Τα επιτεύγματα της Μεταπολίτευσης


Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Φεμινισμός: Το προκάλυμμα της ωφελιμοθηρίας

Αφορμή για το κείμενο αυτό, υπήρξε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ, “Υποταγή”, το οποίο κυκλοφόρησε το 2015. Σε αυτό, ο συγγραφέας - ο οποίος με τα έργα του έχει επισύρει ουκ ολίγες φορές την μήνιν του κοινωνικού και πολιτικού κατεστημένου της Γαλλίας - σε έναν από τους διαλόγους με την φεμινίστρια φιλενάδα του, φαντασιώνεται την “αποκαθήλωση” του φεμινιστικού κινήματος και την επαναφορά της κοινωνίας στις πατριαρχικές βάσεις της. Μη θέλοντας να “προσβάλει” την συνομιλήτριά του με τις σεξιστικές απόψεις του, απαντάει - με την χαρακτηριστική ηρεμία κάποιου ο οποίος έχει αποδεχτεί την ήττα του και απλώς περιμένει υπομονετικά τον αφανισμό του – ότι “ η πατριαρχία είχε τουλάχιστον το πλεονέκτημα ότι υπήρχε [...] υπήρχαν οικογένειες με παιδιά που αναπαρήγαγαν το ίδιο σχήμα, συνεχώς δηλαδή επανερχόταν. Τώρα δεν έχουμε αρκετά παιδιά, οπότε τελείωσε”. 

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, μια τέτοια εξομολόγηση, έστω και υπό μορφή μυθοπλασίας, ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει το μένος των σύγχρονων φεμινιστριών, οι οποίες - σε ένα παράλληλο σύμπαν - θα επιθυμούσαν διακαώς να αποδώσουν άμεση δικαιοσύνη και ως άλλες Μαινάδες να κατασπαράξουν ζωντανό τον Ουελμπέκ για το απροσμέτρητο θράσος του. Σε μια παρακμάζουσα κοινωνία, στην οποία όλα έχουν χάσει το αρχικό τους νόημα - σκοπό, έτσι και το φεμινιστικό κίνημα κατέληξε να γίνει ένα συνονθύλλευμα ετερόκλητων - επικίνδυνων στοιχείων, μια χίμαιρα, η οποία με τις φωτιές της απειλεί να κατακάψει το δάσος που τροφοδοτεί με οξυγόνο την ασθμαίνουσα κοινωνία μας: Την οικογένεια. 

Η μόδα του φεμινισμού προμοτάρεται ιδιαίτερα τα τελευταία πενήντα χρόνια από σκοτεινά κέντρα εξουσίας, δηλητηριάζοντας σε δυσθεώρητα επίπεδα την σκέψη και την συμπεριφορά γυναικών και ανδρών, μεθοδικά και με καταστροφικές συνέπειες. Τις απαρχές του φεμινισμού μπορούμε να τις ανιχνεύσουμε την περίοδο του Διαφωτισμού, κατά τη διάρκεια του οποίου, γυναίκες με υψηλή κοινωνική θέση γίνονταν υπέρμαχοι της γυναικείας μόρφωσης και εκπαίδευσης. Μάλιστα, η πρώτη επιστημονική κοινότητα για γυναίκες ιδρύθηκε στο Μίντελμπουρχ, μια πόλη στα νότια της Ολλανδικής Δημοκρατίας, το 1785. Την ίδια περίοδο έγιναν επίσης δημοφιλείς οι εφημερίδες για γυναίκες, οι οποίες εστίαζαν κυρίως σε θέματα επιστημονικά και ερευνητικά. Αρχικά, λοιπόν, οι γυναίκες διεκδικούσαν δικαιώματα όπως πρόσβαση στην εκπαίδευση καθώς και είσοδο σε επιστημονικούς κλάδους. Μετά απο αρκετά χρόνια, εστίασαν κυρίως στη διεκδίκηση του δικαιώματος να μετέχουν ενεργά στις πολιτικές εξελίξεις μέσω της ψήφου. Όλοι γνωρίζουμε για την Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών, τις επονομαζόμενες Σουφραζέτες, και τον αγώνα που έδωσαν αυτές προκειμένου να κερδίσουν το δικαίωμα αυτό. Κανείς όμως δεν μας έμαθε ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο (στο οποίο έδρασε κυρίως η εν λόγω ένωση), πριν το 1918, το δικαίωμα ψήφου δεν εξαρτώνταν μονάχα απο το φύλο αλλά και απο τα περιουσιακά στοιχεία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, εκατομμύρια άνδρες οι οποίοι προέρχονταν απο την εργατική τάξη να μην έχουν το δικαίωμα στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Συγκεκριμένα, μόλις στις 6 Φεβρουαρίου του 1918 πέρασε στην Βρετανική Βουλή η Νομοθετική Πράξη της Εκπροσώπησης των Πολιτών, η οποία ουσιαστικά εκχωρούσε δικαίωμα ψήφου σε γυναίκες άνω των τριάντα (οι οποίες πληρούσαν ελάχιστα κριτήρια περιουσίας) καθώς και - το τονίζουμε αυτό - σε όλους τους άνδρες, οι οποίοι είχαν προηγουμένως αποκλειστεί απο την εκλογική διαδικασία. Το γεγονός δηλαδή οτι μονάχα το 60% των εργαζομένων ανδρών είχε δικαίωμα ψήφου πριν το 1918 καταχωνιάστηκε και ξεχάστηκε με ύπουλο τρόπο στο αραχνιασμένο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Όπως, επίσης, ξεχασμένο είναι το γεγονός ότι εκατομμύρια άνδρες, οι οποίοι χάθηκαν στα πεδία των μαχών κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, δεν κατάφεραν ποτέ να ασκήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα. 

Στις μέρες μας τώρα, ο φεμινιστικός πολιτικός ακτιβισμός και ο ριζοσπαστικός φεμινισμός ασχολούνται αμιγώς με εκστρατείες για θέματα όπως το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας και της αναπαραγωγικής της ικανότητας, την σεξουαλική παρενόχληση, καθώς και το δικαίωμα στην έκτρωση. Αυτα φυσικά απέχουν παρασάγγας από τις αρχικές διεκδικήσεις του φεμινιστικού κινήματος. Ο σκοπός, ουσιαστικά, είχε προ πολλού επιτευχθεί, αλλά νέες απαιτήσεις ξεπηδούσαν συνεχώς σαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Παρατηρούμε, πλέον, μια πλήρη μεταστροφή και από καθαρά “ανθρωπιστικές”, οι διεκδικήσεις αυτές μετετράπησαν σε ατομιστικές, ωφελιμιστικές, ευτελείς και τετριμμένες. Άν κοιτάξει κανείς τις λεγόμενες υποκατηγορίες του φεμινιστικού κινήματος (λεσβιακός φεμινισμός, αναρχοφεμινισμός, ποπ φεμινισμός, ατομιστικός φεμινισμός κλπ) θα οδηγηθεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι το τραίνο που καλείται σύγχρονος φεμινισμός έχει εκτροχιαστεί από τις ράγες του αρχικού του σκοπού. Αρκεί δε μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο ώστε να πειστεί κάποιος για την αποτελεσματικότητα του εν λόγω κινήματος την σημερινή εποχή. Ενώ υπάρχουν υπανάπτυκτες χώρες στον πλανήτη, στις οποίες οι γυναίκες υφίστανται τρομακτικά βασανιστήρια για ψύλλου πήδημα, δίχως να υπάρχει ουδεμία αποτελεσματική παρέμβαση από τα κινήματα αυτά, στις δυτικές κοινωνίες το φεμινιστικό κίνημα διψά συνεχώς για νέα - άκρως ανορθόλογα - δικαιώματα και δίνει “μάχη” σε πανεπιστήμια όπως το Γέιλ ή το Πρίνστον ώστε να θεωρείται εν δυνάμει βιαστής ένας άντρας ο οποίος βγαίνει ραντεβού με μια γυναίκα (“κάτω ο βιασμός του ραντεβού” είναι ένα χαρακτηριστικό σύνθημά τους). Το φεμινιστικό κίνημα μοιάζει με αδηφάγο τέρας το οποίο παραμένει συνεχώς πεινασμένο και ανικανοποίητο. Συν τοις άλλοις, ως άλλη δαμόκλειος σπάθη, κρέμεται απειλητικά πάνω από το κεφάλι οποιουδήποτε τολμήσει να συμπεριφερθεί με τρόπο διαφορετικό απο τον “ενδεδειγμένο” και στέλνει στα Τάρταρα της πολιτικής ορθότητας επίδοξους αντι-φεμινιστές και νοσταλγούς της πατριαρχικής κοινωνίας. 

Χαμερπή όργανα του Παγκόσμιου Συστήματος, εκμεταλλευόμενα την απήχηση του κινήματος στην παραπαίουσα και υπνωτισμένη νεολαία, ροκανίζουν ύπουλα εδώ και χρόνια τα θεμέλια της Δυτικής κοινωνίας. Στόχος τους, η οικογένεια. Το μέσο τους, ο εκχυδαϊσμός του γυναικείου φύλου και η καταβαράθρωση του πραγματικού ρόλου των γυναικών. Γυναίκες - πρωτίστως μητέρες - που σε καιρό πολέμου τιμήθηκαν με παράσημα ανδρείας (όπως κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα) δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι πρότυπά τους. Η έννοια - αξίωση των δικαιωμάτων των γυναικών μπορεί να μην υπήρχε την περίοδο που ζούσε, για παράδειγμα, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι θίγονταν η τιμή, η αξιοπρέπεια και η ελευθερία των εν λόγω γυναικών. Αντιθέτως, υπερνικώντας όλα τα εμπόδια, προσέφεραν τα μέγιστα, πολλές φορές τον ίδιο τους τον εαυτό, εξασφαλίζοντας μια περίοπτη θέση στο Πάνθεων των Ηρωίδων. “Δεν παραδίδεται ποτέ της μια Ελληνίδα”, αναφώνησε χαρακτηριστικά η νεαρή αυτή δασκάλα, προτού την δολοφονήσουν άγρια οι Βούλγαροι κομιτατζήδες. Η δυναμικότητα αυτή και η μαχητικότητά της απέχει έτη φωτός από την λογική των σύγχρονων Ελληνίδων φεμινιστριών, οι οποίες διακατέχονται απο μια χρησιμοθηρία εξασφάλισης ατομικών δικαιωμάτων - συμφερόντων και απεκδύονται κάθε ευθύνη, υποχρέωση, προσφορά και θυσία. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια του δυτικού κόσμου, επέμεναν ότι τα δικαιώματα απαιτούν και υπευθυνότητα. Ο Ξενοφών και ο Αριστοτέλης - οι δυο μάστιγες των σύγχρονων φεμινιστριών - θα απορούσαν με τον σημερινό “υπερφεμινισμό”, με αυτή την αντίληψη περί κατασκευής του φύλου από την κοινωνία, καθώς και με την ιδέα περί ομοιότητας των φύλων ανεξαρτήτως των βιολογικών τους διαφορών. 

Ο πολιτικός σπόνσορας του φεμινιστικού κινήματος, ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, έχει ως λάβαρό του την προτεραιότητα κατοχύρωσης και ενεργοποίησης κάθε είδους ανορθόδοξης ατομικής ελευθερίας. Χεράκι - χεράκι με τον άκρατο καπιταλισμό (τον οποίο δήθεν εχθρεύεται), παγίδευσαν τις γυναίκες σε μια σύγχρονη “υπεραγορά δικαιωμάτων ”: Ως άλλες καταναλώτριες, αδέσμευτες και αυτοεξυπηρετούμενες, επιλέγουν από τα ράφια ενός σούπερ-μάρκετ δικαιωμάτων όλες τις πιθανές παραλλαγές που επιθυμούν, χωρίς καμία ευθύνη, υποχρέωση ή συμμετοχή στα κοινά. Αυτομάτως, μετατρέπονται σε εγωπαθή και ακοινώνητα όντα, “ζόμπι” που διψούν συνεχώς για νέα δικαιώματα. Απαιτούν εκ των προτέρων σεβασμό, χωρίς όμως να προσπαθούν να τον κερδίσουν με τα έργα τους. Σε ατομικό επίπεδο, το σύνολο των επιτευγμάτων τους περιορίζεται στον μικρόκοσμο του εργασιακού τους περιβάλλοντος. Οι περισσότερες φεμινίστριες δηλώνουν ερωτευμένες με την εργασία τους και αποστρέφονται μετά βδελυγμίας την προοπτική μιας οικογενειακής ζωής. Εάν, όμως, η εργασιακή τους ταυτότητα χαθεί, η ατομική τους υπόσταση καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα και αυτό, με την σειρά του, οδηγεί σε ενοχικά σύνδρομα και αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων. Σε κοινωνικό επίπεδο, η αξία της κατοχύρωσης νεοεμφανιζόμενων δικαιωμάτων, θα πρέπει να αξιολογηθεί στη βάση της αποτελεσματικότητας. Αυτό σημαίνει ότι η θεμελίωση της λογικής του ατομικού δικαιώματος παλιότερα ανταποκρινόταν σε πολύ συγκεκριμένες ιστορικές ανάγκες, όπως η καταπολέμηση της ανισότητας, της καταπίεσης ή του βασανισμού των ανθρώπων. Πλέον, η κατοχύρωση των δικαιωμάτων τα οποία διεκδικούνται εξυπηρετεί αμιγώς εγωιστικούς και συμφεροντολογικούς σκοπούς, που δεν αποτελούν άλλο από έναν φανταχτερό μανδύα κάλυψης της εγγενούς ανικανότητας του ατόμου. 

Σε τελική ανάλυση, το φεμινιστικό κίνημα, έχοντας παγιδευτεί σε μια κινούμενη άμμο ακόρεστων και παράλογων διεκδικήσεων, προσπαθεί στο κύκνειο άσμα του να πιαστεί από το σχοινί που τείνουν οι δόλιοι νοσφιστές της παραδοσιακής - πνευματικής αναγέννησης. 

Εμείς, ευρισκόμενοι σαφώς στο αντίπαλο δέος - καθότι έχουμε καταστεί άθελά μας μάρτυρες των συνεπειών της καταστροφικής φεμινιστικής λαίλαπας, παραμένουμε πιστοί και υπέρμαχοι του παραδοσιακού τρόπου ζωής. Της υγιούς αυτής δύναμης, στη βάση της οποίας θεμελιώθηκε και θριάμβευσε ο ανθρώπινος πολιτισμός. Στη δομή της κοινωνίας εκείνης που γέννησε την αυταπάρνηση, την αυτοθυσία, τον ηρωικό τρόπο ζωής. Μόνο σε μια τέτοια κοινωνία μπορεί μια γυναίκα να ολοκληρωθεί ως άτομο σε επίπεδο ψυχικό, νοητικό και συναισθηματικό. 

της Ε. Μ.
Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Η Μεταφυσική του Πόνου και η Γλώσσα του Σώματος

"Ο πόνος είναι ένα από τα κλειδιά για να ξεκλειδώσει η πιο εσωτερική υπόσταση του ανθρώπου, καθώς και του κόσμου. Κάθε φορά που κάποιος προσεγγίζει τα σημεία όπου ο άνθρωπος αποδεικνύει ότι είναι ίσος ή ανώτερος από τον πόνο, αποκτά πρόσβαση στις πηγές της ισχύος του και στο μυστικό που κρύβεται πίσω από την κυριαρχία του. Πες μου τη σχέση σου με τον πόνο και θα σου πω ποιος είσαι”! 
(Ernst Jünger, Über den Schmerz, 1934) 

Η αίσθηση του πόνου είναι ίσως η πιο απογοητευτική και θεμελιωδώς ανησυχητική ανθρώπινη εμπειρία. Ο πόνος, μια μεγάλη εξισορροπητική δύναμη, εξαπλώνει την επιρροή του πέρα από όλα τα όρια της φυλής, του φύλου, της ηλικίας και της κοινωνικοοικονομικής θέσης. Ως άνθρωποι και ως κοινωνία φοβόμαστε την αίσθηση του πόνου και επιδιώκουμε να καταπνίξουμε και να εξαλείψουμε τη φωνή του με κάθε κόστος, ανεξάρτητα από το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. 

Ωστόσο, η φωνή του πόνου μεταδίδει συχνά σπουδαίες διδασκαλίες και εσωτερικά μαθήματα, αν μάθουμε να ακούμε ρυθμίζοντας τη συχνότητα της ακοής μας μακριά από το εγωιστικό πνεύμα, προς την “καρδιά” ή την ψυχή - ένα είδος υπερηχοκαρδιογραφήματος, που μπορεί να καθοδηγήσει τη ζωή μας σε εξαιρετικά μεταμορφωτικές και μυστηριώδεις οδούς. Ο σεβασμός στον πόνο χαίρει εκτίμησης στις πρακτικές των πολεμικών τεχνών και της ταντρικής φιλοσοφίας*, δύο συστηματικών κοσμοθεωριών που επιδιώκουν να εξερευνήσουν και να τελειοποιήσουν το φυσικό σώμα ως πεδίο μεταμόρφωσης και αυτοπραγμάτωσης. 

Ένας ισχυρός καταλύτης 

Η φωνή του πόνου λειτουργεί ως ένας ισχυρός καταλύτης για την ανάπτυξη και τη μεταμόρφωση μέσα στα βαθύτερα συστήματα των πολεμικών τεχνών, εκφραζόμενη στο φυσικό και ψυχολογικό έδαφος της ύλης, στο “τοπίο του σώματος”. Σε αυτά τα συστήματα, ο πόνος μπορεί να είναι δημιουργικός ή καταστρεπτικός, μια αλχημική φωτιά που μπορεί να κάψει τις εγωιστικές αυταπάτες που λειτουργούν ως εμπόδια στην ωρίμανση και στην ανάπτυξή μας ως μαχητές και ως αυτοπραγματωμένα όντα.

Ο Bruce Lee συζητούσε συχνά αυτή τη σημαντική ιδέα στις σύνθετες αποκαλύψεις του σχετικά με τις μάχες και το γενικό πρότυπό του για αυτοανάπτυξη. Ένα απλό αλλά ισχυρό παράδειγμα αυτού είναι η αναφορά του Bruce Lee σχετικά με τα εργαλεία της μάχης και τη “μαχητική στάση”. Στις περιγραφές του Lee για το σύστημα Jeet Kun Do αναφέρει ότι τα εργαλεία της μάχης εξυπηρετούν έναν διπλό σκοπό:

"Για την καταστροφή του αντιπάλου - την εξόντωση των πραγμάτων που παρακωλύουν την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την ανθρωπότητα... και για την καταστροφή των δικών σας παρορμήσεων, που προκαλούνται από τα ένστικτα της αυτοσυντήρησης. Για την καταστροφή σε οτιδήποτε ενοχλεί το πνεύμα σας, όχι για να βλάψετε κανέναν, αλλά για να ξεπεράσετε τη δική σας απληστία, οργή και μωρία... Οι γροθιές και τα λακτίσματα είναι εργαλεία για να σκοτώσεις το Εγώ”. 

Αυτή η περιγραφή των "εργαλείων μάχης" περιέχει ισχυρές μεταφορές για έναν πολύ μεγαλύτερο αγώνα από μία βασική πυγμαχική αναμέτρηση. Περιγράφει το πεδίο μάχης του πνεύματος και του σώματος, καθώς επιδιώκουμε να χαλαρώσουμε τα δεσμά του Εγώ πάνω στο όραμα της Ψυχής. Αυτά είναι τα ακριβή ιδανικά εκείνου που προσπαθεί να ρυθμίσει το πνεύμα και το σώμα του αντί να προσπαθεί να ξεφύγει ή να ξεπεράσει το σωματικό επίπεδο. Το ίδιο το σώμα γίνεται ένα μαγικό εργαλείο αυτοπραγμάτωσης, ένα όπλο ενάντια στην οχύρωση του ελεγχόμενου Εγώ και των φουτουριστικών φαντασμάτων του, ένα καλοκουρδισμένο όργανο, μέσω μίας συστηματικής καλλιέργειας εσωτερικών πρακτικών.

Η στάση 

Ο Bruce Lee συζήτησε επίσης την ιδέα της "στάσης" ως θεμέλιο του συστήματος τού Jeet Kune Do και περιέγραψε τη "θεμελιώδη θέση" της στάσης ως:

"Απλή αλλά αποτελεσματική οργάνωση του εαυτού, πνευματικά και σωματικά... αναπνοή, άνεση και αίσθηση του σώματος κατά τη διατήρηση της “πνευματικής στάσης”... απλότητα: Κίνηση χωρίς ένταση, ουδέτερη, χωρίς καμία δέσμευση στην κατεύθυνση και χωρίς μεγάλη καταβολή δύναμης ".

Κι αυτή η περιγραφή του Lee για την "στάση μάχης" περιέχει μεταφορές για ένα πολύ σπουδαίο όραμα και αντανακλά πολλά από τα πρακτικά ιδανικά της ταντρικής φιλοσοφίας. Η στάση που αναλαμβάνουμε στις καθημερινές μας μάχες θα καθορίσει το αποτέλεσμα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Στην tantra, το σώμα καλλιεργείται σε μια κατάσταση ψυχικής και σωματικής αρμονίας χωρίς φανατική δέσμευση στα μυωπικά φονταμενταλιστικά παραδείγματα: "Κίνηση χωρίς ένταση".

Ο μαχητής είναι πάντοτε σε επιφυλακή και πάντα έτοιμος να αναλάβει μια φυσική στάση για να διαχειριστεί την καθημερινή μάχη του πνεύματος. Όπως αναφέρει ο Lee: "Καθώς οι γροθιές έρχονται, κρατάτε τα μάτια σας ανοιχτά κάθε λεπτό. Οι γροθιές δεν θα σας περιμένουν. Θα χτυπήσουν απροσδόκητα και αν δεν εκπαιδευτείτε αρκετά καλά για να τις εντοπίσετε, θα είναι δύσκολο να σταματήσουν". Γι’ αυτό, προπονούμαστε σκληρά για να είμαστε έτοιμοι και βρισκόμαστε σε μια χαλαρή κατάσταση για να αντιμετωπίσουμε τα καθημερινά χτυπήματα.

Ασφαλή μέρη και ζώνες άνεσης 

Το σώμα και το πνεύμα μας θα επιδιώκουν συνεχώς να υποστηρίζουν τις ψευδαισθήσεις του Εγώ, σε μια προσπάθεια να μας κρατήσουν στις ασφαλείς θέσεις μας, στις ζώνες άνεσής μας. Ωστόσο, αυτό μας εμποδίζει να ωριμάσουμε, να αντιληφθούμε τον αληθινό Εαυτό μας και να εκδηλώσουμε το ψυχικό όραμά μας. Αυτή η κατάσταση περιγράφηκε εύστοχα από τον αμφιλεγόμενο γνωστικιστή Yukio Mishima στο έργο του “Sun and steel”:

"Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή εδώ σε ένα γεγονός: Ότι όλα προέρχονται από το πνεύμα. Πιστεύω ότι ακριβώς όπως η σωματική άσκηση μετασχηματίζει τους ακούσιους μύες, έτσι μία παρόμοια μεταμόρφωση μπορεί να επιτευχθεί μέσω μιας αναπόφευκτης τάσης που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει φυσικό νόμο (…) έχω ανακαλύψει εξ εμπειρίας ότι ένα μεγάλο ρεύμα μπορεί να εκτραπεί με το σκάψιμο ενός μικρού καναλιού. 

Αυτό είναι ένα άλλο παράδειγμα της κοινής ποιότητας που έχουν τα πνεύματα και τα σώματά μας: Η τάση που μοιράζεται το σώμα και το πνεύμα να δημιουργούν αμέσως το δικό τους μικρό σύμπαν, τη δική τους “ψευδή τάξη”, όταν καταλαμβάνονται από μια συγκεκριμένη ιδέα… Αυτή η λειτουργία του σώματος και του μυαλού να δημιουργούν για μικρό χρονικό διάστημα τα δικά τους μικροσκοπικά σύμπαντα δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση: Όμως, η φευγαλέα αίσθηση της ευτυχίας στην ανθρώπινη ζωή οφείλεται σε αυτή ακριβώς τη "ψευδή τάξη". Είναι ένα είδος προστατευτικής λειτουργίας της ζωής μπροστά στο χάος γύρω της και μοιάζει με τον τρόπο που ένας σκαντζόχοιρος τυλίγεται σε μία στρογγυλή σφαίρα. Έτσι όμως, μας δίνεται η δυνατότητα να σπάσουμε αυτή την “ψευδή τάξη” και να δημιουργήσουμε μια άλλη στη θέση της, η οποία μάς στρέφει σε μια κατεύθυνση που συμφωνεί καλύτερα με τους δικούς μας στόχους”. 

Οι ποιητικές αποκαλύψεις του Μισίμα αντανακλούν πολλά από τα βαθύτερα ιδανικά της ταντρικής φιλοσοφίας. Αντί να εγκαταλείψει το πνεύμα και το σώμα, προσπαθεί να τα χρησιμοποιήσει ως εργαλεία αλχημικού μετασχηματισμού και αληθινή στάση ζωτικής ώθησης: Αγκαλιάζοντας τον κόσμο αντί να επιδιώκει να δραπετεύσει, αγκαλιάζοντας την καθημερινή μάχη με το Εγώ και τις αυταπάτες αντί να προσπαθεί να ξεφύγει, αρπάζοντας την καθημερινή μάχη ως ευκαιρία για αυτοπραγμάτωση!

Δεν πρόκειται μόνο για ρητορική στάση. Στην πραγματικότητα, είναι μια συνηθισμένη περιγραφή αυτού που αναφέρεται στην Τάντρα της Αριστερής Ατραπού ως το "ανελέητο μονοπάτι". Η καθημερινή αποδοχή των προκλήσεων της σάρκας και των αντικατοπτρισμών του νου είναι πραγματική μάχη, η οποία αναπόφευκτα τελειώνει με τον θάνατο.

Το ανελέητο μονοπάτι 

Ακριβώς όπως ο μαχητής επιδιώκει να είναι σε θέση να κρατήσει τη στάση του σε κάθε στιγμή, πάντα έτοιμος για τα απροσδόκητα και απρόβλεπτα χτυπήματα, στο εσωτερικό επίπεδο αντιλαμβάνεται τον εσωτερικό αγώνα ως ένα σπάνιο εφήμερο δώρο και προσπαθεί να είναι σε θέση να αναλάβει αυτή τη στάση απέναντι στο απόλυτα απροσδόκητο και απρόβλεπτο γεγονός: Τον θάνατο.

Όπως αναφέρει ο Μισίμα:

"Αν η ιερότητα και η αξιοπρέπεια του σώματος προκύπτουν αποκλειστικά από το στοιχείο της θνησιμότητας που κρύβει μέσα του, τότε ο δρόμος που οδηγεί στον θάνατο, σκέφτηκα, πρέπει να έχει κάποιο ιδιωτικό μονοπάτι που να συνδέεται με τον πόνο, την ταλαιπωρία και τη συνεχιζόμενη συνείδηση που είναι απόδειξη της ζωής. Και πραγματικά αισθανόμουν ότι αν υπήρχε κάποιο περιστατικό όπου η οδύνη ενός βίαιου θανάτου και οι καλά αναπτυγμένοι μύες συνδυάζονται επιδέξια, αυτό θα συνέβαινε μόνο ως απάντηση στις αισθητικές απαιτήσεις του πεπρωμένου. Όχι, βέβαια, ότι το ίδιο το πεπρωμένο δίνει σημασία σε αισθητικές αναζητήσεις". 

Οι πολεμικές τέχνες και η ταντρική φιλοσοφία βλέπουν την αναπόφευκτη εμπειρία του πόνου ως ιερή πόρτα μέσα στο πνεύμα και το σώμα, όπου εάν κάποιος εισέλθει με θάρρος και στρατηγική, μπορεί να οδηγηθεί στο τοπίο της ψυχής, στην αληθινή όψη της ελευθερίας και της αυτοπραγμάτωσης. Δεν υπάρχει σχέδιο αποφυγής για τον πόνο. Ωστόσο, μπορούμε να βελτιώσουμε το πνεύμα και το σώμα μας για να αντιληφθούμε τη συνάντηση με τον πόνο ως ευκαιρία για αποκάλυψη, εκθέτοντας πεδία που πρέπει να αλλάξουν, να εξελιχθούν, να ωριμάσουν ή να πεθάνουν.

Δεν μπορούμε να τεμπελιάζουμε ή να αναβάλουμε αυτή την επιδίωξη, καθώς δεν έχουμε καμία εγγύηση για το χρόνο που μας έχει δοθεί στο πεδίο της μάχης της ζωής. Δεν υπάρχουν τρόπαια ή βραβεία σε αυτό το πεδίο μάχης, μόνο ουλές που χρησιμεύουν ως υπενθύμιση της αφοσίωσης και της δέσμευσής μας στην πορεία και στα διδάγματα που μας μεταδίδουν οι πρόγονοί μας και οι δάσκαλοί μας.

Ωστόσο, αυτό είναι το τελευταίο δώρο, που απονέμεται μόνο στους λίγους και στους πραγματικά θαρραλέους, οι οποίοι θα περπατήσουν το ανελέητο μονοπάτι και θα μάθουν να ακούν τη φωνή του πόνου.

Ποια είναι η δική σου στάση;

Είσαι έτοιμος να ακούσεις;

*Σημ. μτφρ. Ο συγγραφέας του κειμένου αναφέρεται συγκεκριμένα στην Ταντρική φιλοσοφία, ως αντικείμενο της ενασχόλησής του και της μελέτης του, όμως, ο αναγνώστης μπορεί να εντοπίσει εύκολα κοινά στοιχεία με την αντιμετώπιση του πόνου στην ελληνική και ευρωπαϊκή Παράδοση. 

Μετάφραση/απόδοση/προσαρμογή, για το Ιδεάπολις, του Π. Κ.
Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Μάρτυρες της Ιδέας


100% Έλληνες - 0% Αντιφασίστες


Φαρενάιτ 451


- Ροβινσώνας Κρούσος. Δεν άρεσε στους νέγρους, λόγω αυτού του Παρασκευά. Και Νίτσε. Α, ο Νίτσε. Στους εβραίους δεν άρεσε ο Νίτσε. Να, ένα βιβλίο για τον καρκίνο του πνεύμονα. Ταράζει τους καπνιστές, άρα, για χάρη της ψυχικής μας ηρεμίας, το καίμε. Α, αυτό πρέπει να είναι πολύ βαθυστόχαστο. Η "Ηθική" του Αριστοτέλη. Οποιος το διαβάζει αυτό θα νομίζει ότι είναι ανώτερος από όσους δεν το έχουν διαβάσει. Βλέπεις, δεν ωφελεί, Μόνταγκ. Πρέπει όλοι να είμαστε ίδιοι. Ο μόνος τρόπος για να είναι όλοι ευτυχισμένοι είναι να είναι ίσοι. Ετσι, πρέπει να κάψουμε τα βιβλία, Μόνταγκ. 

Απόσπασμα από την κινηματογραφική μεταφορά του δυστοπικού μυθιστορήματος του Ρέι Μπράντμπερι, Φαρενάιτ 451, σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τριφό (1966).
Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Καταλονία και εθνική ανεξαρτησία

Μπορούμε να μιλήσουμε άραγε για “εθνικισμό αλά καρτ”; Μπορούμε να αγνοήσουμε - έχοντας ως βάση της κοσμοθέασής μας την απαράβατη αξία του αυτόβουλου Έθνους - τη διακήρυξη των Καταλανών πως θέλουν την ανεξαρτησία τους; Είναι για εμάς, ως Έλληνες εθνικιστές, σύμφωνο λογικά και συναισθηματικά να ταχθούμε - εφόσον επιδιώκουμε να τοποθετούμαστε με βάση την ιδεολογία μας, ιδεαλιστικά και ρομαντικά - ως υποστηρικτές κάποιας πλευράς; Δηλώνουμε τη στήριξή μας στο κυρίαρχο Ισπανικό κράτος ή υποστηρίζουμε την απόφαση του Καταλανικού Έθνους ν’ αναζητήσει αυτόνομα τη θέση του στην Ευρώπη; 

Η ιστορική ανάλυση της περιόδου που οδήγησε στην ενοποίηση της Ισπανίας θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ξεχωριστό άρθρο από μόνη της. Οι γάμοι μεταξύ των ευγενών της Ιβηρικής οδήγησαν εν τέλει σε ένα καθεστώς που ενείχε το σπόρο της σημερινής αναταραχής, καθώς οι διάφορες περιοχές ενώθηκαν διατηρώντας σε μεγάλο βαθμό τα κατάλοιπα της φεουδαρχικής κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα πως ο Βασιλιάς της Ισπανίας, έχοντας ενώσει στο πρόσωπό του το Στέμμα της Καστίλης, της Αραγονίας και της Καταλονίας, διατηρούσε ακόμα αρκετούς από τους περιορισμούς που υπήρχαν σε κάθε περιοχή πριν την ένωση αυτή. Έτσι, η Καταλονία, που μέχρι την Αναγέννηση ήταν μια ναυτική, πλούσια εμπορική περιοχή, με τους εγχώριους φεουδάρχες να συμμετέχουν ενεργά στη διακυβέρνηση, είχε σημαντικούς περιορισμούς στη στρατολόγηση ανδρών για τον Ισπανικό Στρατό. Ως αντίβαρο, περιοχές όπως η Καστίλη και η Ανδαλουσία συνεισέφεραν με πολύ μεγαλύτερους αριθμούς στρατεύσιμων, με συνακόλουθη μείωση του πληθυσμού, καθώς η Ισπανική Αυτοκρατορία κατέστη θαλασσοκρατορία και οδηγούνταν στην εποποιία της κατάκτησης της Λατινικής Αμερικής. 

Όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις - και ιστορικό αντίστοιχο μπορεί να βρεθεί στην πορεία της αρχαίας Ελλάδος μετά την εποποιία του Μεγάλου Αλεξάνδρου - ο χρυσός που εισέρρεε στα βασιλικά θησαυροφυλάκια από την Αμερική καθυστέρησε έμμεσα την ανάπτυξη των μητροπολιτικών εδαφών. Η Ισπανία, αποδυναμωμένη από τους πολέμους και από την πληθυσμιακή αιμορραγία προς τις νέες της αποικίες, περιέπεσε στη δίνη της ροής προς τα κάτω, μη δυνάμενη να ακολουθήσει κατά πόδας τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη της εποχής. Μέσα σε αυτή την πορεία, η Καταλονία δεν διατηρούσε κάτι που να την ξεχωρίζει, παρά μόνο στις αρχές του 20ου αιώνα, όντας λιμάνι, άρχισε να παίρνει την ανιούσα, γινόμενη και το επίκεντρο της τότε απαρχής της βιομηχανοποίησης της χώρας. Οι μαρξιστικές και αναρχικές ιδέες που βρήκαν πρόσφορο έδαφος εξάπλωσης, αλλά και η “Καταλανική αναγέννηση”, σε συνδυασμό με την απουσία συμμετοχής Καταλανών πολιτικών στις κυβερνήσεις της Μαδρίτης, απομάκρυναν μεγάλο μέρος της τοπικής ελίτ από την κεντρική διοίκηση και πυροδότησαν σκέψεις αρχικά γι’ αυτονομία και αργότερα για ανεξαρτησία. 

Η σχεδόν συλλογική συμπαράταξη της Βαρκελώνης με το πλευρό των ηττημένων του Ισπανικού Εμφυλίου - καθιστάμενη μάλιστα επίκεντρο των Τροτσκιστών και των Αναρχικών - συνετέλεσε, κατά τη διακυβέρνηση του Φράνκο, στην αποστέρηση των όποιων αυτοδιοικητικών προνομίων είχαν επιτύχει οι Καταλανοί. Ως αντιστάθμισμα, από τη δεκαετία του 1960 και έπειτα, έγιναν πολλές επενδύσεις στην περιοχή, με σκοπό τον κατευνασμό των αντιδράσεων, έχοντας ως αποτέλεσμα τη σημαντική οικονομική ανάπτυξη, τόσο ένεκα της βιομηχανίας, όσο και του τουρισμού, που αναδείχθηκε σε κινητήριο μοχλό της τοπικής οικονομίας, καθιστώντας την Καταλονία ως την πλουσιότερη περιοχή της Ισπανίας. 

Η έκρηξη της οικονομικής κρίσης του 2008, έκανε το χάσμα ακόμα μεγαλύτερο. Ως η πιο πλούσια επαρχία, το μερίδιο της Καταλονίας στον κοινό προϋπολογισμό της Ισπανίας ήταν το σημαντικότερο, ενώ η επακόλουθη πολιτική κρίση οδήγησε τους πολίτες να ενισχύσουν τα αυτονομιστικά κόμματα, μεταθέτοντας το βάρος της κρίσης στην ανικανότητα της κεντρικής κυβέρνησης. Έως εκείνη τη στιγμή, τα αυτονομιστικά κόμματα, εκμεταλλευόμενα τους εκλογικούς συσχετισμούς, είχαν κατορθώσει να επιτύχουν μεγάλα ποσοστά αυτονομίας για την Καταλονία. Η επαρχία είχε δικό της σύστημα υγείας, δικό της σύστημα εκπαίδευσης και δυνατότητα αυτοδιαχείρισης των εσόδων σε μεγάλο βαθμό. Αυτό όμως, απ’ ότι φαίνεται, δεν στάθηκε αρκετό για τους υποστηρικτές της απόσχισης, που μονόπλευρα οδήγησαν την περιοχή σε δημοψήφισμα με ερώτημα την ανεξαρτησία ή όχι. 

Το ερώτημα αν οι πράξεις της Καταλανικής Κυβέρνησης είναι σύμφωνες με τον νόμο και το Ισπανικό Σύνταγμα, δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί καθόλου. Πέραν των φωνών από αυτόκλητους “υπερασπιστές της νομιμότητας”, η ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων γνωρίζει πολύ καλά πως μια απόσχιση είναι πράξη επαναστατική και, ως εκ τούτου, γεννά δίκαιο. Το ουσιαστικό ερώτημα σε αυτή την περίπτωση είναι αν γινόμαστε μάρτυρες ενός λαού που επιδιώκει την ανεξαρτησία του. 

Και η απάντηση είναι ένα εμφανέστατο Όχι. 

Η αίσθηση διάκρισης μεταξύ Καταλανών και Ισπανών εδράζεται σε ιστορικά δεδομένα μεν, αλλά δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί τον χαρακτηρισμό τους ως ξεχωριστού Έθνους. Τα Καταλανικά είναι μια διάλεκτος των Ισπανικών, ενώ η Καταλονία και η Αραγονία ακολούθησαν κοινή πορεία με τις υπόλοιπες περιοχές της Ισπανίας προς την ενοποίηση. Ακόμα και σήμερα, τα κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία της περιοχής έχουν το 47% των εδρών του κοινοβουλίου, απέχοντας αρκετά από το να εκπροσωπούν την πλειοψηφία των Καταλανών. Το δε αίτημα για ανεξαρτησία προέρχεται κατά κύριο λόγο από τις ισχυρά οικονομικές τάξεις, που αντιδρούν στην ανακατανομή του πλούτου από την περιοχή τους προς τις φτωχότερες περιοχές της Ισπανίας. 

Δεν είναι αποκλειστικά ισπανικό και καταλανικό φαινόμενο αυτό. Αντίθετα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν εμφανιστεί αρκετά ανάλογα κινήματα, κατά κύριο λόγο σε πλούσιες περιοχές, που επιδιώκουν να περιοριστεί ο κεντρικός κρατικός έλεγχος - άσχετα αν είναι πρόθυμοι να τον αντικαταστήσουν με τον υπερεθνικό των Βρυξελλών. Ο οικονομοκεντρισμός, που έχει επιβληθεί ως επικρατούσα λογική, είναι φυσικό να οδηγήσει σε ανάλογες σκέψεις και δράσεις από μερίδα ανθρώπων που προτάσσουν την οικονομική τους ευμάρεια από τις συλλογικές ανάγκες. Θα μπορούσαμε όμως να το καταδικάσουμε αυτό εξ ορισμού; Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως ο οικονομικός παράγοντας υπήρξε πάντα ένα σημαντικό στοιχείο, ίσως εκείνο που έγειρε την πλάστιγγα σε εξεγέρσεις και επαναστάσεις, συντελώντας ακόμα και στη διαδικασία της εθνογένεσης. Μήπως άλλωστε ήταν ξεχωριστό έθνος οι συμμετέχοντες στην Αμερική Επανάσταση από τους αντιπάλους τους Άγγλους; Αυτό που αποτέλεσε, όμως, αφορμή για τους εκπροσώπους των 13 πολιτειών ώστε να ανακηρύξουν την ανεξαρτησία τους ήταν η, κατά την άποψή τους, υπερφορολόγησή τους. Και εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι ένα σημαντικό κομμάτι των κατοίκων των 13 πολιτειών παρέμεναν πιστοί στο Στέμμα, χωρίς εν τέλει να κατορθώσουν να συνεισφέρουν αποτελεσματικά στην αποσόβηση της αποκοπής από την πατρίδα Μεγάλη Βρετανία. 

Η αντίδραση της Ισπανικής κυβέρνησης, αλλά και οι ογκώδεις διαδηλώσεις, τόσο στην Βαρκελώνη όσο και σε άλλες μεγάλες ισπανικές πόλεις, προς υποστήριξη της διατήρησης της ακεραιότητας του Ισπανικού κράτους, δείχνουν πως η ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας δεν θα είναι μια εύκολη μονομερής ενέργεια. Άλλωστε, για τον μέσο Ισπανό, η αυξημένη αυτονομία της έχει κερδηθεί μέσω εκβιασμών, μέσω συνεχόμενων προστριβών και χωρίς να έχει δοθεί οτιδήποτε ως αντάλλαγμα. Το δημοψήφισμα και οι περαιτέρω κινήσεις των αποσχιστών ως τώρα έχουν εκληφθεί μάλλον ως πρόκληση από την πλειοψηφία των Ισπανών, η δε επιμονή της Καταλονικής κυβέρνησης να διεξαγάγει το δημοψήφισμα, παρά τις αντίθετες αποφάσεις του ανωτάτου δικαστικού συμβουλίου, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με αντίδραση ενός κακομαθημένου παιδιού. 

Αμφιλεγόμενη η στάση και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτό το ζήτημα, καθώς από επίσημα χείλη διευκρινίστηκε πως μια ανεξάρτητη Καταλονία δεν θα αποτελέσει ντε φάκτο μέλος της ΕΕ, κάτι που πιθανότατα έπαιξε το ρόλο του στην επαμφοτερίζουσα στάση του Καταλανού πρωθυπουργού. Η ΕΕ έχει ανακηρύξει τον Εθνικισμό ως κυρίαρχο αντίπαλό της στην πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα έχει υπάρξει από διαλλακτική έως ένθερμα υποστηρικτική αυτών που αποκαλούνται και “μικροεθνικισμοί”. Περιπτώσεις όπως της Καταλονίας ή άλλων περιοχών ή μικρών πληθυσμιακών ομάδων, έχουν δεχθεί βοήθεια από τα επίσημα όργανα της Κομισιόν, χρηματοδότηση, αλλά και δημόσιο βήμα μέσω του οποίου μπορούν να εκφράσουν τα πραγματικά ή φαντασιακά τους αιτήματα. Ως υπερεθνικός οργανισμός, σε μεγάλο βαθμό ενισχύει αυτές τις φυγόκεντρες δυνάμεις, διατηρώντας όμως όλες αυτές τις ομάδες κάτω από τον ενωσιακό μανδύα. Άλλωστε, ένα κυρίαρχο και δυναμικό έθνος-κράτος μπορεί πιο δύσκολα να ελεγχθεί και να καθοδηγηθεί από τις γραφειοκρατικές νομενκλατούρες των Βρυξελλών, των οποίων ο ρόλος θα αναβαθμιστεί και η δύναμη θα αυξηθεί αν βρεθούν να προΐστανται μιας ομοσπονδίας περιφερειών, που καμία δεν θα είναι αρκετά δυνατή μόνη της, ώστε να τους αντιταχθεί. 

Εν τέλει, ίσως θα είναι χρήσιμη μια μικρή αναφορά και στο ενδεχόμενο ανάλογων κινήσεων και στο Ελληνικό Κράτος. Με μόλις προ ημερών την υπερψήφιση στο Κοινοβούλιο του άρθρου για την Τουρκική Ένωση Ξάνθης, και με το Τουρκικό προξενείο να σκορπά ανενόχλητο την προπαγάνδα του στους μουσουλμάνους της περιοχής - ενώ η χώρα δεν λέει να ξεφύγει από την οικονομική κρίση και οι Τουρκικές τράπεζες αποτελούν το μακρύ χέρι της γείτονος χώρας σε ελληνικό έδαφος - η διεθνής και ευρωπαϊκή παροχή νομιμοποίησης στο δημοψήφισμα της Καταλονίας και η ενδεχόμενη αναγνώριση ανεξαρτησίας θα δημιουργούσαν ένα δεδικασμένο πολύ αρνητικό για το ελληνικό εθνικό συμφέρον. Μέχρι στιγμής, μια ανάλογη προοπτική εξέλιξης δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κι αυτό είναι μόνο θετικό για το Ελληνικό κράτος. 

Οι εξελίξεις δίνουν κίνηση με ραγδαίους ρυθμούς και η κατάσταση μεταμορφώνεται καθημερινά. Η κατάληξή της ακόμα είναι αβέβαιη. Κι ως Εθνικιστές, αναγνωρίζουμε την αιώνια εντροπία της κίνησης, την αποδοχή της θνησιμότητας και της μετεξέλιξης των πάντων, συμπεριλαμβανομένων και των Εθνών. Το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον είναι ακόμα άγνωστο. Ίσως αναπτύσσεται η προϊσπανική ταυτότητα της Καταλονίας, ίσως γεννάται ένα νέο καταλανικό έθνος, ίσως το έθνος αυτό έχει γίνει πια ένα με το ισπανικό, όπως κάποτε η Βουργουνδία έγινε κομμάτι της Γαλλίας. Εν τέλει όμως, οι Εθνικιστές, στηρίζουμε εκείνους που παλεύουν η χώρα τους να παραμείνει ενωμένη, με σεβασμό στα ποτάμια αίματος που έχυσαν οι πρόγονοί τους για να κατορθώσουν αυτή την ενοποίηση. Δεν θα μπορούσαμε να συνταχθούμε στο πλευρό ενός οικονομοκεντρικά γεννημένου μικροεθνικισμού, ούτε και να αγνοήσουμε την μαρξιστογενή προέλευσή του - ακόμα και αν καλύπτεται από τον μανδύα της αυτοδιάθεσης. 

Οι χρυσοκόκκινες σημαίες που θ’ ανεμίσουμε θα έχουν επάνω τον αετό και θα εμπνέονται από το πνεύμα ενός σκληροτράχηλου μεσογειακού έθνους, που δεν θ’ αφήσει εύκολα μια δράκα καλομαθημένων μεγαλοαστών να καλυφθεί πίσω από μια ψευδεπίγραφη ταυτότητα. 

του Παναγιώτη Λουκά
Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Η Κανονικοποίηση της Παρακμής

Μια θλιβερή πρωτοπορία 

Το τελευταίο επεισόδιο στην κωμική επιθεώρηση που αποκαλείται Ελληνική Δημοκρατία έχει να κάνει με την προώθηση της τελευταίας λέξης της “προοδευτικής” ατζέντας. Συγκεκριμένα, την κοινοβουλευτική ζωή του τόπου απασχόλησε πρόσφατα το νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχετικά με τη “Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου”. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο εντάσσεται σε μια σειρά αντεθνικών μέτρων που βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα του κυβερνώντος κόμματος. Η αρχή έγινε με την αλλαγή του νομικού πλαισίου για την απόδοση ιθαγένειας και την αυστηροποίηση του “αντιρατσιστικού” λογοκριτικού νόμου. Η συνέχεια γίνεται με το εν λόγω νομοσχέδιο και την τροπολογία που ανοίγει το δρόμο στη λειτουργία της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης”. Όπως όλα δείχνουν, θα ακολουθήσει η νομιμοποίηση της χρήσης κάνναβης και η κορύφωση θα είναι ο γάμος ομοφύλων ζευγαριών.

Κάπως έτσι, άνοιξε μια δημόσια συζήτηση, την οποία προ ολίγων ετών ούτε που θα φανταζόμασταν πως θα ακούγαμε στην Ελλάδα. Η συζήτηση αφορά στο δικαίωμα αλλαγής της νομικής καταγραφής φύλου από τα 15 έτη. Μια τέτοια, ομολογουμένως πρωτοποριακή, νομοθεσία μετατρέπει την Ελλάδα σε μια από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου που επιτρέπει την αντιστροφή της φυσικής πραγματικότητας με μια μόνο τζίφρα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως νομική αναγνώριση νέας ταυτότητας φύλου προβλεπόταν ήδη από τη νομοθεσία, εφόσον όμως είχε πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου (δηλαδή ευνουχισμός και ορμονοθεραπεία). Εν τέλει, ο νόμος που πέρασε προβλέπει τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου χωρίς χειρουργική επέμβαση, υπό προϋποθέσεις για τις ηλικίες 15-18, μία εκ των οποίων είναι η ψυχιατρική διάγνωση πως ο αιτών πάσχει από Δυσφορία Φύλου. Αυτό οδηγεί την Ελλάδα στο να έχει ίδιο νομικό καθεστώς με άλλα 16 δυτικά κράτη, τα οποία έχουν περάσει παρόμοιους νόμους τα τελευταία έτη, συμφώνως προς τις επιταγές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι χλιαρές αντιδράσεις της αντιπολίτευσης κατέδειξαν, για άλλη μια φορά, τη θλιβερή κατάσταση που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό της πατρίδας μας. Η δήθεν συντηρητική Νέα Δημοκρατία - στα χνάρια της Μέρκελ, που νομιμοποίησε πρόσφατα τους γάμους ομοφυλοφίλων - δεν διαφώνησε επί της αρχής στο νομοσχέδιο, αλλά απαίτησε να γίνουν μικροαλλαγές στις προϋποθέσεις και έφερε αντιρρήσεις για το όριο ηλικίας. Ως αποτέλεσμα, ο δημόσιος διάλογος σε ΜΜΕ και βουλή περιορίστηκε στο εάν τα δεκαπεντάχρονα είναι ικανά να καθορίσουν το φύλο τους ή όχι, παίρνοντας ως δεδομένο δηλαδή πως το φύλο είναι μια μεταβλητή, η οποία καθορίζεται από τον ενδιαφερόμενο. Μέσα σ’ αυτή τη μαζική παράκρουση, δεν βρέθηκε κανείς να δηλώσει το αυτονόητο, πως το φύλο ως βιολογική πραγματικότητα δεν αλλάζει και δεν ορίζεται από κανέναν παρά μόνο από τα χρωμοσώματα τη στιγμή της σύλληψης, δηλαδή από την ίδια τη φύση. Και ενώ η Δεξιά ασχολούνταν με τα όρια ηλικίας και τις σπασμωδικές αντιδράσεις της Εκκλησίας, χωρίς να αρθρώσει εμπεριστατωμένο και επιστημονικό λόγο, η Αριστερά κατάφερνε ένα ακόμη καίριο πλήγμα στον εθνικό κορμό. Όσο για την εθνικιστική αντίδραση, αυτή εκφράστηκε από τις ρητορείες των βουλευτών της Χρυσής Αυγής περί “τσαπερδονοπουστοσφυρίχτρων” και τα δημοσιεύματα τύπου Ελεύθερης Ώρας.

Δυσφορία Γένους και άλλα ψυχικά νοσήματα

Ο επίσημος ισχυρισμός της κυβέρνησης για το συγκεκριμένο νομοθέτημα είναι πως έχει σκοπό να προστατεύσει και να βελτιώσει τις ζωές των διεμφυλικών. Ποιοί είναι όμως οι διεμφυλικοί (γνωστοί και ως τρανσέξουαλ, τραβεστί κ.α.); Οι υπέρμαχοι του νομοσχεδίου αναφέρουν πως αυτό αφορά κυρίως τους ερμαφρόδιτους (γνωστοί πλέον ως “ίντερσεξ άτομα”), δηλαδή άτομα που γεννήθηκαν με διαταραχές ανάπτυξης φύλου, ως αποτέλεσμα σπανίων γενετικών παθήσεων. Ωστόσο, αυτή η κατηγορία αποτελεί ένα μικρό ποσοστό των αποκαλούμενων διεμφυλικών και ένα απειροελάχιστο ποσοστό του γενικού πληθυσμού.

Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των διεμφυλικών είναι άτομα που πάσχουν από Δυσφορία Φύλου (ή Δυσφορία Γένους), όπως αυτή ορίζεται στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM), που εκδίδεται από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία και αποτελεί το σημείο αναφοράς σχετικά με τα ψυχικά νοσήματα. Αυτά τα άτομα δεν νιώθουν άνετα με το βιολογικό φύλο τους και ισχυρίζονται πως είναι “γυναίκες παγιδευμένες σε ανδρικά σώματα” ή το αντίστροφο. Το θλιβερό είναι πως η κοινωνία έχει πλέον αποδεχτεί αυτούς τους ισχυρισμούς ως βάσιμους και έχει δώσει το δικαίωμα σε αυτά τα άτομα να “αλλάζουν” το φύλο τους, αντί να τους αντιμετωπίσει σαν αυτό που πραγματικά είναι: Φρενοβλαβείς παγιδευμένοι σε σώματα ψυχασθενών.

Ο Αμερικανός ψυχίατρος Paul McHugh, αυθεντία επί του θέματος και επί σειρά ετών επικεφαλής της Ψυχιατρικής Κλινικής στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Johns Hopkins, ήταν από τους πρώτους που μελέτησαν την πρακτική της χειρουργικής επέμβασης αλλαγής φύλου. Όπως ο ίδιος τονίζει, το φύλο δεν δύναται να αλλάξει με μια χειρουργική επέμβαση. Η συγκεκριμένη επέμβαση είναι απλώς μια διαδικασία στείρωσης/ευνουχισμού στην οποία τα ανδρικά γεννητικά όργανα μετασχηματίζονται ώστε να ομοιάζουν με γυναικεία. Η εν λόγω διαδικασία ακολουθείται συνήθως από την λήψη ορμονών, οι οποίες κάνουν τους άνδρες να αναπτύσσουν θηλυκά δευτερογενή χαρακτηριστικά φύλου. Με απλά λόγια, ένας τρανσέξουαλ δεν είναι παρά ένας ευνούχος με βυζιά. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των διεμφυλικών είναι άνδρες που επιθυμούν να είναι γυναίκες. Σύμφωνα με τον Paul McHugh, πρόκειται για άτομα που διεγείρονται με την εικόνα του εαυτού τους ως αισθησιακή γυναίκα.

Ο McHugh, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Βιοηθικής στις ΗΠΑ, είναι ξεκάθαρος πολέμιος της ιδέας πως το φύλο μπορεί να μεταβληθεί και επέβαλε απαγόρευση σε επεμβάσεις αλλαγής φύλου στο Johns Hopkins, ήδη από το 1979. Όπως αναφέρει, έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα μελετώντας τις διαχρονικές έρευνες που έγιναν σε διεμφυλικούς που είχαν υποβληθεί σε εγχείρηση. Όλες οι σχετικές έρευνες καταδεικνύουν πως οι διεμφυλικοί – ακόμη και όσοι έχουν “αλλάξει φύλο” - έχουν ποσοστά κατάθλιψης και αυτοκτονικότητας κατά πολύ μεγαλύτερα από αυτά του γενικού πληθυσμού. Το γεγονός αυτό επισημάνθηκε και από την Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος, στην επιστολή με την οποία αντιτάχθηκε στο εκτρωματικό νομοσχέδιο. Η μεγαλύτερη σχετική έρευνα πραγματοποιήθηκε στην Σουηδία - όπου το κοινωνικό περιβάλλον κάθε άλλο παρά “ομοφοβικό” μπορεί να χαρακτηριστεί - και έδειξε πως οι διεμφυλικοί που έχουν υποβληθεί σε εγχείρηση παρουσιάζουν εικοσαπλάσια κρούσματα κατάθλιψης και αυτοκτονιών σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.

Το ανυπόστατο επιχείρημα των υποστηρικτών του νομοσχεδίου είναι πως η αλλαγή φύλου θα βοηθήσει του διεμφυλικούς να έχουν μια “κανονική” ζωή και θα εξαλείψει τα φαινόμενα εκφοβισμού (“bullying”). Σύμφωνα με αυτή την λογική, οι συμμαθητές του Τάκη που θέλει να γίνει Δήμητρα θα πάψουν να τον ενοχλούν και να τον κοροϊδεύουν όταν αλλάξει το όνομα του σε Δήμητρα και πάει στο σχολείο με γυναικεία ρούχα και αυξημένο στήθος λόγω λήψης ορμονών. Πέραν του γελοίου του πράγματος, η τραγική πραγματικότητα είναι πως, χάριν της πολιτικής ορθότητας και της αριστερής παράνοιας, άτομα που χρειάζονται ψυχιατρική παρακολούθηση αφήνονται να υποφέρουν στην τύχη τους. Η Δυσφορία Φύλου δεν θεραπεύεται με “αλλαγή φύλου”, είτε χειρουργική είτε νομική. Η αντίστοιχη “θεραπεία” σε ένα άτομο με σχιζοφρένεια που νομίζει ότι είναι ο Μέγας Ναπολέων θα ήταν να το αφήσεις να αλλάξει τα ληξιαρχικά του στοιχεία του σε Ναπολέων Βοναπάρτης και να υποβληθεί σε κοσμητικό χειρουργείο προκειμένου να μοιάσει στον Ναπολέοντα.

Όσον αφορά τον μικρό πληθυσμό των ερμαφρόδιτων, η “αλλαγή φύλου” δεν δικαιολογείται ούτε σε αυτή την περίπτωση. Τις εποχές που στην ψυχολογία κυριαρχούσε το δόγμα του Συμπεριφορισμού και αγνοούνταν οι βιολογικές παράμετροι, η καθιερωμένη πρακτική για τα αρσενικά που είχαν θηλυκά χαρακτηριστικά λόγω γενετικής ανωμαλίας ήταν να υποβάλλονται σε τέτοιες εγχειρήσεις, κάτι που οδήγησε σε απίστευτες ιστορίες πόνου. Γνωστή είναι η περίπτωση της Πολωνής πρωταθλήτριας σπρίντερ Στανισλάβα Βαλασίεβιτς, η οποία σημείωνε ρεκόρ που καμία συναθλήτρια της δεν μπορούσε να πιάσει, μέχρι που αποδείχτηκε μετά θάνατον πως επρόκειτο για ερμαφρόδιτο άνδρα. Ένας άνδρας με γυναικεία χαρακτηριστικά είναι ακριβώς αυτό, δεν γίνεται να μετατραπεί σε γυναίκα ούτε να αναγνωριστεί ως “τρίτο φύλο”.

Η πραγματική ουσία του νομοσχεδίου

Η αναγνώριση της “ταυτότητας φύλου”, λοιπόν, δεν έχει καμία σχέση με την ευημερία των διεμφυλικών, όπως και η ανοικτή μεταναστευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με την προστασία των “προσφυγόπουλων”, τα οποία στην χειρότερη καταλήγουν πνιγμένα στο Αιγαίο Πέλαγος και στην καλύτερη στοιβαγμένα σε άθλιους καταυλισμούς στο έλεος κυκλωμάτων σωματεμπορίας. Αντιθέτως, η πραγματική ουσία του νέου νόμου βρίσκεται αλλού. Η “Δεξιά” αντιπολίτευση, βαθιά διαποτισμένη από το μαρξιστικό υλιστικό πνεύμα, ανακάλυψε στο νομοσχέδιο μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από την οικονομική αφαίμαξη. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η νομοθετική αλλαγή είναι πολύ πιο σημαντική και έχει βαθύτερες και περισσότερο μακροχρόνιες συνέπειες από οποιαδήποτε αύξηση της φορολογίας.

Με αφορμή τις προαναφερθείσες μελέτες, που αποδεικνύουν την αναποτελεσματικότητα και τον επώδυνο χαρακτήρα της διαδικασίας αλλαγής φύλου, οι προωθητές της “προοδευτικής” ατζέντας αποφάσισαν, όχι φυσικά να αρχίσουν να προσφέρουν στους πάσχοντες από Δυσφορία Φύλου πραγματική ψυχιατρική υποστήριξη, αλλά να τους δώσουν το δικαίωμα να “αλλάζουν φύλο” νομικά, χωρίς να απαιτείται πλέον ιατρική πράξη. Τοιουτοτρόπως, θα μπορεί πλέον το Τζέισον - Αντιγόνη και ο κάθε μουσάτος τύπος με φουστάνι (ή χωρίς) να κατοχυρώνεται νομικά ως γυναίκα, χωρίς οποιαδήποτε άλλη προϋπόθεση. Θα μπορούσε να είναι το σενάριο μιας κακόγουστης κωμωδίας, πρόκειται όμως για τη νέα κοινωνική πραγματικότητα. Και οι τραγικές συνέπειές της δεν μας επιτρέπουν να γελάσουμε.

Η επίσημη κρατική αναγνώριση πως η ταυτότητα φύλου είναι ρευστή και μεταβλητή οδηγεί σε μια κανονικοποίηση της παρέκκλισης και της ανωμαλίας. Τραβεστί υπήρχαν ανέκαθεν, ζώντας μέσα στην πορνεία και στα ναρκωτικά, ενώ ο κοινωνικός περίγυρος τούς αντιμετώπιζε ως αυτό που πραγματικά είναι: Ψυχασθενείς άνδρες που παριστάνουν τις γυναίκες. Ο ίδιος ο όρος “τραβεστί” υποδηλώνει τον παρενδυτικό, δηλαδή τον άνδρα που ντύνεται γυναικεία. Πλέον, οι παρανοήσεις των τραβεστί καθίστανται κρατική ιδεολογία, ενώ η προώθηση της “ιδεολογίας του γένους” στρέφει όλο και περισσότερους συγχυσμένους εφήβους προς τον διεμφυλισμό, με τα κρούσματα να έχουν πολλαπλασιαστεί τις τελευταίες δεκαετίες, και τη δυσφορία να επεκτείνεται πλέον και μετά την ενηλικίωση.

Η ουσία του νομοσχεδίου δεν έχει να κάνει καν με τους διεμφυλικούς, αλλά με την ίδια την έννοια του φύλου, το οποίο πλέον θεωρείται ένα ανούσιο κοινωνικό κατασκεύασμα. Η Ελλάδα εισέρχεται θριαμβευτικά στην εποχή της πολιτικής ορθότητας, εφόσον κατοχυρώθηκε νομικά η “ιδεολογία του γένους”, η οποία διαχωρίζει πλήρως το βιολογικό φύλο (sex) από το κοινωνικά επίπλαστο γένος (gender - η τραγική ειρωνεία που μάλλον δεν έλαβαν υπόψη οι αριστεριστές διαμορφωτές της έννοιας είναι πως η ίδια η ελληνική ρίζα της λέξης υποδηλώνει κάτι το εγγενές - έμφυτο). Η διαστρέβλωση της έννοιας του φύλου είναι μέρος του γενικότερου πολέμου που έχει κηρύξει ο Μεταμοντερνισμός και ο Πολιτισμικός Μαρξισμός στην βιολογική πραγματικότητα. Στόχος είναι κάθε έννοια που στηρίζει την παραδοσιακή κοινωνία (έθνος, φυλή, φύλο, οικογένεια) να καταστεί κενή περιεχομένου και νοήματος, προκειμένου να καταπολεμηθούν οι κάθε είδους διακρίσεις. Το σκεπτικό είναι πως εάν καταστραφούν οι έννοιες του φύλου και της φυλής, θα παύσει να υφίσταται ρατσισμός και σεξισμός. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και η αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας ως γενετήσιου προσανατολισμού (άλλη μια γκάφα των αριστερών, εφόσον το “γενετήσιος” αναφέρεται στην αναπαραγωγή), μέσω του συμφώνου συμβιώσεως. Στο προαναφερθέν Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών συμπεριλαμβανόταν μέχρι το 1974 και η ομοφυλοφιλία ως διαταραχή προσωπικότητας. Η ομοφυλοφιλία αποχαρακτηρίστηκε από ψυχική διαταραχή μετά από βίαιη εκστρατεία αριστεριστών κατά τις δεκαετίες του ’60 και ’70, αποκορύφωση της οποίας ήταν η εισβολή και διακοπή του συνεδρίου της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας το 1970. Η εισβολή πραγματοποιήθηκε από το Γκέι Απελευθερωτικό Μέτωπο, ηγέτης του οποίου ήταν ο Αμερικανοεβραίος Frank Kameny.

Εν κατακλείδι, στόχος του νομοθετήματος είναι να στείλει ένα ακόμη σήμα στην κοινωνία πως δεν υπάρχει καμία πρακτική ή συμπεριφορά που να είναι καταδικαστέα, πως δεν έχει δικαίωμα κανείς να κρίνει κανέναν για τις επιλογές του και, εν ολίγοις, πως τα πάντα επιτρέπονται. Κάτι που ταυτόχρονα σημαίνει πως δεν υπάρχει καμία συμπεριφορά η οποία θεωρείται φυσιολογική, κανείς δεν έχει δικαίωμα να περηφανεύεται για την ηθική στάση και τον τρόπο ζωής του και πως δεν υπάρχουν εν γένει σταθερές και αμετάκλητες αξίες. Θα ακολουθήσει η νομιμοποίηση των ναρκωτικών και η “κοινωνική αποδοχή” των ναρκομανών, ενώ απεργάζεται η κανονικοποίηση πάσας μορφής ψυχασθένειας, με τους ψυχασθενείς να θεωρούνται απλώς άτομα με “διαφορετική” συμπεριφορά που στιγματίστηκαν από την κοινωνία. Ήδη, εκδηλώσεις “Mad Pride”, στα πρότυπα του Gay Pride, διοργανώνονται σε κάθε δυτική πρωτεύουσα και πληθαίνουν οι φωνές υπέρ της “αποασυλοποίησης” των ψυχικά ασθενών. Το θεωρητικό υπόβαθρο έχει προσφέρει ήδη από τη δεκαετία του ’60 ο Ουγγροεβραίος ψυχαναλυτής Thomas Szasz, με το βιβλίο του “Ο Μύθος της Ψυχικής Ασθένειας”.

Μια κοινωνία στην οποία επιτρέπεται η κάθε είδους τρέλα και ανωμαλία, ενώ ταυτόχρονα διώκεται και λοιδορείται η υπεράσπιση της επιστημονικής αλήθειας και η πίστη σε παραδοσιακές αξίες, είναι μια κοινωνία στα πρόθυρα της πλήρους κατάρρευσης. Σε αυτούς τους καιρούς της ρευστότητας και της σχετικότητας, όπου η ελληνική ιθαγένεια και το γένος αλλάζουν με μια υπογραφή, όπου η ρήση του Αποστόλου Παύλου “οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ” έχει βρει κυριολεκτική εφαρμογή, εμείς παραμένουμε σταθερά και αμετάκλητα Έλληνες, Άνδρες και Γυναίκες, πιστοί σε χιλιόχρονες αξίες και θεσμούς που βοήθησαν το Έθνος μας να επιβιώσει ανά τους αιώνες.

του Α. Γ.

Στην Κοζάνη

Με τις καμπάνες που χτυπούσαν μέσα στις κραυγές και τους σχεδόν λυγμούς χαράς του κόσμου, τα συντάγματά μας, το ένα πίσω από τ' άλλο, έμπαιναν στον πλατύ δρόμο.

Απ' όλα τα περιβόλια είχαν κόψει βιαστικά ό,τι φθινοπωρινά λουλούδια έμειναν και το χώμα που πατούσαν οι στρατιώτες ήταν σαν ανοιξιάτικος κάμπος από λουλούδια και φύλλα.

Γέροι κλαίγοντας απ' τη χαρά τους άρπαζαν και φιλούσαν τα τουφέκια των ανδρών. Γυναίκες έπεφταν γονατιστές σα να περνούσε ο Επιτάφιος κι έκαναν το σταυρό τους και μία φώναξε δυνατά:

- Παναγίτσα μου, Παναγίτσα μου! Όνειρο είναι αυτό; Ή αλήθεια το βλέπω;

Και όλο περνούσαν τα συντάγματα κι οι φωνές δεν σταματούσαν.

- Ζήτω τα παλληκάρια μας! Ζήτω ο δοξασμένος ο στρατός μας!

Αξιωματικοί με το σπαθί στο χέρι, με πρόσωπα συγκινημένα χαμογελούσαν και χαιρετούσαν δεξιά κι αριστερά. Σημαίες κυμάτιζαν παντού, σε ψηλά κοντάρια, σε μπαλκόνια και σε κάθε μαγαζάκι. Κάμποσες γυναίκες, που δεν έβρισκαν τίποτε άλλο για να δείξουν τη χαρά τους, ως και τα στέφανά τους είχαν βγάλει απ' έξω. Από μια πόρτα απάνω είχαν κρεμάσει και μια μεγάλη εικόνα του Παύλου του Μελά και είχαν γράψει από κάτω:

"Για να μη λείψει και αυτός από το θρίαμβο".

Ο Μητροπολίτης Φώτιος με τα ολόχρυσά του τα άμφια φάνηκε με ακολουθία πολλών παπάδων από τη μεγάλη πόρτα του Αγίου Δημητρίου. Προσπάθησε να προσφωνήσει τους αξιωματικούς και τους στρατιώτες. 

- Παιδιά μου, άρχισε. Παιδιά μου. Αυτή η γη της Μακεδονίας, η οποία έχει ποτισθεί με τόσο γενναίο αίμα, χαίρεται σήμερα μαζί μας... Μα η φωνή του κόπηκε και δεν μπόρεσε να εξακολουθήσει. Σήκωσε μόνο ψηλά τα χέρια του και φώναξε με φωνή που έτρεμε:

- Ζήτω η ελεύθερη Κοζάνη!

Στην Κοζάνη, Ιουλία Δ. Δραγούμη, Κοζάνη, 2008, εκδόσεις Άνω και κάτω τελεία, σελ 42 - 43
Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Από τη συμμετοχή του Κύκλου στη γιορτή του Ίωνος


Ο Κύκλος Ιδεάπολις συμμετείχε και φέτος ενεργά στη γιορτή του Ίωνος (Β' Μέρος), που διοργάνωσε με επιτυχία η Επιτροπή Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων. Μία διαφορετική απόπειρα, σε συνέχεια της περσινής προσπάθειας, να ερμηνευτούν οι ιδέες του Ίδα και να προβληθεί το εθνικό και κοινωνικό του έργο ως φάρος σε μία εποχή απόλυτης νεοελληνικής παρακμής. 

Δείτε επίσης: Η Γιορτή του Ίωνος 2016 (η πλήρης παρουσίαση μίας ξεχωριστῆς Γιορτῆς)

Ανοικτός κώδικας (Open Source) και κίνημα

Ο εθνικισμός είναι ζωντανός και αναπτύσσεται σε πολλές μορφές. Ως συνέπεια αυτής της ανάπτυξης πρέπει να εξετάσουμε διάφορες στρατηγικές επιλογές, σε κινηματικό και οργανωτικό επίπεδο. Οι στρατηγικές επιλογές στις οποίες αναφερόμαστε αφορούν κυρίως στην οργάνωση και στη μεθοδολογία και δεν υπάρχει κανένας λόγος, στη συγκεκριμένη περίπτωση, να προσπαθήσουμε να συζητήσουμε το θέμα της τεχνολογίας γενικότερα. Είναι, όμως, σημαντικό να εξετάσουμε ένα συγκεκριμένο είδος τεχνολογίας, για την περίπτωση του οποίου θα επιχειρηματολογήσω. 

Η τεχνολογία του ανοικτού κώδικα είναι, καταρχήν και επί του παρόντος, μία ολοκληρωμένη πλατφόρμα, επιδεκτική χρήσης σε όλους σχεδόν τους συνδυασμούς και για όλες τις απαιτήσεις, που ικανοποιεί τις υψηλότερες απαιτήσεις για λειτουργικότητα. Η ιδέα του ανοικτού κώδικα έχει να κάνει με ένα λογισμικό που είναι δωρεάν από άποψη κόστους, διαφανές σε σχέση με τον πηγαίο κώδικα και την τεκμηρίωσή του και το επιχειρηματικό μοντέλο του δημιουργού του βασίζεται στη διαβούλευση σχετικά με το ίδιο το λογισμικό και τις εφαρμογές του. 

Με τον ανοικτό κώδικα, μπορούμε να επιτύχουμε τον έλεγχο του πεπρωμένου μας με έναν θεμελιωδώς διαφορετικό τρόπο και σε υψηλότερο επίπεδο. Τα Μέσα έχουν ήδη δημιουργήσει τις δικές τους πλατφόρμες, αλλά δεν χρειάζεται να τις αντιγράψουμε. Αντίθετα, μπορούμε να μάθουμε από τα λάθη τους και να πορευτούμε καλύτερα. Ο ανοικτός κώδικας απαιτεί υψηλότερο επίπεδο ικανότητας για την ανάπτυξη και τη χρήση του, αλλά είναι ακριβώς αυτή η ικανότητα και η επάρκεια που χρειαζόμαστε και πρέπει να αποκτήσουμε για να επικρατήσουμε. Δεν υπήρξε ποτέ εναλλαγή δυνάμεων στην ιστορία με συμμόρφωση ή συγκατάθεση της οντότητας που εκτοπίστηκε. Οι μεταβιβάσεις της εξουσίας συμβαίνουν επειδή ένας πιο ικανός αντίπαλος φροντίζει να πραγματοποιήσει αυτή την αλλαγή. 

Επιπλέον, η τεχνολογία του ανοικτού κώδικα μάς δίνει τη δυνατότητα να έχουμε τον έλεγχο σχετικά με την ακεραιότητα και την ασφάλειά μας. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει μια ολόκληρη υποκουλτούρα η οποία ασχολείται επαγγελματικά με το να καταγγέλει και να διώκει ανθρώπους που εκφράζουν κάποιες ενοχλητικές πολιτικές απόψεις για το σύστημα. Είναι, λοιπόν, δύσκολο να έχουμε εμπιστοσύνη σε μεγάλες εταιρίες όπως η Microsoft, η Google, η Apple ή το Facebook ότι θα προστατεύσουν τα προσωπικά μας δεδομένα όταν σπεύδουν να δώσουν οποιαδήποτε πληροφορία τους ζητηθεί, ακόμα κι αν αυτή δεν έχει σχέση με κανένα είδος εγκληματικής δραστηριότητας. 

Όμως, το λογισμικό ανοικτού κώδικα, όσον αφορά στην κρυπτογράφηση και στην ασφάλεια, είναι επίσης ανοιχτό σε σχέση με τον πηγαίο κώδικα και τη λειτουργικότητά του και ως εκ τούτου μπορεί να δοκιμαστεί από μια συλλογική ομάδα εξειδικευμένων ενθουσιωδών εθελοντών σε όλο τον κόσμο. Μπορούμε να κλείσουμε και να κλειδώσουμε την πόρτα στον εχθρό με έναν εντελώς διαφορετικό και ανθεκτικό τρόπο, χρησιμοποιώντας ανοικτό κώδικα, και ο αντίπαλος μπορεί να καλέσει την Microsoft ή την AT&T για βοήθεια, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. 

Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο διασκεδαστικό από το την εύρεση σφαλμάτων στις δημιουργίες των άλλων και αυτό το κίνητρο προσφέρει στον ανοικτό κώδικα μεγάλες δυνατότητες προόδου όσον αφορά στις διαδικασίες του de-bugging (αποσφαλμάτωση) και του testing (δοκιμής), σε επίπεδα που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν οι εργαζόμενοι της Microsoft, της IBM ή οποιασδήποτε άλλης εταιρείας. Για τους ενδιαφερόμενους, σχετικά με το πώς λειτουργεί αυτή η ιδέα, το βιβλίο του Eric S. Raymond, “The Cathedral and the Bazaar”, προτείνεται για μελέτη. 

Επιπλέον, μπορούμε να ξεκινήσουμε μια νέα μάχη συνολικά, με πρώτο μέτωπο του πολέμου τη μάχη για τις δουλειές και τις περιουσίες μας σε όλη την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα. Οι θέσεις εργασίας και ο πλούτος απορρέουν από την ικανότητα και τη μαχητική αποφασιστικότητα των ανθρώπων να αποκτήσουν και να αναπτύξουν δεξιότητες σε τοπικό επίπεδο και σε σύγκρουση με εθνικούς και πολυεθνικούς οργανισμούς ανά τον κόσμο. Ένα μέρος της πρακτικής του εχθρού, για να μας αποξενώσει και να μας απομονώσει ως άτομα, χρησιμοποιώντας την παγκοσμιοποίηση σαν όπλο, είναι να μας απομακρύνει από σημαντικές γνώσεις και δεξιότητες. Ο απώτερος στόχος είναι να μας μετατρέψουν όλους σε εργαλεία μίας χρήσης και εύκολα αναπληρώσιμα γρανάζια - όμοιους σαν σταγόνες νερό - υπό τη συνεχή απειλή ότι η εργασία μας μπορεί να ανατεθεί αλλού. Ο ανοικτός κώδικας μάς δίνει τη δυνατότητα να διατηρήσουμε δεξιότητες για τις δικές μας τοπικές κοινότητες, συγκεκριμένα την ικανότητα χρήσης και ανάπτυξης λογισμικού, ώστε να αποτραπεί η ευκολία της μεταφοράς θέσεων εργασίας από τη Δύση, με μια απλή απόφαση σε μια αίθουσα συνεδριάσεων. Οι δεξιότητες σε θέματα λογισμικού είναι κρίσιμες προς τον σκοπό αυτό και είναι στρατηγικά σημαντικές για το μέλλον μας. 

Ο καθένας είναι ελεύθερος να με αποκαλέσει οραματιστή ή εκτός πραγματικότητας, αλλά ο ισχυρισμός μου είναι ότι έχουμε πιθανούς συμμάχους που απλά δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να ανακαλύψουμε. Η σωστή λήψη αποφάσεων σχετικά με τον ανοιχτό κώδικα και η ορθή εφαρμογή του, μπορεί να αποτελέσει σημείο καρποφόρας επαφής με εχθρούς της παγκοσμιοποίησης στην Κίνα, την Ιαπωνία και την Κορέα. Η κοινή γνώμη σ' αυτές τις χώρες, οι οποίες σήμερα είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένες, προβάλλει σκεπτικισμό έναντι της παγκοσμιοποίησης, έναν σκεπτικισμό που αντικατοπτρίζεται στις στρατηγικές επιλογές υψηλού επιπέδου σχετικά με τις πλατφόρμες λογισμικού. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έδωσε πολιτική προτεραιότητα στο λειτουργικό σύστημα ανοικτού κώδικα Linux, το οποίο έχει τις ρίζες του στο UNIX. Η κορεάτικη εταιρία τηλεπικοινωνιών της Samsung χρησιμοποιεί το λειτουργικό σύστημα Android, το οποίο προέρχεται από το Linux. Το ποιες δυνατότητες συνεργασίας υπάρχουν σήμερα, πιθανότατα καθορίζεται από το πεδίο της συλλογικής φαντασίας μας, αλλά εναπόκειται σε εμάς να εκμεταλλευτούμε την κατάσταση. Οι ευνοϊκές συνθήκες υπάρχουν ήδη, δεδομένου ότι οι Κινέζοι, οι Κορεάτες και οι Ιάπωνες είναι όσο αντίθετοι στην παγκοσμιοποίηση όσο είμαστε κι εμείς και εξίσου σκεπτικιστές με την ιδέα ότι σημαντικές αποφάσεις, που έχουν συνέπειες για την περιουσία τους και την καθημερινότητά τους, λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες μακρινών επιτελείων. 

Δεν αντιμετωπίζουμε μόνοι μας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, την κυβέρνηση, τη Microsoft, την IBM ή οποιονδήποτε από τους υπόλοιπους και μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι δεν θα περνάει πάντα το δικό τους, όπως έχουν καταφέρει μέχρι τώρα. Διατηρούμε μέρος της λύσης στα χέρια και στους εγκεφάλους μας αρκεί να χρησιμοποιήσουμε τον ανοιχτό κώδικα σοφά και στρατηγικά. 

Μετάφραση/προσαρμογή, για το Ιδεάπολις, του Β. Π.
Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Ο χρόνος που μας δίνεται


Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Σκέψεις για την αισιοδοξία και την απαισιοδοξία στην πολιτική – του Ζωρζ Σορέλ

Στην πολιτική, ο αισιόδοξος (οπτιμιστής) είναι ένας αναξιόπιστος ή ακόμα και επικίνδυνος άνθρωπος, επειδή δεν λαμβάνει υπόψη τις μεγάλες δυσκολίες που παρουσιάζουν τα σχέδιά του. Φαίνεται να κατέχει μια αυτοπεποίθηση που τον οδηγεί στο αβίαστο συμπέρασμα ότι προορίζεται, στο μυαλό του, να παράγει περισσότερη ευτυχία. 

Γι' αυτόν, οι μικρές μεταρρυθμίσεις, μέσω της συνταγματικής πολιτικής και ειδικά από το κυβερνητικό προσωπικό, φαίνονται επαρκείς για να καθοδηγήσουν το κοινωνικό κίνημα με τέτοιο τρόπο ώστε να καθησυχάσουν αυτό που τρομάζει τις ευαίσθητες ψυχές στον σύγχρονο κόσμο. Δεδομένου ότι οι φίλοι του βρίσκονται στην εξουσία, δηλώνει ότι πρέπει να τους αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο, να μην βιαζόμαστε και να είμαστε ικανοποιημένοι με ό,τι προτείνει η καλή τους θέληση. Δεν είναι πάντα μόνο το συμφέρον που υπαγορεύει τα καθησυχαστικά λόγια του, όπως συχνά πιστεύεται. Το συμφέρον βοηθάται έντονα από την αγάπη για τον εαυτό του και τις ανούσιες φιλοσοφικές ψευδαισθήσεις. Ο αισιόδοξος περνά από τον επαναστατικό θυμό στον πιο γελοίο κοινωνικό πασιφισμό με αξιοσημείωτη ευκολία. 

Εάν έχει παθιασμένη ιδιοσυγκρασία και αν, δυστυχώς, βρεθεί οπλισμένος με δύναμη, επιτρέποντάς του να υλοποιήσει το ιδανικό που έχει σφυρηλατήσει, ο αισιόδοξος μπορεί να οδηγήσει τη χώρα του στις χειρότερες καταστροφές. Στην πραγματικότητα, συνειδητοποιεί σύντομα ότι οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί δεν συμβαίνουν τόσο εύκολα όσο περίμενε. Προτιμά, όμως, να φέρει τα δεινά του στους συγχρόνους του, αντί να εξηγήσει την εξέλιξη των πραγμάτων μέσω της ιστορικής αναγκαιότητας. Προσπαθεί να εξαφανίσει “για το καλό όλων” τούς ανθρώπους οι οποίοι φαίνονται επικίνδυνοι για τον ίδιο. Κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας, οι άνδρες που προκάλεσαν την μεγαλύτερη αιματοχυσία ήταν εκείνοι που είχαν τη μεγαλύτερη επιθυμία να κάνουν τους συμπατριώτες τους να συνειδητοποιήσουν τη χρυσή εποχή που ονειρεύονταν οι ίδιοι. Αυτοί οι οποίοι είχαν τη μεγαλύτερη συμπάθεια για την ανθρώπινη δυστυχία: Οι αισιόδοξοι, οι ιδεαλιστές, οι ευαίσθητοι άνθρωποι, που αποδείχθηκαν αδυσώπητοι επειδή είχαν τη μεγαλύτερη δίψα για την καθολική ευτυχία. 

Η απαισιοδοξία (πεσσιμισμός) είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα από τις καρικατούρες που παρουσιάζονται συχνά: Είναι μια μεταφυσική των ηθών και όχι μια θεωρία του κόσμου. Είναι η έννοια μίας διαδρομής προς την απελευθέρωση, που συνδέεται στενά αφενός με την εμπειρική γνώση που έχουμε αποκτήσει από τα εμπόδια που αντιτίθενται στην ικανοποίηση της φαντασίας μας (ή, αν θέλετε, που συνδέονται με το αίσθημα του κοινωνικού ντετερμινισμού), αφετέρου με τη βαθιά πεποίθηση της φυσικής μας αδυναμίας. Δεν πρέπει ποτέ να διαχωρίζουμε τις τρεις πτυχές της απαισιοδοξίας, αν και η στενή σχέση τους δεν λαμβάνεται υπόψη στην πράξη: 

1) Η εντύπωση που έκαναν στους ιστορικούς της λογοτεχνίας τα έργα των μεγάλων αρχαίων ποιητών, σχετικά με τις δυστυχίες που απειλούν συνεχώς τον άνθρωπο, γέννησε τον πεσσιμισμό. Υπάρχουν ελάχιστα άτομα στα οποία η καλή τύχη ποτέ δεν παρουσιάστηκε τουλάχιστον μία φορά, αλλά είμαστε περιτριγυρισμένοι από επιβλαβείς δυνάμεις που είναι πάντα έτοιμες να βγουν από την ενέδρα, για να πέσουν επάνω μας και να μας συντρίψουν. Ως εκ τούτου, προκύπτουν πολύ αληθινά δεινά που προκαλούν τη συμπάθεια όλων σχεδόν των ανθρώπων, ακόμη και εκείνων που αντιμετωπίστηκαν ευνοϊκά από τύχη. Επιπλέον, η μελαγχολική λογοτεχνία ήταν επιτυχής σε όλη σχεδόν την ιστορία, αλλά κάποιος θα είχε μια πολύ ελλιπή ιδέα της απαισιοδοξίας λαμβάνοντας υπόψη αυτό το είδος της λογοτεχνικής παραγωγής. Γενικά, για να εκτιμήσουμε ένα δόγμα, δεν αρκεί να το μελετήσουμε με αφηρημένο τρόπο, ούτε ανάμεσα σε απομονωμένες προσωπικότητες. Πρέπει να διερευνήσουμε πώς εκδηλώνεται σε ιστορικές ομάδες. Έτσι, οδηγούμαστε στο να προσθέσουμε τα δύο προαναφερθέντα στοιχεία. 

2) Ο απαισιόδοξος βλέπει τις κοινωνικές συνθήκες να σχηματίζουν ένα σύστημα που συνδέεται με μια καθιερωμένη αλήθεια, επιβαλλόμενο από αναγκαιότητα, το οποίο θα εξαφανιστεί μόνο μέσα από μία καταστροφή που θα το απομακρύνει εξ ολοκλήρου. Έτσι, θα ήταν παράλογο, όταν αποδεχόμαστε αυτή τη θεωρία, να υποδεικνύουμε μερικούς κακούς που φέρουν την ευθύνη για όλα τα δεινά που υποφέρει η κοινωνία. Ο απαισιόδοξος δεν μοιράζεται την αιματηρή μωρία του αισιόδοξου. Δεν σχεδιάζει να δημιουργήσει ευτυχία για τις μελλοντικές γενιές κατακρεουργώντας τους εγωιστές τού σήμερα, ενοχλημένος από την απρόβλεπτη αντίσταση που αντιμετωπίζουν τα σχέδιά του. 

3) Ο τρόπος σύλληψης της διαδρομής προς την απελευθέρωση είναι το πιο βαθύ πράγμα στον πεσσιμισμό. Ο άνθρωπος δεν θα άντεχε τη δοκιμασία, είτε από τους νόμους της δυστυχίας ή της μοίρας, που σοκάρουν τόσο πολύ την αφελή υπερηφάνειά μας, αν δεν είχε την ελπίδα να ξεπεράσει αυτές τις τυραννίες με την προσπάθεια που θα επιχειρούσε με μια ομάδα συντρόφων. Οι Χριστιανοί δεν θα είχαν επικεντρωθεί τόσο πολύ στο προπατορικό αμάρτημα αν δεν αισθανόταν την ανάγκη να δικαιολογήσουν την απελευθέρωση (που πρέπει να προκύψει από το θάνατο του Ιησού), υποθέτοντας ότι αυτή η θυσία έγινε αναγκαία από ένα τρομερό έγκλημα που οφείλεται στην ανθρωπότητα. Αν οι Δυτικοί Χριστιανοί ανησυχούσαν πολύ περισσότερο για το προπατορικό αμάρτημα απ' ότι οι Ανατολικοί Χριστιανοί, αυτό δεν οφείλεται μόνο στην επιρροή του ρωμαϊκού νόμου, όπως υποστήριζε ο Τάιν, αλλά και στο γεγονός ότι οι Λατίνοι είχαν ένα πιο αυξημένο αίσθημα αυτοκρατορικής μεγαλοσύνης από τους Έλληνες, θεωρώντας τη θυσία του Υιού του Θεού ως πραγματοποίηση μιας εξαιρετικά θαυμαστής απελευθέρωσης, εξ ου και η αναγκαιότητα εμβάθυνσης στα μυστήρια της ανθρώπινης δυστυχίας και του πεπρωμένου. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, της Ε. Π. 
Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Η αγέλη


Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ακτιβισμός και επαναστατική γυμναστική

Η περίοδος που διανύουμε είναι, αναμφίβολα, κομβική. Είναι από αυτές που χαρακτηρίζονται ιστορικά ως προεπαναστατικές ή αξονικές, κατά τον Γιάσπερς (1). Η εφαρμογή της επικρατούσας – οικονομικά και κοινωνικά φιλελεύθερης - πολιτικής ατζέντας, τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, οδηγεί μαθηματικά τη Δύση σε ένα νέο σημείο ισορροπίας, εξαιρετικά δυσμενέστερο σε όλα τα επίπεδα, σε σχέση με το προηγούμενο. Ως εκ τούτου, το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης κρίνεται ιδιαιτέρως ευνοϊκό για τις λεγόμενες εθνικολαϊκές δυνάμεις, ως τους γνήσιους φορείς της αμφισβήτησης απέναντι στο Zeitgeist, όπως έχει αποδειχθεί άλλωστε από τις πρόσφατες εκλογικές επιτυχίες σε ΗΠΑ και Ευρώπη. 

Στα καθ' ημάς, το μέγεθος της κρίσης και η παρατεταμένη διάρκειά της, σε συνδυασμό με το γενικότερο κλίμα απογοήτευσης, δίνουν την εντύπωση ότι “οι καιροί είναι έτοιμοι για την αλλαγή, αλλά δεν είμαστε εμείς”. Πράγματι, το ξεγύμνωμα της κυβερνώσας Αριστεράς, που ακολούθησε την κατάρρευση του δικομματισμού, επαγωγικά θα έπρεπε να οδηγήσει σε ραγδαία άνοδο του κοινοβουλευτικού εθνικισμού. Κάτι τέτοιο, όμως, όχι μόνο δεν συμβαίνει αλλά, αντιθέτως, παρατηρείται μία ανησυχητική στασιμότητα. Στασιμότητα, η οποία είναι αποτέλεσμα αφενός μεν του ασφυκτικού περιορισμού, μετά από τις άδικες πολιτικές – ποινικές διώξεις, αφετέρου δε της αυτοπεριθωριοποίησης, καθώς και της οργανωτικής και στελεχιακής ανεπάρκειας της Χρυσής Αυγής. Ως άμεση συνέπεια, παρατηρούμε σταδιακά να οργανώνεται υποτυπωδώς ένα ετερόκλητο πλήθος εθνοκεντρικά σκεπτόμενων ατόμων, έξω από τα κομματικά στεγανά, και να προσπαθεί σπασμωδικά να δραστηριοποιηθεί πολιτικά με το συναισθηματικό πρόταγμα “κάτι πρέπει να κάνουμε”

Προφανώς, το να επιθυμεί κανείς να δράσει υπέρ της επιβίωσης της Πατρίδας και της διατήρησης των διαχρονικών αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι θεμιτό και αξιότιμο. Για την ακρίβεια, αποτελεί υποχρέωση κάθε υγιώς σκεπτόμενου πολίτη. Αυτή η βούληση για τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος (πολιτικού, οικονομικού, φυσικού κ.ο.κ.) μέσω της δράσης, καθώς και η πίστη ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, χαρακτηρίζεται ως ακτιβισμός. Με άλλα λόγια, ακτιβισμός είναι η “φιλοσοφική θεωρία η οποία πρεσβεύει ότι η ουσία του ανθρώπου, η ανθρώπινη υπόσταση, εκδηλώνεται όχι με την θεωρητική σύλληψη του κόσμου, αλλά με την πρακτική ενέργεια, η οποία μεταβάλλει το περιβάλλον. Ηθικώς, ο ακτιβισμός δέχεται ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να παραμένει εις το θεωρητικό επίπεδο αλλά, αντιθέτως, καταξιώνεται με τη δράση και μόνο” (2). Μια και αναφερόμαστε συγκεκριμένα στον εθνικιστικό ακτιβισμό, δεν γίνεται να μην επισημάνουμε το αρχέτυπο του φιλοσόφου – πολεμιστή, που έρχεται για να επικυρώσει τη σημασία της δράσεως διαχρονικά. Η δράση αλληλοσυμπληρώνεται με το Πνεύμα και μαζί νοηματοδοτούν και ολοκληρώνουν τον ανθρώπινο βίο. 

Σε πολιτικό επίπεδο, οι ακτιβιστικές ενέργειες, οι οποίες αποσκοπούν στην προπαγάνδιση των ιδεών και στη ζύμωση, είναι φυσιολογικό να αναθεωρούνται και να εξελίσσονται, ακριβώς όπως οι ίδιες οι ιδέες, η κοινωνία, η τεχνολογία, οι ανάγκες και οι άνθρωποι. Σ' αυτό το σημείο οφείλουμε να διασαφηνίσουμε ότι αναφερόμαστε αποκλειστικά σε ενέργειες που έχουν να κάνουν με το πεδίο της πολιτικής αλλαγής, αλλά και του τρόπου σκέψης και της κοσμοθέασης γενικότερα – εξάλλου, αυτά είναι αλληλένδετα. Ενέργειες οι οποίες έχουν να κάνουν με συνωμοσία και με ένοπλη κατάληψη της εξουσίας – ή, ακόμα χειρότερα, με σπασμωδικά βίαια ξεσπάσματα εναντίον πάσης φύσεως αντιπάλων – δεν αφορούν την παρούσα εργασία, είτε επειδή αποτελούν αντικείμενα μελέτης διαφορετικού τύπου, είτε επειδή, απλώς, έχουν αποδειχθεί εμπειρικά ως αδιέξοδες και χωρίς περιθώριο επιτυχίας. Σε ό,τι αφορά στον δυτικό κόσμο – τουλάχιστον από τη δεκαετία του '80 και έπειτα - δεν υπάρχει παράδειγμα επιτυχημένης ανατροπής της προδιαγεγραμμένης φιλελεύθερης πολιτικής ατζέντας από καμία ένοπλη κίνηση, πόσο μάλλον από ανοργάνωτες ομάδες νεολαίων με χουλιγκανίστικες πρακτικές, ακόμα και τότε που η φύση και η σύσταση των δυτικών κοινωνιών ήταν διαφορετική. 

Σήμερα, ο εθνικιστικός ακτιβισμός έχει πρόσφορο πεδίο δράσης σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, ακριβώς επειδή ο εκφυλισμός και η απόγνωση διαχέονται παντού, την ίδια ώρα που το χρηματοπιστωτικό σύστημα αγωνιά για την εξασφάλιση της ευημερίας των αριθμών. Επιπροσθέτως, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, ολοένα και περισσότερα μέσα βρίσκονται στη διάθεση των εθνικιστών ώστε να αναβαθμίσουν τις δραστηριότητές τους ή να ξεπεράσουν προβλήματα που στο παρελθόν θεωρούνταν απροσπέλαστα. Ανάλογα με τους στόχους και τη μεθοδολογία των ακτιβιστών, οι επιλογές είναι αναρίθμητες: Ακτιβισμός θεωρείται η συγγραφή κειμένων, ο σχολιασμός και η προώθησή τους, η δημιουργία βίντεο και εικονιδίων, η παραγωγή έντυπου υλικού, το μοίρασμά του και η αφισοκόλληση, οι πορείες στον δρόμο, οι ομιλίες και οι συζητήσεις, η παραγωγή ανεξάρτητης μουσικής, οι αυτοδιαχειριζόμενες συναυλίες, το ανέβασμα θεατρικών έργων, η λειτουργία κινηματικών χώρων, οι ενημερωτικές παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας και εκπαίδευσης, η συλλογή χρημάτων ή ειδών για ενίσχυση ατόμων και ομάδων, η αναδάσωση, οι εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών, η λειτουργία δανειστικών βιβλιοθηκών, οι ομάδες ανάγνωσης και μελέτης, οι ομάδες εργασίας, η αποκατάσταση χώρων και μνημείων, ο καθαρισμός δασών και παραλιών, η περιφρούρηση εκδηλώσεων και αναρίθμητες ακόμα ενέργειες. 

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, το παράδειγμα του σύγχρονου ελληνικού εθνικιστικού ακτιβισμού κρίνεται ιδιαιτέρως προβληματικό. Με εξαίρεση μία, σημαντική αλλά αμφιβόλου ποιότητας, έξαρση συμμετοχής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η αίσθηση της απουσίας είναι έκδηλη. Απουσία ουσιαστικής παρέμβασης στις οικονομικοπολιτικές εξελίξεις, στους χώρους εργασίας, στην εκπαίδευση, στα κοινωνικά δρώμενα γενικότερα. Αυτή η απουσία είναι το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού εξωγενών παραγόντων και λανθασμένων επιλογών ετών. Η προσπάθεια αποανθρωπισμού (3) των εθνικιστών, οι αντισυνταγματικές διώξεις ηγεσίας και υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής και όχι μόνο, ο αποκλεισμός των ιδεών μας από το μηντιακό σύστημα, είναι πρακτικές που προσιδιάζουν σε τριτοκοσμικές δικτατορίες. Από την άλλη πλευρά, όμως, αποτελούν μία φυσιολογική αντίδραση για το φαύλο καθεστώς της Μεταπολίτευσης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να αποφύγει την κατάρρευση, οπότε θα μπορούσε κάποιος βάσιμα να ισχυριστεί ότι οι εθνικιστές θα έπρεπε να προετοιμαστούν και να θωρακιστούν απέναντι σ' αυτό το ενδεχόμενο. 

Σ' αυτές τις εξελίξεις των τελευταίων ετών, οφείλουμε να προσθέσουμε το γεγονός ότι, στην πατρίδα μας, δεν υπάρχει ιδιαίτερη εθνικιστική κινηματική παράδοση, όπως υπάρχει σε άλλες χώρες. Τα εθνικά καθεστώτα της 4ης Αυγούστου (4) και της 21ης Απριλίου υπήρξαν περισσότερο Δεξιές κυβερνήσεις εκτάκτων αναγκών παρά οτιδήποτε άλλο. Ως εκ τούτου, η κληρονομιά τους είναι αμφιλεγόμενη. Η αόριστη έννοια της εθνικοφροσύνης που καλλιέργησαν, έφτασε, για πολλά χρόνια, να ταυτίζεται με τη νομιμοφροσύνη απέναντι σε κράτος και θεσμούς, όσο διεφθαρμένοι και αντεθνικοί κι αν υπήρξαν. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που αντί για ένα συγκροτημένο, ενιαίο και οργανωμένο εθνικιστικό κίνημα αναφερόμαστε σε έναν αφηρημένο “χώρο”, ο οποίος μπορεί να χωρέσει κάθε καρυδιάς καρύδι (5)

Στον “χώρο” δεν υπάρχει κινηματική λογική, ούτε καν ιδεολογική σύγκλιση πολλές φορές. Δεν υπάρχει αλληλεγγύη, ούτε καν πνεύμα συνεργασίας και καλής θέλησης. Δεν υπάρχει οργάνωση, ούτε συνέπεια και σε ορισμένες περιπτώσεις ούτε καν κοινή λογική. Δεν υπάρχει συνέχεια, άρα δεν υπάρχουν δομές. Τέλος, κυρίως, δεν υπάρχουν δάσκαλοι, ούτε μέντορες. Υπάρχουν, όμως, αρκετοί ματαιόδοξοι, που θεωρούν ότι ήρθε η σειρά τους στην επετηρίδα για να ηγηθούν του τίποτα. Υπάρχουν αρκετοί μαγαζάτορες και τσοπάνηδες, που ακολουθούνται από ζητωκραυγάζοντες κλακαδόρους. Υπάρχουν ρουφιάνοι, περιθωριακοί, τεμπέληδες, ημιμαθείς, αποτυχημένοι και, γενικότερα, αρκετοί που βρίσκονται στο σωστό μέρος για τους λάθος λόγους. Και αυτό το συνονθύλευμα αρέσκεται στο να κυνηγάει την ουρά του και να διεξάγει παράλληλους μονολόγους, νομίζοντας ότι έτσι διεξάγει κάποιου είδους πολιτικό αγώνα. 

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί – στη νεολαία είναι πάντα η ελπίδα – που βρίσκονται στο σωστό μέρος για τους σωστούς λόγους. Οι αγνοί, ανυστερόβουλοι και ανιδιοτελείς. Οι ρομαντικοί επαναστάτες, οι ηρωικοί πεσσιμιστές. Αυτοί που επιμένουν να φωνάζουν με αγωνία “κάτι πρέπει να κάνουμε”

Στα θολά νερά του “χώρου”, ακριβώς λόγω της δομικής ανεπάρκειάς του, κάθε ακτιβιστική ενέργεια είναι καταδικασμένη να ισορροπεί μεταξύ μίας Καδμείας νίκης και ενός πλήρους φιάσκο. Αυτό συμβαίνει διότι ακόμη κι αν έλθει, τυχαία, μία επιτυχία δεν υπάρχει διαμορφωμένο υποκείμενο ικανό για να την αξιοποιήσει πλήρως. Στην περίπτωση της αποτυχίας δε, ο Ασκός του Αιόλου είναι έτοιμος να ανοίξει ορθάνοιχτα, όπως έχει συμβεί κατά καιρούς, και να παρασύρει τους αφελείς και τους απερίσκεπτους. 

Οι ακτιβιστικές επιλογές, λοιπόν, στο “κάτι πρέπει να κάνουμε”, με βάση τις επικρατούσες συνθήκες, περιλαμβάνουν, πολύ συχνά για να θεωρηθεί σύμπτωση, απουσία στοχοθεσίας, αμφιβόλου ποιότητας περιεχόμενο, έλλειψη πρωτοτυπίας, άθλια αισθητική, οργανωτική αποτυχία, επιχειρησιακή ανεπάρκεια και ανελέητο καπέλωμα. Περιλαμβάνουν πορείες και εκδηλώσεις που ανακοινώνονται και δεν πραγματοποιούνται ποτέ, χωρίς καμία αυτοκριτική εκ των υστέρων. Συγκεντρώσεις στις οποίες οι διοργανωτές έρχονται τελευταίοι, χωρίς καμία πρόβλεψη και προεργασία, εκθέτοντας τους συμμετέχοντες σε αχρείαστο κίνδυνο. Μνημόσυνα στα οποία συμμετέχουν συνολικά δέκα άτομα, τα οποία εκφωνούν δεκάρικους εκπροσωπώντας δεκαπέντε συλλόγους. Συζητήσεις στις οποίες μπορεί ο καθένας να πάρει το μικρόφωνο για να αναλύσει επί μακρόν την προσωπική του θεωρία συνωμοσίας. Κείμενα, αναρτήσεις και εκπομπές όπου διάφοροι τυχαίοι αναλύουν με φανατισμό και ύφος χιλίων καρδιναλίων αντικείμενα για τα οποία δεν έχουν ιδέα. Βίντεο και εικονίδια με αισθητική τουρκόγυφτου. Και το χειρότερο: Ορισμένες περιπτώσεις από τις παραπάνω καταλήγουν σε σοβαρούς τραυματισμούς που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί ή σε βαριές ποινές, που, στην καλύτερη περίπτωση, εξαγοράζονται αποστραγγίζοντας οικονομικά τον ακτιβιστή και τους συντρόφους του. 

Η απάντηση, λοιπόν, στο “κάτι πρέπει να κάνουμε” είναι “πρώτα απ' όλα, μην κάνεις κακό”. Μην είσαι επιζήμιος για τον εαυτό σου, για τους συντρόφους σου και για την Ιδέα. Ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Καλύτερα να μην κάνεις τίποτα εάν είναι να ρισκάρεις την ασφάλεια τη δική σου και των γύρω σου ή την αξιοπιστία αυτών που πρεσβεύεις, μόνο και μόνο για να εκτονώσεις την αγωνιστική σου διάθεση. Ο ακτιβισμός είναι μέσο, δεν είναι αυτοσκοπός. Η λογική του “καλύτερα να γίνει κάτι, από το να μην γίνει τίποτα” είναι ο ορισμός της επαναστατικής γυμναστικής, της δράσης για τη δράση. Πολλές φορές το “κάτι” αποδεικνύεται χειρότερο από το “τίποτα”. Ακόμη, όμως, κι αν δεν αποδειχθεί έτσι, η καλύτερη κατάληξη της επαναστατικής γυμναστικής είναι ένας φαύλος κύκλος 

Σε έναν υποθετικό διάλογο, η ερώτηση που ακολουθεί αβίαστα είναι “και τότε τί κάνουμε”; Η απάντηση είναι, επίσης, απλή: “Προετοιμασία και οργάνωση”. Εάν κάποιος θελήσει να ασχοληθεί με την πυγμαχία, δεν πρόκειται κανείς σοβαρός δάσκαλος να τον βάλει να αγωνιστεί προτού φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο, όσο κι αν ο αθλητής ζητά κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, θα πρέπει να αποκτήσει πρώτα την απαραίτητη φυσική κατάσταση και τη σωστή τεχνική, ώστε να είναι σε θέση να πάρει μέρος σε αγώνες. Γιατί να μην ισχύει το ίδιο παράδειγμα και στον ακτιβισμό; Πώς μπορεί να πιστεύει κανείς ότι χωρίς γνώση, χωρίς οργάνωση, χωρίς προετοιμασία, χωρίς προεργασία, χωρίς τα κατάλληλα εφόδια, γενικότερα, μπορεί να παρελάσει στους δρόμους της Πατρίδας και να την ελευθερώσει; Δεν πρόκειται κανείς να του δώσει το κλειδί της πόλης κι όπως έχει αποδειχθεί από κινήματα που κάνουν σοβαρή δουλειά και είναι έτη φωτός μπροστά σε οργανωτικό επίπεδο (6), οι antifa δεν αποτελούν παρά μόνο την πρώτη πίστα σε ένα πολύ πιο περίπλοκο παιχνίδι. 

Μία πολύ σημαντική παράμετρος στο θέμα μας είναι ότι η δράση για να έχει ουσία, αξία και αποτέλεσμα πρέπει να είναι βιωματική. Πρέπει να είναι πηγαία, συνειδητή και άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοσμοθέαση και τον τρόπο ζωής. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι πολύ εύκολο να την αντιληφθεί κανείς ως αποσπασματική ενέργεια με μοναδικό στόχο το φαίνεσθαι. Είναι διαφορετικό το να απευθυνθεί ένα συνδικαλιστικό σωματείο σε συναδέλφους για ζητήματα που τους αφορούν άμεσα, από το να μοιραστεί ένα σχετικό φυλλάδιο σε τυχαίους περαστικούς στο δρόμο. Είναι ανώφελο το να μαζευτούν ορισμένα άτομα για να φυτέψουν μερικά δένδρα και να βγουν τη σχετική φωτογραφία, όταν δεν έχουν καμία άλλη επαφή με τη Φύση. Είναι γελοίο το να υποστηρίζει κανείς υπερεπαναστατικές απόψεις σε αγνώστους στο διαδίκτυο, όταν για το κοντινό του περιβάλλον είναι αδρανής ή γραφικός. 

Εάν η συνειδητή απόφαση ενός νέου να δραστηριοποιηθεί κοινωνικά και εθνικά, απέναντι στην παρακμή, μοιάζει με την Επιλογή του Ηρακλή στον Μύθο, τότε ο πρώτος άθλος, στην περίπτωσή του, θα πρέπει να είναι ο καθαρισμός της κόπρου του Αυγεία: Η πλήρης διαφοροποίηση, σε πνευματικό και φυσικό επίπεδο, από τις επιζήμιες πρακτικές και νοοτροπίες του “χώρου”. Ειδεμή, αντί για τον εξαγνισμό του Ηρακλή, είναι καταδικασμένος να ζει αέναα το Μαρτύριο του Σισύφου, ξοδεύοντας τον εαυτό του σε έναν φαύλο κύκλο επαναστατικής γυμναστικής, χωρίς ουσία και σκοπό, συναγελαζόμενος με αμφιβόλου ποιότητας και επιδιώξεων άτομα. 

Παραπομπές: 
2) Δ. Ε. Ευαγγελίδη, Πολιτική Ορολογία, Νέα Θέσις, Αθήνα, 1996, λήμμα “Ακτιβισμός” 
5) Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, οφείλουμε να παραδεχτούμε τη συνέπεια του κόμματος της Χρυσής Αυγής στην προσπάθειά του – πιο οργανωμένη και συντεταγμένη από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και μετά - να διαμορφώσει το δικό του δόγμα του “Λαϊκού Εθνικισμού” και να διαφοροποιηθεί από τον “χώρο”. Όμως, οι συνεχείς ιδεολογικές παλινωδίες και η, φυσιολογική λόγω των συνθηκών, οργανωτική αποτυχία να διαχειριστεί τη μάζα των νέων ψηφοφόρων δεν έχουν επιτρέψει ούτε την αποκρυστάλλωση του δόγματος, ούτε την επιβολή του ως κυρίαρχο δόγμα του νέου ελληνικού εθνικισμού. 

του Χρήστου Καρανικόπουλου
Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017
Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -