Οι Νομάδες

Όσοι ασπάζονται την παραδοσιοκρατική θεώρηση της ιστορίας, αναγνωρίζουν την αλήθεια στην λαϊκή ρήση πως “η ιστορία κάνει κύκλους”. Γνωρίζουν πως οι πολιτισμοί αναπτύσσονται ως οργανικές εκφράσεις της εθνικής ψυχής, μεγαλώνουν και εξαπλώνονται και κάποια στιγμή, όπως τα φύλλα το φθινόπωρο, παρακμάζουν και σβήνουν, σταδιακά ή γρήγορα, δίνοντας το έναυσμα για την επανάληψη αυτού του κύκλου από ένα άλλο έθνος. Τίποτα δεν παραμένει αιώνιο, παρά μόνο οι νόμοι της φύσης που ορίζουν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις των ανθρώπων, ερχόμενοι να χαμογελάσουν συγκαταβατικά σε εκείνους που πρεσβεύουν “το τέλος της ιστορίας” ή νομίζουν πως μπορούν να τους αγνοήσουν. 

Το ανθρώπινο είδος, είναι αγελαίο. Ζει σε οργανικές κοινότητες, όπου τα μέλη τους αλληλοβοηθούνται και αλληλοσυμπληρώνονται, προκειμένου να καλυφθούν όσες περισσότερες από τις ανάγκες που μπορεί να εμφανιστούν. Από την περίοδο που τα σπήλαια ήταν οι φυσικοί τόποι διαβίωσης, η κάθε ομάδα εξαρτούσε την επιβίωσή της από την προστασία της περιοχής της, επιδιώκοντας αφθονία πόρων, που θα οδηγούσε εν τέλει στην ανάπτυξη και στην επιβίωση της φυλής (tribe). 

Η αρχή του πολιτισμού 

Η εξημέρωση ζώων και η ανάπτυξη της γεωργίας οδήγησαν στην μόνιμη εγκατάσταση πληθυσμών, ενώ η ένωση των κωμών σε ένα μεγαλύτερο άστυ – η δημιουργία της Πόλης - ήταν μια εξέλιξη που είχε περάσει στη σφαίρα του Μύθου, γι’ αυτό και αποδόθηκε ως διαδικασία σε ημίθεους όπως ο Θησέας, που με αυτόν τον τρόπο δημιούργησε την Αθήνα. Ειδικότερα στην αρχαία Ελλάδα, η Πόλη απέκτησε σημαίνουσα θέση στην κοσμοθέαση των προγόνων μας, αποτελώντας τη βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε και δομήθηκε η σκέψη και όλος ο πολιτισμός τους, καθώς μετουσίωσε τη χρυσή τομή, το “μέτρον” που κυριάρχησε ως σημείο αναφοράς. Μεταξύ του άκρατου ατομικισμού ή της μετατροπής του υποκειμένου σε υπήκοο, ανέτειλε ο πολίτης - οπλίτης, γνήσιο τέκνο της αρχέγονης ινδοευρωπαϊκής Παράδοσης, του αυτόνομου ελεύθερου πραγματικά ανθρώπου ως συστατικού και αναπόσπαστου κυττάρου της κοινωνίας.

Η εξέλιξη, όμως, των εθνών δεν ακολούθησε μία κοινή πορεία. Ενώ σε διάφορα σημεία της Ευρασίας πόλεις συγκέντρωναν πληθυσμούς και αποτελούσαν τα κέντρα γύρω από τα οποία αναπτύσσονταν πολιτισμοί, σε άλλες περιοχές, λιγότερο πρόσφορες για γεωργία και μόνιμη εγκατάσταση, έθνη και ενώσεις λαών προχώρησαν υιοθετώντας έναν νομαδικό τρόπο ζωής, πολλές φορές βασιζόμενοι σε μία κουλτούρα πολεμική και επιθέσεων στους μόνιμα εγκατεστημένους γείτονές τους. Ο Ηρόδοτος, πέρα από τους Αιγύπτιους και τους Βαβυλώνιους, μας μιλά και για τους Σκύθες, που κυριαρχούσαν στις πεδιάδες της σημερινής Ουκρανίας.

Καθώς νέοι πολιτισμοί αναπτύσσονταν, νέες αυτοκρατορίες έγραφαν τη φήμη τους στα κιτάπια της ιστορίας με αίμα και με τη δύναμη του ξίφους, διαμορφώνονταν ουσιαστικά τρεις παράλληλες εξελίξεις. Στις χώρες με ανεπτυγμένη την γεωργία, όπου το άστυ, η Πόλη, είχε καταστεί κέντρο διοίκησης και άσκησης εξουσίας, οι πληθυσμοί είτε διέμεναν εντός του άστεως, γενόμενοι έμποροι, παροχείς υπηρεσιών και ούτω καθεξής, είτε ως ασχολούμενοι με την γεωργοκτηνοτροφία, ταυτιζόμενοι όμως στα αξιακά πλαίσια με τους ομοεθνείς τους της πόλης. Παράλληλα, εκτός αυτών των αρχαϊκών κρατικών δομών, σε πεδιάδες και ερήμους, συνομοσπονδίες λαών εισέρχονταν στον ρου της ιστορίας ως νομάδες, πολεμιστές και καταστροφείς, δημιουργοί και εξαγνιστές εκείνων των πολιτισμικών οικοδομημάτων που είχαν κλείσει πια τον κύκλο τους.

Η λίστα με τους λαούς που εισέρχονταν στην ιστορική καταγραφή, καλπάζοντας από τις στέπες, τις ερήμους και τα άγρια δάση, για να γκρεμίσουν ό,τι πια είχε αποσαρθρωθεί, είναι μακρά. Οι Υξώς, που κατέκτησαν την Αίγυπτο, οι Μήδοι και οι Πέρσες, ξεκινώντας από τα υψίπεδα του σημερινού Ιράν και δημιουργώντας μια τεράστια αυτοκρατορία, οι Μακεδόνες, ως πολιτισμικά κατώτεροι των νοτίων Ελλήνων (σε βαθμό που ο αντιμακεδόνας Δημοσθένης τους αποκαλούσε βάρβαρους). Αιώνες αργότερα, η Pax Romana απειλούνταν από τους Γαλάτες, που έφτασαν να καταλάβουν την ίδια τη Ρώμη, γονατίζοντας την Ρες Πούμπλικα, αλλά μόνο προσωρινά, καθώς η Αιώνια Πόλη πέρασε στην αντεπίθεση κατακτώντας και εκπολιτίζοντάς τους εν τέλει. Η ένωση Ελληνικού και Ρωμαϊκού πολιτισμού γέννησε ένα οικοδόμημα που κράτησε για αιώνες, εξαπλώνοντας πολιτισμό με τις κόψεις των ξίφων τους, από την Αγγλία ως την Μεσοποταμία και από τις αφρικανικές ερήμους μέχρι τα σκοτεινά δάση της Γερμανίας.

Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας

Η Ρώμη, στο τέλος, δεν άντεξε την επέλαση των βαρβάρων. Η Αυτοκρατορία γνώρισε την παρακμή για αιώνες πριν πέσει θύμα των βαρβάρων. Όταν οι ορδές των γερμανικών φυλών, ένεκα υπερπληθυσμού, πέρασαν σε ρωμαϊκά εδάφη η παρακμάζουσα αριστοκρατία δεν είδε μπροστά της έναν στρατό εισβολέων και εποικιστών, αλλά έμψυχο υλικό για τον στρατό, στον οποίον δεν θα χρειάζονταν πια να κατατάσσονται γηγενείς και αγρότες - εκμεταλλευτές εδαφών, που ο μειούμενος γηγενής πληθυσμός δεν μπορούσε πια να αξιοποιήσει. Η Αυτοκρατορία είχε χωριστεί σε Ανατολική και Δυτική και η πολιτική που ακολουθήθηκε ήταν ουσιαστικά η ίδια και στις δύο πλευρές: Προσπάθεια για αφομοίωση των βαρβάρων, χάρη στην ανωτερότητα του γηγενούς πολιτισμικού υπόβαθρου. Η παρακμή, όμως, είχε οδηγήσει και σε πληθυσμιακή πτώση, ενώ οι μάζες της αυτοκρατορίας, εκμεταλλευόμενες την κοινωνική πολιτική των φερέλπιδων αυτοκρατόρων, επέλεγαν τον άρτο και τα θεάματα, παρά την απόδοση τιμών στην Παράδοση και την φιλοπόλεμη αρχαϊκή ρωμαϊκή κουλτούρα, κατατασσόμενοι στις λεγεώνες. Αντ’ αυτού, ο Ρωμαϊκός στρατός είχε καταστεί μόνο κατ’ όνομα Ρωμαϊκός, καθώς οι Γότθοι είχαν κυριαρχήσει σχεδόν ολοκληρωτικά, σε όλα τα επίπεδα, από τους απλούς στρατιώτες, μέχρι τους διοικητές στρατιών. Η Μάχη της Αδριανούπολης υπήρξε το απτό παράδειγμα της έκτασης αυτής της εισβολής, όταν ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ουάλης σκοτώθηκε και ο στρατός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατασφάχθηκε από τους Γότθους επαναστάτες, σε ένα συντριπτικό πλήγμα για το γόητρο της Νέας Ρώμης. Στη Δύση, λίγα χρόνια μετά, πλανάτο η απειλή της Μάστιγας του Θεού, του Αττίλα, που επικεφαλής βαρβάρων, των Ούννων, έγινε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το φόβητρο όλης της Ευρώπης, δημιουργώντας μια βραχύβια αυτοκρατορία. Η Δυτική Αυτοκρατορία κατόρθωσε εν τέλει να τον σταματήσει, αξιοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τις υπηρεσίες των Γότθων, που είχαν ήδη εγκατασταθεί σε ρωμαϊκά εδάφη, στη “Μάχη των Εθνών” στα Καταλανικά Πεδία, αλλά ήταν ήδη αργά, ο δρόμος δεν είχε γυρισμό. Οι “υπανάπτυκτοι” βάρβαροι, που θα θαμπώνονταν από την λάμψη του πολιτισμού, οσφρίστηκαν την αδυναμία. Και αφού η φύση απεχθάνεται το κενό, έσπευσαν να το καλύψουν καταλύοντας τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ιδρύοντας τα δικά τους βασίλεια.

Στην Ανατολή, ο κίνδυνος αντιμετωπίστηκε πιο δυναμικά, καθώς η θρησκευτική διαφορά μεταξύ των αρειανιστών Γότθων και των ορθόδοξων γηγενών δεν επέτρεψε τον καθησυχασμό των κρατούντων. Λαϊκές επαναστάσεις και σφαγές των Γότθων οδήγησαν σε αποσόβηση του κινδύνου και η κατοπινή ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας κράτησε αναμμένο τον φάρο του πολιτισμού για μια χιλιετία, μέχρι να καταρρεύσει πάλι από την ορμή ενός βάρβαρου λαού, των Οθωμανών. Η ιστορική συγκυρία ήταν παρόμοια με την πτώση του Δυτικού τμήματος της Αυτοκρατορίας, μια χιλιετία πριν. Η παρακμάζουσα πληθυσμιακά και οικονομικά Αυτοκρατορία προσπάθησε να αφομοιώσει νομαδικούς πληθυσμούς αξιοποιώντας τους στρατιωτικά. Η επέλαση των Αράβων μερικούς αιώνες νωρίτερα είχε ήδη περιορίσει γεωγραφικά την Αυτοκρατορία σε εδάφη κατοικούμενα από ευρωπαϊκής καταγωγής πληθυσμούς, αλλά η αδυναμία συμβάδισης με τις εξελίξεις και την τεχνολογική πρόοδο, σε συνδυασμό με τις καταστροφικές επιπτώσεις της πρώτης Άλωσης, το 1204, είχαν καταστήσει την πορεία της προδιαγεγραμμένη. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, με τη νομαδική ορμή της, αντικατέστησε την προαιώνια ελληνική παρουσία στην περιοχή, φτάνοντας μέχρι την Κεντρική Ευρώπη, δημιουργώντας πολιτιστικά και πολιτισμικά απόνερα που αντέχουν μέχρι τις ημέρες μας.

Νομάδες εναντίον πολιτισμού

Αυτό το μικρό και περιληπτικό μάθημα ιστορίας δεν έχει σκοπό να αποτελέσει το κύριο θέμα του άρθρου. Αντίθετα, ο σκοπός του είναι η ανάδειξη των ομοιοτήτων του χθες με το σήμερα, επισημαίνοντας την αβάσταχτη σκληρότητα της Φύσης και της Ιστορίας, που δεν επιτρέπουν εναλλακτική θεώρηση, με πιο “μοντέρνα”, “σύγχρονη” και “ανθρωπιστική” μεθοδολογία.

Η σύγχρονη Ευρώπη, στη μακαριότητά της, θα μπορούσε κάλλιστα να παραλληλιστεί με την παρακμάζουσα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του 4ου και 5ου αιώνα μΧ. Μετά από αιώνες εξάπλωσης και κατακτήσεων, η δυναμική έχει μεταναστεύσει, είτε στην περιφέρεια των πρώην ευρωπαϊκών εδαφών, όπως στις ΗΠΑ, είτε εκτός της ηπείρου, όπως διαφαίνεται από την ανάπτυξη που γνωρίζουν οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, οι Αραβικές χώρες (ένεκα πετρελαίου) και η Κίνα. Η Ευρώπη ως σύνολο, αντιμετωπίζοντας εσωτερικά προβλήματα, έχει επαναπαυθεί στις δάφνες της, στηριζόμενη στην ανωτερότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και στην όποια τεχνολογική πρωτοτυπία, βαυκαλιζόμενη πως πρεσβεύει την ιδανικότερη και τελειότερη έως στιγμής εξέλιξη του πολιτισμού. Η διαφωτιστική θεώρηση της συνεχούς προόδου έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση πως ο κόσμος που ζούμε, οι ηθικές μας αρχές και αξίες όπως έχουν καθιερωθεί από την επικράτηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αποτελούν την κορωνίδα του ανθρωπίνου πολιτισμού και θα έπρεπε να υιοθετηθούν από όλους τους κατοίκους του πλανήτη.

Συνταγή αυτοκτονίας

Σε μια ήπειρο που βρίσκεται σε πληθυσμιακή μείωση, φιλελεύθεροι κι αριστεροί οπαδοί των ανοιχτών συνόρων πιστεύουν πως η είσοδος μεγάλου αριθμού εξωευρωπαϊκής καταγωγής μεταναστών θα αποτελέσει την απαραίτητη ένεση αναζωογόνησης της φθίνουσας οικονομίας και πως οι νεοεισερχόμενοι θα μπορέσουν να απολαύσουν και οι ίδιοι τα αγαθά του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Για άλλους, ακόλουθους της μαρξιστικής θεώρησης, οι μάζες των Αφρικανών και των Ασιατών θα αποτελέσουν το νέο αίμα στο προλεταριάτο, το νέο επαναστατικό υποκείμενο που θα κατορθώσει να αντιπαλέψει την επέλαση του καπιταλισμού. Για άλλους, είναι τα φθηνά εργατιά χέρια που θα συνεισφέρουν στην διατήρηση της ευδαιμονίας και του ανώτερου επιπέδου διαβίωσης.

Η αδυναμία των αστών

Οι αρχικοί διαχωρισμοί, όμως, εξακολουθούν και υπάρχουν, σε πείσμα των υποστηρικτών του “παγκόσμιου χωριού”. Η ίδια η κοινωνία εξακολουθεί να αντιδρά και να παραμένει διαχωρισμένη στις ίδιες κατηγορίες που υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η σημερινή κοινωνία μας, ειδικότερα όπως διαμορφώθηκε από την Γαλλική Επανάσταση του 1789 και μετά, είναι γνήσιο τέκνο του αστικού τρόπου σκέψης. Μερκαντιλιστική και οικονομοκεντρική, τέκνο του Διαφωτισμού, αποκομμένη από οτιδήποτε το μεταφυσικό. Ο εξαστισμός της, πράγματι, μπορεί να παραλληλιστεί μόνο με την περίοδο της παρακμής της Ρώμης, όταν η ύπαιθρος ερήμωνε, καθώς οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις προτιμούσαν να επιβιώνουν από τις παροχές των αυτοκρατόρων αντί να εργαστούν, ενώ οι ανώτερες τάξεις παρέμεναν όπως και σήμερα παγιδευμένες στην ευδαιμονία που τους χάριζε η οικονομική τους κατάσταση, αγνοώντας τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ταυτόχρονα, η απώλεια της σύνδεσης με το “υπερφυσικό” οδήγησε τότε στην παρακμή των παραδοσιακών θρησκειών και στην άνοδο νέων θρησκευτικών δοξασιών, όπως του χριστιανισμού, ενώ και σήμερα είναι πασιφανής η απώλεια της επιρροής της Εκκλησίας αλλά και η άνοδος γνωστικών ρευμάτων, αιρέσεων και μιας προσπάθειας αναζήτησης διεξόδου ή νοήματος της ζωής. Οι πόλεις παραμένουν κυρίαρχος τύπος διαβίωσης του πληθυσμού, καθώς η σύγχρονη δομή της κοινωνικής διαρρύθμισης το καθιστά πιο ελκυστικό, με τους κατοίκους των να συνιστούν την σύγχρονη μάζα.

Η τεχνολογική πρόοδος επέτρεψε την ευκολότερη και αποδοτικότερη καλλιέργεια της γης, με αποτέλεσμα ο αγροτικός πληθυσμός να αποτελεί πλέον μικρότερο ποσοστό του συνόλου. Εξακολουθεί, όμως, να παραμένει βασικότατο στοιχείο της δομής μιας κοινωνίας και ένα τμήμα που επιμένει σε διάφορους βαθμούς να μην συμμερίζεται την κυρίαρχη αντίληψη. Για τον καλλιεργητή, για τον σημερινό κτηνοτρόφο, η στυγνή οικονομική αντίληψη ενός κατ’ επιλογή απάτριδος αστού δεν συμβαδίζει με την καθημερινότητα της ύπαρξής του. Η σχέση με τη γη, παρά τους αιώνες που πέρασαν, παραμένει ζωντανή και δυνατή. Η σύνδεση με το περιβάλλον και τη φύση δεν προέρχεται από τα παραμορφωτικά γυαλιά ενός αποκομμένου κατοίκου μιας τσιμεντούπολης, αλλά από το πρωινό ξύπνημα, τις εικόνες μιας καθημερινότητας που αποτελεί συστατικό τμήμα της ίδιας του της ύπαρξης. Σε μεγάλο βαθμό, αυτή η αντίληψη είναι κοινό κτήμα και για τους κατοίκους εκείνων των πόλεων που δεν έχουν μεταμορφωθεί ακόμα σε τερατώδη κλουβιά τσιμέντου.

Εισβολή Νομάδων

Όποιος αναρωτιέται για τους σύγχρονους αποδέκτες του ρόλου των Νομάδων δεν έχει παρά να ανοίξει την τηλεόρασή του αντικρίζοντας τις καραβιές των “προσφύγων” που ξεβράζονται καθημερινά πια στα παράλια της Ελλάδος. Όπως κάποτε οι γερμανικές φυλές, οι Ούννοι, οι Οθωμανοί, τρέχουν να ξεφύγουν από τις δύσκολες συνθήκες των χωρών προέλευσής τους, αναζητώντας το καλύτερο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Τις τελευταίες δεκαετίες πόσοι άραγε Αφρικανοί, από το Μαγκρέμπ, από τις πρώην αποικίες Γαλλίας και Βρετανίας, δεν αναζήτησαν μια καλύτερη μοίρα μακριά από τις πατρίδες τους στην Ευρώπη; Στο υπόβαθρο αυτό, το επιφανειακά εξευρωπαϊσμένο, έρχονται σήμερα να προστεθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες ονειροπόλων των επιδομάτων, που στοιβάζονται στα κέντρα υποδοχής και πρωταγωνιστούν στα μελιστάλαχτα προπαγανδιστικά φιλμάκια που βαφτίζονται ειδήσεις.

Σε αντίθεση με τον “φιλάνθρωπο” της πόλης, ο έχων επαφή με τη φύση γνωρίζει τον πραγματικό ανθρωπισμό και γνωρίζει την σκληρή πραγματικότητα. Αναγνωρίζει, ακόμα και ασυναίσθητα, την Παραδοσιακή θεώρηση της ζωής σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, διαπιστώνοντας ιδίοις όμμασι το ανεφάρμοστο πολλών εκ των συγχρόνων καινοφανών αντιλήψεων. Το χώμα που σήμερα πατάμε δεν είναι κτήμα όλων, αλλά σκληρά απελευθερωμένο και διαφυλαγμένο με αγώνες και πολύ αίμα των προγόνων μας. Αυτό που σήμερα αποκαλούμε χώρα μας δεν είναι ένα απρόσωπο κράτος, αλλά η συλλογική έκφραση των όμαιμων που το κατοικούν - κι αυτό που αποκαλούμε Έθνος δεν είναι ένα πλασματικό δημιούργημα, τέκνο των ρομαντικών και της αστικής ανάδειξης, αλλά γέννημα της φύσης ως υπάρχουσα πραγματικότητα με συνεκτικούς δεσμούς την κοινή καταγωγή, την κοινή γλώσσα και το κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο. Σε καθαρά πολιτικό - κομματικό επίπεδο δεν είναι τυχαία η μικρή παρουσία της Αριστεράς σε αυτές τις πληθυσμιακές ομάδες, καθώς έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις ασυναίσθητες αξίες που διαφεντεύουν τις ζωές τους - κι αν υπάρχει, έχει περισσότερο ρομαντική χροιά, παρά ενσυνείδητη αποδοχή της μαρξιστικής οντολογίας.

Θα καθορίσουν την πορεία του πολιτισμού

Ακόμα και αν οι σημερινές μεταναστευτικές ροές δεν αποσκοπούν στη διάλυση της Ευρώπης ως έχει, ομοιάζουν τραγικά στη “Μεγάλη Μετανάστευση των Λαών”, που καθόρισε την κατοπινή Ευρωπαϊκή ιστορία. Φορείς μιας διαφορετικής κουλτούρας, είναι αδύνατον να αφομοιωθούν ολοκληρωτικά από τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, παρά την υποτιθέμενη πολιτισμική υπεροχή. Σε αντιπαραβολή, οι σημερινοί κρατούντες την εξουσία, βαφτίζουν το πολιτισμικό τους ιδεολόγημα ως αυθεντικά ευρωπαϊκό, απλά επειδή οι αρχές του πρωτοδιατυπώθηκαν από Ευρωπαίους, ξεχνώντας, όμως, πως η υπεροχή δεν αποκτήθηκε με πανό καλωσορίσματος, αλλά με μπαρούτι και στυγνή καταπίεση των υποταγμένων πληθυσμών. Η αυτοκτονική διάθεση έχει καταστεί συνώνυμο του μέσου Ευρωπαίου αστού, καταπιέζοντας και εξοβελίζοντας τα φυσιολογικά ένστικτα της υπεράσπισης της πατρώας γης και των εθνικών αξιών, ενώ η επικράτηση του πολιτισμικού μαρξισμού έχει οδηγήσει σε επίσημη υιοθέτηση απόψεων που θα ήταν απλά υλικό για κωμωδιογράφους αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνες - χαρακτηριστικό παράδειγμα η ύπαρξη 25 φύλων, και όχι μόνο αρσενικού ή θηλυκού.

Όπως η αριστοκρατία της Ρώμης, που είχε κρυφτεί πίσω από τα περασμένα μεγαλεία εκπίπτοντας σε μια ηδονιστική κι εφήμερη άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας, έτσι και σήμερα οι ανώτερες τάξεις της Ευρώπης έχουν κρυφτεί πίσω από ένα παρακμάζον ληστρικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, αγνοώντας τον τομέα της παραγωγής και χρησιμοποιώντας την εξουσία τους προσπαθούν να επιβάλλουν τη δική τους θέαση ως φυσιολογική. Οι κάτοικοι των πόλεων, αποκομμένοι στην ελεγχόμενη ζούγκλα του άστεως, έχοντας απεμπολήσει την επαφή με τη Φύση, χειραγωγούνται ευκολότερα στη μοιρολατρική έως ενεργή αποδοχή της ατζέντας αυτής. Παρά την αλλαγή της γενικότερης στάσης των μαζών, οι ομάδες που αποτελούν την πλειοψηφία της κοινωνίας και διαφωνούν με την προωθούμενη ατζέντα, διαχρονικά αργούν να κινητοποιηθούν. Συντηρητικοί, μη ριζοσπάστες εθνικιστές, δεξιοί, αυτοί που ουσιαστικά αρχίζουν να επανακτούν την πλειοψηφική τους θέση ως κοινωνική βάση, είναι ομάδες που τείνουν να αντιδρούν όταν δεν τους αφήνεται καμία άλλη επιλογή. Και σήμερα η διαδικασία αυτών των ριζικών αλλαγών βρίσκεται απλά στην αρχή της, με την εισροή των εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών από άλλες ηπείρους.

Είμαστε πράγματι ένας πολιτισμός σε παρακμή, εν αναμονή των βαρβάρων που θα “ήτο πράγματι μια κάποια λύση”; Είναι η ώρα της Ευρώπης να γίνει μια σελίδα στο βιβλίο της Ιστορίας, με τους γηγενείς Ευρωπαίους απλά μια υποσημείωση;

Ίσως. Αλλά όχι η Ευρώπη. Όχι οι ευρωπαϊκές αξίες, αρχές και ιστορία. Είναι η ώρα της Δύσης να δύσει και να εξαφανιστεί, υπακούοντας στις προσταγές του τροχού της Μοίρας. Η αυτοκτονική διάθεση των εκφυλισμένων απάτριδων αστών, των πλανημένων συνοδοιπόρων τους, των εφησυχασμένων νεομαρξιστών που ονειρεύονται την επανάστασή τους και σύντομα θα καταπέσουν υπό το βάρος των εποίκων και των αντιδράσεων αυτών. Οι σημερινοί βάρβαροι νομάδες κατά κύριο λόγο δεν είναι tabula rasa, αλλά προέρχονται από πολιτισμούς με χιλιετή πορεία, με υπόβαθρο που έχει σφυρηλατηθεί κατά την διάρκεια των αιώνων από μάχες, νίκες και ήττες, δόξες και απογοητεύσεις. Επανάληψη μεν, αλλά προς εμπέδωση: Η Φύση απεχθάνεται το κενό. Και η αδυναμία των σύγχρονων δυτικών απέναντι στη δυναμική των ριζοσπαστικοποιημένων εποίκων είναι έκδηλη.

Σ’ αυτή τη βουτιά στην ιστορία, οφείλουμε να παραδειγματιστούμε και να δράσουμε αναλόγως. Αναγνωρίζοντας τις ομοιότητες ανάμεσα σε όλες αυτές τις εφόδους των νομάδων, είναι η δική μας υποχρέωση ως φορείς της δάδας της Παράδοσης να αφυπνίσουμε όσους περισσότερους μπορούμε, στην προσπάθειά μας να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα των προγόνων μας. Δεν χαρίζουμε την Ευρώπη στους παραχαράκτες των Ιδεωδών της, είτε φιλελεύθερους είτε μαρξιστές, αλλά κρατάμε την φλόγα όσων την έκαναν μεγάλη, ζωντανή. Ξέρουμε πως το σημερινό οικοδόμημα είναι τόσο σαθρό που φτάνει η ώρα της κατάρρευσής του λόγω δομικών αστοχιών. Και αναμένουμε, όχι επαναπαυμένοι στην λογική του ώριμου φρούτου, αλλά παλεύοντας καθημερινά για όσα μας δίνουν νόημα. Στην εποχή που οι μάζες αναρωτιούνται για το νόημα του ζειν, οι μετέχοντες του εθνικιστικού τρόπου ζωής δεν αναρωτιούνται, γνωρίζουν την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου, γνωρίζουν την αξία της προάσπισης της Παράδοσης, αναγνωρίζουν τη Φύση, τους νόμους της και τις επιπτώσεις αυτών στην ανθρώπινη ύπαρξη. Σε μια προσπάθεια να κάνουμε την Ευρώπη, ξανά, μεγάλη.

του Παναγιώτη Λουκά 
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Patria, τεύχος 46
Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Time out

Επόμενη ανανέωση της σελίδας μετά τον δεκαπενταύγουστο
Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Επίσκεψη στην Στέγη Αστέγων στον Βοτανικό (φωτογραφική παρουσίαση)


Αντιπροσωπεία του Κύκλου Ιδεάπολις επισκέφθηκε την Στέγη Αστέγων που λειτουργεί στον Βοτανικό (Ιερά Οδός 114). Σκοπός της επίσκεψής μας ήταν να ενημερωθούμε διεξοδικά για την πρωτοβουλία και να δηλώσουμε εμπράκτως - ηθικώς και υλικώς - την στήριξή μας. 

Η υποδοχή και η φιλοξενία υπήρξε υποδειγματική. Είχαμε την τιμή να ξεναγηθούμε στον χώρο από τον επικεφαλής των εφέδρων πολιτών-οπλιτών, κ. Γιάννη Ιωαννίδη. Στην 16 στρεμμάτων έκταση που περιλαμβάνει διάφορα κτίρια είδαμε εθελοντές να πραγματοποιούν εργασίες καθαρισμού και βελτίωσης του χώρου, να συγκεντρώνουν τρόφιμα και ρούχα για τους άστεγους και γενικά διαπιστώσαμε ότι επικρατούσε ένα πνεύμα ενσυνείδητης πειθαρχίας. 

Ενημερωθήκαμε για τα άμεσα σχέδια που έχουν οι υπεύθυνοι του εγχειρήματος. Πρόκειται για μία πρωτοβουλία που διαθέτει όραμα για το μέλλον. Για ευνόητους λόγους δεν θα επεκταθούμε στο ζήτημα αυτό, πάντως θεωρούμε ότι σύντομα θα βρεθούμε προ ευχάριστων εκπλήξεων. Οι άστεγοι Έλληνες θα αποκτήσουν έναν αξιοπρεπή και ευχάριστο χώρο διαμονής. 

Οι οικοδεσπότες μας επέτρεψαν να τραβήξουμε φωτογραφίες του χώρου στην παρούσα κατάσταση - τις οποίες σας παρουσιάζουμε - και μας κάλεσαν να τον ξαναεπισκεφθούμε στο σύντομο μέλλον για να διαπιστώσουμε την πρόοδο των εργασιών. 

Από την συζήτηση προέκυψε και η ανησυχία τους για διάφορα ανακριβή ή ψευδή δημοσιεύματα από άτομα που δεν σχετίζονται με την πρωτοβουλία “Βοτανικός- Στέγη Αστέγων”, όπως και για τις προσπάθειες “καπελώματος” της κίνησης. Γι’ αυτό οι επικεφαλής επαναλαμβάνουν προς κάθε κατεύθυνση ότι προς το παρόν όποιος θέλει να ενημερώνεται επίσημα για το εγχείρημά τους, θα πρέπει να επισκέπτεται αποκλειστικά την σελίδα τους στο facebook με την επωνυμία “Βοτανικός- Στέγη Αστέγων”

Πριν αποχωρήσουμε παραδώσαμε στους επικεφαλής τη μικρή συμβολική υλική βοήθειά μας και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το άμεσο μέλλον. Μετά από αυτή την επίσκεψη δεν μπορούμε παρά να προτρέψουμε τους φίλους της κίνησής μας αλλά και όλους τους Έλληνες να στηρίξουν με όποιον τρόπο μπορούν την προσπάθεια, ακολουθώντας τις οδηγίες των υπευθύνων της Στέγης Αστέγων.

Λευκωσία: Φωτογραφική παρουσίαση από την αντικατοχική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ - Σολωμού


Ο Κύκλος μας έδωσε το παρών στην αντικατοχική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ - Σολωμού, στην Λευκωσία, στις 30 Ιουλίου, με την οποία ολοκληρώθηκε η μεγάλη Πορεία Ελευθερίας των μοτοσυκλετιστών, από όπου και μοιραζόμαστε αυτή τη μικρή φωτογραφική ανταπόκριση.

Θεσσαλονίκη: Εκδήλωση Μνήμης Ίωνος Δραγούμη (φωτογραφική παρουσίαση)


Σήμερα, η πλειοψηφία των Ελλήνων, εάν δεν αγνοεί πλήρως την πορεία και το έργο του Ίωνος Δραγούμη, γνωρίζει αποσπασματικά ελάχιστα πράγματα, κυρίως τσιτάτα σχετικά με την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αυτή η πραγματικότητα υποτιμά τόσο τον ίδιο όσο και το έργο του. 

Ο Δραγούμης ήταν η ελληνική διπλωματία του περασμένου αιώνα. Η διπλωματία που δεν δίσταζε να λειτουργήσει και εξωθεσμικά, με γνώμωνα το εθνικό συμφέρον πάντα, αδιαφορώντας για χαμένα προνόμια και διώξεις. 

Ο Δραγούμης ήταν η ελληνική διανόηση του περασμένου αιώνα. Η διανόηση που δεν κρύβονταν πίσω από τίτλους αλλά έβγαινε μπροστά, έπαιρνε θέσεις και έδινε κατευθύνσεις σε έναν λαό που την είχε ανάγκη, όσο την έχει και σήμερα. 

Η διανόηση που έπαιρνε θέσεις για το γλωσσικό ζήτημα, για την Παράδοση, για το Έθνος και τον ατομισμό, για το πώς αντιλαμβανόταν τη θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια και στην Ανατολή, για τη συμβολή των κοινοτήτων στην επιβίωση και στην ανάπτυξη του ελληνισμού. Η διανόηση που δεν δίσταζε να συνταιριάξει τον εθνικισμό με τον σοσιαλισμό. 

Εάν για κάποιους σήμερα στόχος είναι η επανάκτηση της Ταυτότητας, το πρόσωπο και, κυρίως, η παρακαταθήκη του έργου του Ίωνος Δραγούμη αποτελούν το κλειδί. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, βέβαια, απαιτείται οργανωμένη, συστηματική και επιστημονική μελέτη, ώστε οι ιδέες του Ίδα να αναδειχθούν όπως πρέπει. 

Με αυτό το σκεπτικό, ο Κύκλος μας συμμετείχε και φέτος στην εκδήλωση Μνήμης για τον Ίωνα Δραγούμη, που οργάνωσαν στη Θεσσαλονίκη οι "Δεσμοί Ελλήνων", και επιφυλασσόμαστε για περαιτέρω δράσεις στο άμεσο μέλλον για την παρουσίαση και την ανάδειξη του έργου του.

Οι “Σταυροφορίες”, η “Ελευθερία” μας και το Ισλάμ

Τα τελευταία επεισόδια στη Γηραιά Ήπειρο, οι απανωτές τρομοκρατικές επιθέσεις, έχουν πλέον τεκμηριώσει στη συνείδηση του κάθε Ευρωπαίου πολίτη το γεγονός ότι ένα τουλάχιστον κομμάτι του Ισλάμ έχει κηρύξει τον πόλεμο σε αυτό που αποκαλείται “Δύση” και της οποίας η Ευρώπη αποτελεί μέρος. 

Στη συντριπτική πλειοψηφία τους, όμως, αυτοί οι ίδιοι πολίτες που κατανοούν πλέον ότι είναι στόχοι και πιθανά θύματα του Ισλάμ, πιστεύουν ότι οι “πολεμιστές” του Ισλάμ μάς μισούν για δύο συγκεκριμένους λόγους. Ποίοι είναι αυτοί; “Οι Σταυροφορίες” και η “Ελευθερία” μας. 

Αυτά τα δύο αφηγήματα είναι ενδεικτικά της πολιτικής προέλευσης όσων τα εκφέρουν. Από τη μία πλευρά η ενοχική αριστερά, που θέλει να δικαιολογήσει ακόμη και αυτόν τον τύπο που σκοτώνει με ένα φορτηγό και ένα πιστόλι 80 ανθρώπους, ενώ αυτοί γιορτάζουν σε μια παραλιακή πόλη. Αυτή η αριστερά που ψάχνει τρόπο για να αποδώσει μία “αιτία” σε αυτόν που μπαίνει σε μια εκκλησία και κόβει το λαρύγγι του παπά. Γιατί, είτε κάποιος λέει “φταίνε οι σταυροφορίες”, είτε λέει “φταίει ο πόλεμος του Ιράκ”, είτε χρησιμοποιεί την άθλια ατάκα “αυτοί είχαν αποικίες”, αυτό που κάνει επί της ουσίας είναι το να αποδίδει μία “ηθική ποιότητα” - αυτήν της “αυτοάμυνας” - στις μαζικές και τυφλές τρομοκρατικές δράσεις των διαφόρων δολοφόνων. Τους μετατρέπει με την μία σε θύματα, από θύτες, και ως εκ τούτου προσπαθεί ταυτόχρονα να “απαλύνει” τη βαρύτητα της πράξης τους αλλά και να μεταφέρει τις ενοχές στην πλευρά των πραγματικών θυμάτων. 

Από την άλλη πλευρά είναι οι φιλελεύθεροι, οι οποίοι - είτε πραγματικά το πιστεύουν, είτε προσπαθούν να πείσουν εμάς – ισχυρίζονται ότι ο λόγος για τον οποίο μας επιτίθενται οι ισλαμιστές είναι οι “ελευθερίες” μας. Και πιο συγκεκριμένα η “κοινωνική ελευθερία” μας, η οποία εκφράζεται μέσω των gay pride, μέσω της κατάργησης του ρόλου της θρησκείας στα κράτη της Δύσης και από όλη την υπόλοιπη ατζέντα της αριστεράς, με κυρίαρχη ίσως μέσα σ’ αυτά την Πολυπολιτισμικότητα. Η δική τους αιτιολογία έχει συγκεκριμένη εφαπτόμενη λογική συνέπεια: Το ότι το να “υποχωρήσουμε” στα θέματα που αφορούν τις συγκεκριμένες “ελευθερίες” αποτελεί τη “νίκη” του Ισλάμ και ως εκ τούτου πρέπει να τις υπερασπιστούμε μέχρι τέλους, ακόμη και μετρώντας εκατόμβες νεκρών δίχως να απαντάμε παρά συνεχίζοντας να διαβιούμε ως έφηβοι σε rave party τη δεκαετία του '90. Γιατί μόνον λίγοι “ριζοσπάστες”, “φανατικοί” και “αμόρφωτοι” μουσουλμάνοι έχουν επιθετικές τάσεις εναντίον μας και άρα “ενσωματώνοντας” το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών το φαινόμενο θα εκλείψει. Απλά πρέπει να κάνουμε λίγη υπομονή. Με δύο λόγια είναι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι τίποτε δεν πρέπει να γίνει, τίποτε δεν πρέπει να αλλάξει. “Μια παρεξήγηση” περίπου μας λένε ότι είναι και ότι όλα θα λυθούν σύντομα… Υπάρχουν αυτοί που πραγματικά πιστεύουν κάποιο από τα παραπάνω. Υπάρχουν και αυτοί που τα λένε διότι έχουν άμεσο συμφέρον στη διατήρηση του status quo. 

Η αλήθεια δυστυχώς, όμως, είναι διαφορετική. Και δεν αφορά μόνον τους ισλαμιστές αλλά και τα εκατομμύρια ασιατών και αφρικανών που πλημμυρίζουν τα τελευταία χρόνια τη Δυτική Ευρώπη. Οι Ισλαμιστές απλά τυχαίνει τη στιγμή αυτή να είναι η πιο καλά οργανωμένη ομάδα. Αυτό που τους προτρέπει στο να έλθουν δεν είναι ούτε η εκδίκηση για τις σταυροφορίες, ούτε και η διάθεσή τους να συμμετέχουν στο προαναφερόμενο rave party. Παρόλο που είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν τόσο μουσουλμάνοι που θα ήθελαν να “εκδικηθούν” για τις σταυροφορίες, όσο και μουσουλμάνοι που έρχονται στις χώρες μας για να πηδήξουν τις “δυτικές έκφυλες πόρνες” και να κάνουν από όλα τα σύγχρονα ναρκωτικά που δεν βρίσκουν στις χώρες τους. Αυτό που τους τραβά, αυτό που τελικά κάνει την Ήπειρό μας έναν ελκυστικό στόχο για τους στρατιώτες του Αλλάχ είναι η μυρωδιά σήψης που εκχύουμε προς τα έξω. Μια γη πλούσια, με έναν πολιτισμό “γερασμένο” και έναν πληθυσμό δίχως θέληση για αντίσταση, ένα εύκολο λάφυρο για τις μάζες που προκύπτουν από τη δημογραφική έκρηξη Ασίας και Αφρικής. Μία Ήπειρος χωρίς θέληση να υπερασπισθεί τον εαυτό της, χωρίς τη ζωτικότητα να απομακρύνει τα χέρια που απλώνονται προς αυτήν, όχι ως ικεσία αλλά ως άρπαγες. 

Ποιά όμως μπορεί να είναι η δική μας απάντηση σε αυτό; 

Οι δύο τύποι αντιδράσεων έναντι των ισλαμικών επιθέσεων στην Ευρώπη εκφράζουν τους δύο διαφορετικούς δρόμους που επικράτησαν μεταπολεμικά. Η οδός της παλαιάς Αριστεράς, η οποία μας ζητά να “δικαιολογήσουμε” και να ανεχθούμε τους επιτιθέμενους, και από την άλλη η οδός της “φιλελεύθερης αριστεράς”, η οποία μας ζητά να συνεχίσουμε στο ίδιο μονοπάτι και να εξασφαλίσουμε έτσι το τέλος της πορείας του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. 

Ας ρίξουμε μια ματιά όμως στο Ισλάμ, μία από τις παραδοσιακές θρησκείες του κόσμου, η οποία αποτελεί ένα δόγμα που οδηγεί προς τα εμπρός τις μάζες της Ασίας και συντόμως της Αφρικής, χρησιμοποιώντας αρχετυπικά προστάγματα. Το Ισλάμ, ως μία μη δομημένη, με την έννοια των δυτικών Εκκλησιών, θρησκεία, χωρίς σαφή ιεραρχία, αλλά με έντονα τα στοιχεία των τριμπαλιστικών κοινωνιών στις οποίες αναπτύχθηκε αλλά και τις οποίες εκφράζει σήμερα, είναι τόσο ρευστό ώστε να καθίσταται αδύνατη η σαφής κατηγοριοποίησή του. 

Δεν πρόκειται σ’ αυτό το κείμενο – καθότι δεν υπάρχει και το απαραίτητο background – να ασχοληθώ με ζητήματα αστυνομικής αντιμετώπισης του φαινομένου της τρομοκρατίας. Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι όσα και εάν είναι τα “μέτρα” που θα ληφθούν, όσο και εάν αυξηθεί το budget των μυστικών υπηρεσιών, όσο και εάν διευρυνθούν οι αρμοδιότητες συγκεκριμένων τμημάτων, εάν δεν υπάρξει μια σοβαρή αλλαγή στην ψυχολογία των Ευρωπαίων θα είναι σαν να προσπαθούμε με κουβάδες να σταματήσουμε το νερό που ξεχειλίζει από ένα φράγμα που καταρρέει. 

Με απλά λόγια: Δεν μπορούμε να πάρουμε σοβαρά μέτρα “αστυνόμευσης” του προβλήματος. Όσο και εάν ενισχύσουμε τις δομές παρακολούθησης εντός των Ευρωπαϊκών χωρών, όσο και εάν ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε δυναμικά τα τρομοκρατικά χτυπήματα, όσο και εάν τα δίκτυα πληροφοριών επεκταθούν, η αλήθεια είναι ότι για τον κάθε έναν ισλαμιστή που αποφασίζει να σκοτώσει και να σκοτωθεί θα υπάρχουν δέκα, εκατό ή χίλιοι “μετριοπαθείς” μουσουλμάνοι εντός του Ευρωπαϊκού εδάφους που θα του παρέχουν νομιμοποίηση στα μάτια της κοινότητάς τους. Και όταν ένας άνθρωπος είναι αποφασισμένος να πεθάνει και να πάρει κάποιους άλλους μαζί του, καμία ποιοτική διαφορά στην τεχνολογία, καμία ποσοτική διαφορά στη δυνατότητα συγκέντρωσης ισχύος δεν θα μπορέσει να τον εμποδίσει. Ειδικά όταν αυτός νιώθει μέρος της “ανερχόμενης δύναμης”, όταν νιώθει κομμάτι μιας κοινότητας της οποίας οι συγκολλητικοί δεσμοί είναι κατά πολύ ισχυρότεροι του αντιπάλου τους. Ειδικά όταν για τον “εχθρό” δεν νιώθει τίποτε άλλο παρά περιφρόνηση. 

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας. Αφού η αστυνόμευση δεν αρκεί, αφού ήδη έχουν εγκατασταθεί εκατομμύρια μουσουλμάνων εντός του ευρωπαϊκού εδάφους, αφού οι γεωπολιτικοί κλυδωνισμοί ενθαρρύνουν την άνοδο του Ισλάμ δημιουργώντας κενά ισχύος, πώς μπορεί η Ευρώπη και φυσικά η Ελλάδα να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση; Ας είμαστε ειλικρινείς. Στην τωρινή της κατάσταση δεν μπορεί. Με βάση τα σημερινά δεδομένα, δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά μια μάχη οπισθοδρόμησης και να περιμένει τη στιγμή κατά την οποία η “έκρηξη” δεν θα είναι ένα τρομοκρατικό χτύπημα ή μια περίοδος αυξημένων “εγκληματικών” χτυπημάτων (όπως σύντομα θα αρχίσουν να ονομάζονται τα μικρότερα χτυπήματα των μουσουλμάνων προκειμένου να μην υπάρχει “πρόβλημα τρομοκρατίας”). 

Η μόνη λύση για την επιβίωση της χώρας μας, αλλά και ως επέκταση της Ευρώπης, είναι το να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την μυρωδιά της “σήψης”. Να τερματισθεί για τα καλά το παραμύθι της ανεκτικότητας, να μετατραπεί η Ευρώπη από ένα “εύκολο λάφυρο” σε ένα πολύ καλά προστατευμένο “φρούριο”, που φυλάσσεται από άνδρες και γυναίκες αποφασισμένους να κόψουν οποιοδήποτε χέρι προσπαθήσει να το αρπάξει. 

Για να γίνει όμως αυτό είναι ανάγκη να συνθλιβούν οι παράγοντες οι οποίοι οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση και για να φτάσουμε εκεί είναι απαραίτητο να εκμηδενισθούν οι “μύθοι” τόσο της αριστεράς όσο και του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Από τη μία πλευρά να επανανακαλύψουμε τους δικούς μας μύθους, τη δική μας ιστορία και να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων τις προσπάθειες της αριστεράς για τη δαιμονοποίηση των ηρώων μας. Και από την άλλη πλευρά, να εννοήσουμε ότι ελευθερία δεν σημαίνει παρακμή αλλά συνειδητή ανάληψη των καθηκόντων μας και φυσικά ολοκλήρωσή τους. 

Να γκρεμίσουμε από το βάθρο που έχουν στήσει τους “κοινωνικούς αγωνιστές” - πλαστούς και αναδυόμενους από τα υπόγεια των διαφόρων κομματικών μηχανισμών της αριστεράς - και να περιφρονήσουμε τους φορείς της διαστροφής που διαστρεβλώνουν την Ευρωπαϊκή παράδοση της ατομικής ελευθερίας σε έναν εορτασμό του κάθε τι που θέλει να διαλύσει τις ίδιες τις δομές μας. 

Να διαμορφώσουμε το μέλλον μας πατώντας γερά στα θεμέλια της Παράδοσής μας, όπως αυτή εκφράστηκε στην υπερχιλιετή πορεία του πολιτισμού μας: Αυτός πρέπει να είναι ο Συντηρητισμός μας. 

Να πλάσουμε τον χαρακτήρα μας παιδεύοντας το σώμα και το πνεύμα μας. Να μην επιτρέψουμε στην παρακμή να μας ναρκώσει, προκειμένου να είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις: Αυτός είναι πρέπει να είναι ο Ανδρισμός μας. 

Να υπερασπιστούμε τη μνήμη των γονέων μας και το μέλλον των παιδιών μας. Όχι μόνον να υπερασπίσουμε αυτά για τα οποία οι πρόγονοί μας μάτωσαν, αλλά και να διαμορφώσουμε τη μελλοντική μας θέση στον κόσμο που αλλάζει: Αυτός πρέπει να είναι ο Εθνικισμός μας. 

Δουλεύοντας με βάση αυτά τα τρία θα πρέπει να διαμορφώσουμε όχι απλά μια πολιτική πρόταση επιβίωσης για τους συμπολίτες μας, αλλά στην πραγματικότητα μία συνταγή επιβίωσης για το Έθνος μας. 

του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Το γιαλαντζί πραξικόπημα

Το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα, που έλαβε χώρα στην Τουρκία το βράδυ της Παρασκευής, ήταν, αν μη τι άλλο, το πρώτο που είχε ζωντανή κάλυψη από τα τηλεοπτικά δίκτυα και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διεθνώς. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο αυτό το στοιχείο υπήρξε καθοριστικό για την έκβασή του - μετά από την έκκληση του Ερντογάν στους οπαδούς του, μέσω Face Time, για να βγουν στους δρόμους – ή εάν το αποτέλεσμα ήταν προκαθορισμένο, αλλά, σίγουρα, μπορούμε να αναφερόμαστε στο πιο θεαματικό και σχολιασμένο πραξικόπημα της ιστορίας. 

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά την παράδοση των πραξικοπηματιών και ενώ οι συλλήψεις μελών της τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας συνεχίζονται, οι φωνές που μιλούν για στημένο – γιαλαντζί αν προτιμάτε - πραξικόπημα ακούγονται όλο και πιο δυνατά. Προφανώς, όταν αναφερόμαστε σε ένα πραξικόπημα με περισσότερους από 160 νεκρούς και πάνω από 1.000 τραυματίες, το οποίο φαίνονταν επιτυχημένο μέχρι και την ώρα της δημόσιας παρέμβασης του Ερντογάν, είναι πολύ εύκολο, βολικό, αλλά και ανεύθυνο, να απλουστεύουμε και να κρίνουμε αποκλειστικά εκ του αποτελέσματος. Λίγοι είναι σε θέση να γνωρίζουν την πλήρη εικόνα, αλλά φαίνεται εξαιρετικά απίθανο για κάποιον έμπειρο στρατιωτικό καριέρας να πάρει την απόφαση για να προχωρήσει σε ένα πραξικόπημα έχοντας τη στήριξη μόνο μίας μικρής μερίδας του τεράστιου τουρκικού στρατιωτικού μηχανισμού. Κάτι τέτοιο, όπως αποδείχθηκε, θα ήταν ερασιτεχνικό και αυτοκτονικό. Είτε, λοιπόν, ο Ερντογάν γνώριζε εκ των προτέρων και “επιτάχυνε” τις εξελίξεις προς όφελός του, είτε έμαθε στην πορεία και μπόρεσε να διαπραγματευτεί την αλλαγή των συσχετισμών – κάτι που ίσως δεν μαθευτεί ποτέ – το στρατιωτικό πραξικόπημα έλαβε τέλος με (προσωρινό τουλάχιστον) νικητή τον Ερντογάν, φέρνοντας στην επιφάνεια, όμως, όλες τις παθογένειες που χαρακτηρίζουν την ύπαρξη του τουρκικού κράτους, τόσο στο εσωτερικό του όσο και στις διεθνείς του σχέσεις. 

Καταρχήν, παρά την άρνηση του Γκιουλέν για συμμετοχή στο πραξικόπημα, όλες οι πληροφορίες έως τώρα συμφωνούν ότι επρόκειτο για ενέργεια της ενδοϊσλαμικής αντιπολίτευσης, χωρίς την ενεργή συμμετοχή των Κεμαλικών, των Κούρδων ή των εθνικιστών, οι οποίοι εξαρχής κράτησαν μία ουδέτερη στάση αρνούμενοι να αναμειχθούν. Αυτό το γεγονός, από μόνο του, είναι αρκετά σημαντικό και σηκώνει αρκετές ερμηνείες. Το μόνο σίγουρο είναι πως χωρίς τη στήριξη και τη συμμετοχή του μεγαλύτερου κομματιού της αντιπολίτευσης το πραξικόπημα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, όπως και έγινε. Το κατά πόσο υπήρξαν επαφές με την αντιπολίτευση και γιατί, εάν υπήρξαν, δεν ευοδώθηκαν, ίσως να αποτελεί και το κλειδί για την αποτυχία του εγχειρήματος. 

Από εδώ και πέρα, στο εσωτερικό της χώρας, ο Ερντογάν απέκτησε ένα καλό άλλοθι για να προχωρήσει στην περαιτέρω εδραίωση της θέσης του, συνεχίζοντας και εντείνοντας τις προγραφές των αντιφρονούντων. Σε μία ήδη πολωμένη κοινωνία, όμως, ο αυταρχισμός και η αλαζονεία - για τα οποία διακρίνεται το καθεστώς Ερντογάν - επιβαρύνουν το τεταμένο κλίμα. Είναι πολύ πιθανόν, λοιπόν, το γιαλαντζί πραξικόπημα να αποδειχθεί Πύρρειος νίκη για τον Ερντογάν και να αποτελέσει το πρελούδιο μίας απότομης πτώσης, την οποία επιθυμούν και απεργάζονται αρκετές δυνάμεις. 

Σε διεθνές επίπεδο, το πραξικόπημα ήρθε, όχι τυχαία, σε μία περίοδο επαναπροσέγγισης της Τουρκίας με Ρωσία και Ισραήλ, με τις ΗΠΑ να εμφανίζονται ενοχλημένες, με το ζήτημα της Συρίας και των μεταναστευτικών ροών να παραμένει ανοιχτό και με τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. να μπαίνουν σε νέα φάση, μετά το BREXIT και τα συνεχιζόμενα τρομοκρατικά χτυπήματα σε ευρωπαϊκό έδαφος. Το ζητούμενο, πλέον, είναι το κατά πόσο η Τουρκία θα ξεσκεπαστεί ως η ασταθής τριτοκοσμική χώρα που είναι και θα απομονωθεί ή εάν θα καταφέρει ο Ερντογάν να πείσει τους, πρόθυμους, συνομιλητές του ότι αποτελεί τη μοναδική δύναμη σταθερότητας στη χώρα, εκβιάζοντας για περισσότερες παροχές και ευνοϊκότερες συμφωνίες. Το αμέσως ερχόμενο χρονικό διάστημα θα αποδείξει αν ο Ερντογάν είναι αναλώσιμος ή όχι και αυτό θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην εδραίωσή του στο εσωτερικό. 

Στην Ελλάδα, από την άλλη πλευρά, τα ΜΜΕ πανηγυρίζουν για τον “δημοκρατικό λαό που πήρε την κατάσταση στα χέρια του” βλέποντας το ισλαμικό ασκέρι του Ερντογάν να λιντσάρει αγρίως τους πραξικοπηματίες. Παγιδευμένη σ' αυτή τη μόνιμη φαντασιακή φιλελεύθερη φενάκη, η κυβέρνηση καλείται να λύσει το πρόβλημα της έκδοσης ή μη των οκτώ πραξικοπηματιών, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως ό,τι και να πράξει θα έχει ως αποτέλεσμα το άνοιγμα νέων αντιπαλοτήτων και κινδύνων. Σε περίπτωση που υπήρχε, έστω και υποτυπωδώς, ένα σχέδιο εξωτερικής πολιτικής με γνώμωνα το εθνικό συμφέρον, η κρίση στην Τουρκία θα αποτελούσε ευκαιρία για την Ελλάδα ώστε να κλείσει αρκετά από τα ανοιχτά διμερή ζητήματα και να εδραιώσει τη θέση της. Με τις συγκεκριμένες συνθήκες, όμως, είμαστε καταδικασμένοι να ξαναζήσουμε την εξαγωγή της τουρκικής κρίσης για ακόμη μία φορά και να ευχόμαστε να είναι περιστασιακή. 

Κλείνοντας αυτή τη μικρή αναφορά στο γιαλαντζί πραξικόπημα θα σταθούμε σε δύο σημεία: Το πρώτο είναι η στιγμή που ο παντοδύναμος, έως τώρα, Σουλτάνος εμφανίστηκε τρωτός και αδύναμος όσο ποτέ στο διαδίκτυο και στα μέσα, που ο ίδιος λογόκρινε, με τις πληροφορίες να λένε ότι ετοιμάζονταν να ζητήσει άσυλο στη Γερμανία. Η ειρωνία της κατάστασης είναι εμφανής. Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με το κατά πόσο είναι εφικτό ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στον εικοστό πρώτο αιώνα και σε μία χώρα που, αν και τριτοκοσμική, δεν είναι υποσαχάρια ή αμιγώς ασιατική. Το γιαλαντζί πραξικόπημα της Τουρκίας απέδειξε πως μία τέτοιου είδους ανατροπή μάλλον δεν είναι εφικτή, αλλά μένει να αποδειχθεί κατά πόσο δεν ήταν απλά ένα crash test για παρόμοιες εξελίξεις που έρχονται στο άμεσο μέλλον, ίσως πιο αποτελεσματικές, με τη μορφή μιας “πορτοκαλί επανάστασης” αυτή τη φορά. 

του Χρήστου Καρανικόπουλου
Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

ΜΜΑ: Επιτομή των Πολεμικών Τεχνών ή αρένα εμπορίου;

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εμφάνιση των μεικτών πολεμικών τεχνών στην Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά έχουν κερδίσει πολλούς οπαδούς, κυρίως νέους ανθρώπους που ήταν ήδη φίλοι των μαχητικών αθλημάτων αλλά και γενικότερα των σπορ που εμπλέκουν έντονη σωματική επαφή και άσκηση. Βεβαίως, στο εξωτερικό είναι δημοφιλείς εδώ και αρκετά χρόνια και μάλιστα αποτελούν μία βιομηχανία με εκατομμύρια θεατές, τηλεοπτική κάλυψη από τα μεγαλύτερα δορυφορικά κανάλια και σπόνσορες που επενδύουν κολοσσιαία ποσά για τη διαφήμισή τους. 

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το ΜΜΑ (Mixed Martial Arts), πρόκειται για αγώνες που συνήθως γίνονται σε ένα οκτάγωνο κλουβί και περιλαμβάνουν τόσο χτυπήματα στο σώμα (λακτίσματα, γροθιές, γονατιές και ενίοτε αγκωνιές), όσο και πάλη στο έδαφος με λαβές, πνιγμούς και κλειδώματα. Αθλητές που προέρχονται από μία μεγάλη ποικιλία αρκετά διαφορετικών συστημάτων μάχης παίρνουν μέρος σε αυτούς τους αγώνες, οι οποίοι είναι γνωστοί για το υψηλό θέαμα, τoν ρεαλισμό σε πραγματικές συνθήκες μάχης, αλλά και την εκτεταμένη βία και ωμότητα. Οι απαγορευμένες τεχνικές ουσιαστικά είναι πολύ λίγες και περιορίζονται σε αυτές που απειλούν άμεσα τη ζωή του αθλητή ή που μπορεί να οδηγήσουν σε μόνιμη αναπηρία. 

Μέσα από την ελληνική και ευρωπαϊκή κοσμοθέαση, η εκγύμναση και η έντονη σωματική άσκηση αποτελούν τρόπο ζωής, όχι μόνο για αισθητικούς λόγους, αλλά, κυρίως, επειδή μέσω αυτών καλλιεργούνται όλες οι αξίες και οι αρετές που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο της Παράδοσης, με την Εβολιανή προσέγγιση. Από το σύνολο των αθλημάτων, όμως, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο οι πολεμικές τέχνες απεγκλωβίζουν το άτομο από την παρακμή του σύγχρονου κόσμου και το φέρνουν πιο κοντά στο Σπαρτιατικό πρότυπο του πολεμιστή - φιλοσόφου. Στις πολεμικές τέχνες μπορούμε, εντονότερα, να συναντήσουμε αυτόν τον μυσταγωγικού τύπου σεβασμό προς τον χώρο, τον Δάσκαλο, τον συναθλητή – ο οποίος οδηγεί σε μία εσωτερική πειθαρχία και αυτοέλεγχο, που φυσικά δεν περιορίζεται στον χώρο άσκησης. Μέσα στον αγωνιστικό χώρο, είτε αυτός λέγεται παλαίστρα, τατάμι ή ρινγκ, ο αθλητής ξεπερνάει τους φόβους του, τεντώνει τα όριά του, ματώνει, χτυπάει, πασχίζει, υποτάσσει. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ξεπερνάει τον ρόλο του αθλητή και μετεξελίσσεται σε Πολεμιστή. Επιπλέον, η γνώση και η άσκηση των πολεμικών τεχνών βρίσκει αμέτρητες καθημερινές πρακτικές εφαρμογές στην αυτοάμυνα και στον πολιτικό ακτιβισμό. 

Η άσκηση στις μεικτές πολεμικές τέχνες εμπεριέχει μεν όλα τα παραπάνω, αλλά πρόκειται για μία ιδιαίτερα ξεχωριστή περίπτωση. Οι φίλοι του ΜΜΑ το χαρακτηρίζουν ως τον βασιλιά των μαχητικών αθλημάτων, ενώ οι επικριτές του ως μία αρένα εμπορίου και χαμηλού επιπέδου. Ας δούμε και τις δύο απόψεις: 

Οι οπαδοί του ΜΜΑ ισχυρίζονται πως οι εν λόγω μαχητές είναι οι πλέον ολοκληρωμένοι, καθώς εξασκούνται τόσο στη μάχη σε όρθια στάση όσο και στο έδαφος και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς. Σ’ αυτό το σημείο κάποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει λέγοντας πως υπάρχουν εξίσου ή ακόμα και πιο ολοκληρωμένα συστήματα (όπως π.χ το wing chun ή το krav maga), όμως εκεί δεν υπάρχουν αγώνες μεταξύ των αθλητών κι έτσι μειονεκτούν σε πολλά σημεία έναντι των ανταγωνιστικών πολεμικών τεχνών (έλλειψη σκληρής προπόνησης, πρακτικής εμπειρίας στις τεχνικές, αθλητικού πνεύματος κ.α). Άρα, λοιπόν, μέσω του ΜΜΑ παράγονται εξαιρετικά σκληραγωγημένοι αθλητές, που αγωνίζονται σε περιβάλλον πολύ κοντά σε πραγματικές συνθήκες μάχης, ιδανικοί για να αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε απειλή στο δρόμο. 

Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές του ΜΜΑ έχουν μία εντελώς διαφορετική άποψη. Γι’ αυτούς το ΜΜΑ είναι ένα πολυσυλλεκτικό “χωνευτήρι” διαφόρων στυλ, χωρίς ταυτότητα και συγκεκριμένο αντικείμενο. Οι αθλητές γίνονται master στο τίποτα, μαθαίνοντας απλώς μία περιορισμένη γκάμα λαβών και χτυπημάτων χαμηλής τεχνικής και δυσκολίας, που τις περισσότερες φορές εκτελούνται μάλλον άτσαλα. Κατά τους επικριτές πάντα, οι αγώνες ΜΜΑ μοιάζουν περισσότερο με γηπεδικό ξύλο παρά με μάχη μεταξύ αθλητών πολεμικών τεχνών, ενώ ταυτόχρονα απουσιάζει παντελώς το ήθος, η ευγενής άμιλλα και ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των αθλητών. Επομένως, κατ’ αυτή την άποψη, το εν λόγω άθλημα είναι απλά ένα ακόμα θέαμα που βγάζει κέρδος ικανοποιώντας τα κατώτερα ένστικτα των ανθρώπων και που δεν διστάζει να θυσιάσει την ομορφιά και το πνεύμα των παραδοσιακών πολεμικών τεχνών στο βωμό του χρήματος. 

Μέσα από αυτή τη μικρή παρουσίαση δύσκολα μπορούμε να βγάλουμε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα γι’ αυτή τη διαμάχη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην ενασχόληση κάποιου με το ΜΜΑ. Εξάλλου, η προπόνηση του καθενός είναι προσωπική υπόθεση και έχει να κάνει με αρκετούς διαφορετικούς παράγοντες και ανάγκες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τη στιγμή που θα εντάξει κανείς την άσκηση στην καθημερινότητά του θα είναι σε θέση να ανακαλύψει περισσότερα πράγματα και για το είδος της προπόνησης που του κάνει και για τον εαυτό του γενικότερα. 

του Γ. Γ. 

* Για περισσότερες πληροφορίες για μαχητικά αθλήματα, διοργανώσεις κτλ, δείτε εδώ: ProPatria Fight Club
Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Σκέψεις για τον επαναπατρισμό – του Daniel Friberg

(Σημ. μτφρ. Το παρακάτω κείμενο του Daniel Friberg αναφέρεται στο σουηδικό παράδειγμα και, προφανώς, ορισμένες λεπτομέρειες δεν συμβαδίζουν με την ελληνική πραγματικότητα. Κατά βάση, όμως, το πρόβλημα της μετανάστευσης και της αλλοίωσης της σύνθεσης του γηγενούς πληθυσμού, εξαιτίας του, είναι το ίδιο οξύ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οπότε ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να αντιληφθεί το πνεύμα του κειμένου και να προσαρμόσει αρκετά από τα επιχειρήματα και τις προτάσεις στα ελληνικά δεδομένα). 

Προσφάτως, η Στατιστική Υπηρεσία της Σουηδίας δημοσίευσε μία μελέτη η οποία περιγράφει τη δημογραφική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας σε σχέση με εκείνους που γεννήθηκαν στο εξωτερικό, με τα παιδιά ενός ή δύο γονέων οι οποίοι αντιστοίχως γεννήθηκαν εκτός Σουηδίας, και με το ποσοστό του πληθυσμού που αποτελείται από τις ομάδες αυτές. 

Η μελέτη αυτή, λοιπόν, δείχνει ότι το ποσοστό του πληθυσμού της Σουηδίας με, μερικό ή ολικό, μεταναστευτικό υπόβαθρο για το 2015 αποτελούσε το 29% του συνολικού πληθυσμού (17% γεννημένοι στο εξωτερικό, 5% γεννημένοι στη Σουηδία με τους δύο γονείς γεννημένους στο εξωτερικό και 7% γεννημένοι στη Σουηδία με έναν από τους δύο γονείς γεννημένο στο εξωτερικό). Δηλαδή, σε περίπου τρεις δεκαετίες, το ένα τρίτο (1/3) του σουηδικού πληθυσμού αντικαταστάθηκε από μη-Σουηδούς. 

Πολλοί αναρωτιούνται “τι θα γίνει, όμως, αν καταφέρουμε να διακόψουμε τις μεταναστευτικές ροές”, θεωρώντας πως κάτι τέτοιο θα λύσει ως δια μαγείας όλες μας τις ανησυχίες. Δεν υπάρχει περίπτωση. Ακόμα κι αν κλείσουμε εδώ και τώρα τα σύνορα, η υπογεννητικότητα των Σουηδών σε σχέση με τα υψηλά ποσοστά γεννήσεων των μεταναστών θα έχει ως αποτέλεσμα τη σχεδόν ολοκληρωτική αντικατάσταση των γηγενών από μη-Σουηδούς εντός των επομένων δεκαετιών. 

Ένα εφικτό* πρόγραμμα επαναπατρισμού 

Ένα πάγιο επιχείρημα της Αριστεράς, όπως και των “συντηρητικών” φιλελευθέρων, απέναντι στην κριτική ενάντια στη μετανάστευση είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος να γίνει κάτι για τους εντός συνόρων μεγάλους αριθμούς μεταναστών και, άρα, οι πολέμιοι της μετανάστευσης οφείλουν να παραιτηθούν από τις απόψεις τους και να αποδεχτούν την πολυπολιτισμικότητα και την καταστροφή της κουλτούρας τους. 

Είμαι σταθερά αντίθετος απέναντι στη συγκεκριμένη οπτική και αντιπροτείνω πως η λύση είναι απλή: Από τη στιγμή που φτάσαμε στην τρέχουσα κατάσταση μέσω της πολιτικής βούλησης, είναι εξίσου εφικτό να την αναστρέψουμε επίσης με την πολιτική βούληση. Ένα ανθρώπινο, μη βίαιο, πρόγραμμα επαναπατρισμού μπορεί να σχεδιαστεί βάσει των παρακάτω πέντε σημείων: 

1) Επανεξέταση των δικαιωμάτων ασύλου των προσφάτως εισελθόντων. Η κατηγορία μεταναστών η οποία θα μπορούσε πιο εύκολα να επαναπατριστεί είναι οι προσφάτως εισελθόντες, που δεν έχουν λάβει ακόμη υπηκοότητα (σημ. μτφρ. Αναφέρεται στη σουηδική νομοθεσία και στις διαδικασίες που προβλέπει). Οι αιτήσεις άσυλου πρέπει να επανεξεταστούν και από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία αυτών δεν πληροί τις κατάλληλες προϋποθέσεις να ανακαλούνται οι άδειες παραμονής. Εκείνοι οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις θα τους παραχωρείται προσωρινή άδεια παραμονής μέχρι την επανεξέταση της υπόθεσής τους. Αυτή τη στιγμή, σ’ αυτή την κατηγορία υπάρχουν 500.000 άτομα. 

2) Ολόκληρο το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας πρέπει να αναμορφωθεί από τη βάση του, με γνώμονα πιο πετυχημένα συστήματα χωρών, όπως της Ουγγαρίας. Μέσω τέτοιων μεταρρυθμίσεων μπορούν να καταργηθούν τα περισσότερα κίνητρα που οδηγούν μη-Ευρωπαίους μετανάστες στη Σουηδία και, από τη στιγμή που τα οικονομικά θέλγητρα τα οποία τους οδηγούν εδώ θα έχουν πάψει να υπάρχουν, ένα μεγάλο τμήμα όσων είναι ήδη εδώ θα βρει λόγους να αναζητήσει αλλού την τύχη του. 

3) Μηδενική ανοχή στο έγκλημα. Σε μετανάστες χωρίς υπηκοότητα θα ακυρώνεται η άδεια κατοικίας και θα απελαύνονται άμεσα σε περίπτωση που διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα, κάθε είδους και για όλες τις περιπτώσεις. Σε μετανάστες που έχει δοθεί υπηκοότητα, αυτή θα ανακαλείται σε περιπτώσεις σοβαρών εγκλημάτων. Από τη στιγμή που πολλοί μετανάστες διατηρούν διπλή υπηκοότητα, σπάνια θα αποτελέσει αυτό μεγάλο πρόβλημα. 

4) Προγράμματα κινήτρων. Θα εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα το οποίο θα δημιουργεί θετικά κίνητρα σε όσους ζουν στη Σουηδία και έχουν ρίζες από άλλες χώρες να επιστρέψουν στις πατρίδες τους ή σε γειτονικά έθνη της ίδιας πολιτισμικής σφαίρας. Ένα τέτοιο κίνητρο θα μπορούσε να αποτελεί μία πληρωμή ως “επιδότηση αποκατάστασης”, με την απαίτηση από όσους την αποδεχτούν να υπογράψουν ένα συμβόλαιο με το οποίο θα απαγορεύεται να επιστρέψουν στη Σουηδία ή στη Ευρώπη, όπως ήδη συμβαίνει στη Δανία. Λαμβάνοντας υπόψη τις τεράστιες δαπάνες για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών και την υποστήριξη των ανέργων μεταναστών, τέτοιες “επιδοτήσεις αποκατάστασης” θα μπορούσαν να είναι γενναιόδωρες χωρίς κάποια επιβάρυνση στα οικονομικά του Κράτους. Με δεδομένες τις καταστροφικές συνέπειες της μετανάστευσης σε κοινωνικό επίπεδο, κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι τέτοιου είδους προσωρινές οικονομικές θυσίες θα αποτελούσαν θεμιτές επενδύσεις. Επιπροσθέτως, μία γενναιόδωρη επιδότηση αποκατάστασης θα αποτελούσε καλό κίνητρο και για τις εμπλεκόμενες χώρες προέλευσης, σε περίπτωση που ήταν διστακτικές να δεχτούν πίσω τους μετανάστες. 

5) Διμερείς συμφωνίες. Τα τέσσερα ως άνω σημεία θα ήταν δόκιμο να συμπεριληφθούν σε διακανονισμούς και συμφωνίες συναπτόμενες με τις χώρες προέλευσης μεταναστών, όπως και με άλλα γειτονικά με αυτές έθνη. Οι πιθανότητες επίτευξης τέτοιων συμφωνιών είναι υψηλές. Για παράδειγμα, η παροχή εξωτερικής βοήθειας από τη Σουηδία χορηγείται με όρους που απαιτούν οι αποδέκτες. Είναι καιρός να καθορίσουμε εμείς τους όρους παροχής βοήθειας ώστε να περιλαμβάνουν την αξίωση οι χώρες στις οποίες παρέχεται βοήθεια να δέχονται πίσω τους συμπατριώτες τους όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, με δεδομένο ότι οι μετανάστες οι οποίοι διαμένουν αυτή την στιγμή στη Σουηδία πιέζουν το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας στα όριά του. Η πληρωμή αυτών των επιδοτήσεων θα είναι πολύ οικονομικότερη από την παραμονή αυτών των ανθρώπων στη Σουηδία, ιδίως αν κάποιος αναλογιστεί ότι το κοινωνικό κόστος που είναι δύσκολο να υπολογιστεί με οικονομικούς όρους. 

Εν κατακλείδι 

Ο επαναπατρισμός δεν είναι απάνθρωπος, αδύνατος ή ανεπιθύμητος. Αντιθέτως, είναι ανθρωπιστικός, δυνατός και αναγκαίος. Επίσης, είναι το φυσικό βήμα μετά τη διακοπή των μεταναστευτικών ροών. Αν η μετα-Brexit Ευρωπαϊκή Ένωση έχει έστω ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον στο να ξαναγίνει μία λειτουργική πολιτική οντότητα στα μάτια των πολιτών της, δεν έχει άλλη επιλογή από την προσθήκη του επαναπατρισμού στην ατζέντα της το συντομότερο δυνατόν. 

Ορισμένοι συνεργάτες του George Sorros βρίσκουν τη μελέτη της σουηδικής στατιστικής υπηρεσίας φρικιαστική όχι εξαιτίας των συμπερασμάτων που προκύπτουν αλλά απλά γιατί εκπονήθηκε (ή πιθανώς εξαιτίας του ότι η αντικατάσταση των Σουηδών από τριτοκοσμικούς οικονομικούς μετανάστες δεν συμβαίνει αρκετά γρήγορα). Η “επίλυση” προβλημάτων αγνοώντας τα και με την καταστολή αποτελεί παραδοσιακή τακτική της Αριστεράς, από την Σοβιετική ακόμα εποχή. Δεν βοηθά, όμως, στην λύση του δημογραφικού προβλήματος στη Σουηδία και στην Ευρώπη. Οι ατέλειωτες συζητήσεις για τον “ρατσισμό” και τις “αξίες” πρέπει να αντικατασταθούν από ξεκάθαρες πολιτικές λύσεις. 

Αν η Ευρώπη, ή ακόμα και αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, θέλει να έχει μέλλον, η παιδική ανωριμότητα είναι αναγκαίο να σταματήσει, ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση για ελεγχόμενο επαναπατρισμό των περισσοτέρων από τους “προσφάτως αφιχθέντες”. Η κατάσταση θα εξελιχθεί φρικτά αν οι Σουηδοί και Ευρωπαίοι πολιτικοί συνεχίσουν να αγνοούν τα γεγονότα. 

* Στο πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιείται η λέξη “humane”, που μεταφράζεται ως “ανθρώπινος ή ανθρωπιστικός”. Προτιμήθηκε η ελεύθερη απόδοση του “εφικτός” ώστε να μην προκαλείται σύγχυση με την “ιδεολογία του ανθρωπισμού” που πλασάρεται τελευταία από αυτούς που κάνουν business μέσω της λαθρομετανάστευσης. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Ανδρέα Βαβάτση 
Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Brexit: Ερωτήματα και προβληματισμοί

Πριν από λίγες ημέρες βιώσαμε ένα θετικό σοκ με την επικράτηση του Brexit στο σχετικό δημοψήφισμα. Καθώς τα γεγονότα, λίγο πολύ, είναι γνωστά θα γίνει μία προσπάθεια να τεθούν ορισμένα ερωτήματα και προβληματισμοί ώστε να εξαχθούν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με τις αντιδράσεις αυτών που αυτοπροσδιορίζονται ως ευρωσκεπτικιστές, μέσα από ένα εθνοκεντρικό – και όχι απαραίτητα αντιευρωπαϊκό – πρίσμα, απέναντι στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και τις προοπτικές που ανοίγει. 

Καταρχήν, παίρνουμε ως δεδομένο ότι η υφιστάμενη πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση είναι το αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου σχεδίου το οποίο έχουν εκπονήσει και εφαρμόσει συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας. Άρα, λοιπόν, μήπως είναι, το λιγότερο, αφελές να πιστεύουμε πως ένα τέτοιο σχέδιο μπορεί ν’ ανατραπεί άρδην με την ψήφο ενός λαού σε ένα δημοψήφισμα; Αρκεί κάτι τέτοιο για να προκαλέσει “ντόμινο εξελίξεων”; Πόσο βάσιμες είναι αυτές οι προσδοκίες, ιδιαίτερα όταν εκφράζονται από άτομα τα οποία αντιμετωπίζουν τις δημοκρατικές διαδικασίες κριτικά, αν μη τι άλλο, ή ακόμα και χλευάζουν την έννοια του “εκλογικού σώματος”. 

Είναι προφανές πως επειδή μία ψήφος συνέπεσε με τις πολιτικές μας επιδιώξεις – το κατά πόσο θα φανεί στο άμεσο μέλλον - δεν πρέπει να θεοποιήσουμε τη διαδικασία. Είναι αστείο να κατηγορούνται ως αντιδημοκράτες, από εμάς, αυτοί που ζητούν να δοθεί μια “δεύτερη ευκαιρία” στους Βρετανούς. Κακά τα ψέματα, η ιστορία έχει αποδείξει ότι όποιος κι αν βρίσκεται σε θέση εξουσίας, όσο δημοκράτης ή αντιδημοκράτης κι αν αυτοπροσδιορίζεται, σέβεται τη βούληση της πλειοψηφίας όσο αυτή συμπορεύεται με τις επιδιώξεις του. Σε αντίθετη περίπτωση ενεργεί έτσι ώστε να την παρακάμψει ή να την τροποποιήσει όπως μπορεί. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν αποτελεί εξαίρεση για τον κανόνα και θα πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη. 

Ένα θέμα, ήσσονος σημασίας, που προκύπτει από τα παραπάνω και πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι πως ο αγώνας που διεξάγουμε δεν είναι ενάντια ούτε σ’ αριστερούς ούτε σε δεξιούς. Σήμερα δεν υπάρχουν ιδεολογικοί αντίπαλοι, παρά μόνο η ιδεολογία του ατομικού συμφέροντος. Από τη στιγμή που έγινε πλέον από προφανές πως ακόμη και η “ενδοξότερη” αρχή όλων, η δημοκρατία, καταπατάται όταν δε συμβαδίζει με τα συμφέροντα - διαφορετικό ζήτημα το κατά πόσο εμείς πρέπει να υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία - οι λίγοι εκτός συστήματος που μας θεωρούν όντως ιδεολογικούς αντιπάλους στην καλύτερη περίπτωση βρίσκονται σε πλάνη, άλλως σε διατεταγμένη υπηρεσία. 

Ένα έτερο θέμα που ανέκυψε είναι η άποψη αυτού που αναφέρουμε για την οικονομία της συζήτησης ως “χώρο” σχετικά με τα πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Πιο συγκεκριμένα, ο Farage είχε εδώ και καιρό μια κάποια δημοσιότητα, ο Putin επίσης, οπότε το ζήτημα επικεντρώνεται κυρίως στον Trump, στη Le Pen και στον Orban. Αμφότερες οι διιστάμενες και κυρίαρχες απόψεις, τόσο η θέαση αυτών ως Μεσσιών όσο και η πλήρης απόρριψη επειδή δεν έχουν εθνικιστική ιδεολογική αφετηρία, είναι πάνω στη βάση τους λανθασμένες. Πρέπει να καταλάβουμε πως σ’ ένα ευρύτερο συλλογικό ή και κοινωνικό πλαίσιο δεν γίνεται να ‘χουν διαβάσει όλοι J. A. Primo de Rivera ή G. Le Bon, ούτε γίνεται όλοι να συμφωνούν σε όλα. H σύμπραξη πάνω σε μία συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα δε σημαίνει ιδεολογικό αλλά πρακτικό συμβιβασμό επιβεβλημένο εκ των πραγμάτων. Ο μεσσιανισμός και η προσωπολατρία, ως στρεβλώσεις της αρχής του ηγέτη - η αποδοχή των οποίων οδηγεί σ’ άμβλυνση της εντάσεως με την οποία διεξάγουμε τον αγώνα μας - πρέπει επίσης ν’ αποβληθούν. 

Κλείνοντας με το δημοψήφισμα, ήδη έχει αρχίσει να γίνεται λόγος για διάφορες νομικές φόρμουλες περί παρακάμψεώς του ως μη δεσμευτικού κλπ. Επίσης, το γεγονός ότι πρέπει να δρομολογήσει τη διαδικασία εξόδου η ίδια η αιτουμένη χώρα δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα καθώς αυτή τη διαδικασία θα πρέπει να τη διαχειριστεί η παράταξη που υπεστήριζε το Bremain, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Μεταξύ κύλικος και χειλέων πολλά πέλει, οπότε ας κρατάμε μικρό καλάθι για το Brexit καθώς, αν και όποτε γίνει, μάλλον δε θα ‘ναι όπως το ελπίζουμε. 

του Θ. Σ.
Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

Το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016 για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτέλεσε τη μεγάλη προεκλογική δέσμευση των Συντηρητικών στις εκλογές του περασμένου χρόνου, με προφανή στόχο την υφαρπαγή της ψήφου των ευρωσκεπτικιστών. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οριακό αλλά ξεκάθαρο, με διαφορά λίγο πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφους υπέρ της αποχώρησης και ποσοστά 51,9% έναντι 48,1%, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου όχι μόνο για το βρετανικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, αλλά για το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης. 

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά την απόφαση για BREXIT, με τις χρηματοπιστωτικές αγορές να δέχονται τις πρώτες ενστικτώδεις πιέσεις και το στρατόπεδο των Βρυξελλών να αναδιπλώνεται, θα τολμήσουμε μία ψύχραιμη ανάγνωση της κατάστασης. 

Η πολιτική ατζέντα και τα αποτελέσματα 

Καταρχήν, κάτι το οποίο κρίνεται ως ιδιαίτερα σημαντικό και πρέπει να εμπεδωθεί είναι ότι η ψήφος υπέρ του BREXIT δεν είναι ίδια με μία ψήφο αγανάκτησης νοτιοευρωπαίων P.I.G.S., δεν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά ούτε γίνεται να κριθεί με τα ίδια κριτήρια. Πέρα από τις προφανείς διαφορές, τις οποίες συναντάμε σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, ο Βρετανός ψηφοφόρος, του οποίου το βιωτικό επίπεδο έχει πέσει σαφέστατα τα τελευταία χρόνια, δεν αντιμετωπίζει σε καμία περίπτωση την άμεση και καταφανέστατη παρέμβαση των “θεσμών” στην καθημερινότητά του, στο βαθμό που την αντιμετωπίζει ο Έλληνας για παράδειγμα. Δεν έχει μνημόνιο, προαπαιτούμενα, “κόφτη”, ούτε καν ευρώ. Το κατά πόσο αυτή η πραγματικότητα ευνοεί την ευθυκρισία είναι κάτι το οποίο σηκώνει ερμηνείες. Αυτό που είναι σίγουρο, όμως, είναι ότι η ψήφος υπέρ του BREXIT δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως επιπόλαια ή αντιδραστική ψήφος αγανάκτισης ορισμένων απελπισμένων αλλά, αντιθέτως, αποτελεί συνειδητή αποδοκιμασία ενάντια στον πυρήνα του σχεδίου της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όπως αυτό εφαρμόζεται. Ως εκ τούτου, αποτελεί και τρανή απόδειξη αποτυχίας του εγχειρήματος της Ε.Ε. στο σύνολό του, εάν τα μέχρι τώρα αποτελέσματα δεν ήταν αρκετά. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, από το Σύμφωνο των Βρυξελλών μεταπολεμικά μέχρι και σήμερα, εξελίχθηκε πάνω σε μία συνεχή διεύρυνση σε πλάτος και σε βάθος. Μέχρι τις 23 Ιουνίου 2016, το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, πάνω στις συγκεκριμένες φιλελεύθερες γραφειοκρατικές βάσεις, διαπραγματευόταν διακρώς την ένταξη νέων χωρών – ακόμη και εκτός Ευρώπης, βλέπε Τουρκία – αλλά και τον αυξανόμενο συγκεντρωτισμό των υπερεξουσιών του διευθυντηρίου των Βρυξελλών. Πλέον, θα πρέπει να διαπραγματευτεί και να διαχειριστεί την ηχηρή αποχώρηση ενός από τους πυλώνες της ευρωπαϊκής οικονομίας και όχι μόνο. 

Επιστρέφοντας στα του δημοψηφίσματος, οφείλουμε να σταθούμε και να αναλύσουμε το αποτέλεσμα, η οριακή διαφορά του οποίου αναδεικνύει τον έντονο κοινωνικό και πολιτικό διχασμό στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακόμα και να ήταν αντίστροφο το αποτέλεσμα, βέβαια, η αποτυχία της Ε.Ε. και η έλλειψη ελκυστικότητας στα μάτια των Βρετανών είναι δεδομένη διότι, σε αντίθετη περίπτωση, ένα επιτυχημένο εγχείρημα θα έπρεπε να απολαμβάνει την ευρεία αποδοχή και όχι να είναι αντικείμενο debate. Επίσης, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα επετεύχθη παρά την πίεση ολόκληρου του πολιτικού (πέραν του UKIP και των εθνικιστικών κομμάτων), μηντιακού και οικονομικού κατεστημένου, το οποίο επιστράτευσε κάθε είδους θεμιτό ή αθέμιτο καταστροφολαγνικό επιχείρημα ενάντια στην επιλογή της εξόδου. Σ' αυτό το πλαίσιο, επιστρατεύτηκε ακόμα και ο συναισθηματικός εκβιασμός, στον απόηχο της δολοφονίας της βουλευτού των Εργατικών και υπέρμαχου της παραμονής Jo Cox, σε μία υπόθεση η οποία πυροδότησε αρκετά, βάσιμα ή αβάσιμα, σενάρια συνομωσιολογίας στα οποία δεν χρειάζεται να επεκταθούμε. 

Προτού προχωρήσουμε στην ανάλυση του αποτελέσματος πρέπει να ανοίξουμε μία παρένθεση και να αναφέρουμε δύο σημαντικά στοιχεία που προέκυψαν από την όλη διαδικασία: Καταρχάς, οι δημοσκοπήσεις πλέον έχουν μετατραπεί ξεκάθαρα σε εργαλείο χειραγώγησης και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την ελληνική πραγματικότητα αλλά, όπως είδαμε και στο δημοψήφισμα του BREXIT και στην περίπτωση του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας και αλλού, αποτελεί ευρέως διαδεδομένη πρακτική παγκοσμίως. Κατά δεύτερον, η άμεση ανακοίνωση της παραίτησης Κάμερον μετά την αποτυχία της εκστρατείας του στο δημοψήφισμα, έστω κι αν είναι σε βάθος τριμήνου, κάνει αναπόφευκτη τη σύγκριση με τους χειρισμούς Τσίπρα στην αντίστοιχη περίπτωση. Για να το θέσουμε αλλιώς, η διαφορά της ελληνικής πολιτικής σκηνής με αυτή της Ευρώπης δεν έχει να κάνει, φυσικά, με το ότι οι δικοί μας πολιτικοί είναι κακοί και διεφθαρμένοι ενώ οι ευρωπαίοι όχι. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι στην Ευρώπη, σε θεσμικό επίπεδο, το σύστημα δείχνει να λειτουργεί τουλάχιστον στο επίπεδο του να κρατούνται τα προσχήματα, ενώ στην Ελλάδα η κατάχρηση της εξουσίας έχει φτάσει σε τριτοκοσμικά επίπεδα. 

Κλείνοντας την παρένθεση, καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος έπαιξε σίγουρα η ψυχοσύνθεση και το συλλογικό ασυνείδητο των Βρετανών. Διαχρονικά, άλλωστε, η στάση της Βρετανίας απέναντι στην Ε.Ε. ήταν απόμακρη, κριτική, έως και υπονομευτική. Παρά το γεγονός ότι αναφερόμαστε σε μία κατεξοχήν φιλελεύθερη, πολυπολιτισμική και πολυφυλετική κοινωνία υπάρχουν ακόμα ζωντανά ψήγματα συλλογικής μνήμης, της παλαιάς δόξας μίας αποικιοκρατικής Αυτοκρατορίας στην οποία “ο ήλιος δεν έδυε ποτέ”. Αυτό το συλλογικό ασυνείδητο μπορεί να έχει εξοστρακιστεί από τις κοσμοπολίτικες μητροπόλεις και να έχει εκφυλιστεί σε έναν φολκλορικού τύπου σωβινισμό, συνεχίζει όμως να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε μία Ε.Ε. κάτω από την απόλυτη γερμανική ηγεμονία καθώς και να παίρνει μονίμως τη θέση της 51ης πολιτείας των Η.Π.Α. ως πιστός υποτακτικός. Ως εκ τούτου, οι προτροπές των Η.Π.Α. και των ευρωπαίων πολιτικών υπέρ της παραμονής λειτούργησαν μάλλον αποτρεπτικά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό εκφράστηκε σε όλες τις επαρχιακές περιοχές της Αγγλίας, οι οποίες ψήφισαν υπέρ της εξόδου, σε αντιδιαστολή με το Λονδίνο, το Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ όπου υπήρξε σαφής πλειοψηφία υπέρ της παραμονής. Με το ίδιο σκεπτικό μπορεί να ερμηνευτεί και η ψήφος υπέρ της παραμονής στη Σκωτία και τη Βόρειο Ιρλανδία, όχι τόσο ως θετική ψήφος υπέρ της Ε.Ε. αλλά, περισσότερο, ως ζυγισμένη ψήφος ενάντια στην αγγλική κυριαρχία. Εξάλλου, αμέσως μετά το αποτέλεσμα του BREXIT άνοιξε ξανά η συζήτηση για νέο αποσχιστικό δημοψήφισμα στη Σκωτία. 

Περνώντας στην πολιτική ατζέντα που καθόρισε το αποτέλεσμα, η βασική επιχειρηματολογία στάθηκε σε δύο σημεία: Οι υποστηρικτές της παραμονής υπερτόνισαν με κάθε τρόπο το οικονομικό κόστος της εξόδου, αναφερόμενοι σε χαμένες επιδοτήσεις, στην ισοτιμία της στερλίνας, στο εμπορικό ισοζύγιο. Αυτή η επιχειρηματολογία, όμως, δεν έπιασε πέρα από τα λαμπερά φώτα του City, αναδεικνύοντας τον έντονο κοινωνικό διχασμό στον οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω. Πέρα από τη Βρετανία που γνωρίζουν οι φοιτητές και οι τουρίστες υπάρχει και η Βρετανία που ζει από το επίδομα ανεργίας, που δεν μπορεί να πιάσει τις τιμές των σπιτιών, που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από το σύστημα υγείας, που βλέπει τις νεροποντές να πλημμυρίζουν τα σπίτια της και να θέτουν εκτός λειτουργίας την ηλεκτροδότηση, που ζει ως μειονότητα σε ισλαμοποιημένες γειτονιές και πόλεις, που δεν έχει ανοιχτές business με την Ευρώπη ούτε παίρνει επιδοτήσεις. Πάνω απ' όλα, υπάρχει αυτή η Βρετανία που δεν έχει πια εμπιστοσύνη στις πολιτικές και κοινωνικές ελίτ, που νιώθει το κοινωνικό χάσμα να μεγαλώνει. Όπως ο ψαράς που διαδηλώνει στον Τάμεση ενάντια στην αλιευτική πολιτική της Ε.Ε. για λόγους επιβίωσης και βλέπει τον Bob Geldof και άλλους πολυεκατομμυριούχους να τον βρίζουν χειρονομώντας. Η βρετανική κοινωνία, εξάλλου, είναι για αιώνες διαρθρωμένη ταξικά με πολύ αυστηρό τρόπο. Η κοινωνική κινητικότητα που υπάρχει αλλού στην Ευρώπη συναντάται σε πολύ μικρότερο βαθμό σε μία κοινωνία με Sirs και Λόρδους. Ήδη, μετά την ανακοίνωση του BREXIT, άρχισαν οι πρώτες φωνές που αμφισβητούν το αποτέλεσμα χρεώνοντάς το σε υπέργηρους συντηρητικούς και κατωτέρου μορφωτικού επιπέδου ψηφοφόρους. Τέτοιου είδους αντιδράσεις, όμως, περισσότερο εντείνουν το υπάρχον πρόβλημα παρά το εκτονώνουν. 

Από την άλλη πλευρά, βασικό επιχείρημα για την υποστήριξη της εξόδου από την Ε.Ε. υπήρξε το μεταναστευτικό, το οποίο βρισκόταν πολύ ψηλά στην ατζέντα και των δύο στρατοπέδων. Ενάμιση μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων ως δημάρχου του Λονδίνου από τον Πακιστανικής καταγωγής μετανάστη δεύτερης γενιάς Sadiq Khan, με την εισροή μεταναστών στο Η.Β. να φτάνει τις 290.000 για το προηγούμενο έτος μόνο (με τα πραγματικά στοιχεία να λένε για 500.000), η διοίκηση του Κάμερον υποσχέθηκε ως άμεσο στόχο τη διαπραγμάτευση με την Ε.Ε. για τον περιορισμό της μετανάστευσης στις 100.000 ετησίως. Όταν, όμως, η κατάσταση έχει φτάσει ήδη στο απροχώρητο, όταν υπάρχουν ολόκληρες πόλεις στις οποίες ο αγγλικός πληθυσμός αποτελεί μειοψηφία, όταν οι διαφυλετικές εντάσεις και η εγκληματικότητα βρίσκονται στο κόκκινο και την ίδια στιγμή η Βρετανία δηλώνει της υποστήριξή της στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας, οι οποίες θα επιφέρουν ακόμα μεγαλύτερη πίεση στο μεταναστευτικό, τότε είναι απόλυτα λογικό να αποδοκιμαστεί αυτή η πολιτική – έστω κι αν κάτι τέτοιο δεν εκφράστηκε εμφανώς στις εθνικές εκλογές. 

Τι μέλλει γενέσθαι 

Όπως ήταν φυσικό, η αρχική αντίδραση των αγορών απέναντι στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος κατέγραψε αξιοσημείωτες πτώσεις στα χρηματιστήρια και στην ισοτιμία της στερλίνας έναντι του ευρώ και του δολαρίου. Βραχυπρόθεσμα, μέχρι να ξεπεραστεί το αρχικό σοκ και να διευκρινιστούν τα διαδικαστικά της αποχώρησης, αυτή η κατάσταση αναμένεται να συνεχιστεί και να εκτονώνεται σταδιακά. Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι αρκετές οικονομίες της Ε.Ε. είναι άμεσα συνδεδεμένες εμπορικά με τη βρετανική και θα πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Το μόνο σίγουρο είναι πως, υπό τις παρούσες συνθήκες, η βρετανική οικονομία βρίσκεται σε πολύ ευνοϊκότερη θέση για να διαχειριστεί το BREXIT απ' ότι θα ήταν η Ελλάδα σε ένα ενδεχόμενο ασύντακτο GREXIT με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό και θα ήταν καλό να είμαστε πιο προσεκτικοί στις συγκρίσεις. 

Για να γίνει μία ασφαλής πρόβλεψη σχετικά με τη διόρθωση των αγορών θα πρέπει να αποσαφηνιστεί η διαδικασία αποχώρησης της Βρετανίας μετά από τις προβλεπόμενες διαπραγματεύσεις σύμφωνα με τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η διαδικασία, όσο κι αν υπάρχουν πιέσεις για την επίσπευσή της, αναμένεται να είναι μακρά και έχει άμεσο ενδιαφέρον για όλα τα ευρωπαϊκά κράτη με αυξημένα ποσοστά ευρωσκεπτικισμού – και είναι πολλά – έστω κι αν τα δεδομένα είναι διαφορετικά για τα μέλη της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Αναπόφευκτα, αυτή η διαδικασία αποχώρησης θα αποτελέσει τον οδοδείκτη για τον επόμενο υποψήφιο προς αποχώρηση. Οπότε, οι πολιτικές επιπτώσεις της βρετανικής αποχώρησης προηγούνται των οικονομικών και τις καθορίζουν. 

Αυτό που μένει να δούμε τώρα είναι η αντίδραση της Ε.Ε. απέναντι σ' αυτή τη δυσμενή εξέλιξη. Μία εκδικητική επίδειξη ισχύος απέναντι στη Βρετανία, προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων, θα ήταν ίσως επιθυμητή από τη γερμανική πλευρά, αλλά τα δεδομένα και ο συσχετισμός των δυνάμεων δεν καθιστούν ένα τέτοιο σενάριο εφικτό. Με δεδομένο ότι υπάρχουν πολλά ζητήματα ανοιχτά (εκλογές σε Ισπανία και Γαλλία, ενταξιακές διαπραγματεύσεις Τουρκίας, ελληνικό ζήτημα, μεταναστευτικό) και το ΒΡΕΧΙΤ ίσως ανοίξει άμεσα κι άλλα (αποσχιστικό δημοψήφισμα σε Σκωτία και Β. Ιρλανδία, δημοψηφίσματα για αποχώρηση σε άλλες χώρες) οι Βρυξέλλες είναι καταδικασμένες να ακολουθήσουν έναν από τους δύο δρόμους: Είτε αυτόν της εσωστρέφειας και της περιχαράκωσης - ο οποίος νομοτελειακά θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε κατακερματισμό της Ένωσης και διάλυσή της, τώρα που έγινε η αρχή – είτε αυτόν της αλλαγής πλεύσης και της χαλάρωσης, από τον οποίο όμως έχουν απομακρυνθεί τόσο που δεν φαίνεται να υπάρχει η δυνατότητα να επαναπροσεγγίσουν. 

Αν, λοιπόν, μπορούμε να βγάλουμε ένα ασφαλές συμπέρασμα από το βρετανικό δημοψήφισμα, αυτό είναι ότι υπάρχει ακόμα προοπτική και δυνατότητα αντιστροφής της κατάστασης μέσα από το υπάρχον σύστημα. Όσο κι αν κάποια πράγματα φαίνονται προκαθορισμένα και ελεγχόμενα υπάρχει πεδίο επιρροής και δράσης για τις ριζοσπαστικές δυνάμεις. Αυτό που χρειάζεται είναι να αποφεύγεται η επανάληψη των ίδιων λαθών και να μεγιστοποιηθεί η αξιοποίηση των λιγοστών ευκαιριών. Αν θέλουμε, μάλιστα, να πάμε τη σκέψη μας κι ένα βήμα παραπέρα, το ζητούμενο από εδώ και πέρα είναι το κίνημα του ευρωσκεπτικισμού να τεθεί πάνω σε ορθές βάσεις - όπως είναι αυτές της καταγωγής, του πολιτισμού και της Παράδοσης – και όχι να εκφράζεται από ανερμάτιστους λαϊκιστές τύπου Φάρατζ και Καμμένου. 

Η ψήφος υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί την πρώτη μεγάλη και εμφανή ρωγμή στο πλοίο του φιλελεύθερου γραφειοκρατικού μετασοβιετικού υπεροργανισμού μετά από πολλούς ισχυρούς κλυδωνισμούς. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα επιχειρηθεί να μπαλωθεί αυτή η ρωγμή και το πλοίο να συνεχίσει την πλεύση στα επικίνδυνα νερά της παγκοσμιοποίησης. Το κατά πόσο αυτό το πλήγμα θα αποβεί καίριο μένει να το διαπιστώσουμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως το πλοίο δεν πρόκειται να παραμείνει το ίδιο. 

του Χρήστου Καρανικόπουλου
Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Σταυρός και δράκος: Οι παγανιστικές ρίζες των Ιρλανδικών Σταυρών

Όταν αναφερόμαστε σήμερα στην Κελτική τέχνη επικαλούμαστε την τέχνη η οποία χαρακτήρισε τους ανθρώπους εκείνους, γνωστούς ως αρχαίους Κέλτες, που καταγράφηκαν από τους κλασσικούς ιστορικούς στις βόρειες Άλπεις τον 5ο αιώνα π.Χ και κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων επέκτειναν την επικράτειά τους στο Νότο και Νοτιοανατολικά. Αυτό το κίνημα τέχνης επεκτάθηκε στη Βρετανία και στην Ιρλανδία μετά τον εκχριστιανισμό τους στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα. 

Η Κελτική τέχνη δίνει την εντύπωση ότι είναι η καλλιτεχνική έκφραση όλων των ομιλούντων την Κελτική γλώσσα λαών. Η τέχνη, όμως, των αρχαίων Κελτών ήταν το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας αναζήτησης της απεικόνισης και της έκφρασης ιδεών κοινών στους Κέλτες από την απαρχή τους. 

Ο αρχαιολόγος και ιστορικός Venceslas Kruta, συγγραφέας του βιβλίου Celtic Art, εξηγεί την προέλευση της Κελτικής τέχνης: 

Βλέπουμε πολλούς σταυρούς και δράκους στην Κελτική Τέχνη, ποια είναι τα κοινά τους σημεία; 

Με μία πρώτη ματιά, πολύ λίγα. Ωστόσο, οι Κέλτες πίστευαν ότι ήταν θεμελιώδη στοιχεία ενός πολύπλοκου αλλά αρμονικού συστήματος, το οποίο εξέφραζε τη δική τους κατανόηση για το σύμπαν. Το βασικό γνώρισμα είναι η έννοια του κέντρου, μία θεμελιώδης αντίληψη των Αρχαίων Κελτών. Είναι το σημείο όπου υποτίθεται πως βρίσκεται ο κοσμικός άξονας, θεωρούμενος ως δέντρο - κατά προτίμηση βελανιδιά, η οποία φέρει ιξό - του οποίου τα κλαδιά στηρίζουν τον θόλο του ουρανού και οι ρίζες φτάνουν στον κάτω κόσμο. Μ’ αυτόν τον τρόπο συνδέονται οι τρεις κόσμοι: Ο επουράνιος, ο επίγειος και ο κάτω κόσμος. 

Η παρουσίαση ενός κόσμου καθορισμένου από τέσσερα σημεία ενωμένα στο κέντρο είναι από τα συχνότερα θέματα της Κελτικής Τέχνης. Σωστά; 

Ακριβώς, από τον 5ο αιώνα π.Χ. Το απλούστερο σχήμα του, ένας κύκλος ενωμένος με έναν σταυρό να προεξέχει, απεικονιζόταν σε επίπεδα κουτάλια, τα οποία πιθανότερα χρησιμοποιούνταν για τελετουργικούς σκοπούς, πολλά από τα οποία έχουν βρεθεί στην Ιρλανδία. Το μέσον τους είναι κάποιες φορές τρυπημένο, υποδηλώνοντας τη χρήση τους κατά την διάρκεια σπονδών. Αυτή η συσχέτιση του σταυρού, υποδεικνύοντας τις τέσσερις κύριες κατευθύνσεις, και του κύκλου, συμβολίζοντας τα όρια της περιοχής που περικλείουν το κεντρικό σημείο, δεν έχει μόνο την αξία του χώρου αλλά και την αξία του χρόνου. Ο χώρος καθορίζεται από το ηλιακό ταξίδι και ο χρόνος δεν μπορεί να διαχωριστεί: Τα τέσσερα άκρα του σταυρού δηλώνουν τα τέσσερα καθημερινά γεγονότα της πορείας του ηλίου, από την ανατολή στη δύση, αλλά και τις ετήσιες ηλιακές καταστάσεις, τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες. 

Και όσον αφορά τους δράκους; 

Το σύμβολο ενός ζεύγους δράκων, που υπάρχει στην ήπειρό μας από τον 6ο αιώνα π.Χ, διακοσμούσε πολλά όπλα, κυρίως τα θηκάρια σπαθιών των πολεμιστών του 4ου και 3ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με αναφορές της Ουαλικής μυθολογίας, τέτοιοι δράκοι κοσμούσαν και το Εξκάλιμπερ, το θρυλικό σπαθί του βασιλιά Αρθούρου. Η μάχη ανάμεσα στους δύο δράκους παρουσιάζεται με τον πλέον παραστατικό τρόπο στο κάλυμμα/κορυφή ενός αξιοσημείωτου τεχνουργήματος, του τελετουργικού σκεύους που βρέθηκε στο Brno. Ένα αριστούργημα Κελτικής τέχνης συνδεδεμένο με τη γιορτή της έναρξης της “λαμπρής περιόδου” (σημ. μτφρ. Beltane festival – η αντίστοιχη Κελτική πρωτομαγιά)

Τι άλλες απεικονίσεις έχουμε; 

Έχουν ανακαλυφθεί πολλά μνημεία, τα οποία αντιπροσωπεύουν τον φερόμενο κοσμικό άξονα, διαφορετικά για κάθε κοινότητα. Αυτού του είδους τα μνημεία είναι γνωστά με το ελληνικό όνομα “ομφαλός” και έχουν το σχήμα μίας στήλης διακοσμημένης και στις τέσσερις πλευρές της. Η αρχαιότερη - η στήλη του Pfalzfeld στη Ρηνανία, του 5ου αιώνα π.Χ - και η νεότερη - η Ιρλανδική στήλη του Turoe, πιθανώς του 1ου αιώνα π.Χ - απεικονίζουν την εξέλιξη αυτής της έννοιας: Από την αναπαράσταση της θεότητας, που φέρει ιξό και επαναλαμβάνεται σε κάθε πλευρά, σε διαφορετικές παραστάσεις, που αντιστοιχούν στον θόλο του ουρανού και στις τέσσερις βασικές κατευθύνσεις. 

Οπότε αυτό έχει να κάνει με την προσπάθεια των Κελτών να επιβάλλουν κάποιου είδους τάξη στον κόσμο; 

Τα αρχαία Κελτικά έργα τέχνης δεν είναι φτιαγμένα από δανεικές ή τυχαίες ανακαλύψεις αλλά αποτελούν την έκφραση ενός εξαιρετικά δομημένου συστήματος με βάση την ιδέα τους για την παγκόσμια τάξη και την χωρική και χρονική κατανόησή της. Η δυναμική του πλευρά είναι θεμελιώδης. Οι ρίζες του είναι αρχαίες και τα γενικά γνωρίσματά του είναι κοινά και στους ηπειρωτικούς και στους νησιωτικούς Κελτικούς λαούς. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν τη βάση της πολιτισμικής τους ομοιογένειας. 

Και, τέλος, πως εισέρχεται ο Ιρλανδικός Χριστιανικός Σταυρός σε όλο αυτό; 

Το τελικό βήμα της συμβολικής αναπαράστασης είναι ο Ιρλανδικός Χριστιανικός Σταυρός, κατά την οποία το μοτίβο είναι τοποθετημένο κάθετα. Η παράσταση του Χριστού είναι στο κέντρο - γινόμενος έτσι ο συνδετικός άξονας μεταξύ ουράνιου, επίγειου και κάτω κόσμου. Ωστόσο, σε ορισμένους σταυρούς, ηλιακά μοτίβα απεικονίζονται αντί του Χριστού. Ακόμα και το ζεύγος των δράκων, στην ετήσια διαμάχη τους, μπορεί να βρεθεί σε κάποιους. Μία τέτοια περίπτωση είναι ο σταυρός του Gallen Priory, όπου οι δράκοι τυλίγονται γύρω από ένα μοτίβο που μοιάζει με καμπυλόγραμμη σβάστικα. Αυτό επιβεβαιώνει ότι το συγκεκριμένο σχήμα του Ιρλανδικού Σταυρού είναι το αποτέλεσμα της επαναχρησιμοποίησης της παλαιάς θέασης του κόσμου στην Χριστιανική εικονογραφία. Τίποτα από αυτά δεν είναι ασυνήθιστο, από τη στιγμή που η έννοια της προέλευσης ήταν απολύτως ταιριαστή με το Χριστιανικό δόγμα. Στην Ιρλανδία, η εικόνα του Σταυρού έχει απομακρυνθεί από την προφανή παγανιστική οπτική και προσαρμόστηκε στην Χριστιανική άποψη για να εξυπηρετήσει καλύτερα τη νέα θρησκεία. 

Μετάφραση, για το Ιδεάπολις, του Ανδρέα Βαβάτση
Πηγή
Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016
Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -