεκαετίες μετά από την πολιτική της αποχώρηση, η πολιτική της κληρονομιά είναι ζωντανή και αντιμέτωπη με την ελληνική κοινωνία. Μία ελληνική κοινωνία που εμφανίζεται περισσότερο διχασμένη και πολωμένη από ποτέ, δέσμια της ανεξέλεγκτης πορείας της προς την καταστροφή για πολλά χρόνια και χωρίς καμία απολύτως πυξίδα, ούτε αίσθηση κατεύθυνσης. Το ερώτημα που τίθεται είναι ξεκάθαρο: Απέναντι στο νεοθατσερισμό τί έχουμε να προτείνουμε; Αυτό και πολλά ακόμα ερωτήματα καλούμαστε να απαντήσουμε και μάλιστα γρήγορα, έχοντας βρεθεί ήδη προ τετελεσμένων γεγονότων. Αν αργήσαμε μερικές δεκαετίες να κατανοήσουμε το τι μας επιφυλάσσουν, τώρα οφείλουμε όχι μόνο να κατανοήσουμε τι γίνεται, αλλά και να πράξουμε όπως πρέπει. 

του Χρήστου Καρανικόπουλου

Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -