Παιχνίδια της Αφρικής

Ένιωθα καλά ότι αυτό που εμπόδιζε τις προσπάθειές μου να ριχτώ στον κόσμο της περιπέτειας δεν ήταν τίποτε άλλο απ’ τον ίδιο μου τον φόβο. Ο ισχυρότερος αντίπαλός μου σ’ αυτή την περίπτωση ήμουν εγώ ο ίδιος, δηλαδή ένας καλοπερασάκιας που προτιμούσε να ονειρεύεται μέσα στα βιβλία του και να βλέπει τους ήρωές του σε επικίνδυνα μέρη, παρά να βγει μέσα στη νύχτα και στο αγιάζι και να τους μιμηθεί. 

Όμως μια άλλη, πιο άγρια φωνή μέσα μου, μου ψιθύριζε ότι ο κίνδυνος δεν θέαμα που απολαμβάνεις καθισμένος σε μια άνετη πολυθρόνα, κι ότι πρέπει να υπάρχει μια εντελώς διαφορετική εκπλήρωση στο θάρρος να προσχωρήσεις μέσα στον πραγματικό κίνδυνο, κι αυτή η άλλη φωνή προσπαθούσε να με ωθήσει στην πραγματοποίηση. 

Έρνστ Γιούνγκερ, Παιχνίδια της Αφρικής, Εκδόσεις Νεφέλη, 1987, σελ. 11
Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Στα στενά μονοπάτια του φεγγαριού, με τον Κωνσταντίνο Στυλιανού

Κωνσταντίνος Στυλιανού, Μικρές του Πανός ιστορίες, Λεμεσός 2009 

Κωνσταντίνος Στυλιανού, Η παραμυθία του Πανός, Λεμεσός 2014 

Στο πεζολογικό ύφος των ποιημάτων του Κωνσταντίνου Στυλιανού, μέσα από τον υπαινικτικό του τρόπο - με ψήγματα λυρισμού - παρακολουθούμε μια παλιννόστηση. Την παλιννόστηση του “Πάνα”. Και η αφήγηση δομείται γύρω από αυτό. 

Η ποίηση του Στυλιανού αρθρώνεται με αρχετυπικά σημαίνοντα. Από τον τίτλο κιόλας δίνεται το σφιχτό κράτημα από αρχέγονες υποδηλώσεις. Τέτοιο είναι το σύμβολο του “Πάνα”. Ένα σύμβολο που μπορούμε να πούμε ότι είναι παρακινδυνευμένη η χρήση του, καθότι είναι και πολυχρησιμοποιημένο. Στα βιβλία, όμως, του Στυλιανού παρουσιάζεται ως μια καινούρια “σήμανση”, τίθεται μια “άλλη” οπτική, χωρίς να χάνεται το αιώνιο φορτίο του συμβόλου. 

Ο “Πάνας” είναι ο επιτόπιος, αλλά και υπερχρονικός, παρατηρητής, στην αγορά “που σβήνει τα φώτα της το βράδυ, για να μην ξυπνήσει τους νεκρούς της”. Είναι ό, τι από τις συνειδήσεις απέμεινε ζωντανό. Και ο παρατηρητής δεν μπορεί παρά να είναι μόνος και μοναχικός. Να αναζητά το “δικαίωμα στον ήχο”

Ο “Πάνας” ενοποιεί. Τον χώρο και τον χρόνο του Ελληνισμού. Τον χώρο και τον χρόνο του αφηγητή. Η Ανατολή είναι παντού παρούσα στα δύο βιβλία. Η “καθ’ ημάς” Ανατολή. Με όλες τις μυρωδιές των εννοιών και των ιδεών που διαπερνούσαν και διαπερνούν την ζωή του Έλληνα. Ενοποιητικά δρουν σώμα και ψυχή, και φαίνεται κάποια στιγμή μέσα στο ίδιο ποίημα σαν σε αντίστιξη: “Γεύση του παραδείσου η δίψα μου για το κορμί […]Η δίψα της ψυχής είναι ο χαμένος μου παράδεισος”… 

Η κατανόηση του ρυθμού, η ζωή διαμέσου αυτής της κατανόησης, αποτελεί μια τέτοια ζωντανή και ζωοποιό μοναδικότητα. 

Διακρίνονται, επίσης, ροπές ανάτασης: Όλα ξεκινούν από την αισθητηριακή πρόσληψη, μα δεν μένουν εκεί, πυργώνονται στο “Πέραν”. Ο ουρανός, η μουσική, ο ήλιος, η γενέθλια γη, η θάλασσα που την στεφανώνει, αρχίζουν από το “εδώ”, βρίσκονται ίσως μέσα μας, ταυτόχρονα, ωστόσο, υποφώσκει ένα υπερβατικό σκίρτημα στην ουσία τους. 

Κάποτε, η ανάσα της “Άνω Παρουσίας” γίνεται αισθητή μέσα από την δοκιμασία μιας θεοεγκατάλειψης. Και αλλού κυοφορείται, ίσα ίσα, μια νύξη μελαγχολίας: “Θα συναντηθούμε ξανά, για μια ακόμη φορά στις ακτές της καρδιάς, όταν θα ψάχνω στα μάτια σου το μαύρο κλάμα της συντροφιάς”. Κάποτε όλα υπόκεινται σε μια μαζική μεταμόρφωση-παραμόρφωση: “Δεν έχει θεές αυτή η πόλη”, ο κόσμος μένει στεγνός. “Και μείναμε μοναχοί να ονειρευόμαστε”… 

“Αλί, στους χρόνους, που περισσότεροι παρατηρούσαν και δεν συμμετείχαν”. Αυτή η συλλογική αναφορά μπροστά στην επελθούσα “ατέλειωτη νύχτα” θα γίνει περισσότερο εμφανής στο δεύτερο βιβλίο, όπου η αναγωγή στο “εμείς” γίνεται πιο ευκρινής με τόνους άμεσους, κοφτούς, κάποτε οργίλους και αιχμηρούς. 

Και η απόφαση για αντίσταση γίνεται μονόδρομος: “Αντιληφθήκαμε ότι ο Αγώνας ήταν στημένος, αλλά ήμασταν αποφασισμένοι μέχρι τέλους”. Η Κύπρος και η προδομένη τύχη της γίνεται το επίκεντρο και η αφορμή για το σπάραγμα και την οργή. Η πολεμική διάθεση είναι πια ξεκάθαρη, εγκαταλείπεται το υπαινικτικό ύφος και όλα πια πρέπει να ειπωθούν όπως είναι: “Η αλήθεια ελευθερώνει τη μορφή”

Η Κύπρος είναι η αντανάκλαση ενός κόσμου που καταρρέει και ο αφηγητής δεν έχει άλλο να κάνει από το να επισπεύσει αυτό το γκρέμισμα: “Η τρίχρωμη σημαία μας θα καθαρίσει τη βρωμιά καθώς η ψυχή μου θα ουρλιάζει από χαρά”

Το δεύτερο βιβλίο γίνεται ένα δυναμικό κάλεσμα προς την ζωή, τον αγώνα, την εναντίωση. Είναι το κάλεσμα μιας καθαρτήριας φωνής. Αναμένουμε την ολοκλήρωση της “Τριλογίας του Πανός” με το υπό έκδοση τρίτο μέρος και ευχαριστούμε τον συγγραφέα. 

του Άγγελου Δημητρίου
Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Ρεζολούσιονς

Η ιστορία διαμορφώνεται από την πάλη των τάξεων, έλεγε ο Μαρξ. Λογική άποψη για όσους υιοθετούν την, βγαλμένη από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής, γραμμική θεώρηση της ιστορίας και επιμένουν σε μια υλιστική προσέγγιση της πραγματικότητας. Όσοι, από την άλλη, διατηρούν ανέγγιχτη την παραδοσιακή σκέψη, γνωρίζουν πως η ιστορία διαγράφει κύκλους και γράφεται, ουσιαστικά, από τη διαπάλη μεταξύ των ελίτ. Των ελίτ που κατέχουν την εξουσία και των ανερχομένων ελίτ, που επιδιώκουν τη συμμετοχή στη διαχείριση αυτής. Σε μια διαπάλη που διαμορφώνει την εξέλιξη της ιστορίας - με πολέμους και πολύ αίμα – παράγοντας, όμως, μέσα από αυτή την τριβή, εξέλιξη, τεχνολογία και ώθηση για το βήμα μπροστά. Είναι αρκετή μια επί τροχάδην παρατήρηση των μεγάλων ιστορικών συμβάντων, δια μέσω των αιώνων, για τη δικαίωση του Ηράκλειτου, όταν έλεγε πως ο Πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων. 

Μετά το 1789 και την ανατροπή του ancient regime από την Γαλλική Επανάσταση, παρά την προσωρινή, όπως φάνηκε, παλινόρθωσή του, η παλαιά τάξη πραγμάτων είχε πεθάνει στην Ευρώπη. Μετά την Αναγέννηση, η διαμάχη μεταξύ της αριστοκρατίας - που εξέφραζε την αποκέντρωση και τον περιορισμό της κεντρικής εξουσίας - και του βασιλικού θεσμού - που επέβαλε έναν μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό στην λήψη αποφάσεων και περιόριζε τις φυγόκεντρες δυνάμεις - έληξε με την κυριαρχία στην Γαλλία του βασιλικού θεσμού, ενώ σε άλλες περιοχές, όπως στην Γερμανία, με τον κατακερματισμό σε μικρά κρατίδια και την επικράτηση των αριστοκρατικών τάσεων. 

Η ταραχή που δημιούργησε η πτώση των Βουρβόνων και η εμφάνιση, για πρώτη φορά, εμπεριστατωμένων συγγραμμάτων που αμφισβητούσαν ευθέως τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, δημιούργησε αντίστοιχα και την ανάγκη υπεράσπισης των κατεστημένων αξιών. Η προσπάθεια των Διαφωτιστών να εκφράσουν έναν διαφορετικό τρόπο δόμησης της κοινωνίας, που ήρθε ως φυσικό επακόλουθο μιας δομής που είχε πια τελματώσει λόγω της μηδαμινής κοινωνικής κινητικότητας, οδήγησε στην εμφάνιση του περίφημου κινήματος του Αντιδιαφωτισμού. Η Αντίδραση, ίσως άτεχνα και χωρίς πολλή φαντασία, άρχισε να υψώνει τη φωνή της και να διατρανώνει την ανάγκη υπεράσπισης των παραδοσιακών αξιών και δομών. Όλος ο 19ος αιώνας αποτέλεσε στην ηπειρωτική Ευρώπη μια διαπάλη μεταξύ των φορέων της Παράδοσης και των κομιστών του ριζοσπαστισμού. 

Ο ρηξικέλευθος ριζοσπαστισμός της εποχής εξέφραζε, στην πραγματικότητα, αυτό που σήμερα ονομάζουμε φιλελευθερισμό. Την προσπάθεια, δηλαδή, διεκδίκησης εξουσίας εκ μέρους της ελίτ των αστών. Υπήρξε, μάλιστα, το επαναστατικό ρεύμα μέχρι την έλευση του μαρξισμού, που άμα τη εμφάνιση κι εξάπλωσή του επαναπροσδιόρισε το πολιτικό εκκρεμές προς τα αριστερά. Στην πλευρά των Αντιδραστικών, όμως, η πάροδος των εποχών έφερνε μαζί της και σημαντικές αλλαγές. Ο Ντε Μαιστρ, γνήσιο τέκνο της Αντιδραστικής σχολής των φιλο-Βουρβόνων Αντεπαναστατών, θα έβρισκε λίγα κοινά με τους φιλοβασιλικούς των μέσων του 19ου αιώνα. Η Αντιδραστική σκέψη άλλαζε και μεταμορφωνόταν σε κάτι διαφορετικό, κυρίως σε επίπεδο βάσης, πριν φτάσει στο σημείο η αλλαγή αυτή να αποτυπωθεί στα γραπτά των ιδεολόγων της εκάστοτε εποχής. 

Εμπνευσμένος από το δίπολο των παραδοσιακών δομών, που πάλευαν για τη νομή της εξουσίας, ο Αντιδραστικός λόγος άρχισε να καταφεύγει και στις δύο πτυχές της Παράδοσης, επιδιώκοντας να δημιουργήσει μία σύνθεση, που θα επέτρεπε την επιστροφή στις αξίες του παρελθόντος χωρίς την επαναδημιουργία των προβλημάτων που οδήγησαν στην κατάρρευσή του. Αριστοκρατία και βασιλικός θεσμός, αποκέντρωση και κεντρική διοίκηση, ο ευγενής ως ενδιάμεσος και υποστηρικτής του απλού λαού απέναντι στην κεντρική εξουσία, αλλά και ο Βασιλιάς ως συνειδητή και ασυνείδητη προέκταση της βούλησης όλου του λαού και των τάξεων, αποτέλεσαν πηγές ενδοσκόπησης, έμπνευσης και αναζήτησης των σωστών συνδυασμών δομής της εξουσίας. Αλλά η αναζήτηση αυτή δεν έμενε σταθερή. 

Η απεμπόληση της “αυτοκρατορικής ιδέας” ενός πολυεθνικού κράτους και η επίκληση του εθνικιστικού πνεύματος – με σαφή διαχωρισμό του εθνικισμού της γης και του αίματος από τον αστικό εθνικισμό των φιλελεύθερων δημοκρατών - ήταν μία από τις πρώτες αλλαγές που συνέβησαν, καθώς ο Αντιδραστικός λόγος συγκινούσε ολοένα και μεγαλύτερες μάζες ενώ ο αιώνας βάδιζε προς το τέλος του. Οι σύγχρονες εκδοχές του σε Γαλλία και Γερμανία οδήγησαν σε διαφορετικές ατραπούς, παρά την ύπαρξη κοινών δομικών στοιχείων στην παραδοσιοκρατική σκέψη. Ταυτόχρονα, οι προνεωτερικές μορφές παρέμεναν ζωντανές στην ήπειρό μας, με την Αυστροουγγρική και την Ρωσική Αυτοκρατορία να φαντάζουν ως γίγαντες (κι ας είχαν πήλινα πόδια, όπως φάνηκε στην πορεία). Παρά τη φαινομενική, όμως, διατήρηση της Παράδοσης, καθώς η καθημερινότητα του μέσου πολίτη σ’ αυτές δεν είχε μεγάλες διαφορές με τη ζωή των προγόνων του, αποδείχθηκαν μελλοθάνατες, που επιβίωναν ακόμα λόγω του συσχετισμού των δυνάμεων. Σάπιες, εσωτερικά, για έναν βασικό λόγο: Είχε ξεχαστεί και παραβλεφθεί η αιώνια αρχή της Κίνησης. 

Οι προνεωτερικές δομές εξαφανίστηκαν από όλη την Ευρώπη επειδή η κοινωνική κινητικότητα είχε αντικατασταθεί από την περιχαράκωση των εκάστοτε τάξεων, σαν τους μελλοθάνατους που αντιστέκονται μέχρι τελευταία στιγμή στην ανίατη ασθένειά τους. Η Βασιλεία και η Αριστοκρατία, κατά την αρχέγονη ευρωπαϊκή παράδοση, δεν ήταν ποτέ κλειστές κάστες, απρόσιτες και ξεχωριστές από την υπόλοιπη κοινωνία. Η Μεσαιωνική Ευρώπη κατόρθωσε να ανακάμψει και να δημιουργήσει πάνω στα ερείπια της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επειδή οι βασιλικοί οίκοι άλλαζαν συχνά και η αριστοκρατία γεννιόταν και έσβηνε στα πεδία των μαχών. Οι ικανοί και οι άξιοι, εύκολα ή δύσκολα, διεκδικούσαν την κοινωνική τους άνοδο και την αναρρίχησή τους στην ιεραρχία, ενώ, σε έναν αμείλικτο κόσμο, εκείνοι που δεν είχαν τις ικανότητες συχνά έρχονταν αντιμέτωποι με έναν βίαιο και γρήγορο θάνατο. Με τις κλαγγές των σπαθιών, με συνομωσίες και δηλητήρια, με τις κατάλληλες συμμαχίες, ένας απλός αγρότης μπορούσε να αποκτήσει έναν μικρό αριστοκρατικό τίτλο κι ένας άξιος αριστοκράτης θα μπορούσε να ονειρεύεται έναν βασιλικό θρόνο. Αν κοιτάξουμε και στα καθ’ ημάς, ένας χωριάτης, ο Βασίλειος ο Α’, ήταν ο ιδρυτής της σπουδαιότερης δυναστείας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της “Μακεδονικής”. 

Δεν υπάρχει ισχυρισμός πως επικρατούσε η αξιοκρατία ή πως επιβίωναν και κυριαρχούσαν πάντα οι καλύτεροι. Όμως, η δομή της κοινωνίας, πλησιέστερα στα φυλετικά (tribal) αρχέτυπα παρά σε εκείνα ενός σύγχρονου κράτους, επέβαλε μια δυναμική που επέτρεπε την πιθανότητα εξέλιξης. Από τη διαμάχη Αριστοκρατίας - Βασιλείας, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα, ο τρόπος έκβασής της οδήγησε σε περιχαράκωση της νικήτριας πλευράς. Στην Γαλλία, οι ευγενείς, από μπροστάρηδες στο στράτευμα και συγχρωτιζόμενους με τον λαό, μετατράπηκαν σε αργόσχολους, απομονωμένους στις Βερσαλλίες. Στην Γερμανία, έπρεπε να περάσουν αιώνες για να παραδώσουν την ανώτατη εξουσία τους στον Πρώσσο βασιλιά, μετά από νικηφόρους πολέμους, έχοντας στο ενδιάμεσο ένα έθνος χωρισμένο σε δεκάδες κρατίδια. Τέλος, Αυστρία και Ρωσία, για να διαφυλάξουν τα ευνοϊκά για τις ανώτερες τάξεις δεδομένα, έμειναν ηθελημένα πίσω τεχνολογικά, διολισθαίνοντας σε μια οπισθοδρόμηση που υπέσκαψε τα θεμέλια όχι απλά των ευγενών, αλλά των ίδιων των χωρών - για να φτάσουμε, με το πέρας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η μεν να διαλυθεί ως χώρα, η δε να καταλήξει στα χέρια των κομμουνιστών. 

Αυτή η ιστορική αναδρομή μπορεί να φαντάζει περίεργη αλλά, κατά το πέρασμα των χρόνων, οι παρατηρήσεις στην πορεία και στις μικρές λεπτομέρειες έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του Εθνικιστικού λόγου. Ο Εθνικισμός, τέκνο του Αντιδιαφωτισμού και του Αντιδραστικού λόγου, επεδίωξε την επάνοδο στην γνήσια Παράδοση, ανασυνθέτοντας και προσαρμόζοντας, πάνω στις αιώνιες και αναλλοίωτες ρίζες, διαφορετικές πτυχές από ένα πολύπλευρο παρελθόν. Έχοντας να αντλήσει από μια τέτοια πηγή, οι εκφάνσεις του παρουσίασαν σημαντικές αλλαγές στην πορεία των χρόνων αλλά και, όπως είναι απόλυτα φυσικό, διαφοροποιήσεις στις κατά τόπους πολιτικές εκπροσωπήσεις του. 

Μια από τις πιο εμφανείς περιπτώσεις διαφοροποιήσεων, άλλωστε, είναι και οι αντιδράσεις απέναντι στα εθνικοεπαναστατικά κινήματα του Μεσοπολέμου, σε όλες τις εκφάνσεις τους. Επρόκειτο για ριζοσπαστικές εκδοχές, που διέφεραν σημαντικά από τις πρότερες συντηρητικές φωνές, οι οποίες άσκησαν σκληρή κριτική - από εντελώς διαφορετική σκοπιά, φυσικά, σε σύγκριση με την κοινοβουλευτική ή μαρξιστική κριτική. Οι έχοντες μελετήσει Έβολα, παραδείγματος χάρη, γνωρίζουν την κριτική στάση του μεγάλου Ιταλού φιλοσόφου - αλλά και αρκετών Γερμανών εκπροσώπων της Συντηρητικής Επανάστασης - απέναντι στον “πληβειακό” χαρακτήρα του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού, για την υπεράσπιση της αριστοκρατίας, που τα εθνικοεπαναστατικά κινήματα επεδίωκαν να υποκαταστήσουν και να αντικαταστήσουν με νέο αίμα βγαλμένο από τα πεδία του πολέμου. Ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει το έργο και την προσφορά των μεγάλων μορφών της Αντιδραστικής Διανόησης, μιας και το έργο τους έχει συνεισφέρει όσο λίγα στην πνευματική αναζήτηση κάθε Εθνικιστή, αλλά ο σωστός Εθνικιστής είναι πάνω απ’ όλα Ελεύθερος και σκεπτόμενος άνθρωπος. Μπορεί να κατανοήσει τις υπαρκτές διαφορές μεταξύ όλων αυτών των εκφάνσεων, που ανατρέχουν στην ίδια Παράδοση, επιλέγοντας διαφορετικές πλευρές της. 

Σχεδόν έναν αιώνα μετά την ήττα των εθνικοεπαναστατικών δυνάμεων και ένα τέταρτο του αιώνα μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο σημερινός μας κόσμος - τουλάχιστον αυτό που αποκαλούμε Δύση - τελεί υπό την σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της πολιτικής ορθότητας - του πολιτισμικού μαρξισμού για να το θέσουμε ωμά. Εδώ και λίγα χρόνια, όμως, κάτι δείχνει να αλλάζει. Και αλλάζει δραστικά: Η απόλυτη κυριαρχία των τέκνων της Σχολής της Φρανκφούρτης μετασχημάτισε το politically correct σε μια νέα μορφή τυραννίας και τα φληναφήματα των πάσης φύσεως “Μαχητών Κοινωνικής Δικαιοσύνης” άγγιξαν επίπεδα πραγματικής σχιζοφρένειας. Η υποκειμενικότητα και ο σχετικισμός για θέματα όπως το φύλο ή η σεξουαλική ταυτότητα έγιναν ξαφνικά κυρίαρχο θέμα συζήτησης. Όμως, ο κόμπος έφτασε στο χτένι - ή τουλάχιστον αυτό άρχισε να διαφαίνεται πια, σε ολόκληρη την Δύση. Μετά τον κομμουνισμό, βρέθηκε ένας νέος “εχθρός”, το ριζοσπαστικό Ισλάμ. Ως αντίδραση, άρχισε να εμφανίζεται μια συσπείρωση και μια αναθέρμανση των παραδοσιακών αξιών, πυροδοτούμενη σε μεγάλο βαθμό και από τον πόλεμο που δέχθηκαν αυτές εκ μέρους της πολιτικής ορθότητας. Μια μεγάλη μάζα αρνήθηκε να δεχθεί τον σχετικισμό και αποζητά την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες, αγνοώντας τον παροξυσμό των “φιλελεύθερων” και αναγνωρίζοντας, ουσιαστικά, πως αυτές οι αξίες αποτέλεσαν την βάση που οδήγησε στο μεγαλείο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 

Η επικράτηση του Brexit στην Αγγλία, απέναντι στο γραφειοκρατικό νεοσοβιετικό μόρφωμα της ΕΕ, η νίκη Τραμπ στις ΗΠΑ, απέναντι στο χρηματοπιστωτικό και στο κομματικό κατεστημένο, η ανάγκη που νιώθουν σε πολλές χώρες στην Ευρώπη τα πολιτικά κόμματα να ενωθούν για να κόψουν τον δρόμο προς την εξουσία στους ευρωσκεπτικιστές “ακροδεξιούς”, η εν ψυχρώ αγνόηση των ντιρεκτίβων των Βρυξελλών από συντηρητικές κυβερνήσεις της κεντρικής Ευρώπης, όσον αφορά το προσφυγικό, είναι τα εμφανή συμπτώματα, που βρίσκουν τον δρόμο τους μέχρι τα δελτία ειδήσεων των κατεστημένων ΜΜΕ, τα οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια προσπαθώντας να προκαλέσουν τρόμο και φόβο για να διατηρήσουν ζωντανό το κουφάρι του υπάρχοντος συστήματος. 

Εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Και τώρα τι; 

Εδώ και τώρα οφείλουμε να δικαιώσουμε το ίδιον του Εθνικιστή και με καθαρό μυαλό να παρατηρήσουμε πως δημιουργείται ένα ρεύμα στροφής προς την Παράδοση, εντελώς διαφορετικό και νέο, προσαρμοσμένο σε τεράστιο βαθμό στα δεδομένα της εποχής μας. Είναι ένα κύμα νέων ανθρώπων, κατά κύριο λόγο, που εκμεταλλεύεται σε απίστευτο βαθμό το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα. Είναι ένα κύμα που σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται στις ίδιες αιώνιες και αναλλοίωτες αξίες, αλλά εκφράζεται εντελώς διαφορετικά πια. Δίνει μεγαλύτερη σημασία στο άτομο, συνδυάζει το θρησκευτικό με το φυλετικό και το πολιτισμικό, στρέφεται σε μεγάλο βαθμό στην επιστήμη, διεκδικεί και αποζητά για το άτομο, για την κοινότητα, για το σύνολο του Έθνους. Είναι ένα κύμα που φαίνεται πως θα σηκωθεί σαν τσουνάμι και θα παρασύρει ολοκληρωτικά την πολιτική ορθότητα - με μεγάλη υπαιτιότητα της τελευταίας, που δημιούργησε υποστηρικτές και οπαδούς ανίκανους να αντιπαλέψουν πραγματικά τις δυσκολίες της ζωής. Ασχημάτιστο ακόμα, αδιαμόρφωτο, αλλά παγκόσμιο, αφού το επιτρέπει και το επιβάλλει ο σύγχρονος κόσμος, με Αμερικάνους, Ρώσους, Γάλλους, Έλληνες, ακόμα και Ιάπωνες, να διαμορφώνουν μια πανσπερμία φωνών, που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους αλλά συγκλίνουν στα κύρια και βασικά. Δεν είναι ένα κίνημα Συντηρητικό. Δεν είναι ένα κίνημα Φασιστικό/Εθνικοσοσιαλιστικό. Δεν είναι τίποτα από αυτά που έχουμε δει στο παρελθόν. Είναι γέννημα μιας νέας εποχής. 

Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ο “μετα-εθνικισμός”; Πόσα και ποια στοιχεία από το παρελθόν έχει κληρονομήσει και πώς τα αξιοποιεί; 

Οι επιλογές μας είναι δύο: Να περιχαρακωθούμε και να φτιάξουμε στο μυαλό μας το δικό μας ancient regime - συντηρητικοί, εθνικοεπαναστάτες ή ό,τι έχει επιλέξει ο καθένας - εν αναμονή της επιστροφής ενός Μεσσία, ο οποίος, παραβλέποντας την κυκλική θεώρηση του Εθνικισμού, θα επαναλάβει ακριβώς αυτό που έγινε και στο παρελθόν. 

Ή, αλλιώς, να είμαστε έτοιμοι και προετοιμασμένοι γι’ αυτό που έρχεται. Να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε και, ως να είναι τίγρη, να το ιππεύσουμε. 

* Resolution = απόφαση. 
Είθισται στην Αμερική, στις αρχές κάθε έτους, να λαμβάνονται κάποιες αποφάσεις, ως οριοθέτηση ατομικών στόχων που πρέπει να επιτευχθούν κατά τη διάρκειά του. 

του Παναγιώτη Λουκά
Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Για το νέο ξεκίνημα!

 
Δεν μας αρκεί απλώς το να υπάρχουμε κάπου στο περιθώριο του "πολιτικού γίγνεσθαι" και να φυτοζωούμε. Δεν αντέχουμε να βηματίζουμε την ώρα που θα έπρεπε να τρέχουμε. Δεν φτάνει το κύπελλό μας για να σβήσει την φωτιά που κατακαίει τα πάντα γύρω μας και μέσα μας. 

Μαθαίνουμε, όμως, να εκτιμούμε αυτά που με κόπο δημιουργήσαμε. Γιατί κοπιάσαμε γι' αυτά. Μπορούμε και αναπνέουμε λίγο οξυγόνο στην φιλόξενη Εστία μας και ατσαλωνόμαστε. Εκπαιδευόμαστε, θωρακιζόμαστε, εξελισσόμαστε. 

Ανοίξαμε το νέο έτος με την καθιερωμένη κοπή της Βασιλόπιτας. Κι ανανεώνουμε το κάλεσμα για το νέο ξεκίνημα! 

Ταυτότητα - Κοινότητα - Παράδοση 
Δεν είναι απλώς ένα σύνθημα.

Υ.γ. Ευχαριστούμε τους Δεσμούς Ελλήνων και τους Ε.Υ.ΟΠΛΟ για την παρουσία τους στην εκδήλωση

Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι της Παγκοσμιοποίησης

Τον τελευταίο καιρό το διεθνές κατεστημένο έχει περιέλθει σε κατάσταση πανικού λόγω της γενικευμένης αλλαγής πολιτικού κλίματος με την εκλογή Tραμπ, το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος και της ανόδου των εθνικιστικών δυνάμεων σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, μετρώντας ήδη πάνω από δύο δεκαετίες ζωής, φαίνεται πως για πρώτη φορά επιβραδύνεται ή και εισέρχεται σε τέλμα, προκαλώντας βαθύτατη ανησυχία και υστερικές αντιδράσεις από την μεριά των ελίτ και το πλέγμα των διεθνών ΜΜΕ. Μέχρι στιγμής, η αυξημένη λογοκρισία (ήδη η Γερμανία πρωτοστατεί στην λογοκρισία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχοντας προσλάβει “εξειδικευμένους” αριστερούς “ακτιβιστές” για να καταγγέλλουν σχετικά περιστατικά), η ωμή καταστολή (π.χ. η πρόσφατη απαγόρευση της οργάνωσης “Εθνική Δράση” στην Βρετανία), η διασπορά ψευδών ειδήσεων και οι αήθεις προσωπικές επιθέσεις (βλέπε τους λιβέλους που εξαπολύονται κατά του προέδρου Τραμπ) δεν έχουν καταφέρει να ανακόψουν το ρεύμα. 

Το τέλος της Ουτοπίας 

Η έννοια της “Παγκοσμιοποίησης” εμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα, αν και οι ρίζες της είναι πιο βαθιές. Πρόκειται για το όραμα ενός “ενοποιημένου” κόσμου, όπου αγαθά, κεφάλαιο και άνθρωποι θα μετακινούνται ελεύθερα – μια φιλελεύθερη Ουτοπία. Για τους υποστηρικτές της ήταν μονόδρομος, ένα γεγονός που θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα και θα σηματοδοτούσε μια νέα εποχή παγκόσμιας ευημερίας και ειρήνης, κάτι σαν το περίφημο “τέλος της ιστορίας”. Χιλιάδες “ειδικοί” ανά τον κόσμο μας διαβεβαίωναν πως η παγκοσμιοποίηση ήταν αναπόφευκτη και πως οι συνέπειες της θα ήταν ευεργετικές για όλους. Τα έθνη-κράτη και οι συλλογικές ταυτότητες ανήκαν στο παρελθόν, ο νέος κόσμος θα απαρτιζόταν από εκριζωμένες ατομικότητες με “ανθρώπινα δικαιώματα” και καταναλωτικές ανάγκες. 

Συχνά ακούγεται πως όσοι ψήφισαν υπέρ Τραμπ και Brexit είναι οι “χαμένοι” της Παγκοσμιοποίησης. Πράγματι, η ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων φανερώνει έναν ξεκάθαρο ταξικό και φυλετικό διαχωρισμό. Τράμπ και Brexit στήριξαν σε μεγάλη πλειψηφία οι Λευκοί (ιδιαίτερα άνδρες) της μεσαίας και εργατικής τάξης (με άλλα λόγια ο πυλώνας των δυτικών κοινωνιών). Το αντίθετο επέλεξαν - και πάλι σε συντριπτική πλειοψηφία - τα ανώτατα στρώματα και οι μειονότητες. Πως εξηγείται αυτός ο διαχωρισμός; Δεν υποτίθεται πως η Παγκοσμιοποίηση θα έφερνε αυξημένη ευημερία για όλους; Εν τέλει, ποίοι κερδίζουν και ποίοι χάνουν από την παγκοσμιοποίηση; 

Ο ρόλος της Αριστεράς 

Μια προφανής διαπίστωση είναι πως η εργατική τάξη των δυτικών κρατών είναι δυσαρεστημένη και δεν αισθάνεται διόλου “κερδισμένη”. Οι μάζες των εργαζομένων, που παραδοσιακά άνηκαν στην Αριστερά, πλέον έχουν σχεδόν εξ ολοκλήρου μετακινηθεί στο άλλο πολιτικό άκρο. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει την παντελή πλέον χρεωκοπία της Αριστεράς στα μάτια των δυτικών λαών. Είκοσι χρόνια πριν, αριστερά κινήματα πρωτοστατούσαν στις διαμαρτυρίες “κατά της Παγκοσμιοποίησης”, από την Γένοβα ως το Σιατλ. Ο χρόνος απέδειξε την κενότητα αυτών των διακηρύξεων, καθώς το κίνημα μετατράπηκε από “ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση” σε κίνημα για την “εναλλακτική Παγκοσμιοποίηση” και έφτασε τελικά να ταυτίζεται με τα βαθύτερα συμφέροντα των αφεντικών. Σήμερα, οι “αντιεξουσιαστές” διαδηλώνουν υπέρ του Bremain και της Χίλαρι, από κοινού με φιλελέδες και χρηματοδοτούμενοι από μεγαλοκαπιταλιστές. Κάθε ίχνος αντικαπιταλιστικού αγώνα έχει εξαφανιστεί καθώς οι σύγχρονοι αριστεροί έχουν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην επιβολή της ατζέντας της πολιτικής ορθότητας, με βία και τρομοκρατία κατά των “ρατσιστών”, αποτελώντας ουσιαστικά τον ένοπλο βραχίονα του συστήματος.

Εξάλλου, η πρώτη απόπειρα παγκοσμιοποίησης έγινε από την ίδια την Αριστερά, έναν ολόκληρο αιώνα πριν. Ο κομμουνιστικός διεθνισμός, όμως, κατέρρευσε μαζί με το Σιδηρούν Παραπέτασμα και αμέσως μετά οι ελίτ από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού άρχισαν να υλοποιούν την δική τους εκδοχή διεθνισμού. Άλλωστε, οι ιδεολογικές καταβολές τους ήταν κοινές. Από τους Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς μέχρι τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες, οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης υπήρξαν στην πλειοψηφία τους πρώην τροτσκιστές του Μάη του ’68, επηρεασμένοι από τον Πολιτισμικό Μαρξισμό και την Σχολή της Φρανκφούρτης.

Έθνη και Αυτοκρατορίες 

Τα ιδεολογικά κίνητρα πίσω από τον ζήλο των “παγκοσμιοποιητών” είναι, λοιπόν, προφανή. Η παγκοσμιοποίηση είναι απλά η νεώτερη μορφή διεθνισμού-οικουμενισμού, μίας έννοιας που υφίσταται εδώ και 2000 χρόνια τουλάχιστον. Η θέληση για τη δημιουργία μιας διεθνούς ειρηνικής ουτοπίας ενισχύθηκε ιδιαίτερα από την εκτεταμένη αλληλοσφαγή του Β’ Π.Π., την οποία η “γενιά των λουλουδιών” ορκίστηκε να μην επαναλάβει. Όπως, όμως, και οι προηγούμενες προσπάθειες δημιουργίας μια “παγκόσμιας αδελφότητας”, έτσι και αυτή κατέληξε σε μία Δυστοπία. Η ανάγκη εξάλειψης του πολέμου οδηγεί στην κατάργηση των εθνών-κρατών και στην εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές θεωρίες της δεκαετίας του ’80 ενίσχυσαν αυτή τη τάση. Τα ισχυρά κράτη έπρεπε να εξαλειφθούν και οι αγορές να αφεθούν να δρουν ανεξέλεγκτα. Το μόνο που χρειάζονταν η νέα ενοποιημένη αγορά ήταν μια διεθνής υπερκυβέρνηση που θα εγγυάται την ασφάλεια.

Ο Samuel Huntington στο βιβλίο του Who are We (“Ποιοί Είμαστε”) περιγράφει την διαδικασία με την οποία οι εξουσιαστικές ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών πέρασαν από το μοντέλο διαχείρισης του έθνους-κράτους σε αυτό της αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα γράφει:

“Στο παρελθόν, οι ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές κυβερνήσεις παρείχαν πόρους και ενθάρρυναν τις μειονοτικές ομάδες, εφαρμόζοντας την πολιτική του διαίρει και βασίλευε. Αντιθέτως, οι κυβερνήσεις των εθνών-κρατών, προωθούσαν την ενότητα του έθνους, την ανάπτυξη εθνικής συνείδησης, την καταπίεση των τοπικιστικών διαχωρισμών, την κοινή χρήση της εθνικής γλώσσας και την δίκαιη κατανομή των πόρων ανάμεσα στους πολίτες”.

Πράγματι, πολιτικές αναδιανομής του πλούτου έχουν παρατηρηθεί μόνο σε ομοιογενή έθνη-κράτη. Αντιθέτως, στις πολυεθνικές αυτοκρατορίες έχουν μια αυξημένη ανεξαρτησία του ατόμου και αποκοπή του από το σύνολο, ενώ μικρές μειονότητες (π.χ. Εβραίοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) έχουν αυξημένα προνόμια ως τοποτηρητές της εξουσίας εις βάρος των μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων. Σύμφωνα με τον Huntington, οι Η.Π.Α. από έθνος-κράτος με συντριπτική πλειοψηφία Αγγλοσαξονικού πληθυσμού, μετατράπηκαν σταδιακά και καθοδηγούμενα σε πολυφυλετική αυτοκρατορία. Η ίδια τάση παρατηρείται και στην Ευρώπη, όπου τα άλλοτε κυρίαρχα έθνη-κράτη μετατρέπονται σε πολυφυλετικές κοινωνίες ελεγχόμενες από την γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Οι υποτιθέμενοι υπέρμαχοι της ελευθερίας προσπαθούν να δημιουργήσουν υπερκράτη που θα έχουν αρμοδιότητες σε διεθνή κλίμακα. Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η προσπάθεια των αριστερών ιστορικών να εξιδανικεύσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να την παρουσιάσουν ως πρότυπο αρμονικής συμβίωσης. Άλλωστε, η πολυφυλετική κοινωνία υπό ισλαμική κυριαρχία είναι κατά πάσα πιθανότητα το μέλλον που έχουν υπόψη για την Ευρώπη.

 Ο Αντιρατσισμός ρίχνει τα μεροκάματα – και διευρύνει την ανισότητα 

Οι διεθνείς κοσμοπολίτικες ελίτ επιδίωξαν την παγκοσμιοποίηση προκειμένου να καθιερώσουν τις εξουσίες τους. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν όμως και τα επιχειρηματικά συμφέροντα, στενά συνδεδεμένα με τις ίδιες ελίτ, τα οποία φυσικά επεδίωκαν την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Παγκοσμιοποίηση για αυτά σήμαινε φτηνό εργατικό δυναμικό και κατάργηση του κράτους πρόνοιας.

Στρατιές δημοσιογράφων και “αναλυτών” έχουν βαλθεί τις τελευταίες δεκαετίες να μας πείσουν πως η ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίου και εργασίας είναι το μέλλον και θα έχει μόνο θετικά αποτελέσματα. Κατά καιρούς έχουν παρουσιαστεί διάφορες μελέτες που δήθεν αποδεικνύουν πως η κατάργηση των συνόρων θα επιφέρει μια συνολική αύξηση στο παγκόσμιο εισόδημα. Τα επιχειρήματα πως “οι μετανάστες ρίχνουν τα μεροκάματα” ή “παίρνουν τις δουλειές” έχουν γελοιοποιηθεί συστηματικά και θεωρούνται έωλα και ανυπόστατα από όλες τις “καθωσπρέπει” προσωπικότητες του δημοσίου διαλόγου. Η δημοσιογραφική προπαγάνδα, όμως, ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα. Ο Κουβανοαμερικανός καθηγητής του Harvard, George Borjas ήταν από τους λίγους οικονομολόγους που είχαν το θάρρος να αναλύσουν τις επιπτώσεις της μετανάστευσης στην αγορά εργασίας και πλέον θεωρείται αυθεντία στον τομέα. Σε μια σειρά βιβλίων του, με πιο πρόσφατο το We Wanted Workers (“Θέλαμε Εργάτες” - ο τίτλος προέρχεται από την ρήση του Max Frisch “θέλαμε εργάτες, αλλά μας ήρθαν άνθρωποι”) αναλύει τις αρνητικές επιπτώσεις των ανοικτών συνόρων για τις εθνικές οικονομίες και διαλύει τους δημοφιλείς μύθους σχετικά με την μετανάστευση.

Μύθος νο. 1: Η Μετανάστευση ωφελεί την Οικονομία 

Σύμφωνα με την βασική αρχή των οικονομικών, μια αύξηση στην προσφορά εργασίας οδηγεί σε πτώση των μισθών. Σε περίπτωση που οι μισθοί δεν προσαρμοστούν (δεν μειωθούν δραματικά δηλαδή) λόγω νομοθεσίας που εγγυάται τον βασικό μισθό, τότε πολύ απλά θα δημιουργηθεί ανεργία, καθώς οι γηγενείς εργάτες θα εκτοπιστούν από τους μετανάστες, που είναι διατεθειμένοι να εργαστούν για σχετικά λιγότερα (σε τεχνική γλώσσα, έχουν μικρότερο “μισθό επιφύλαξης”). Βλέπουμε, λοιπόν, πως, σε αντίθεση με την δημοσιογραφική προπαγάνδα, η οικονομική θεωρία προβλέπει πως οι μετανάστες πράγματι “παίρνουν τις δουλειές και ρίχνουν τα μεροκάματα”. Το σχετικό μοντέλο προβλέπει όντως μια αύξηση στην συνολική ευημερία, η οποία όμως μοιράζεται μεταξύ των μεταναστών και των κεφαλαιοκρατών (της ζήτησης εργασίας) και εμφανίζεται μόνον εάν τα μεροκάματα μειωθούν. Με άλλα λόγια, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο πως η μετανάστευση βλάπτει τους γηγενείς εργαζομένους ενώ ωφελεί (βραχυπρόθεσμα) τους μετανάστες και τους κεφαλαιοκράτες. Μια μαρξιστική ανάλυση εδώ θα μπορούσε να ερμηνεύσει άνετα την μετανάστευση ως σύγκρουση των συμφερόντων των καπιταλιστών με αυτά της εργατικής τάξης, πάνω στην οποία εφαρμόζουν την τακτική “διαίρει και βασίλευε”. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι μια αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσίων.

Μύθος νο. 2: Οι μετανάστες κάνουν ανεπιθύμητες εργασίες 

Ο αντίλογος των νεοδιεθνιστών είναι πως οι μετανάστες δεν είναι ακριβή υποκατάστατα των γηγενών εργατών, δηλαδή το χιλιοειπωμένο “οι μετανάστες κάνουν τις δουλειές που δεν θέλουν να κάνουν οι γηγενείς”. Αυτό το επιχείρημα, βέβαια, φαντάζει πλέον γελοίο στην Ευρώπη της κρίσης και της ανεργίας, παρόλα αυτά δεν δείχνει να εξαφανίζεται. Επιπλέον, είναι και αστήρικτο από την άποψη της οικονομικής θεωρίας. Και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών θα μπορούσε να εξηγήσει πως εάν δεν υπήρχαν μετανάστες και η προσφορά εργασίας για τα λεγόμενα “ανεπιθύμητα επαγγέλματα” μειωνόταν δραματικά, οι μισθοί που θα προσέφερε η αγορά για αυτά θα αυξάνονταν σημαντικά, καθιστώντας τα, σταδιακά, ιδιαίτερα δελεαστικά και επιθυμητά για τους γηγενείς εργάτες. Συνεπώς, είναι αμφίβολο το ότι θα αντιμετωπίζαμε έλλειψη οικιακών βοηθών εάν προστατεύονταν τα σύνορα. Για άλλη μια φορά, μόνοι κερδισμένοι είναι οι καπιταλιστές, που εξασφαλίζουν φθηνούς υπηρέτες για τις βίλλες τους και μειωμένα μεροκάματα για τους εργάτες που απασχολούν.

Ταυτόχρονα, η μετακίνηση των βιομηχανιών από την Δύση στον Τρίτο Κόσμο εκτόξευσε τα κέρδη των πολυεθνικών, ενώ δημιούργησε ανεργία και αλλαγή της διάρθρωσης της εργασίας στην Δύση. Πλέον, ο δυτικοί εργάτες απασχολούνται στον τριτογενή τομέα, στον οποίο συνήθως απουσιάζουν τα συνδικάτα και η εργασιακή προστασία. Επιπλέον, το γεγονός πως αυτές οι δουλειές είναι “αεριτζίδικες”, σημαίνει πως η Δύση πλέον δεν δημιουργεί πραγματικό πλούτο, ενώ οι οικονομίες της Ανατολικής Ασίας (οι οποίες, παρεμπιπτόντως, διατηρούν στο ακέραιο την εθνική τους ομοιογένεια) ενδυναμώνουν την θέση τους.

Μύθος νο. 3: Η Μετανάστευση μειώνει την Φτώχεια και την Ανισότητα 

Ο αγαπημένος μύθος των παγκοσμιοποιητών είναι πως τα ανοιχτά σύνορα θα οδηγήσουν σε σταδιακή σύγκλιση μεταξύ των ανεπτυγμένων και υπανάπτυκτων κρατών και σε εξάλειψη της παγκόσμιας φτώχειας. Η απάντηση σε αυτό έχει δοθεί μεταξύ άλλων και από τον Roy Beck της οργάνωσης NumbersUSA. Ο αριθμός των φτωχών και εξαθλιωμένων ανθρώπων παγκοσμίως είναι τεράστιος και θα ήταν απλά απίθανο να μεταναστεύσουν όλοι στον Δυτικό κόσμο. Αντιθέτως, η μετανάστευση βλάπτει τις χώρες του Τρίτου Κόσμου καθώς τις στερεί από τα πιο παραγωγικά μέλη τους (“διαρροή εγκεφάλων”). Η “σύγκλιση”, την οποία αναφέρουν οι μελέτες που υποστηρίζουν τα ανοικτά σύνορα, ουσιαστικά σημαίνει την ισοπέδωση των εθνικών οικονομιών σε ένα ενδιάμεσο στάδιο, κάτι που ίσως να βελτίωνε την θέση των τριτοκοσμικών κρατών αλλά θα ήταν απολύτως καταστροφικό για τα κράτη της Δύσης. Σε έναν κόσμο απόλυτα ελεύθερης μετακίνησης, ακόμη και αν η συντριπτική πλειοψηφία των δισεκατομμυρίων τριτοκοσμικών δεν μετανάστευαν, ένα μικρό ποσοστό μετακίνησης θα ήταν αρκετό για να φέρει τις οικονομίες της Δύσης στα όρια τους, καθώς εκατομμύρια θα κατέφθαναν καθημερινά για να απολαύσουν τους καρπούς τους. Μιλώντας τεχνικά, η ανάπτυξη είναι ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, καθώς το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης στην Δύση θα ήταν αδύνατο σε έναν απόλυτα ίσο κόσμο, αφού πολύ απλά οι πόροι της Γης είναι περιορισμένοι.

Σε κάθε περίπτωση, αυτά τα μοντέλα είναι αβάσιμα καθώς στηρίζονται σε μη-ρεαλιστικές υποθέσεις, αντιμετωπίζουν δηλαδή τους ανθρώπους ως απόλυτα εναλλάξιμες και αντικαταστάσιμες μονάδες. Όπως παρατήρησε, όμως, ο Max Frisch, οι νέοι εργάτες είναι επίσης άνθρωποι - και αρκετά διαφορετικοί άνθρωποι θα προσθέταμε εμείς. Η είσοδος των μεταναστών δημιούργησε αρνητικές εξωτερικότητες που δεν προβλέπονταν από τα απρόσωπα μοντέλα. Το κόστος των επιδομάτων, η εκτόξευση της εγκληματικότητας και η σύγκρουση των πολιτισμών και τρόπων ζωής έλαβαν γρήγορα ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Διάλυση του Κοινωνικού Ιστού 

Όπως παρατήρησε πρώτος ο Werner Sombart (στη μελέτη “Γιατί δεν υπάρχει Σοσιαλισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες”) η απουσία κράτους πρόνοιας στις Η.Π.Α. οφείλεται στην ετερογένεια του πληθυσμού και στην συνεπακόλουθη έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης. Σύμφωνα με τις βασικές αρχές της βιολογίας, ο αλτρουισμός μπορεί να εξηγηθεί λογικά μόνο όταν αναφέρεται σε συγγενείς (η “επιλογή συγγενών” που όρισε ο William Hamilton). Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα ή να μοιραστούν τον πλούτο τους με γενετικά ξένους. Τα φημισμένα συστήματα πρόνοιας της Γερμανίας και της Σουηδίας αρχίζουν να χάνουν έδαφος και δημοφιλία καθώς οι επωφελούμενοι είναι δυσανάλογα ξένοι μετανάστες. Η Αριστερά, φυσικά, υποστηρίζοντας την μετανάστευση, έστρωσε τον δρόμο για την κατάργηση του κράτους πρόνοιας και την εξαθλίωση των εργατών, αποδεικνύοντας πως δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την εργατική τάξη αλλά μόνο για την εξυπηρέτηση των διεθνιστικών ιδεοληψιών της.

Οι συνέπειες της μετανάστευσης δεν σταματούν μόνο στην εγκατάλειψη του κράτους πρόνοιας. Ο (φιλελεύθερος) καθηγητής του Harvard, Robert Putnam, στο βιβλίο του “Bowling Alone”, τεκμηρίωσε πως η ετερογένεια οδηγεί σε μείωση της εμπιστοσύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης. Μάλιστα, η αυξημένη ετερογένεια του πληθυσμού οδηγεί σε έλλειμμα εμπιστοσύνης όχι μόνο μεταξύ γηγενών-μεταναστών, αλλά και ανάμεσα στους ίδιους τους γηγενείς. Ήδη από τον 14ο αιώνα, ο Άραβας ιστοριογράφος Ιμπν Χαλδούν είχε περιγράψει την σημασία της “ασαμπίγια” (κοινωνική συνοχή) για την ευημερία των εθνών. Σύμφωνα με αυτόν, η κοινωνική συνοχή απορρέει από την ομοιογένεια της κοινότητας και είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη πολιτισμού. Η πολιτισμική ανάπτυξη και αυξημένη ευημερία οδηγούν σε φαινόμενα ατομικισμού και αποδυνάμωσης της κοινότητας. Σταδιακά, επέρχεται η παρακμή και η κατάκτηση του πολιτισμού από βαρβάρους, οι οποίοι ελκύστηκαν από το ανώτερο επίπεδο ζωής και χαρακτηρίζονται από αυξημένη συνοχή. Η θεωρία θυμίζει τους ιστορικούς κύκλους του Σπένγκλερ και έχει επιβεβαιωθεί από σύγχρονες έρευνες, οι οποίες τονίζουν την σημασία της κοινωνικής εμπιστοσύνης για την ανάπτυξη.

Δημογραφικές Εξελίξεις - Φυλετικές Διαφορές 

Ένα από τα πιο ύπουλα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι υπέρμαχοι της Παγκοσμιοποίησης είναι πως η Ευρώπη “χρειάζεται” την μετανάστευση του Τρίτου Κόσμου προκειμένου να αναπληρώσει τον γηράσκοντα πληθυσμό της. Φυσικά, τα ίδια άτομα είναι που υποστηρίζουν αυτές ακριβώς τις πολιτικές που οδήγησαν στην γήρανση του πληθυσμού, δηλαδή την σεξουαλική απελευθέρωση και την διάλυση των οικογενειών. Αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη (όχι τυχαία) είναι πολύ απλά πως οι μετανάστες γερνούν επίσης. Συνεπώς μια τέτοια “λύση” του δημογραφικού θα απαιτούσε συνεχείς μεταναστευτικές ροές που θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη αντικατάσταση των Ευρωπαίων από Ασιάτες και Αφρικανούς. “Ε, και λοιπόν”; Θα απαντήσουν οι “ανθρωπιστές”.

Η πλέον επικίνδυνη και αβάσιμη υπόθεση που κάνουν οι παγκοσμιοποιητές είναι πως όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου ικανοί και ισάξιοι σε όρους ανθρωπίνου κεφαλαίου. Συνεπώς, η αντικατάσταση του ευρωπαϊκού πληθυσμού από Ασιάτες και Αφρικανούς δεν θα έχει επιπτώσεις εφόσον στα μάτια των αφεντικών είναι όλοι απλώς εργάτες και καταναλωτές. Φυσικά, μια τέτοια υπόθεση ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας, αφού οι διαφορές ανάμεσα σε φυλές και έθνη, με όρους νοημοσύνης και προσωπικότητας, έχουν καταγραφεί συστηματικά και είναι σημαντικές (για την σημασία της νοημοσύνης για την σύγχρονη κοινωνία και τις φυλετικές διαφορές σε αυτήν βλέπε Herrnstein & Murray – The Bell Curve και Lynn & Vanhanen - IQ and the Wealth of Nations).

Μια καλή αναλογία για την παγκοσμιοποίηση προέρχεται από την αγορά σπόρων. Για αιώνες, οι ανά τον κόσμο γεωργοί ξεδιάλεγαν τους καλύτερους σπόρους της προηγούμενης χρονιάς για να σπείρουν στην επόμενη. Μέσω μιας διαδικασίας τεχνητής επιλογής (ευγονικής) το αποτέλεσμα ήταν μετά από εκατοντάδες χρόνια η παραγωγικότητα των σπόρων να έχει πολλαπλασιαστεί, καθώς οι σπόροι είχαν προσαρμοστεί πλήρως για να ευημερήσουν στο κάθε έδαφος. Τα εδάφη του κάθε τόπου, όμως, είναι διαφορετικά, συνεπώς τα είδη σπόρων διέφεραν σημαντικά μεταξύ τους, αφού το καθένα είχε προσαρμοστεί στο δικό του τοπικό έδαφος. Έτσι, όταν η γεωργική αγορά παγκοσμιοποιήθηκε, οι γεωργοί διεθνώς πλέον άρχισαν να προμηθεύονται τους ίδιους σπόρους, που παράγονταν μαζικά και φθηνά στην Αμερική και οι τοπικές ποικιλίες χάθηκαν. Οι νέοι σπόροι, όμως, απέτυχαν να ευημερήσουν καθώς δεν ήταν προσαρμοσμένοι στον κάθε τόπο. Αυτό οδήγησε σε προβλήματα με τις καλλιέργειες και εκτεταμένη χρήση φυτοφαρμάκων προκειμένου να διατηρηθούν.

Αντιστοίχως, τα έθνη των ανθρώπων έχουν αναπτύξει συγκεκριμένες ιδιότητες μετά από χιλιετίες προσαρμογής στις συνθήκες των βιοτόπων τους. Είναι αφελές να περιμένει κανείς πως ο οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να προσαρμοστεί και να λειτουργήσει υπό τις συνθήκες οποιουδήποτε τόπου. Ο νέος παγκοσμιοποιημένος τύπος μαζανθρώπου είναι καταδικασμένος και αυτός σε αποτυχία.

Η υπερεθνική ελίτ 

Φυσικά, οι ελίτ γνωρίζουν την τραγική κατάληξη του παγκοσμιοποιητικού πειράματος. Για αυτές, ωστόσο, δεν έχει καμία σημασία αν οι δυτικές κοινωνίες καταρρεύσουν μέσα σε έναν ωκεανό ανεργίας, δυστυχίας και συγκρούσεων. Την στιγμή που όλα τα υπόλοιπα έθνη διατηρούν και ενισχύουν τις ταυτότητες τους, ο δυτικός κόσμος μετατρέπεται σε μια πολυφυλετική χαβούζα, μια κοινωνία γκρίζων καταναλωτικών μαζανθρώπων χωρίς ταυτότητα και συνείδηση. Η νέα κοινωνία θα απαρτίζεται από μια πλέμπα μιγάδων χαμηλής νοημοσύνης, που θα βρίσκονται υπό την επίβλεψη μιας κοσμοπολίτικης ελίτ η οποία είναι ήδη υπό διαμόρφωση. Η ελίτ αυτή θα αποτελείται επίσης από μιγάδες, Ευρωπαίους, Ασιάτες και κυρίως από Εβραίους. Οι Εβραίοι, άλλωστε, έχουν παίξει μέχρι στιγμής σημαντικό ρόλο στην προώθηση της παγκοσμιοποίησης και του διεθνισμού. Ως διαρκώς περιπλανώμενη μειονότητα νιώθουν πιο άνετα σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν πατρίδες και όλοι είναι ξένοι. Η προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν τον αντισημιτισμό τούς έχει οδηγήσει στην προώθηση αντεθνικών ιδεολογημάτων, αρχικά του Κομμουνισμού και πλέον της Παγκοσμιοποίησης (για την εμπλοκή των Εβραίων σε διεθνιστικά κινήματα και σχολές σκέψης, βλέπε Kevin MacDonald – Culture of Critique).

Για την κοσμοπολίτικη ελίτ, η καταστροφή των ταυτοτήτων είναι κάτι θετικό. Για εμάς που νιώθουμε μια ιδιαίτερη σύνδεση με τον τόπο γέννησης μας, με την γλώσσα, τις παραδόσεις, τα έθιμα και τα χαρακτηριστικά του λαού μας, όχι και τόσο. Κάποιοι έχουν βάλει στόχο να βγάλουν λεφτά έτσι ώστε να μπορούν να ενταχθούν στην κοσμοπολίτικη ελίτ και να γλυτώσουν το δυστοπικό μέλλον των πόλεων, των γειτονιών και των χωριών της Ευρώπης. Εμείς, από την άλλη, προτιμούμε να θυσιάσουμε τα πάντα προκειμένου να προστατεύσουμε την Πατρίδα μας και την Ταυτότητά μας.

του Α. Γ.
Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Οι “Αξονικές Εποχές” και το ελληνικό παράλογο

Ο υπαρξιστής φιλόσοφος Κάρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers 1883-1969) μίλησε για τις “Αξονικές Εποχές”, με την έννοια ότι υπάρχουν ιστορικές περίοδοι τα γεγονότα των οποίων χρησιμεύουν σαν άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφονται τα χρόνια και οι αιώνες που θα ακολουθήσουν. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα Αξονικής Εποχής, ο Γερμανός φιλόσοφος αναφέρει την χρονική περίοδο μεταξύ 800 π.Χ. και 200 μ.Χ. Στο χρονικό αυτό διάστημα παρουσιάστηκαν και εξελίχθηκαν σε διάφορα μέρη του κόσμου προσωπικότητες, πολιτισμοί και θρησκείες, η δράση και η εξέλιξη των οποίων επηρέασε, αν όχι καθόρισε, ολόκληρη την μετέπειτα ιστορική και πολιτισμική πορεία της ανθρωπότητος. 

Συγκεκριμένα, η γένεσις της Φιλοσοφίας και της Αισθητικής στην κλασσική Ελλάδα, η οικουμενικότητα της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πνεύματος στον Ελληνιστικό κόσμο, η ανάπτυξη του Δικαίου και των θεσμών στην Ρώμη, στην ουσία θα δημιουργήσουν τον “Δυτικό πολιτισμό”. Στην Ανατολή και εν συνεχεία στην Ευρώπη, εμφανίζεται και σταδιακά επικρατεί ο Χριστιανισμός. Ο Τίτος Φλάβιος Βεσπασιανός το 70 μ.Χ. καταστρέφει τα Ιεροσόλυμα και αρχίζει η εβραϊκή διασπορά. Στην Περσία, η διδασκαλία του Ζαρατούστρα θεμελιώνει τον Ζωροαστρισμό, που θα επηρεάσει βαθύτατα την εξέλιξη του κόσμου της Ανατολής, θέτοντας τα θεμέλια και τις προϋποθέσεις για την εμφάνιση του Ισλάμ. Στην νοτιοανατολική Ασία εμφανίζεται ο Βουδισμός, στην Κίνα ο Κομφούκιος με την ηθική διδασκαλία του, ενώ στην Ινδία λαμβάνουν χώρα σημαντικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις με έναν αναμορφωμένο Ινδουισμό. 

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, ότι στην ουσία η κοσμογονική αυτή περίοδος που ο Γιάσπερς ονόμασε “Αξονική Εποχή” είναι κατ’ ουσίαν η βάση του κόσμου όπως τουλάχιστον μας είναι γνωστός ως τις μέρες μας. 

Η γέννηση και ο θάνατος ενός πολιτισμού 

Εύλογα, όμως, θα διερωτηθεί κάποιος, γιατί ο Γιάσπερς φέρνει αυτό το παράδειγμα, ποια είναι η βαθύτερη ουσία αυτού που ονομάζει “Αξονική Εποχή”. Η Αξονική Εποχή είναι μια σύντομη, σχετικά, ιστορική περίοδος αναστατώσεως η οποία, όμως, δίδει την ώθηση στην εξέλιξη της ιστορίας. Όταν η ορμή των γεγονότων εξαντληθεί και ο αχός καταλαγιάσει, η ιστορία σταθεροποιείται ξανά και συνεχίζει το μυστηριώδες και απρόβλεπτο ταξίδι της προς την αιωνιότητα. Το τέλος, όμως, μιας Αξονικής Εποχής σημαίνει την γέννηση ενός νέου ιστορικού γίγνεσθαι, το οποίο σφυρηλατείται στις φωτιές των περασμένων χρόνων. Μέσα σε αυτό το γίγνεσθαι άνθρωποι, έθνη, πολιτισμοί, κατεστημένα αιώνων φαντάζουν αναλώσιμες ασημαντότητες στον αδηφάγο ρούν της ιστορίας. Άλλοτε θλιβερές αναμνήσεις του σκοτεινού συλλογικού ασυνειδήτου και άλλοτε παράγοντες που καθόρισαν την ροή της ιστορίας. 

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός σε μια πτωτική καμπή 

Πιθανότατα τα όσα ζεί ο τόπος μας, αλλά και η Ευρώπη, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης να αποτελούν μια ιδιότυπη αξονική εποχή, η οποία θα γεννήσει τους χρόνους, τους ανθρώπους, τις συνειδήσεις και τον πολιτισμό του αύριο, ίσως δε και του μακρινού από εμάς μέλλοντος. Ο ιστορικός χρόνος είναι προφανές πως έχει συμπυκνωθεί εντυπωσιακά. Ο κλονισμός και οι μεταλλάξεις που ήδη εξελίσσονται φαίνεται πως θα είναι τόσο ριζικά, όσο πιθανότατα ολόκληρη η διαδικασία εξελίξεως του νέου Ελληνισμού, από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. 

Η σημερινή εποχή φαίνεται πως θα γεννήσει ένα νέο τύπο ανθρώπου. Το να προβλέψει κανείς την καταστροφή της Δυτικής κοινωνίας φάνταζε μέχρι χθές ως ένα ευφυολόγημα. Σήμερα η Δύση φαίνεται να αγκομαχεί προσπαθώντας να ελέγξει το τεχνοκρατικό, οικονομικό, πολιτικό, καταναλωτικό και πολυπολιτισμικό τέρας που η ίδια δημιούργησε. Η Δυτική κοινωνία, θλιβερό κακέκτυπο της οποίας υπήρξε η ελλαδική, κατακρήμνισε όλες τις αξίες, όλα τα ιδανικά τα οποία την χαρακτήριζαν, προκειμένου να πετύχει την οικονομική ευημερία. Διέλυσε την ανάγκη της συλλογικής ύπαρξης η οποία γεννά πολιτισμό. Εξόρισε τον Χριστιανισμό, δημιουργώντας μια ηθική έρημο και ανθρώπους άνευ ουδενός ηθικού υποβάθρου. Θεοποίησε την υπεραφθονία των υλικών αγαθών δημιουργώντας έτσι μια ζούγκλα ασυδοσίας και απληστίας. Κατακρήμνισε σύμβολα, μύθους, ιδανικά, αξίες και παραδόσεις που κράτησαν ζωντανό τον άνθρωπο για αιώνες, και στην θέση τους τοποθέτησε το απόλυτο τίποτα. 

Το μέλλον της ελληνικής ιδιαιτερότητας μέσα στην γενική περιδίνηση 

Στην πατρίδα μας συντελείται και καθημερινώς επιβεβαιώνεται, όχι προφανώς μια παροδική κρίση, αλλά μια συντελεσμένη καταστροφή. Επίκαιρο αίτημα των καιρών μας είναι τα πρότυπα, τα οποία με το παράδειγμα τους θα εμπνεύσουν ιδεαλισμό σε μια κοινωνία η οποία σαπίζει. 

Εύλογα θα θέσει κάποιος το ερώτημα, αν αρκεί μόνον αυτό. Η απάντησις είναι ότι προφανώς δεν αρκεί, αλλά πιστεύουμε ότι αποτελεί έναν οδοδείκτη, πόσο δε μάλλον όταν φαίνεται πως ο μηδενισμός έχει παγιωθεί στην συνείδηση του κοινωνικού συνόλου. 

Σήμερα, στον τόπο μας έχουμε ανθρώπους με νευρωτική ψυχή και ενοχική συνείδηση. Ο σημερινός ελληνικός λαός απεχθάνεται τον εαυτό του, γιατί αυτό το οποίο πρόσφατα αντίκρισε δεν μπορεί να το αγαπήσει. Η μαζική υστερία του σημερινού μηδενισμού, είναι νομοτελειακό αποτέλεσμα της μαζικής υστερίας του καταναλωτισμού των προηγουμένων χρονών. 

Το αίτημα, και η ζωτική ανάγκη της εποχής μας για ιδεαλισμό, πίστη, εθνική μνήμη και πρότυπα είναι μια επαναστατική πράξη ενάντια σ’ αυτήν ακριβώς την κατακρήμνιση των πάντων. Είναι η επαναστατική απαίτηση των καιρών. Ίσως δε να είναι και η μοναδική απάντηση, η οποία έχει απομείνει στην ήδη συντελεσμένη καταστροφή. 

Ως μια αντίδραση σε μια πατρίδα που χάνεται. Ως μια κραυγή πως η Αξονική Εποχή δεν πρέπει να δημιουργήσει έναν κόσμο χωρίς ελληνικά ιδανικά, χωρίς εθνικές παραδόσεις, και χωρίς πίστη στον Χριστό. Γιατί αυτός θα είναι ένας κόσμος που δεν θα υπάρχει η ελπίδα, η ανθρωπιά, η προκοπή, η αγάπη, η συγχώρεση, το αγαθό, το ωραίο και η προοπτική της αιωνιότητος. Θα είναι ένας κόσμος χωρίς πρόσωπο. Αναμφισβήτητα, αυτό θα είναι το ιστορικό τέλος του ανθρώπου και του πολιτισμού του. 

του Χριστόφορου Βασιλικού 
Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ο Πολεμιστής μέσα από τον κόσμο της Παράδοσης

πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, 
καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, 
τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους 

Από την Γαλλική Επανάσταση και έπειτα, ο Ευρωπαϊκός κόσμος εμφάνισε μια αντιθετική πορεία προς την Παράδοση. Άρχισε σιγά σιγά να κάνει αισθητή την παρουσία του ο σκοταδισμός, ο παραλογισμός και η διαστρέβλωση κάθε φυσικού νόμου. Τα ολέθρια αποτελέσματα αυτής της παρεκτροπής τα αντιλήφθηκαν διάφορα κινήματα ιδεών, που προσπάθησαν να τα αντικρούσουν και να αντιστρέψουν αυτή την κατάσταση. Εξυμνούσαν τον Ρομαντισμό, την επιστροφή της Μοναρχίας και του ιπποτικού ιδεώδους, αργότερα εξελίχθηκαν σε ριζοσπαστικά Δεξιά και τέλος σε Εθνικοσοσιαλιστικά και Φασιστικά κινήματα. Ήταν αυτές οι δυνάμεις που αποσκοπούσαν στην πιθανή προσπάθεια ανάτασης και παλινόρθωσης του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η πτώση και η παρακμή επισφραγίστηκαν με την τοποθέτηση της κόκκινης σημαίας πάνω στο Ράιχσταγκ, μετά την επικράτηση των φιλελεύθερων και των προλετάριων. Από τότε, σταδιακά, ο άνθρωπος έχασε κάθε επαφή με τη Φύση, τη δράση και τη γνώση. Ξέπεσε και εξελίχθηκε σε έναν εκφυλισμένο πασιφιστή, μαζάνθρωπο, ζώντας παρασιτικά, με μοναδικό ενδιαφέρον την ικανοποίηση των καταναλωτικών αγαθών. Το βασικό στοιχείο που έχασε ο σύγχρονος άνθρωπος κατά την πτώση του, ήταν αυτό του πολεμιστή. 

Το πολεμικό στοιχείο αποτελούσε βασικό γνώρισμα του Ευρωπαίου κι αυτό γίνεται αντιληπτό από την προϊστορία και συγκεκριμένα από την εξάπλωση των πατριαρχικών φύλων, των Ινδοευρωπαίων. Οι Ινδοευρωπαίοι, εξαιτίας του νομαδικού τρόπου ζωής, ήταν μυημένοι στον πόλεμο και η σημασία των πολεμικών αρετών αποτέλεσε βασικό θεμέλιο για την επιβίωση τους. Αργότερα, είδαμε πως επικράτησαν των μητριαρχικών λαών και με τη βοήθεια της εφεύρεσης των εργαλείων κατάφεραν να εξημερώσουν τα ζώα, να δημιουργήσουν κοπάδια, οργανωμένες οικίες, βοσκοτόπια και οχυρωμένες πόλεις. Όλα αυτά ήταν σε θέση να τα υπερασπιστούν από τις ληστρικές επιδρομές έχοντας αναπτύξει την πολεμική αρετή. 

Στις σύγχρονες, φιλελεύθερες, δυτικές κοινωνίες ο πόλεμος πραγματοποιείται αποκλειστικά για γεωπολιτικούς λόγους με αντικειμενικό σκοπό το οικονομικό κέρδος. Αντίθετα, στις Παραδοσιακές κοινωνίες, ο πόλεμος λάμβανε μια αντί-υλιστική και πνευματική αξία. Σε εσωτερικό επίπεδο, ο πόλεμος και ο πολεμοχαρής χαρακτήρας ξυπνούν στον άνδρα τον ηρωισμό, την ανδροπρέπεια, τη δράση και την ανάγκη για περιπέτεια που κρύβει μέσα του. Καταφέρνει να σπάσει τις αλυσίδες της δειλίας, του φόβου και της αδράνειας που τον κρατούν αιχμάλωτο. Η υπεράσπιση, η κατάκτηση και η επανάκτηση της γης, οι αιματηρές και βίαιες συγκρούσεις, διέθεταν έντονα μυστικιστικά στοιχεία, ξεπερνώντας τη νατουραλιστική κατάσταση και αγγίζοντας τη θεανθρώπινη. 

Παράδοση και Πολεμιστής 

Πριν επισημάνουμε τον ρόλο του Πολεμιστή στον κόσμο της Παράδοσης, πρώτα πρέπει να εξηγήσουμε τι εννοούμε με τον όρο Παράδοση: Ο κόσμος της νεωτερικότητας, όταν αναφέρεται στην Παράδοση, εννοεί τη διάδοση των ηθών και εθίμων στα πρότυπα του καταναλωτισμού, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το μυστικιστικό και ιερό στοιχείο. Η ορθή διατύπωση του όρου, όπως εκφράστηκε στις Παραδοσιακές κοινωνίες, είναι η διαιώνιση των πνευματικών και ηθικών αξιών, μέσω της δράσης, της σκέψης και της πειθαρχίας του ανθρώπου. Όσον αφορά την πειθαρχία εννοούμε την αφοσίωση, την ενατένιση και την ολοκλήρωση του σκοπού. Χαρακτηριστικά στοιχεία της Παράδοσης είναι η τήρηση των νόμων της Φύσης και η εναρμόνιση με αυτήν, η ιεραρχία και η άποψη περί κυκλικής πορείας της ιστορίας. Σε κάθε Παραδοσιακή κοινωνία οι άνθρωποι χωρίζονται ιεραρχικά σε κάστες: Βασιλείς - ιερείς, πολεμιστές, εργάτες – αγρότες - τεχνίτες και δουλοπάροικους. Αυτή η ιεραρχία μπορεί να γίνει κατανοητή μέσα από την Ινδοάρια Παράδοση, στην οποία την πρώτη ιεραρχικά κάστα την αποτελούν οι Βραχμάνοι (Brahmins), ιερείς και δάσκαλοι. Στη δεύτερη κάστα, ίσως και την πιο σημαντική, υπάρχουν οι Ξατρίγια (Kshatriyas), πολεμιστές και υπερασπιστές της Παράδοσης. Στην τρίτη κάστα ανήκουν οι Βαϊσια (Vaishyas), αγρότες, έμποροι και τεχνίτες και την τελευταία κάστα την αποτελούν οι Σούδρα (Shudras), που είναι οι δουλοπάροικοι. 

Όπως αναφέραμε παραπάνω, οι Πολεμιστές ανήκουν στη δεύτερη ιεραρχικά κάστα. Ο ρόλος αυτός ίσως είναι ο πιο σημαντικός γιατί, μέσα από αυτόν, προσωποποιούνται ο ηρωισμός, η νίκη, η ανδροπρέπεια και η τιμή. Παρουσιάζεται ένας διαφορετικός τύπος ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος του πολέμου, του πνεύματος και της φιλοσοφίας, της δράσης και της πειθαρχίας. Είναι ο θεματοφύλακας της Παράδοσης, είναι αυτός που υπερασπίζεται και θυσιάζεται για την Παραδοσιακή Πολιτεία. Αυτός που έχει επιλέξει το πιο κακοτράχαλο μονοπάτι, αυτό της βίας και της σύγκρουσης. Δεν ταλαιπωρείται από σκεπτικισμούς, διότι αυτός είναι ο σκοπός του, αυτή είναι η φύση του: Να “κάνει αυτό που πρέπει να γίνει”. Υπακούει στον Βασιλιά και στις εντολές του, σκοτώνει για το όνομά του, σέβεται τη Γη, τη Φύση και τις κατώτερες κάστες - δεν φέρεται υπεροπτικά σε αυτές διότι και αυτές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της Πολιτείας. Διαθέτει τη Γνώση και την επίγνωση ότι για να συγκρουστεί με τον εχθρό, πρώτα πρέπει να έχει έρθει σε εσωτερική σύγκρουση με τον ίδιο του τον εαυτό, καταπολεμώντας τα πάθη του και τις αδυναμίες του. 

Τρανό παράδειγμα τέτοιου πολεμιστή βρίσκεται και πάλι στην Ινδοάρια παράδοση και συγκεκριμένα στα ιερά ινδουιστικά κείμενα της Μπαγκαβάτ Γκίτα, όπου αποτυπώνεται ο διάλογος ανάμεσα στον Θεό – Βασιλιά Κρίσνα και στον Ξατρίγια Πολεμιστή Αρτζούνα. Ο Κρίσνα καλεί τον Αρτζούνα να δώσει την πιο δύσκολη μάχη. Πέρα από τον διαχωρισμό των καστών, οι δύο τους συνεργάζονται και διαλέγονται ως φίλοι. Μαζί αποτελούν το Φως, το Πνεύμα και την Αρετή. Από την άλλη μεριά, ο εχθρός συμβολίζει το Σκότος, το Κακό και την Παρακμή. Στην αρχή, ο Αρτζούνα λειτουργεί συναισθηματικά, δείχνει να δειλιάζει απέναντι στον πολυάριθμο εχθρό και σκέφτεται τους φίλους και τους συγγενείς που διατρέχουν κίνδυνο. Όμως, του υπενθυμίζεται από τον Κρίσνα ότι ανήκει στην κάστα των Πολεμιστών και ότι πρέπει να ξεπεράσει κάθε συναίσθημα και να δράσει σύμφωνα με το καθήκον. Συγκεκριμένα ο Κρίσνα θα τον παρακινήσει λέγοντάς του: “Είσαι πολεμιστής και το καθήκον σου είναι να πολεμάς. Ω γιε της Κούντι, αν πεθάνεις στη μάχη θα κερδίσεις τον παράδεισο. Αν νικήσεις, θα κερδίσεις τη γη. Γι' αυτό σήκω και πολέμα. Αντιμετώπισε τη χαρά και τη θλίψη, τη νίκη και την ήττα, την κατάκτηση και την απώλεια και προετοιμάσου για μάχη”. Ο Αρτζούνα, μέσα από μία εσωτερική μάχη, συμμορφώνεται με τις επιταγές του πεπρωμένου του, αποφασίζει να πολεμήσει και ο Κρίσνα οδηγεί το άρμα του στη μάχη. Επιλέγει τη φύση του που δεν είναι άλλη από τον Πόλεμο και τη Δράση. 

Πόλεμος και Μυστικισμός 

Αναμφισβήτητα, την πρωτοκαθεδρία της πολεμικής παράδοσης κατέχουν οι Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι πολεμιστές. Από τη μία πλευρά, οι θαρραλέοι Έλληνες πολεμιστές των πόλεων - κρατών (Σπαρτιάτες, Αθηναίοι, Θηβαίοι, Μακεδόνες) και από την άλλη πλευρά, οι υπερασπιστές της απέραντης αυτοκρατορίας Ρωμαίοι Λεγεωνάριοι. Σ’ αυτές τις δύο πολεμικές παραδόσεις διαπιστώθηκαν όλα τα είδη πολέμου, εμφύλιοι πόλεμοι, πόλεμοι για την υπεράσπιση της πατρίδας και κατακτητικοί πόλεμοι επεκτατισμού στα πλαίσια μιας υπερεθνικής ηγεμονίας με έντονο μυστικιστικό υπόβαθρο, το γνωστό Imperium. Και για τους δύο αυτούς πολιτισμούς υπήρξε μια κοινή αντίληψη για τον ηρωικό τρόπο ζωής και τον ένδοξο θάνατο πάνω στο πεδίο της μάχης. Όσοι πολεμιστές βάδιζαν με έναν ενάρετο και τίμιο τρόπο ζωής και θυσιάζονταν για την υπεράσπιση της γης και για το Imperium, οι ψυχές τους οδηγούνταν στα Ηλύσια Πεδία. Ένας παραδείσιος τόπος, γεμάτος λιβάδια και τρεχούμενα νερά, προορισμένος μόνο για ήρωες, όπου θα τους χαρίζονταν η αιώνια ευτυχία, η γνώση και η σοφία, απολαμβάνοντας την εύνοια των Θεών. Αντίθετα, όσοι ήταν ριψάσπιδες και άδικοι, γι’ αυτούς υπήρχε η Θεία Δίκη ή, αλλιώς, η Νέμεσις, καθώς στη μεταθανάτια ζωή οι ψυχές τους οδηγούνταν στα Τάρταρα, όπου για τα επόμενα χρόνια θα υπέμεναν βασανιστικά μαρτύρια ως αντίποινα για τα πεπραγμένα τους στη γήινη ζωή. 

Στον Μεσαίωνα, βρίσκουμε έντονα ηρωικά και πολεμοχαρή στοιχεία στις Σταυροφορίες. Ο χαρακτήρας των Σταυροφοριών ήταν, κατά βάση, ιπποτικός, πνευματικός και ασκητικός, με την πάλη εναντίον των Μουσουλμάνων να έχει έντονα θρησκευτικά στοιχεία. Ο θυσιαστικός πόλεμος για την απελευθέρωση των Άγιων Τόπων και το λεγόμενο Reconquista, δηλαδή η ανακατάληψη της Ιβηρικής χερσονήσου, αποτελούσαν υπερβατική και ιερή πράξη. Αυτό γιατί, στη μεταθανάτια ζωή, η ψυχή του Σταυροφόρου ιππότη θα έβρισκε τη γαλήνη και την ανάπαυση στον Παράδεισο κοντά στο Θεό, στο Βασίλειο των Ουρανών. Όσον αφορά τους Σταυροφόρους, ήταν άνδρες ασκητές, ζώντας μακριά από τον ματαιόδοξο και υλιστικό τρόπο ζωής. Για να εισχωρήσει κάποιος σε σταυροφορικό τάγμα έπρεπε να ήταν ευγενικής και αριστοκρατικής καταγωγής, καλός χειριστής των κονταριών, του ξίφους και της ασπίδας. Άξια αναφοράς ήταν το σταυροφορικό τάγμα του Άγιου Ιωάννου και οι Ναΐτες ιππότες, γνωστοί και ως “φτωχοί συστρατιώτες του Χριστού και του ναού του Σολομώντα”, με μοναδικό σκοπό την απελευθέρωση των Άγιων Τόπων από τους Μουσουλμάνους. 

Παραμένοντας στο Μεσαίωνα, αλλά βορειότερα στον ευρωπαϊκό χάρτη, ένας πολιτισμός προικισμένος από Θεούς, ήρωες, σύμβολα και τελετουργίες ήταν ο Σκανδιναβικός πολιτισμός. Αναπόσπαστο κομμάτι της σκανδιναβικής παράδοσης ήταν οι θαρραλέοι Βίκινγκς. Οι Βίκινγκς, πρότυπα ηρωικών και ανδρείων πολεμιστών – αλλά και αγρότες, ναυτικοί και θαλάσσιοι εξερευνητές - αποτέλεσαν τρανό παράδειγμα πολεμικής φυλής. Ο πόλεμος για τους Σκανδιναβούς ήταν ένδειξη τιμής, θάρρους και ανδροπρέπειας. Η τιμιότητα, η πίστη στους Θεούς και ο ηρωικός θάνατος των πολεμιστών πάνω στο πεδίο της μάχης είχε έναν μυστικιστικό χαρακτήρα. Τους πεσόντες στη μάχη συνόδευαν οι Βαλκυρίες, ημίθεες παρθένες πολεμίστριες, και οδηγούνταν στη Βαλχάλα, στο παλάτι των Θεών, οικοδομημένο από χρυσά δόρατα στους τοίχους και χρυσές ασπίδες στις στέγες. Οι νεκροί ήρωες θα πολεμούσαν πλάι στον Θεό Όντιν, πατέρα όλων των Θεών και ανθρώπων και Θεό του Πολέμου και μαζί με άλλους Θεούς θα έδιναν την τελική μάχη εναντίον του σκοτεινού Θεού Λόκι, του λύκου Φένριρ και των γιγάντων Γιοτούν. Στην σκανδιναβική μυθολογία αυτή η τελική μάχη είναι το λεγόμενο Ράγκναροκ. Το Ράγκναροκ θα προφήτευε τον ερχομό του με φυσικές καταστροφές, οι οποίες θα οδηγούσαν σε ένα χειμώνα που θα διαρκούσε τρία χρόνια, χωρίς να παρεμβληθεί ούτε ένα καλοκαίρι. Η μοίρα όμως του Όντιν και άλλων σημαντικών Θεών, όπως του Τυρ και του Θωρ, ήταν γνωστή εξ αρχής, αφού γνώριζαν ότι θα σκοτωθούν. Μετά την τελική μάχη, οι εναπομείναντες Θεοί και άνθρωποι θα καλούνταν να δημιουργήσουν έναν νέο κόσμο, μακριά από το σκοτάδι, όπου θα κυριαρχεί το φως και η ευημερία στους ανθρώπους υπό την καθοδήγηση των Θεών. 

Ο Πολεμιστής κατά τον Ιούλιο Έβολα και τον Ερνστ Γιούνγκερ 

Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, η διδασκαλία και το συγγραφικό έργο του Ιουλίου Έβολα αποτελούν οδοδείκτη για τον παραδοσιοκράτη του σήμερα. Ο ίδιος, υπέρμαχος μιας αριστοκρατικής και ριζοσπαστικής “κάστας πολεμιστών”, που θα αντιστέκονταν στην σκοτεινή εποχή της Κάλι Γιούγκα, αν και ποτέ δεν αυτοπροσδιορίστηκε ως φασίστας ή εθνικοσοσιαλιστής, θεωρούσε ότι αυτά τα δύο συστήματα θα μπορούσαν να φέρουν την επανορθωτική επανάσταση απ’ όπου θα αναδυόταν η πνευματική και η αριστοκρατική ιδέα του έθνους, σε αντίθεση με τα σοσιαλιστικά κολεκτιβιστικά και δημοκρατικά κράτη. 

Στο βιβλίο του “η Μεταφυσική του Πολέμου” (αγγλική έκδοση The Metaphysics of War), το οποίο αποτελείται από δεκαέξι κείμενα που γράφτηκαν σε διάφορα περιοδικά κατά τη διάρκεια των ετών 1935 – 1950, γίνεται ίσως η πιο εκτενής προσπάθεια να αναδείξει τον ριζοσπάστη και αριστοκράτη πολεμιστή, μέσω της διαδικασίας του πολέμου στο πλαίσιο μιας μεταφυσικής διάστασης, κάνοντας μια βαθιά αναζήτηση σε διάφορες Παραδοσιακές κοινωνίες. Ο πόλεμος για τον Έβολα αποτελεί μια πνευματική και υπερβατική πράξη, αφύπνιση του ηρωισμού και της δράσης, κάθαρση και αναγέννηση της ψυχής. 

Σαφώς επηρεασμένος από την Ινδοάρια και Ισλαμική παράδοση, ο φιλόσοφος διακρίνει τον πόλεμο σε δύο επίπεδα: Στο εσωτερικό επίπεδο, τον λεγόμενο Μεγάλο Πόλεμο, που έχει να κάνει με την πάλη του εαυτού ενάντια στις καταχθόνιες επιθυμίες και στην υποταγή των παθών. Αλλά και στο εξωτερικό επίπεδο, τον Μικρό Πόλεμο, που έχει να κάνει με τη μάχη ενάντια στον εχθρικό κόσμο και την κατάκτηση γης και ύλης. Σε αντιδιαστολή με αυτή την οπτική, οι σύγχρονες, φιλελεύθερες, κοινωνίες με το πασιφιστικό πνεύμα έχουν αποπροσανατολίσει εντελώς τον άνθρωπο και οι μοναδικές αξίες που του έχουν δώσει είναι το κίνητρο για ένα φιλήσυχο τρόπο ζωής με αποκλειστικό ενδιαφέρον για την ύλη. 

Στην περίπτωση του Γερμανού εθνικιστή φιλοσόφου και συγγραφέα Ερνστ Γιούνγκερ, ο πόλεμος δεν προσεγγίζεται από μια Παραδοσιακή και μεταφυσική σκοπιά, όπως στον Έβολα, αλλά από ένα εμπειρικό και πιο γήινο πρίσμα. Ως άνθρωπος του μετώπου και των χαρακωμάτων, προσωποποίηση της δράσης και του πνεύματος, συμμετείχε στους δύο παγκοσμίους πολέμους, υπήρξε εθελοντής στη Λεγεώνα των Ξένων και θεωρούσε τον πόλεμο μια ρομαντική επαφή με τον θάνατο και τον κίνδυνο, μια ανδροπρεπή δημιουργία και όχι μόνο μια διαδικασία καταστροφής και ωμής βίας. Για τον Γιούνγκερ, οι μάχες στα χαρακώματα, οι σφαγές και οι θυσίες των στρατιωτών δεν ήταν μάταιες, καθώς μέσα από αυτή τη διαδικασία θα προέλθει ένας νέος τύπος ανθρώπου, σφυρηλατημένος από ατσάλι, που αυτός θα συμβάλλει στην αναγέννηση του πνεύματος, όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης. Επίσης, σύμφωνα με τον ίδιο, ο πόλεμος είχε λυτρωτικό χαρακτήρα που θα θεράπευε τον άνθρωπο από τον “καρκίνο” του αστισμού και του εκφυλισμού. 

Η άποψη του Γιούνγκερ για τον πόλεμο γίνεται περισσότερο κατανοητή στο βιβλίο του “Θύελλες από Ατσάλι” (στην αγγλική έκδοση Storm of Steel) απ’ όπου και το απόσπασμα: “Εγκαταλείψαμε μέσα στις λίγες εβδομάδες εκπαίδευσης τις αίθουσες διαλέξεων, τα σχολικά θρανία και τον πάγκο της δουλειάς και γίναμε όλοι ένα μεγάλο και ενθουσιασμένο σώμα. Ανδρωθήκαμε σ' ένα κλίμα ασφάλειας και σ' όλους μας φώλιαζε ο πόθος για το ασυνήθιστο, για τον μεγάλο κίνδυνο. Και τότε ο πόλεμος μας μάγεψε, όπως το μεθύσι. Τραβήξαμε σε μια βροχή από άνθη, μεθυσμένοι από τα τριαντάφυλλα και το αίμα. Ο πόλεμος έπρεπε να μας φέρει κάτι το μεγάλο, το ισχυρό, το πανηγυρικό. Μας φάνηκε ως ανδρικό κατόρθωμα, μια εύθυμη μάχη σκοπευτών σε ανθισμένα, ποτισμένα με αίμα λιβάδια. Δεν υπάρχει πιο ωραίος θάνατος σ' αυτόν τον κόσμο... Αχ, αρκεί μόνο να μην μείνουμε σπίτι, αρκεί μόνο να μπορούμε να πάρουμε μέρος”. 

Κλείνοντας αυτή τη συνοπτική παρουσίαση της θέσης του Πολεμιστή στον κόσμο της Παράδοσης, ως υπέρμαχοι των αριστοκρατικών και ριζοσπαστικών απόψεων ανάμεσα στα ερείπια του σύγχρονου κόσμου, θα σταθούμε στην πρωταρχική ανάγκη της διεξαγωγής του δικού μας Μεγάλου Πολέμου. Στην ανάγκη του να ορθώσουμε το δικό μας κάστρο, να δημιουργήσουμε τη δική μας κιβωτό, ατομικά και συλλογικά, ώστε να αντιμετωπίσουμε όλες τις προκλήσεις σε εσωτερικό επίπεδο και, ακολούθως, έχοντας διαμορφώσει εαυτούς καταλλήλως, να διεξάγουμε τον Μικρό Πόλεμο. Αντιλαμβανόμαστε, βεβαίως, ότι οι απαιτήσεις των καιρών είναι τόσο μεγάλες που αυτή η αλληλουχία φαντάζει πολυτέλεια σε ορισμένους. Η σωστή προετοιμασία, όμως, αποτελεί το απαραίτητο εφόδιο του Πολεμιστή για τη Νίκη. 

Πηγές: 
Ιούλιος Έβολα, Metaphysics of War, 2011, εκδόσεις Arktos 
Ιούλιος Έβολα, Η διδασκαλία της αφυπνίσεως, 2010, έκδοση Κων/νου Μαλεβίτη 
Ernst Jünger, Storm of Steel, 2004, εκδόσεις Penguin 
Jeffrey Herf, Αντιδραστικός μοντερνισμός, 1996, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 
Κώστας Καλογερόπουλος, Σκανδιναβική μυθολογία, 1997, εκδόσεις Ιάμβλιχος 

του Νίκου Καρατουλιώτη
Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Καλή Χρονιά!


Ο Κύκλος Ιδεάπολις εύχεται σε όλους τους φίλους μία καλή χρονιά, δημιουργική, με υγεία και ευτυχία.
Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Ελληνική Αλληλεγγύη: Τα Ελληνόπουλα είναι παιδιά μας!

Για τα φετινά Χριστούγεννα, το υλικό που συγκεντρώθηκε από τις προσφορές των μελών και των φίλων του Κύκλου μας, στο πλαίσιο της διαρκούς δράσης "Ελληνική Αλληλεγγύη", διατέθηκε στον Σύλλογο Πολυτέκνων Νομού Θεσσαλονίκης.

Καλά Χριστούγεννα!


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Aurora Borealis


“Ωμοιώθην πελεκάνι ερημικώ, εγενήθην ωσεί νυκτικόραξ εν οικοπέδω” 
(Ψλ. 101) 

Ακούς από μακριά τον ήσυχο άνεμο των χρωμάτων; 
Ακούς την γλώσσα της λύκαινας καθώς ξεδιψάει 
απ’ την σμαραγδένια λίμνη του απογεύματος; 
Μακριά πολύ μακριά 
όταν πιάνει να χειμωνιάζει η λευκότητα των δέντρων… 

Είναι το Βόρειο Σέλας αυτή η συντετριμμένη μουσική… 
Είναι το Βόρειο Σέλας την ώρα που σκεπάζει το πένθος 
του νυχτερινού ουρανού, 
γιατί τ’ αστέρια βούλιαξαν σε στρώμα από μέλι κόκκινο… 
Γιατί ίσως έρχεται μια παραμορφωμένη Άνοιξη… 
Είναι το Βόρειο Σέλας… 

Αρκέσου στην αυτοκέφαλη μελωδία του χειμώνα 
Που πάντα χορεύει μέσα σου… 
Ψυχή του δάσους μακάρια γεροντική χιονονιφάδα 
Το περίγραμμα της ψυχής μου 
Ορίζοντες από ιριδίζοντα γλυκά σκοτάδια 
Παμπάλαια δέντρα με υψωμένα χέρια 
Υπνώθηκε η μουσική του χιονιού 
Πέρα κάτι γεμίζει την ακοή μας… 

του Άγγελου Δημητρίου
Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016
Κατηγορία:

Όψεις εθνικού μεταβολισμού

Όποιος γυμνάζεται, κατανοεί τον εξής απλό μηχανισμό, μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η μυϊκή ανάπτυξη (η οποία αποτελεί τον στόχο, οπότε και ό,τι την μεγιστοποιεί είναι προς το συμφέρον μας): 

Μέσω της άρσης βαρών και των ασκήσεων, προκαλούνται μικροτραυματισμοί στους μύες, τους οποίους το σώμα καλείται να επουλώσει. Για να το πράξει αυτό απαιτείται ο αναβολισμός, μέσω του οποίου τα θρεπτικά συστατικά τα οποία προέρχονται από την κατανάλωση τροφίμων, συνθέτονται σε πολυπλοκότερες μορφές (μακρομόρια). Η διαδικασία αυτή απαιτεί ενέργεια, δηλαδή θερμίδες, δηλαδή τροφή. Επαναλαμβάνοντας την ίδια διαδικασία, δηλαδή αυτήν της εκγύμνασης, της προγραμματισμένης διατροφής (προσλαμβάνοντας θερμίδες παραπάνω από αυτές που δαπανώνται) και του προγραμματισμένου ύπνου, επιτυγχάνεται η πολυπόθητη μυϊκή υπερτροφία. 

Ο καταβολισμός, η διάσπαση δηλαδή των μακρομορίων σε απλούστερες μορφές, έχει ως αποτελέσμα το ακριβώς αντίθετο. Κάποιος ο οποίος δεν τρέφεται σωστά, ή διάγει ύπνο χαμηλής ποιότητος, μπαίνει στην φάση του καταβολισμού. Δαπανά το ίδιο του το σώμα για να κινείται. 

Συνεπώς, γεννάται το ερώτημα: Ποιός δεν θα ήθελε να επιτύχει την μυϊκή υπερτροφία, όταν η εναλλακτική είναι η μυϊκή κατάπτωση; Σχεδόν όλοι θα επέλεγαν το πρώτο. 

Πλέον, όμως, θεωρείται προχώ να επιθυμείς την αδυναμία και την παρακμή. Έτσι, μην τυχόν και κάποιος μιλήσει για μια Ελλάδα ακμαία και σφρίγουσα, αυτομάτως κατηγορείται ωσάν να ήταν ο χείριστος εγκληματίας, ο οποίος επιθυμεί να σπείρει τον όλεθρο. Κατ' αντιδιαστολή, όποιος διακηρύσσει μια μικρή Ελλάδα, παρία και πόρνη για τις ορέξεις του οποιουδήποτε (το πολυτελείας αμφισβητείται), αυτομάτως θεωρείται "οραματιστής" - σαφέστατα προοδευτικός - τον οποίο η "ηλίθια" και "αμόρφωτη" πλεμπαριά αδυνατεί να κατανοήσει. 

Ο υπέρμαχος ενός αναβολικού έθνους, αναγνωρίζει ότι δεν υφίσταται στασιμότητα σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Το να έπραττε κατ' αυτόν τον τρόπο, θα σήμαινε πώς θα επιζητούσε τον θάνατο. Αναγνωρίζει ότι πρέπει να κινηθεί, οπωσδήποτε, προς κάποια κατεύθυνση. Επιλέγει τον δρόμο εκείνο, τον δύσβατο και τον κοπιώδη, ο οποίος θα οδηγήσει τον οργανισμό εκείνο, του οποίου αποτελεί ζωτικό του κύτταρο, στην επιβίωση και στην επέκταση, καθώς η επιβίωσή του ταυτίζεται και με την δικιά του. Άλλωστε, η ζωή αποτελεί μια μορφή αγώνα. Αυτό εξηγεί και το γεγονός γιατί μεγάλο μέρος των εθνικά σκεπτόμενων αθλείται και γυμνάζεται - και αντιστρόφως. 

Οι καταβολιστές των εθνών, από την άλλη, αναπαράγουν ένα αφήγημα το οποίο υπόσχεται τα πάντα, άνευ κόπου. Εγγυώνται, όπως οι διαφημίσεις του τηλεμάρκετινγκ, six-pack με το να κάθεσαι στον καναπέ. Φλυαρούν και εκτοξεύουν ασυναρτησίες περί γερού "κορμού", με κοιλιακούς που θα ζήλευε και ένας σωματοδομιστής. Ο σωματοδομιστής, όμως, που αναγνωρίζει το απολύτως βασικό, το οποίο υπακούει στον κανόνα "blood in, blood out" (προσφέρεις κάτι στον βωμό της δυνάμεως, τον ιδρώτα και το αίμα σου, για να σου επιστραφεί) γελάει με τις ανωτέρω φαιδρότητες. 

Δεν μπορούμε, ωστόσο, να περιμένουμε κάτι άλλο από τους εθνοκαταβολιστές. "They don't even deadlift", όπως είπε και ο Τάλεμπ, το οποίο αποκτά βαρύνουσα σημασία, ακριβώς επειδή τίποτα δεν σε φέρνει σε πιο άμεση επαφή με την πραγματικότητα από την εκγύμναση του ίδιου σου του σώματος. Είναι αυτή η συνιστώσα του πόνου και του μόχθου, η οποία συντροφεύει την γυμναστική, μεταφέροντας ένα αληθινό μύνημα πέρα από ωραιοποιήσεις. Συν τοις άλλοις, η σωματική εκγύμναση αποτελεί μια σύνοψη του modus operandi του κόσμου. 

Τί είναι καλό λοιπόν; Ό,τι επεκτείνει το έθνος. Τί είναι κακό; Ό,τι το μειώνει. Ποιός λέει την αλήθεια και επιθυμεί το ωραίο για τους ικανούς; Ο Ηρακλής, ο Αχιλλεύς και όλα τα υγιή και άλκιμα ηρωϊκά πρότυπα της Κλασσικής Αρχαιότητος. Ποιός ψεύδεται και επιθυμεί ασχήμια για όλους εξίσου; Οι εθνοκαταβολιστές και οι πάσης φύσεως cuckοί άνθρωποι. 

του Ι. Κ.
Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Ο Ιούλιος Έβολα για το Ιερό Γκράαλ

Ο Ιούλιος Έβολα στο έργο του “Το Μυστήριο του Γκράαλ – H Μύηση και η Μαγεία στην Αναζήτηση του Πνεύματος” (σημ. μτφρ. απόδοση του αγγλικού τίτλου, ανέκδοτο στα ελληνικά) εξετάζει τον θρύλο του Γκράαλ από πνευματική άποψη, ιδιαίτερα σε σχέση με την προχριστιανική μυητική παράδοση. Από αυτή τη σκοπιά, το Γκράαλ δεν είναι φυσικό αντικείμενο, αλλά θεωρείται ως ένα υπερβατικό στοιχείο ή ως κατάσταση πνευματικής διαφώτισης. 

Ο Έβολα σκιαγραφεί τα έξι κύρια χαρακτηριστικά της ισχύος του Γκράαλ, που παραπέμπουν στην υπερβατική του φύση, ως ακολούθως: 

1) Η Ισχύς του Φωτός 

Το Γκράαλ ακτινοβολεί ένα υπερφυσικό φως σε πολλούς θρύλους: Φωτίζει τον δρόμο του “Βασιλιά Ψαρά” (Fisher King) και ο Γκάλαχαντ το αποκαλεί “θαύμα των θαυμάτων”. Υποστηρίζει τον Ιωσήφ της Αριμαθείας με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και κάνει τα σαράντα δύο χρόνια που περνάει στη φυλακή να μοιάζουν με τρεις ημέρες (άρα, κατά μία άποψη, έχει υπερβατική δύναμη και σε σχέση με τον χρόνο). Αυτή η Ισχύς του Φωτός αποκαλείται “διαφωτιστική ισχύς” από τον Έβολα (Το Μυστήριο του Γκράαλ, σελ. 64-65)

2) Τροφός και ζωογόνος 

Το Γκράαλ παρέχει τέτοια ολοκληρωμένη (πνευματική) θρέψη που καταργεί κάθε υλικό πόθο. Σε μία απόδοση του μύθου του Πέρσιβαλ (Perceval li Gallois) ο Ιππότης Γκάγουεν εισέρχεται σε εκστατική ύπνωση και αποκτά ένα όραμα αγγέλων, καταφέρνοντας έτσι να κορέσει την πείνα του (σελ. 65)

3) Το Δώρο της Ζωής 

Το Γκράαλ έχει τη δύναμη να θεραπεύσει τις πληγές των θνητών και, υπερφυσικά, να ανανεώσει και να παρατείνει τη ζωή (σελ. 66)

4) Ισχύς της Δύναμης και της Κυριαρχίας 

Όσοι αντικρύσουν το Γκράαλ “εκτός από το να ευφρανθούν με αιώνια αγαλλίαση, δεν πρόκειται ποτέ να στερηθούν το δίκαιό τους ή να ηττηθούν στη μάχη” (σελ. 66)

5) Καταστρεπτική Ισχύς 

Μερικοί άνθρωποι βλάπτονται ή καταστρέφονται από τη δύναμη του Γκράαλ. Είναι ικανό να “τυφλώσει, να αποτεφρώσει, ακόμα και να λειτουργήσει ως ένα είδος δίνης” (σελ. 67). Ως εκ τούτου, λειτουργεί ως δοκιμασία για την πνευματική αξία. Η ισχύς του μπορεί να καταστρέψει “αυτούς που προσπαθούν να το κρατήσουν χωρίς να έχουν τα κατάλληλα προσόντα ή που επιχειρούν να το σφετεριστούν επαναλαμβάνοντας τις Τιτάνιες, Εωσφορικές ή Προμήθειες πράξεις”. 

Στο έργο του Malory, “Ο θάνατος του Αρθούρου”, ο Λάνσελοτ κατακεραυνώνεται από τη φωτιά του Γκράαλ, πέφτει στο έδαφος, χάνει τον έλεγχο των άκρων του και βρίσκεται σε κατάσταση φαινομενικού θανάτου για είκοσι τέσσερις ημέρες. Ο Έβολα αναφέρει: “Προφανώς αυτό αποτέλεσε μία μυητική κατάσταση ή μία κατάσταση στην οποία η συμμετοχή στη δύναμη του Γκράαλ έγινε δυνατή μέσω της αναστολής της συνείδησης και του περιορισμού της εγρήγορσης. Μ' αυτόν τον τρόπο απεφεύχθη η αρνητική, καταστροφική και ακατανίκητη επίδραση της εμπειρίας της επαφής με αυτούς που δεν είναι ικανοί να μεταλλάσονται σε υψηλότερες μορφές συνείδησης ή σε άλλες καταστάσεις της ύπαρξης (σελ. 69)

6) Η διπλή Ισχύς του Γκράαλ 

Η διπλή Ισχύς του Γκράαλ αναφέρεται στο συμβολισμό σε σχέση με την Ιερά Λόγχη. Το δισκοπότηρο αποτελεί την “θηλυκή, ζωογόνα και διαφωτιστική διάσταση”, ενώ η λόγχη είναι η “ανδροπρεπής, πύρινη ή ηγεμονική πτυχή της ίδιας αρχής”. Το δισκοπότηρο “αντιστοιχεί στην Αγία Σοφία και η λόγχη στη διάσταση της φωτιάς” (σελ. 69)

*** 

Είναι προφανές ότι το Γκράαλ δεν είναι απλά ένας χριστιανικός θρύλος, αλλά ένα εσωτερικό σύμβολο με ρίζες στην προ-χριστιανική Παράδοση. Πολυάριθμα άλλα σύμβολα από τον Κύκλο του Γκράαλ αναφέρονται στο έργο του Έβολα. Το “Μυστήριο του Γκράαλ” είναι το μόνο βιβλίο του που ερευνά τον χριστιανικό συμβολισμό, αν και από την άποψη ότι ο θρύλος έχει ξεκάθαρα Νορδική – Κελτική Υπερβόρεια προέλευση. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει στο βιβλίο η ανάλυση του Έβολα για τον μύθο του Γκράαλ ως μία προσπάθεια των Γιβελλίνων να επαναφέρουν τον Δυτικό κόσμο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε μία υπερβατική και πνευματική βάση. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, της Ε. Π.
Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Οκτώ βασικές τεχνικές αυτοάμυνας ενάντια στο σύγχρονο κόσμο



Πώς καλλιεργούμε την ικανότητα και την απαιτούμενη πειθαρχία προς υπεράσπιση Εαυτού ενάντια στο σύγχρονο κόσμο; 

Ο σύγχρονος κόσμος είναι ένας κόσμος αποδιοργάνωσης, εξευτελισμού και συνεχούς εκτροχιασμού. Είναι ένας αγώνας μετ’ εμποδίων μεταξύ τεχνολογίας, πολιτικής και οικονομίας, που φέρνει στα όριά του ακόμα και τον πιο ικανό και πειθαρχημένο μαχητή του πνεύματος. Η αβεβαιότητα της τωρινής παγκόσμιας κρίσης μάς βομβαρδίζει καθημερινώς με φόβο και άγχος που φθείρουν το σώμα και βασανίζουν το μυαλό και την ψυχή. Επιβαρύνοντας περισσότερο την κατάσταση, η κοινωνία επιβραβεύει τη νοοτροπία της θυματοποίησης. Η προσπάθεια καλλιέργειας του Εαυτού μέσω της σωστής διατροφής, της άσκησης, της μελέτης και της πνευματικής εξάσκησης αντιμετωπίζεται, στην καλύτερη περίπτωση, ως ένα εκκεντρικό χόμπυ και, στην χειρότερη, σαν μία πολυτέλεια της ξέγνοιαστης ελίτ. 

Το τρέχον αυτό κοινωνικό κλίμα είναι εξουθενωτικό και απομυζεί τα ψυχικά μας αποθέματα. Η ανθρώπινη θέληση, όμως, είναι μία διαρκής σπίθα ικανή να ανάψει τον ξερό θάμνο της αποξένωσης δημιουργώντας μία φλόγα φωτεινή σαν τον Ήλιο, όπως και η ψυχή είναι ένας κατακλυσμός που μας γεμίζει με τροφή τόσο θρεπτική όπως η Σελήνη. Τα μόνα που απαιτούνται είναι η αφοσίωση, η προσήλωση και η πειθαρχία. Δεν έχει σημασία η έλλειψη χρόνου, από τη στιγμή που αφοσιώνεσαι στην ανάπτυξη του Εαυτού ο χρόνος θα σε βρει ο ίδιος. 

Παρακάτω ακολουθούν οκτώ βασικές τεχνικές καλλιέργειας της ψυχής και άμυνας του Εαυτού ενάντια στο σύγχρονο κόσμο: 

Σώμα 

1. Διατροφή 

Προκειμένου να αναπτύξεις την αυτοάμυνα ενάντια στο σύγχρονο κόσμο, πρέπει να ξεκινήσεις με το σώμα. Το σώμα είναι το αλχημικό όργανο με το οποίο εμπλέκεσαι με τον κόσμο. Είσαι ευάλωτος σε επιθέσεις όταν το σώμα είναι υποανάπτυκτο και δηλητηριασμένο. Για να αρχίσει η βελτίωση του σώματος οφείλεις να ξεκινήσεις από τη δίαιτα και τη διατροφή.

Η τροφή που καταναλώνεις γίνεται μέρος της συνείδησής σου. Η πλειονότητα των τροφίμων που καταναλώνονται από τους ανθρώπους σήμερα είναι ομογενοποιημένα μαζικά προϊόντα. Αν “είμαστε ό,τι τρώμε”, τότε η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι προϊόντα που υπάρχουν σε μία ομογενοποιημένη πραγματικότητα με παστεριωμένη συναίσθηση. Οι άνθρωποι επιτρέπουν την καταλήστευση της αυτονομίας τους με το να μετατρέπονται σε φθηνά προϊόντα. Ο μέσος άνθρωπος στον ανεπτυγμένο κόσμο είναι κονσερβοποιημένο κρέας με άποψη. 

Άρχισε κόβοντας τα επεξεργασμένα τρόφιμα, τη ζάχαρη και ιδιαίτερα τα τοξικά γενετικά τροποποιημένα προϊόντα. Αν τρως κρέας, προτίμησε το ελευθέρας βοσκής από μικρές τοπικές φάρμες. Επισκέψου την λαϊκή αγορά και επένδυσε σε οργανικά φρούτα και λαχανικά από ντόπιους παραγωγούς. 

Η καταστροφή του σώματος στο σύγχρονο κόσμο αντικατοπτρίζεται στην καταστροφή της Γης από την εντατικοποιημένη βιομηχανία. Οι εργοστασιακές φάρμες προκαλούν ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή οπότε, αποφεύγοντας τα προϊόντα τους, λαμβάνουμε ένα σημαντικό μέτρο θεραπείας όχι μόνο του σώματός μας αλλά και της Γης. Καταναλώνοντας τοπικά, περιορίζουμε τις εκπομπές άνθρακα και την απαιτούμενη ηλεκτρική ενέργεια για την ψύξη και διατήρηση τροφών που μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις ενώ, επίσης, αναζωογονούμε το σώμα μας με φρέσκα φρούτα και λαχανικά διαλεγμένα κατευθείαν από την πηγή. 

Όταν νιώσεις έτοιμος να περάσεις στο επόμενο επίπεδο, συμβουλέψου την εναλλακτική ιατρική ώστε να προσαρμόσεις με ακρίβεια τη δίαιτα και τη διατροφή σου για βέλτιστα αποτελέσματα υγείας και ευεξίας. Η Δυτική ιατρική είναι εκπληκτική για τις ανάγκες άμεσης φροντίδας, ωστόσο είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκής για τη μακροπρόθεσμη ευεξία, απαραίτητη για υψηλή ποιότητα ζωής. Βασιζόμενος αποκλειστικά στο φαρμακευτικό μοντέλο της Δυτικής ιατρικής αφήνεις το σώμα σου σε μία κατάσταση μόνιμης κρίσης. 

2. Άσκηση 

Ο καθένας νιώθει έτοιμος να αλλάξει τον κόσμο μέσω της πολιτικής και της οικονομίας, πολλοί λίγοι όμως είναι έτοιμοι να αλλάξουν τον εαυτό τους. Πως περιμένεις να επιφέρεις αλλαγή στο σώμα της πολιτικής όταν δεν μπορείς να καταφέρεις την αλλαγή στο δικό σου σώμα; 

Μία τακτική και αδιάκοπη ρουτίνα άσκησης είναι ευεργετική για την υγεία του σώματος. Βρες τι είναι κατάλληλο για εσένα και αφιερώσου σ’ αυτό καθημερινά. Αν δεν έχεις εξασκηθεί ποτέ ξανά στο παρελθόν, ξεκίνα κάνοντας ημερησίως τον γύρο του τετραγώνου, έπειτα της γειτονιάς και μετά μέχρι την άλλη άκρη της πόλης. Βρες ένα γυμναστήριο με καλούς εκπαιδευτές και εφάρμοσε στην καθημερινότητά σου ό,τι μαθαίνεις. 

Είναι απαραίτητο να έχεις τη φυσική κατάσταση η οποία επιτυγχάνεται με την καθημερινή άσκηση. Πως αλλιώς μπορεί να είναι ισχυρό το πνεύμα όταν το σώμα υστερεί; Δημιούργησε μία ρουτίνα η οποία θα σου δώσει τη δύναμη να θέσεις τα θεμέλια του εσωτερικού σου Ναού. 

3. Πολεμικές τέχνες 

Εκτός, ίσως, από την ορειβασία και το παρκούρ δεν υπάρχει κάτι άλλο που να συγκρίνεται με τις πολεμικές τέχνες στην ικανότητά τους να προετοιμάζουν το σώμα στην αντιμετώπιση του κινδύνου, στην κατάσταση επιφυλακής και στην απόκτηση επίγνωσης της θνητότητάς του. Η πειθαρχία, η προσήλωση και η αφοσίωση που απαιτούν οι πολεμικές τέχνες φέρνει το σώμα σε νέα επίπεδα συνείδησης μέσω του πόνου, του φόβου και των ωμών ενστίκτων. Παρά το ότι η γιόγκα είναι όντως σπουδαία για φυσική υγεία και αυτοσυγκέντρωση, οι πολεμικές τέχνες βάζουν το σώμα σε πολύ πιο επικίνδυνες καταστάσεις απ’ ότι η γιόγκα. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τον αντίπαλο, αντιμετωπίζεις την προσωπική σου θνητότητα, καλείσαι να προσαρμοστείς και να επιβιώσεις. Οι πολεμικές τέχνες φέρουν έναν θεμελιώδη σεβασμό για τη ζωή και τον θάνατο, ο οποίος είναι απαραίτητος για την άμυνα του Εαυτού ενάντια στο σύγχρονο κόσμο. 

Πνεύμα 

4. Διαλογισμός 

Από τη στιγμή που μπορείς να βασιστείς στο σώμα σου, είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις τον εκπολιτισμό του πνεύματος.

Ο διαλογισμός έχει γίνει υπερβολική μόδα στις μέρες μας και υπάρχουν άπειρες διαφημίσεις κέντρων διαλογισμού και πνευματικής ανάπτυξης που αναφέρονται σε λέξεις όπως “ενσυνειδητότητα” και “επίγνωση”. Μην αφήσεις, όμως, αυτή την υπερβολή να γίνει αποτρεπτική διότι ο διαλογισμός είναι ευεργετικός. 

Υπάρχουν πολλές τεχνικές διαλογισμού διαθέσιμες στο μοντέρνο Δυτικό κόσμο, από αυτές με ρίζες στην Παράδοση της Ανατολής μέχρι τον Χριστιανικό στοχασμό. Με την κατάλληλη έρευνα και καθοδήγηση ο καθένας μπορεί να βρει αυτή την τεχνική που του αρμόζει και, υιοθετώντας μία καθημερινή ρουτίνα διαλογισμού, σταδιακά θα αποκτήσει την ικανότητα να ελέγχει το πνεύμα του και να μένει όσο το δυνατόν ανεπηρέαστος από τα εσωτερικά σκιρτήματα του σώματος και από τις εξωτερικές συγχύσεις του κόσμου. 

5. Γνώση 

Ενώ είναι αναγκαία η ηρεμία του πνεύματος μέσω του διαλογισμού, κινδυνεύει να οδηγηθεί σε ατροφία εάν δεν παραμένει ενεργό μέσα από την αυστηρή μελέτη. Βυθίσου στα βάθη των ιερών κειμένων, της κλασσικής φιλοσοφίας και της υψηλής λογοτεχνίας.

Φτάσε στα πνευματικά σου όρια αναζητώντας υλικό που προκαλεί τη σκέψη σου και σε οδηγεί μακριά από τη ζώνη άνεσης του μυαλού σου. Απέφυγε τα πιασάρικα εφήμερα best sellers και επικεντρώσου στους κλασικούς, τη γνήσια πηγή γνώσεων. 

Επειδή η παθητική λήψη γνώσης απαιτεί ενεργητική σκέψη και προβληματισμό, είναι χρήσιμη η δημιουργία προσωπικού ημερολογίου. Για κάθε δέκα σελίδες που διαβάζεις, πρέπει να γράφεις μία σελίδα τουλάχιστον. Χωρίς την ενεργητική σκέψη, η γνώση μπορεί να φτάσει σε τέλμα και να εκφυλιστεί σε απλή πληροφορία. Ακόμα κι αν τον τελευταίο μήνα έχεις διαβάσει είκοσι βιβλία είναι απίθανο να εμπεδώσεις έστω και ένα νόημα αυτών χωρίς την ενεργητική σκέψη και τον προβληματισμό. Η διατήρηση ημερολογίου αντικατοπτρίζει όχι μόνο το αποτέλεσμα της μελέτης σου αλλά και εσένα τον ίδιο. Είναι μία καταγραφή της πορείας της καλλιέργειάς σου. Η γνώση του Εαυτού είναι βασική τεχνική άμυνας. 

Όταν κρίνεις πως είσαι έτοιμος, αναζήτησε την καθοδήγηση ενός δασκάλου. Ή, μάλλον, όταν είσαι έτοιμος ο δάσκαλος θα σε βρει πρώτος. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρέχουν μία εξαιρετική πλατφόρμα επικοινωνίας με δασκάλους. Καθώς ξεκινάς την καλλιέργεια του πνεύματός σου, μέσω της μελέτης και του διαλογισμού, θα παρατηρήσεις ότι σταδιακά θα είσαι σε θέση να τα μετατρέψεις να λειτουργούν αυτά προς όφελός σου αντί εσύ για δικό τους. 

6. Διάλογος 

Όταν το πνεύμα έχει αποκτήσει διαύγεια μέσω του διαλογισμού και έχει ενεργοποιηθεί μέσω της μελέτης είναι αναγκαίο να ανυψωθεί μέσω του διαλόγου και της συνδιάλεξης. Περιόρισε την έκθεσή σου στα άτομα που σε αποστραγγίζουν, το μόνο που θα κάνουν είναι να ζηλέψουν την ανάπτυξή σου και να σπείρουν κουτσομπολιά πίσω από την πλάτη σου. Είναι απαραίτητο να βοηθάς τους άλλους να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, πρέπει, όμως, να προχωρείς παρακάτω όταν εκείνοι επιμένουν να προσπαθούν να σε ρίξουν στο επίπεδό τους. Περιέβαλε τον εαυτό σου με άτομα με τα οποία μπορείς να μοιραστείς ιδέες και να κερδίσεις μόρφωση η οποία δεν μπορεί να βρεθεί στα βιβλία. Αναζήτησε τη συντροφιά φίλων που σε εμπνέουν στο μονοπάτι της ανάπτυξης του Εαυτού και σε προκαλούν να κατακτήσεις ανώτερα επίπεδα. Δεν υπάρχουν πολλά αισθήματα στη ζωή που μπορούν να συγκριθούν με αυτό που νιώθεις βλέποντας τον Εαυτό σου να αναπτύσσεται δίπλα σε άτομα με τα οποία μοιράζεστε κοινά οράματα και αρετές.

Ψυχή 

7. Καθημερινή ιεροτελεστία 

Καθώς το σώμα και το πνεύμα καλλιεργούνται μέσω της πειθαρχίας και της γνώσης, θα ανακαλύψεις κάτι πέρα από τα όριά τους. Θα βρεις τον εαυτό σου να αντιλαμβάνεται τη θεϊκή προέλευση - μία παρουσία πέραν του κοσμικού, έναν κόσμο ανώτερο των αισθήσεων. Αυτή είναι μία κατάσταση πνευματικής συνειδητοποίησης και ψυχικού σκοπού. Μία κατάσταση Γνώσης.

Δεν χρειάζεται να περιμένεις την κατάλληλη ομάδα ή κοινότητα για να εκφράσεις την πνευματική σου άνθηση. Εφάρμοσε μία καθημερινή τελετουργική πρακτική με σκοπό τη σύνδεσή σου με τη θεϊκή παρουσία. Κατασκεύασε έναν βωμό αφιερωμένο στους σοφούς, στους ήρωες και στους θεούς που σε οδήγησαν στο μονοπάτι της ανεύρεσης, απήγγειλε προσευχές και άφηνε καιόμενες προσφορές κάθε πρωί. Βρίσκοντας χρόνο σύνδεσης με τους σοφούς και τους θεούς του παρελθόντος, η ψυχή εξυψώνει το σώμα στο πνευματικό ζενίθ.

8. Φύση 

Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για τη Φύση. Πρέπει να την βιώσεις. Όταν βρίσκεσαι έξω στον φυσικό κόσμο, οι καρποί των κόπων σου έχουν τη γεύση του νέκταρ της κοσμικής γνώσης. Ο φυσικός κόσμος είναι ο Ναός του Θείου και στο μεγαλείο του ο Εαυτός εξαγνίζεται από το δηλητήριο του σύγχρονου κόσμου.

Αν και οι οκτώ αυτές τεχνικές είναι ζωτικής σημασίας για την υπεράσπιση του Εαυτού ενάντια στο σύγχρονο κόσμο, δεν είναι όμως οι μόνες διαθέσιμες. Μέσα από την πρακτική εφαρμογή θα ανακαλύψεις ότι υπάρχουν αναρίθμητες διαθέσιμες τεχνικές.

Τώρα πήγαινε και εκτέλεσε.

του Andrei Burke 
μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Α. Β.
Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016
Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -