Φυλετισμός και Εθνικισμός στον 21ο Αιώνα

“οὐ πάντεσσι θεοὶ χαρίεντα διδοῦσιν ἀνδράσιν, οὔτε φυὴν οὔτ᾽ ἂρ φρένας οὔτ᾽ ἀγορητύν” - Οδύσσεια, Ραψωδία Θ, 167 

“Είναι αυτό που αποκαλείς πολιτισμό που έκανε την Αγγλία μεγάλη; […] Ξεκάθαρα όχι. Οι κάτοικοί της την έκαναν. Είναι ζήτημα φυλής. Η φυλή είναι το παν, δεν υπάρχει άλλη αλήθεια.” - Benjamin Disraeli - Tancred, Ch. 13 

Φύση εναντίον Ανατροφής

 “Αριστεροί είναι όσοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος γίνεται. Δεξιοί όσοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος γεννιέται”. Έτσι είχα ακούσει να διατυπώνεται προ ετών, σε μια ομιλία του εθνικιστικού χώρου, το γνωστό δίλημμα φύσεως-ανατροφής. Με τη φράση “φύση εναντίον ανατροφής” περιέγραψε ο Φράνσις Γκάλτον το προαιώνιο ερώτημα για το εάν ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένος από τη γέννησή του ή εάν καθορίζεται από το περιβάλλον του. Η έκφραση προέρχεται από το έργο του Σαίξπηρ “Η Τρικυμία”, στο οποίο ένας ιθαγενής Νέγρος περιγράφεται ως “γεννημένος διάβολος, στη φύση του οποίου η ανατροφή δεν μπορεί να αφήσει σημάδι” (Πράξη 4, Σκηνή 1). Ωστόσο, η πρώτη σχετική αναφορά εντοπίζεται στον Πλάτωνα, σε ένα απόσπασμα στο οποίο ο Σωκράτης αναρωτιέται τι είναι αυτό που κάνει τους καλούς και δίκαιους: “ἀνθρώπων γε τοιούτων φύσει ὄντων ἢ τροφῇ” (Φαίδρος, 272).

Είναι αλήθεια πως οι αριστεροί κάθε αποχρώσεως ετάχθησαν πάντοτε υπέρ του ακραίου περιβαλλοντισμού, δηλαδή με την άποψη πως μόνο η ανατροφή καθορίζει τον άνθρωπο. Η άποψη αυτή προέρχεται από ορισμένους φιλελεύθερους Διαφωτιστές του 17ου αιώνα, με προεξέχοντα τον Τζων Λοκ, ο οποίος υποστήριζε πως το άτομο γεννιέται ως “tabula rasa” (κενός πίνακας). Η αποθέωση αυτού του δόγματος υπήρξε η τάση του συμπεριφορισμού στην Ψυχολογία κατά τα μέσα του 20ου αιώνα, η οποία ξεκίνησε από την Ε.Σ.Σ.Δ. με τον Παβλώφ. Οι συμπεριφοριστές (Γουάτσον, Σκίνερ) πίστεψαν πως μπορούσαν να διαμορφώσουν μια ανθρώπινη προσωπικότητα προς όποια κατεύθυνση ήθελαν, μέσω της μάθησης και του εγκλιματισμού (δηλαδή μιας διαδικασίας αμοιβής-τιμωρίας). Την ίδια εποχή, στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο, ο κομμουνισμός προσπάθησε να αλλάξει την ανθρώπινη φύση κατασκευάζοντας τον “νέο τύπο ανθρώπου”, μέσω της κοινωνικής μηχανικής. Ο ίδιος ο Μάο-Τσε-Τουγκ είχε δηλώσει πως “σε έναν κενό πίνακα γράφονται τα πιο όμορφα ποιήματα”. Οι απάνθρωπες ιδέες και πρακτικές του συμπεριφορισμού και των κομμουνιστικών καθεστώτων έγιναν αντικείμενο κατακραυγής σε λογοτεχνικά έργα όπως “Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” και “Το Κουρδιστό Πορτοκάλι”

Η σύγχρονη επιστήμη, βέβαια, έχει επιβεβαιώσει αυτό που οι λαοί ανέκαθεν γνώριζαν: Πως τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι κατά το μάλλον ή ήττον έμφυτα και κληρονομικά. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι ατομικές διαφορές στα πέντε βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας (Ανοιχτοσύνη-Επιφυλακτικότητα, Ευσυνειδησία-Αδιαφορία, Εξωστρέφεια-Εσωστρέφεια, Νευρωτισμός-Αυτοπεποίθηση, Δεκτικότητα-Αντιδραστικότητα) οφείλονται κατά 60-70% σε γενετικούς παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και για το πλέον σημαντικό από κοινωνικής απόψεως στοιχείο της προσωπικότητας, τη νοημοσύνη. Οι ψυχολόγοι πλέον συγκλίνουν στην άποψη πως η κληρονομικότητα ευθύνεται για το 70-80% των διαφορών στην ευφυΐα. Αυτά τα πορίσματα έχουν προκύψει κυρίως μέσω μελετών σε διδύμους που έχουν ανατραφεί ξεχωριστά. Για την ακρίβεια, δύο ομοζυγωτικοί δίδυμοι που έχουν ανατραφεί ξεχωριστά μοιάζουν σε όρους ευφυΐας και προσωπικότητας πολύ περισσότερο από ότι δύο κοινά αδέρφια που έχουν μεγαλώσει μαζί. Ομοίως, τα υιοθετημένα παιδιά παρουσιάζουν δείκτη ευφυΐας κοντά σε αυτόν των βιολογικών και όχι των θετών γονέων τους. Άλλωστε, η ίδια η λέξη ευφυΐα (καλή φύτρα) υποδηλώνει κάτι έμφυτο. Από την άλλη πλευρά, το ίδιο ισχύει και για διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η αντικοινωνική συμπεριφορά κτλ. Με την πρόοδο της γενετικής, ανακαλύπτονται σταδιακά και συγκεκριμένα γονίδια τα οποία επηρεάζουν τα ψυχικά χαρακτηριστικά. 

Φυσικά, το περιβάλλον δεν είναι αμέτοχο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, μπορεί όμως να δράσει ανασταλτικά ή ευοδωτικά. Μπορεί δηλαδή να ενισχύσει ή να περιορίσει τις έμφυτες ικανότητες και τα χαρακτηριστικά ενός ατόμου, όχι να τις αλλάξει ή να δημιουργήσει νέες. Συνεπώς η φύση, δηλαδή τα γονίδια, αποκτούν πρωταρχική σημασία. 

Η συνειδητοποίηση της σημασίας της κληρονομικότητας για τη μοίρα του ανθρώπου (ο γενέθλιος δαίμων, όπως την απεκάλεσε ο Πίνδαρος στους Ολυμπιόνικους), φέρνει αναπόφευκτα στη συζήτηση την καταγωγή, δηλαδή την οικογένεια, το σόι και τελικά την φυλή. 

Η Έννοια της Φυλής 

Στις μέρες μας η έννοια της φυλής έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου επίθεση, με πάσης φύσεως “αντιρατσιστές” να επιμένουν πως οι φυλές είναι “κοινωνικά κατασκευάσματα” και πως “το εθνικό DNA είναι ένας μύθος”. Φυσικά, τόσο οι φυλές όσο και τα έθνη αποτελούν βιολογικές πραγματικότητες. Πλέον, μέσω ενός δείγματος DNA μπορεί να βρεθεί με ακρίβεια η φυλή αλλά και η εθνοτική ομάδα στην οποία ανήκει ο φορέας του. Η σημασία του DNA, μάλιστα, δεν σταματά στο επίπεδο του έθνους. Πρόσφατες γενετικές έρευνες σε δείγμα Ευρωπαίων κατάφεραν να εντοπίσουν με ακρίβεια ακόμη και το χωριό από το οποίο κατάγονταν οι συμμετέχοντες!

Μια φυλή (ή ένα έθνος σε μικρότερη κλίμακα) δεν είναι παρά μια εκτεταμένη οικογένεια, ένα μεγάλο σόι. Τα μέλη μια φυλής ή ενός έθνους μοιάζουν μεταξύ τους για τον ίδιο λόγο για τον οποίο και τα μέλη μιας οικογένειας μοιάζουν μεταξύ τους, πολύ απλά διότι έχουν κοινούς προγόνους. Τα εκατομμύρια των σύγχρονων Ευρωπαίων έλκουν την καταγωγή τους από μερικές εκατοντάδες ανθρώπους που έφθασαν στην Ευρωπαϊκή ήπειρο πριν από 20.000 περίπου χρόνια. Το ίδιο ισχύει και στο επίπεδο του έθνους. Ένα παράδειγμα εδώ ίσως είναι χρήσιμο: Καθένας από εμάς έχει 4 παππούδες, 8 προπαππούδες και ούτω καθεξής. Προ πέντε γενεών, την εποχή του ’21, κάθε Έλληνας θα είχε 32 προπάτορες. Εάν όμως οι πρόγονοι του καθενός από τους σύγχρονους 10.000.000 Έλληνες ήταν διαφορετικοί, τότε στην Ελλάδα του ’21 θα έπρεπε να ζούσαν 320.000.000 άτομα! Αντιθέτως, η Ελλάδα τότε είχε πληθυσμό μόνο 3.000.000. Από αυτά τα 3.000.000 λοιπόν προέκυψαν τα σημερινά 10.000.000, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλοι οι σημερινοί Έλληνες έχουμε, μετά από ένα σημείο, κοινό γενεαλογικό δένδρο και πως όλοι σχεδόν οι Έλληνες που έζησαν πριν λίγους αιώνες ήσαν απευθείας πρόγονοί μας. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην ενδογαμία μεταξύ των Ελλήνων, εφόσον για την περίοδο που εξετάζουμε (τους δύο αιώνες ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους) δεν σημειώθηκαν επιμειξίες με ξένους λαούς. Αλλά και για τις προηγούμενες περιόδους δεν προκύπτουν στοιχεία που να αποδεικνύουν εκτεταμένη επιμειξία, παρά τα όσα ισχυρίζεται η προπαγάνδα των εθνομηδενιστών. Αντιθέτως, πρόσφατες γενετικές έρευνες έχουν δείξει πως υπάρχει μεγάλη ομοιότητα μεταξύ του DNA των σύγχρονων Ελλήνων και αυτού των Αρχαίων, ακόμη και της Μυκηναϊκής Εποχής!

Η ενδογαμία αυτή έχει ως αποτέλεσμα δύο τυχαία άτομα που ανήκουν στο ίδιο έθνος να έχουν πιθανότατα αρκετούς κοινούς προγόνους και άρα κοινά γονίδια και κοινά χαρακτηριστικά. Μάλιστα, έχει υπολογιστεί πως η γενετική συγγένεια μεταξύ δύο ομοεθνών είναι περίπου ίδια με αυτή μεταξύ δύο δεύτερων ή τρίτων εξαδέλφων. Συνεπώς, μπορούμε να δηλώσουμε με θάρρος πως όλοι οι Έλληνες είναι αδέρφια (ή τουλάχιστον ξαδέρφια) μεταξύ τους. Δύο τυχαίοι Έλληνες θα έχουν πιθανότατα κάποιον κοινό πρόγονο πριν από μερικές γενεές. Για να βρεθεί όμως ο κοινός πρόγονος ενός Έλληνα και ενός Αιθίοπα θα πρέπει να πάμε πίσω τουλάχιστον 50.000 χρόνια, την εποχή που διαχωρίστηκαν οι Ευρωπαίοι από τους Αφρικανούς. Η γενετική απόσταση που χωρίζει Ευρωπαίους και Αφρικανούς είναι τόσο μεγάλη, ώστε αν ένας Λευκός τεκνοποιήσει με Μαύρη, θα παρουσιάζει μεγαλύτερη συγγένεια (από άποψη αριθμού κοινών γονιδίων) με έναν άλλο τυχαίο Λευκό παρά με το ίδιο του το παιδί. Από την άποψη της μετάδοσης των γονιδίων στην επόμενη γενεά, είναι προτιμότερο να κάνει κάποιος ένα παιδί με άτομο της δικής του φυλής, παρά δύο παιδιά με άτομο διαφορετικής φυλής. Η σημασία του γεγονότος γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν το θεωρήσουμε αναλογικά: Ο λόγος της γενετικής συγγένειας μεταξύ δύο ομοεθνών έναντι ενός τρίτου αλλοεθνούς, είναι ίσος με τον λόγο της συγγένειας μεταξύ δύο αδερφών, έναντι ενός τρίτου (άσχετου κατά τα άλλα) ομοεθνούς. Η προσφώνηση “αδερφέ” που χρησιμοποιούν προς αλλήλους τα μέλη των Αφρικανικών μειονοτήτων στις Λευκές χώρες δεν είναι τυχαία. Σχετικά προς τον γενικό πληθυσμό αυτών των χωρών, είναι όντως σαν αδέρφια μεταξύ τους.

Συχνά ακούμε πως “δεν υπάρχουν καθαρές φυλές” και πως οι λαοί αναμιγνύονταν συνεχώς μεταξύ τους κατά τον ρου της ιστορίας. Η απόδειξη για το αναληθές του ισχυρισμού αυτού είναι μπροστά στα μάτια μας. Εάν οι φυλές και τα έθνη δεν είχαν διατηρήσει την αναπαραγωγική τους απομόνωση, τότε πολύ απλά τα διακριτά χαρακτηριστικά τους θα είχαν πάψει να υφίστανται. Δεν θα υπήρχαν ξανθοί Σουηδοί, σχιστομάτηδες Ιάπωνες, ψηλοί Ολλανδοί και ούτω καθεξής. Η απίστευτη ποικιλομορφία ψυχοσωματικών χαρακτηριστικών μεταξύ των λαών μαρτυρά την μακραίωνη ιστορία του διαχωρισμού τους. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους, οι άνθρωποι ζούσαν ως κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες σε μικρές απομονωμένες κοινότητες. Μια εικόνα του πως ήταν το παρελθόν της ανθρωπότητας μπορεί να μας δώσει η νήσος της Νέας Γουινέας, όπου οι άνθρωποι συνεχίζουν να διαβιούν υπό προϊστορικές συνθήκες. Η νήσος παρουσιάζει απίστευτη ανθρώπινη ποικιλότητα, με 850 διαφορετικές φυλές που μιλούν ισάριθμες διαφορετικές γλώσσες και συχνά αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης. Οι άνθρωποι περνούν όλη τους την ζωή σε μια ακτίνα μερικών χιλιομέτρων από το χωριό τους, χωρίς να διακινδυνεύουν να εισέλθουν στην επικράτεια των γειτονικών φυλών – προκειμένου να μην αποτελέσουν (κυριολεκτικά) λεία τους.

Φυσική Επιλογή και Εξέλιξη 

Η γένεση και ύπαρξη των φυλών εξηγείται εύκολα μέσω της κλασσικής εξελικτικής βιολογίας. Πληθυσμοί που διαχωρίζονται γεωγραφικά (λόγω κάποιου φυσικού εμποδίου όπως μια έρημος, μια οροσειρά ή ένας ωκεανός), θα αναπτύξουν διαφορετικά χαρακτηριστικά κατά την πάροδο του χρόνου, καθώς ο κάθε ένας θα προσαρμόζεται στο τοπικό του περιβάλλον. Οι πληθυσμοί αυτοί θα συνεχίσουν να αποκλίνουν έως ότου γίνουν τόσο διαφορετικοί που θα είναι αδύνατον να αναπαραχθούν μεταξύ τους, οπότε θα έχουν καταστεί διαφορετικά είδη. Η φυλή δηλαδή είναι ουσιαστικά ένα είδος εν τη γενέσει ή ένα είδος σε λανθάνουσα κατάσταση.

Το γεγονός πως η κάθε φυλή είναι προικισμένη για να επιβιώνει σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον είναι προϊόν της εξέλιξης. Πολλοί συχνά παρερμηνεύουν την θεωρία της εξέλιξης και την μπερδεύουν με την λαμαρκιανή εκδοχή της. Σύμφωνα με την λαμαρκιανή άποψη της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών, μπορούμε να πούμε πως ο λόγος για τον οποίο οι Αφρικανοί έχουν μαύρο δέρμα και οι Ευρωπαίοι λευκό είναι επειδή οι άνθρωποι “σκούρυναν” ή “άσπρισαν” με την πάροδο των γενεών, προκειμένου να προσαρμοστούν στο εκάστοτε περιβάλλον. Ωστόσο, η δαρβίνεια θεωρία μάς λέει κάτι τελείως διαφορετικό: Οι άνθρωποι ποτέ δεν “άλλαξαν χρώμα”, απλώς στην Ευρώπη επικράτησαν και άφησαν απογόνους όσοι είχαν λευκό δέρμα διότι είχαν ένα πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων, οι οποίοι αφανίστηκαν (ενώ στην Αφρική το αντίθετο).

Τότε, όμως, πώς προέκυψαν εξ αρχής άνθρωποι διαφορετικού δέρματος; Η δαρβίνεια εξέλιξη λειτουργεί μέσω του μηχανισμού της μετάλλαξης. Η μετάλλαξη είναι μια αλλαγή στη δομή του DNA, που μπορεί να παρουσιαστεί ενίοτε σε ένα νεογέννητο και να του προκαλέσει κάποιο νέο φαινοτυπικό χαρακτηριστικό. Πληθυσμοί που έχουν έρθει σε αναπαραγωγική απομόνωση θα παρουσιάσουν διαφορετικές μεταλλάξεις κατά την πάροδο των ετών και θα καταστούν αρχικά διαφορετικές φυλές και στη συνέχεια διαφορετικά είδη. Οι μηχανισμοί μέσω των οποίων θα αποκλίνουν γενετικά οι διαχωρισμένοι πληθυσμοί είναι τρείς:

α) Η γενετική παρέκκλιση, δηλαδή η τυχαία αλλαγή στις συχνότητες των διαφορετικών γονιδίων που απαρτίζουν έναν πληθυσμό. Μπορεί δηλαδή λόγω κάποιου τυχαίου παράγοντα (όπως μια επιδημία) κάποιο γονίδιο να εξαφανιστεί από έναν πληθυσμό, ενώ θα συνεχίσει να υφίσταται στον άλλον. Έτσι οι δύο πληθυσμοί θα έχουν διαφοροποιηθεί γενετικά.

β) Η φυσική επιλογή, που είναι ο δραστικότερος και σημαντικότερος μηχανισμός. Παράδειγμα φυσικής επιλογής είναι η επικράτηση του λευκού δέρματος στην Ευρώπη. Η ανοιχτή επιδερμίδα βοηθά στην παραγωγή βιταμίνης D, συνεπώς όσοι άνθρωποι παρουσίασαν αυτή την μετάλλαξη γρήγορα πολλαπλασιάστηκαν μέχρι που το χαρακτηριστικό αυτό επικράτησε σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Υπό τον καυτό αφρικανικό ήλιο, αντιθέτως, μια τέτοια μετάλλαξη, ακόμα και αν παρουσιάστηκε, γρήγορα θα χάθηκε καθώς οι φορείς της δεν θα επιβίωναν εύκολα.

γ) Η σεξουαλική επιλογή, η οποία αναφέρεται στην επικράτηση των χαρακτηριστικών τα οποία μπορεί να μην προσφέρουν κάποιο πλεονέκτημα για την επιβίωση, αλλά βοηθούν στον σεξουαλικό ανταγωνισμό και την παραγωγή απογόνων (το κλασσικό παράδειγμα είναι η ουρά του αρσενικού παγωνιού, η οποία το δυσχεραίνει πρακτικά, αλλά προσελκύει τα θηλυκά).

Όταν ο διαχωρισμός των πληθυσμών είναι γεωγραφικός, μιλάμε για αλλοπατρική ειδογένεση. Συχνό είναι όμως και το φαινόμενο της συμπατρικής ειδογένεσης, στο οποίο οι διαφορετικές φυλές συμβιούν αλλά δεν αναπαράγονται, σε ένα είδος οικειοθελούς αναπαραγωγικής απομόνωσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις η σεξουαλική επιλογή παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Για την ακρίβεια, τα μέλη ορισμένων ειδών έχουν ειδικές κραυγές ζευγαρώματος προκειμένου να αναγνωρίζονται μεταξύ τους και να αποφεύγουν να ζευγαρώνουν με μέλη παρόμοιων συγγενικών ειδών. Οι βιολόγοι κατατάσσουν ως ξεχωριστά είδη τον λύκο και τον σκύλο, ή τον χιμπατζή και τον μπονόμπο – παρότι αυτά μπορούν να αναπαραχθούν επιτυχώς αναμεταξύ τους – ακριβώς διότι δεν ζευγαρώνουν αναμεταξύ τους υπό φυσικές συνθήκες. Μάλιστα, αυτά τα είδη μοιάζουν μεταξύ τους γονοτυπικά και φαινοτυπικά πολύ περισσότερο από ότι μοιάζουν οι διαφορετικές ανθρώπινες φυλές μεταξύ τους. Βάσει του γεγονότος ότι ούτε τα μέλη των ανθρώπινων φυλών ζευγαρώνουν μεταξύ τους υπό παραδοσιακές φυσιολογικές συνθήκες, μπορούμε να θεωρήσουμε πως οι φυλές είναι διαφορετικά υποείδη.

Φυλετική Επιμειξία και Ύβρις 

Βλέπουμε λοιπόν πως, καθώς ο διαχωρισμός σε φυλές είναι ένα σκαλοπάτι προς την ειδογένεση, τυχόν επιμειξία τους θα συνιστούσε εξελικτικό “πισωγύρισμα”. Δεν είναι τυχαίο πως οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν για την φυλετική επιμειξία τον όρο Ύβρις, που σημαίνει ακριβώς την προσβολή έναντι της φύσεως (εξού και τα παράγωγα υβρίδιο, υβριδοποίηση κλπ.). Ο Γερμανός ανθρωπολόγος Ρίγκερ γράφει: “Η περαιτέρω εξέλιξη της ανθρωπότητος μπορεί να επιτευχθεί μόνον διά των ομάδων που έχουν προκύψει από την εξέλιξη, δηλαδή των φυλών. Προϋπόθεση για μια περαιτέρω εξέλιξη αποτελεί λοιπόν ο διαχωρισμός των φυλών και η συνακόλουθος Φυσική Επιλογή. Με φυλετική ανάμειξη θα εξαφανίζονταν οι ομάδες επιλογής και η εξέλιξη των ανθρωπιδών θα ερίπτετο προς τα πίσω κατά δεκάδες, αν μη εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια”.

Οι σύγχρονοι προπαγανδιστές της παγκοσμιοποίησης συχνά ισχυρίζονται πως η φυλετική επιμειξία οδηγεί σε έναν “ανώτερο τύπο ανθρώπου” και υποστηρίζουν τη θέση τους αναφερόμενοι στο βιολογικό φαινόμενο της ετέρωσης ή αλλιώς υβριδικής ευφορίας. Κατά το φαινόμενο αυτό, ζώα που προέρχονται από υβριδική ένωση παρουσιάζουν αξιοσημείωτη υγεία και σθένος. Ωστόσο, για κακή τύχη των αντιρατσιστών, το φαινόμενο παρουσιάζεται συνήθως κατά τη διασταύρωση σκυλίσιων ρατσών οι οποίες, λόγω εκτεταμένης ανθρώπινης παρέμβασης στην εκτροφή τους, είναι υπερβολικά “καθαρές” (σε βαθμό αιμομιξίας) και έχουν την ανάγκη ανανέωσης μέσω γονιδιακής ροής. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες υβριδικές ενώσεις στη φύση καταλήγουν σε αποτυχία (γνωστό παράδειγμα ο ημίονος), για αυτό και τα ίδια τα ζώα τις αποφεύγουν. Αλλά ακόμα και αν η διασταύρωση είναι επιτυχής, το φαινόμενο της ετέρωσης διαρκεί μόνο για την πρώτη γενεά. Οι επόμενες γενεές, λόγω των νόμων της γενετικής και του φαινομένου του φυλετικού αταβισμού, θα τείνουν να παλινδρομούν στα χαρακτηριστικά των αρχέγονων φυλών από τις οποίες προέρχονται. Σύμφωνα με τον Καναδό γενετιστή Ρέτζιναλντ Γκέιτς: “Ακόμη και αν ήταν ευκταία μια γενική ανάμειξη των φυλών, δεν θα μπορούσε αυτή να θίξει τους πυρήνες των μεγάλων γεωγραφικών χωρών των Λευκών, Μαύρων και Κίτρινων. Ο γενετικός διαχωρισμός εμποδίζει την κατάργηση της διαφοροποιήσεως σε ομάδες, την οποία όρισε η Φύση όταν τις απεμόνωνε. Τα αρχικά στοιχεία των φυλών θα παρουσιάζονταν απλούστατα πάλι στις μέλλουσες γενεές ανακατωμένα, χωρίς ποτέ να είναι εφικτή μια πραγματική ανάμειξη”. Συνεπώς το όνειρο των διεθνιστών για μια παγκόσμια “γκρίζα φυλή” μιγάδων αποτελεί μια ακόμη ουτοπία.

Στην πραγματικότητα, η μόνη μακροπρόθεσμη επίδραση που μπορεί να έχει η επιμειξία είναι η εξαφάνιση μιας φυλής, σε περίπτωση που αυτή υστερεί αριθμητικά και έρθει σε εκτεταμένη ανάμειξη με άλλες φυλές, οι οποίες κατά τα άλλα διατηρούν την καθαρότητά τους. Οι περιβαλλοντολόγοι, μάλιστα, αναγνωρίζουν ως μια από τις αιτίες εξαφάνισης ενός είδους (μαζί με την εξόντωση μέσω θήρευσης και την καταστροφή του βιότοπου) και την γενετική μόλυνση, δηλαδή τη νόθευση του αίματος ενός σπάνιου είδους μέσω τις επιμειξίας με άλλα κοινά είδη, που έχει ως αποτέλεσμα το είδος να χάσει τα διακριτά του χαρακτηριστικά. Οι διεθνείς οικολογικές οργανώσεις συχνά κρούουν των κώδωνα του κινδύνου για είδη όπως η αγριόγατα, η οποία απειλείται με εξαφάνιση λόγω της διαρκούς επιμειξίας με κοινές γάτες, οι οποίες έχουν παρουσιάσει πληθυσμιακή έκρηξη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους ανθρώπους, με την Λευκή Φυλή να αποτελεί μόλις το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού και να έρχεται σε διαρκή επιμειξία με εγχρώμους, τους οποίους φιλοξενεί στο έδαφος της, τη στιγμή που οι υπόλοιπες φυλές διατηρούν την απομόνωσή τους. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, οι περιβαλλοντιστές σφυρίζουν αδιάφορα και όποιος τολμήσει να κάνει την αναλογία στιγματίζεται ως “ρατσιστής”.

Φυλετικές Διαφορές 

Διάφοροι πολιτικά ορθοί αρθρογράφοι μάς διαβεβαιώνουν κατά καιρούς πως οι φυλετικές διαφορές περιορίζονται σε εξωτερικά, επιφανειακά γνωρίσματα (όπως το χρώμα του δέρματος), τα οποία προέκυψαν είτε τυχαία (μέσω της γενετικής παρέκκλισης) είτε λόγω της σεξουαλικής επιλογής (η οποία επιδρά συνήθως μόνο σε χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν με την εμφάνιση). Αυτή η αντιεπιστημονική θέση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι φυλές διαμορφώθηκαν κυρίως από την φυσική επιλογή και τα χαρακτηριστικά τους δεν είναι σε καμία περίπτωση επιφανειακά. Λαοί που ζουν σε μεγάλα υψόμετρα (όπως οι Θιβετιανοί ή οι Περουβιανοί) έχουν πολύ μεγαλύτερους και ανθεκτικότερους πνεύμονες. Οι ιθαγενείς της Αμερικής έχουν ελάχιστη αντοχή στο αλκοόλ, καθότι δεν είχαν αναπτύξει ποτέ τους την γεωργία. Οι Ευρωπαίοι είναι η μοναδική φυλή η οποία κατά πλειοψηφία δεν παρουσιάζει δυσανεξία στην λακτόζη, λόγω μιας γενετικής μετάλλαξης που παρουσιάστηκε στους Αρίους κτηνοτρόφους. Οι Εβραίοι Ασκεναζίμ (εξαιρετικά ενδογαμική ομάδα) προσβάλλονται σε μεγάλα ποσοστά από συγκεκριμένες γενετικές ασθένειες (π.χ. νόσος Tay-Sachs), οι οποίες συσχετίζονται μάλιστα με την υψηλή νοημοσύνη. Ένας συγκεκριμένος λαός της Κένυας που αριθμεί μόλις 5 εκατομμύρια, οι Καλεντζίν, έχουν κερδίσει το 40% των χρυσών μεταλλίων στο τρέξιμο. Πρόσφατα στις Η.Π.Α. κυκλοφόρησε χάπι κατά της καρδιοπάθειας, το BiDil, που απευθύνεται και είναι αποτελεσματικό αποκλειστικά σε Μαύρους (οι οποίοι παρουσιάζουν μεγάλα ποσοστά καρδιακής ανεπάρκειας).

Φυσικά, εκεί που οι διαφορές είναι κραυγαλέες, είναι ανάμεσα στις βασικές ανθρώπινες φυλές που κατοικούν στις διαφορετικές ηπείρους. Ο βασικός αυτός διαχωρισμός των ανθρώπων σε ηπειρωτικές φυλές προέκυψε λόγω της μεγάλης γεωγραφικής (και άρα αναπαραγωγικής) απομόνωσης ανάμεσα στις διάφορες ηπείρους. Παραδοσιακά, ορίζονταν πέντε ανθρώπινες φυλές – μία για κάθε ήπειρο – ωστόσο τα σύγχρονα γενετικά δεδομένα (αλλά και η παρατήρηση των εξωτερικών χαρακτηριστικών) συγκλίνουν στον αριθμό επτά: Λευκή Ευρωπαϊκή, Μαύρη Αφρικανική, Κίτρινη Ασιατική, Ερυθρά Αμερικανική, Αυστραλιανή-Πολυνησιακή, Σημιτική-Μεσανατολική, και Ινδική. Παλαιότερα οριζόταν η λεγόμενη “Καυκάσια φυλή”, η οποία περιελάμβανε την Ευρωπαϊκή, την Σημιτική και την Ινδική, κάνοντας απαραίτητη την επιπλέον υποδιαίρεση σε “Καυκάσιους Αρίους” και “Καυκάσιους Σημίτες” (από εκεί προέρχεται και η χρήση του όρου “Άριος” την περίοδο του Τρίτου Ράιχ, ως δηλωτικός του Λευκού μη-Εβραίου).

Ανάμεσα σε αυτές τις φυλές παρουσιάζονται σημαντικές διαφορές που έχουν να κάνουν με την εξελικτική τους ιστορία. Οι οργανισμοί των Αφρικανών είναι διαμορφωμένοι ούτως ώστε να επιβιώνουν στις τροπικές συνθήκες του ήπιου αλλά ασταθούς κλίματος, των άφθονων καρπών, των επικίνδυνων άγριων ζώων και των επιδημιών. Για αυτούς τους λόγους έχουν υιοθετήσει την αναπαραγωγική τακτική που οι βιολόγοι ονομάζουν r, δηλαδή κάνουν πολλά παιδιά χωρίς να επενδύουν ιδιαίτερα σε αυτά. Αντιθέτως, οι Λευκοί και οι Ασιάτες έπρεπε να επιβιώσουν στις δυσχερείς συνθήκες του ψυχρού Ευρασιατικού κλίματος. Η εναλλαγή των εποχών εκεί απαιτεί προνοητικότητα και σωφροσύνη από τους κατοίκους, οι οποίοι θα πρέπει να δουλέψουν το θέρος προκειμένου να επιβιώσουν τον χειμώνα. Συνεπώς, οι εγκέφαλος των εν λόγω φυλών είναι προσανατολισμένος προς την εγκράτεια και την λογική. Οι συγκεκριμένες φυλές υιοθέτησαν την αναπαραγωγική τακτική Κ, έκαναν δηλαδή λιγότερα παιδιά και επένδυαν σε αυτά.

Οι διαφορές αυτές έχουν αντίκρισμα στα πνευματικά και σωματικά χαρακτηριστικά των φυλών. Οι Αφρικανοί παρουσιάζουν την μεγαλύτερη γονιμότητα και τα μεγαλύτερα ποσοστά γέννησης διδύμων, ενώ οι Ασιάτες την μικρότερη, με τους Ευρωπαίους στο ενδιάμεσο. Το ίδιο σχήμα παρατηρείται για μια σειρά χαρακτηριστικών, όπως τα επίπεδα ορμονών, το μέγεθος των γεννητικών οργάνων, η συχνότητα συνουσίας και τα ποσοστά κρουσμάτων αφροδισίων νοσημάτων. Οι Αφρικανοί, επίσης, ωριμάζουν νωρίτερα και έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής από τους Ευρωπαίους, ενώ οι Ασιάτες το αντίθετο. Σημαντικότατες είναι οι διαφορές σε όρους προσωπικότητας και νοημοσύνης. Οι Αφρικανοί είναι περισσότερο επιθετικοί, κοινωνικοί και επιπόλαιοι, ενώ και πάλι οι Ασιάτες βρίσκονται στο αντίθετο άκρο. Το μέσο IQ των Αφρικανών είναι 70, ενώ των Αφροαμερικανών (οι οποίοι έχουν κατά 25% Ευρωπαϊκή καταγωγή) 85. Ο αντίστοιχος μέσος όρος των Ευρωπαίων και των Λευκών Αμερικανών είναι 100, ενώ των Ασιατών 105. Τα αποτελέσματα αυτά φαίνεται πως συσχετίζονται και με το μέγεθος του εγκεφάλου. Οι σύγχρονες μελέτες, που χρησιμοποιούν τη μέθοδο της μαγνητικής τομογραφίας, επιβεβαιώνουν τα όσα έδειχναν οι κρανιακές μετρήσεις που πραγματοποιούνταν τον προηγούμενο αιώνα. Οι Ασιάτες έχουν 102.000.000 περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα από τους Λευκούς, οι οποίοι έχουν 480.000.000 περισσότερα από τους Μαύρους. Διάφοροι πολιτικά ορθοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει (εις μάτην) κατά καιρούς να δικαιολογήσουν αυτό το χάσμα στη διανοητική ικανότητα των φυλών με όρους κουλτούρας και περιβάλλοντος. Τη δεκαετία του ’70, οι Αμερικανοεβραίοι ψυχολόγοι Σκαρ και Γουάινμπεργκ μελέτησαν το IQ Μαύρων εφήβων που είχαν υιοθετηθεί από Λευκές ευκατάστατες οικογένειες, με σκοπό να αποδείξουν πως τα αίτια της φυλετικής νοητικής διαφοράς είναι περιβαλλοντικά. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, καθώς το IQ των παιδιών ήταν κοντά στον μέσο όρο της φυλής τους και απείχε παρασάγγας από το IQ των θετών γονέων τους.

Αρκετοί αριστεριστές, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις φυλετικές αποκλίσεις στη νοημοσύνη, – αλλά και λόγω της κατ’ αρχήν αντίθεσής τους στην έννοια της ανθρώπινης ανισότητας – έχουν προσπαθήσει να υποβαθμίσουν την σημασία των τεστ IQ και την έννοια της νοημοσύνης εν γένει. Ισχυρίζονται πως η ευφυΐα δεν μπορεί να οριστεί, πολλώ δε μάλλον να μετρηθεί. Ο Εβραιοαμερικανός δημοσιογράφος Δανιήλ Γκόλμαν προώθησε την έννοια της “συναισθηματικής νοημοσύνης” (EQ) ως αντίπαλο δέος στο IQ. Οι ισχυρισμοί αυτοί, όμως, είναι ανυπόστατοι. Έχει αποδειχτεί από πληθώρα ερευνών πως το IQ έχει ισχυρά θετική συσχέτιση με δείκτες ατομικής επιτυχίας (μορφωτικό επίπεδο, επαγγελματική ανέλιξη, οικογενειακή σταθερότητα), ενώ αντίστοιχη συσχέτιση δεν παρουσιάζει καμία άλλη ερμηνευτική μεταβλητή, μη εξαιρουμένης της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Πολλοί έχουν επίσης επιχειρήσει να αποδώσουν τα αρνητικά χαρακτηριστικά των Μαύρων στον “ρατσισμό” τον οποίο δέχονται, ή ακόμη σε μια ιστορία καταπίεσης και αποικιοκρατίας. Αυτή η αντίληψη δεν εξηγεί το γεγονός πως οι Μαύροι παρουσιάζουν χαμηλή νοημοσύνη και υψηλή εγκληματικότητα, όχι μόνο όταν βρίσκονται σε καθεστώς μειονότητας (όπως στην Ευρώπη και την Αμερική), αλλά και στις ίδιες τους τις Αφρικανικές πατρίδες. Επίσης δεν εξηγεί το γιατί οι Ευρωπαίοι αποίκησαν την Αφρική και όχι το αντίθετο, γιατί δηλαδή όταν συνάντησαν ο ένας τον άλλον, οι Ευρωπαίοι είχαν ήδη αναπτύξει φάρμακα, υπερωκεάνια και πολυβόλα, ενώ οι Αφρικανοί δεν είχαν εφεύρει καν τον τροχό.

Η ανθρώπινη ιστορία μάς παρέχει ένα διδακτικότατο φυσικό πείραμα σχετικά με την σημασία της φυλής. Η νήσος του Αγίου Δομίνικου στην Καραϊβική χωρίσθηκε στα δύο την περίοδο της αποικιοκρατίας, με το δυτικό τμήμα να τελεί υπό Γαλλική κατοχή, ενώ το ανατολικό υπό Ισπανική. Την επαύριο της Γαλλικής Επανάστασης, οι Μαύροι δούλοι του δυτικού τμήματος, επηρεασμένοι από τα κηρύγματα των Ιακωβίνων, εξεγέρθηκαν κατασφάζοντας τους Λευκούς αποίκους και ίδρυσαν το κράτος της Αϊτής, το μοναδικό κράτος Μαύρων εκτός Αφρικής. Σήμερα, ενώ το ανατολικό τμήμα (η Δομινικανή Δημοκρατία) είναι ένα τυπικό Λατινοαμερικάνικο κράτος, το δυτικό (η Αϊτή) είναι η φτωχότερη χώρα του Δυτικού Ημισφαιρίου, με ανύπαρκτες υποδομές και επίπεδα AIDS και φτώχειας που συναντώνται μόνο στην υποσαχάρια Αφρική. Δεν διαμορφώνει λοιπόν το περιβάλλον μια κοινωνία, αλλά η φυλή η οποία το κατοικεί.

Λευκή Φυλή - Ιστορία και Ιδιαιτερότητες 

Το γεγονός πως οι Λευκοί βρίσκονται στο ενδιάμεσο μεταξύ Μαύρων και Ασιατών για μια σειρά χαρακτηριστικών έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι Λευκοί είναι πιο σώφρονες και οργανωτικοί από τους Μαύρους, αλλά ταυτόχρονα λιγότερο πειθήνιοι και πιο ριψοκίνδυνοι από τους Ασιάτες. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα χαρακτηριστικά της Λευκής Φυλής αποτελούν ένα είδος “χρυσής τομής”, κάτι που αποδεικνύεται από τα απαράμιλλα επιστημονικά, τεχνολογικά, πολιτιστικά και πολιτικά επιτεύγματα των Ευρωπαίων.

Σύμφωνα με τα δεδομένα της γενετικής, οι σύγχρονοι Λευκοί προέρχονται από τρεις αρχαίους πληθυσμούς, οι οποίοι εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη σε διαδοχικά κύματα. Ο πρώτος ήταν οι προϊστορικοί κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες οι οποίοι εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη κατά την λήξη της εποχής των παγετώνων, οι λεγόμενοι Κρο-Μανιόν. Αυτοί οι άνθρωποι δημιούργησαν τα πρώτα δείγματα πολιτισμού της ανθρώπινης ιστορίας: Πολύπλοκα εργαλεία, τελετουργική ταφή, ιεραρχική κοινωνική οργάνωση, καθώς και την πρώτη μορφή τέχνης, την ζωγραφική των σπηλαίων. Αντίστοιχα δείγματα βρίσκουμε στην Αφρική και στην Ασία πολύ αργότερα, παρότι η ανθρώπινη παρουσία σε αυτές τις ηπείρους είναι αρκετά πιο μακροχρόνια. Δεύτερο κύμα αποτέλεσαν οι γεωργοί της Νεολιθικής Εποχής (προ 10.000 ετών), οι οποίοι εξαπλώθηκαν από τον χώρο της Μικράς Ασίας, φέρνοντας μαζί τους τις τεχνικές της καλλιέργειας. Τρίτο κύμα ήταν αυτό των λεγόμενων Ινδοευρωπαίων ή Αρίων (η λέξη Άριος σημαίνει ευγενής στα Σανσκριτικά, την γλώσσα της Λευκής αριστοκρατίας της Αρχαίας Ινδίας, αλλά και στα Αρχαία Ελληνικά – από την ίδια ρίζα προέρχεται το τοπωνύμιο Ιράν και οι λέξεις άριστος, αρετή, Άρης κτλ), οι οποίοι προήλθαν κατά πάσα πιθανότητα από την περιοχή της Ποντιακής Στέππας και εξαπλώθηκαν στον χώρο τις Ευρασίας πριν από 5.000 χρόνια. Επρόκειτο περί πολεμικού λαού κτηνοτρόφων, από τον οποίο προέρχονται πολλά από τα σημερινά χαρακτηριστικά των Ευρωπαίων (λευκό δέρμα, ξανθό μαλλί). Δημιούργησαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό και το καστικό σύστημα στην Ινδία, ενώ επέβαλλαν και την γλώσσα τους σε μεγάλο μέρος της Δυτικής Ευρασίας (από αυτήν προέρχονται οι σημερινές Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες).

Τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των Ευρωπαίων τους καθιστούν ξεχωριστούς ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές. Μπορούμε να αναφέρουμε τρία εξ αυτών:

Πρώτον, η αίσθηση της Κοσμικής Τάξης, η οποία είναι εμφανής ήδη στις πρώτες Ευρωπαϊκές θρησκείες. Οι Αρχαίοι Ευρωπαίοι πίστευαν πως το σύμπαν διέπεται από απαράβατους φυσικούς νόμους, τους οποίους άνθρωποι και θεοί όφειλαν να σέβονται. Αντιθέτως οι Ανατολικοί λαοί πίστευαν πως υπάρχουν μαγικές δυνάμεις οι οποίες μπορούν να κάνουν τον Ήλιο ή τα ποτάμια να κινηθούν αντίστροφα. Σε αυτήν την κοσμοθεωρία βρίσκονται και τα σπάργανα της επιστημονικής έρευνας, της λογικής σκέψης και της πίστης στην αντικειμενικότητα και την αλήθεια. Με αυτήν συνδέεται επίσης και η πίστη στην Μοίρα, η οποία υπάρχει μεν και σε άλλους λαούς, αλλά αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο. Στο Άριο έπος της Ιλιάδας, ο Αχιλλέας πηγαίνει στην Τροία γνωρίζοντας ότι θα πεθάνει, κυνηγώντας την δόξα. Αντιθέτως, ο Γκιλγκαμές, στο ομώνυμο Σημιτικό έπος, κάνει τα πάντα προκειμένου να αποφύγει την Μοίρα του θανάτου.

Δεύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των Λευκών είναι το εξερευνητικό πνεύμα, αυτό που έκανε τον Σπένγκλερ να αποκαλέσει τον πολιτισμό τους Φαουστιανό. Από τον Προμηθέα μέχρι τον Φάουστ, ο Δυτικός άνθρωπος χαρακτηρίζεται από το πνεύμα της αναζήτησης και της θέλησης για δύναμη. Αυτό το πνεύμα βρίσκεται πίσω από την φιλοσοφία του Πλάτωνα και τις ανακαλύψεις του Αρχιμήδη, αυτό επέτρεψε στους Λευκούς να θεραπεύσουν ασθένειες, να εκμηδενίσουν τις αποστάσεις, να πλησιάσουν σκοτεινούς βυθούς και απόκρημνες κορυφές, να εξερευνήσουν την δομή του ατόμου και να πατήσουν στην Σελήνη. Αυτό ακριβώς το πνεύμα είναι που λείπει από τους Ασιατικούς λαούς. Οι Κινέζοι είχαν ανακαλύψει τον τυπογράφο αιώνες πριν τον Γουτεμβέργιο, ωστόσο στην Κίνα δεν παρατηρήθηκε η έκρηξη στην παραγωγή βιβλίων που έγινε στην Δύση. Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Κινέζοι είχαν αναπτύξει το τηλεσκόπιο, αλλά στην Κίνα χρησιμοποιούταν κυρίως ως παιχνίδι για τον βασιλιά και τους αυλικούς του, ενώ οι Ευρωπαίοι ήταν αυτοί που το έστρεψαν προς τα άστρα.

Τρίτο βασικό Ευρωπαϊκό χαρακτηριστικό είναι ο σεβασμός στην ατομικότητα. Οι απολυταρχικές αυτοκρατορίες της Ανατολής ήταν άγνωστες στην Ευρώπη. Από την Σπαρτιατική Απέλλα μέχρι τα συμβούλια των Γερμανικών φυλών, η συμμετοχή στα κοινά ήταν κάτι το δεδομένο. Σε αντίθεση με τα Ανατολίτικα χαρέμια, ο κάθε Άνδρας δικαιούνταν την Γυναίκα του. Ο σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή, αλλά και προς την Γυναίκα, είναι συνυφασμένος με τις αναπαραγωγικές συνήθειες των Ευρωπαίων. Η μονογαμία είναι ένα ακόμη ιδιαίτερο γνώρισμα της Λευκής Φυλής. Σε αντίθεση με τους κανονισμένους γάμους μεταξύ συγγενών (συνήθως εξαδέλφων) που παρατηρούνται στη Ανατολή, η Ευρωπαϊκή παράδοση ευνοεί την πυρηνική οικογένεια και γάμο λόγω έρωτα. Η έννοια της ρομαντικής αγάπης δεν απαντάται στις περισσότερες φυλές εκτός Ευρώπης. Για αυτόν τον λόγο η σεξουαλική επιλογή φαίνεται πως έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο στην εξέλιξη των Ευρωπαίων, γεγονός που μαρτυρείται από την εξαιρετική ποικιλία εξωτερικών χαρακτηριστικών ανάμεσά τους (ξανθά, μαύρα, καστανά, κόκκινα μαλλιά και γαλάζια, πράσινα, καστανά και γκρίζα μάτια, την στιγμή που στις υπόλοιπες φυλές παρατηρούνται μόνο μαύρα μαλλιά και μάτια).

Ωστόσο, αυτή η έμφαση στην ατομικότητα είναι και το τρωτό σημείο των Λευκών. Λόγω αυτής παρουσιάζουν χαμηλότερη συνοχή και εθνοκεντρισμό από τις υπόλοιπες φυλές και τείνουν να παραγνωρίζουν τα φυλετικά τους συμφέροντα χάριν αφηρημένων ιδεωδών περί “αντικειμενικής ηθικής”. Οι τραγικές συνέπειες αυτής της τάσης είναι ολοφάνερες στις σύγχρονες αυτοκτονικές πολυπολιτισμικές πολιτικές των Λευκών χωρών.

Η Άρνηση της Φυλετικής Πραγματικότητας 

Μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα, τα πορίσματα της επιστήμης σχετικά με τις φυλετικές διαφορές ήταν ευρέως αποδεκτά. Ωστόσο, είχε ήδη αρχίσει μια προσπάθεια να υποβαθμιστούν και να καταπολεμηθούν, από ορισμένες μειονότητες που ένιωθαν άβολα με αυτά. Ειδικότερα, ένα μέρος των Εβραίων ανησυχούσε πως τέτοιου είδους γνώση θα τόνωνε τη φυλετική συνείδηση των Ευρωπαίων και θα τροφοδοτούσε τα ανερχόμενα εθνικιστικά κινήματα. Ο Γερμανοεβραίος Φραντς Μπόαζ ήταν από τους πρώτους πολέμιους του φυλετισμού. Αφού κατάφερε να εξασφαλίσει την έδρα της Ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο Columbia, εργάστηκε σκληρά μαζί με τους μαθητές του προκειμένου να στρέψει την Ανθρωπολογία μακριά από την μελέτη των φυλετικών χαρακτηριστικών και προς την ψευδοεπιστήμη της “Κοινωνικής Ανθρωπολογίας”, η οποία ασχολείται μόνο με έθιμα και πολιτιστικά χαρακτηριστικά. Ο πόλεμος κατά της φυλής έφτασε στο αποκορύφωμά του με τον Άσλει Μόνταγκου (το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Ίσραηλ Έρενμπεργκ και είχε μεγαλώσει στο Ιστ Εντ του Λονδίνου), ο οποίος ταξίδευε στις Η.Π.Α. παριστάνοντας τον Βρετανό ευγενή απόφοιτο του Κέμπριτζ και παρέδιδε αντιφυλετικές διαλέξεις (χωρίς να είναι στην πραγματικότητα κάτοχος διδακτορικού ή μεταπτυχιακού). Η νίκη των συμμάχων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σήμανε την ταυτόχρονη επικράτηση των αντιφυσικών ιδεολογημάτων και την απαγόρευση της Φυλετικής Κοσμοθεώρησης. Αμέσως μετά τον πόλεμο, η συσταθείσα από τους Συμμάχους UNESCO εξέδωσε την γνωστή “Ανακοίνωση περί Φυλής”, με συντάκτη τον Μόνταγκου και συνεργάτες τους Γκίνσμπεργκ, Λέβι-Στράους κλπ.. Παρά την αντίδραση των πλέον έγκριτων γενετιστών της εποχής (Φίσερ, Λεντς κ.α.), το περιεχόμενο της ανακοίνωσης, δηλαδή πως η φυλή δεν έχει καμία βιολογική υπόσταση, μετατράπηκε στο μεταπολεμικό επιστημονικό δόγμα.

Η ανακάλυψη του DNA και η αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος κατάφεραν ένα σημαντικό πλήγμα στο αντιφυσικό αυτό δόγμα. Ο ίδιος ο Τζέιμς Γουάτσον, ο άνθρωπος που ανακάλυψε το DNA, έχει δηλώσει πως οι Αφρικανοί διαφέρουν σημαντικά στην νοημοσύνη από τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα να δεχθεί την μήνη του παγκοσμίου κατεστημένου (αλλά και βίαιη επίθεση από αναρχικούς όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα). Ωστόσο, οι προπαγανδιστές της πολιτικής ορθότητας επιμένουν να αρνούνται τις φυλετικές διαφορές. Τα επιχειρήματα τους είναι τα εξής:

α) “Όλοι οι άνθρωποι είναι κατά 99% ίδιοι”. Πράγματι, το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι κατά 99% ίδιο για όλα τα μέλη του ανθρώπινου είδους, χωρίς όμως αυτό να έχει μεγάλη σημασία. Μικρές γενετικές διαφορές μπορούν να οδηγήσουν σε τεράστιες μορφολογικές αποκλίσεις. Οι άνθρωποι είναι επίσης κατά 98% ίδιοι με τους χιμπατζήδες, και κατά 70% ίδιοι με τα ποντίκια.

β) “Διακριτές φυλές δεν υφίστανται, εφόσον δεν μπορούν να οριστούν με ακρίβεια”. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία σχετικά με το πόσες φυλές υπάρχουν και πολλές φορές τα μεταξύ τους όρια είναι δυσδιάκριτα (στην περίπτωση λαών που κατοικούν στις παρυφές μιας φυλετικής περιοχής και παρουσιάζουν μεγάλο βαθμό επιμειξίας). Οι φυλές μπορούν να παρομοιαστούν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Το γεγονός πως τα όρια μεταξύ των χρωμάτων είναι θολά (καθώς τo ένα επικαλύπτει το άλλο) δεν σημαίνει πως τα χρώματα δεν υπάρχουν.

γ) “Δεν έχει περάσει αρκετός εξελικτικός χρόνος ούτως ώστε οι φυλές να αναπτύξουν διαφορετικά πνευματικά χαρακτηριστικά”. Αυτή η εμφανώς άτοπη θέση υποστηρίχθηκε από τον Αμερικανοεβραίο παλαιοντολόγο Στίβεν Γκουλντ, ο οποίος μάλιστα υποστήριζε πως οι φυλετιστές επιστήμονες του 20ου και του 19ου αιώνα πλαστογραφούσαν τα στοιχεία τους προκειμένου να καταδείξουν την ανωτερότητα των Λευκών. Σύγχρονες μελέτες έχουν αποδείξει πως αυτός που χάλκευε τα δεδομένα ήταν ο ίδιος ο Γκουλντ, του οποίου τα βιβλία ωστόσο συνεχίζουν να διδάσκονται στα πανεπιστήμια. Όπως προαναφέραμε, οι φυλές αναπτύχθηκαν ξεχωριστά για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Θα ήταν απίθανο η εξέλιξη η οποία επηρέασε όλα σχεδόν τα σωματικά τους γνωρίσματα να άφησε άθικτο το πιο σημαντικό ανθρώπινο όργανο, δηλαδή τον εγκέφαλο.

δ) “Υπάρχει μεγαλύτερη γενετική διαφοροποίηση εντός των φυλών παρά μεταξύ τους”. Αυτό το επιχείρημα είναι και το αγαπημένο των αντιρατσιστών. Προέρχεται από μια δημοσίευση του Αμερικανοεβραίου μαρξιστή βιολόγου Ρίτσαρντ Λεβόντιν, τη δεκαετία του ‘70, στην οποία ισχυριζόταν πως το 85% των ατομικών γενετικών διαφορών μπορεί να βρεθεί ανάμεσα σε άτομα της ίδιας φυλής και μόλις το 15% οφείλεται σε φυλετική και εθνοτική διαφορά (συγκεκριμένα, 7% οφείλεται σε διαφορές ανάμεσα σε φυλές και 8% σε διαφορές ανάμεσα σε έθνη εντός των φυλών). Το επιχείρημα είναι λανθασμένο για τρεις λόγους: Πρώτον, η ίδια η εργασία του Λεβόντιν αποδεικνύει τη βιολογική βάση της φυλής (αλλά και του έθνους), αφού το 15% δεν πρόκειται για διόλου αμελητέο ποσοστό. Δεύτερον, το συμπέρασμα πως η φυλή είναι ασήμαντη δεν προκύπτει λογικά από τα δεδομένα. Παραδείγματος χάριν, υπάρχει μεγαλύτερη διακύμανση στο ύψος εντός ενός φύλου, παρά μεταξύ των φύλων. Ο κοντύτερος άνδρας απέχει από τον ψηλότερο πολύ περισσότερο από ότι απέχει το μέσο ύψος των ανδρών από το μέσο ύψος των γυναικών. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η διαφορά στο ύψος ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες είναι αμελητέα ή ασήμαντη. Τρίτον, όπως απέδειξε ο Βρετανός βιολόγος Έντουαρντς το 2003, η εργασία του Λεβόντιν ήταν και τεχνικά λανθασμένη, καθώς δεν είχε λάβει υπόψη του την συσχέτιση ανάμεσα στα γονίδια. Το ζήτημα εδώ είναι αρκετά τεχνικό και πολύπλοκο, όμως η λογική του είναι απλή. Εάν υποθέσουμε πως υπάρχουν μόνο τέσσερα γονίδια, Α, Β, Γ και Δ, και πως μπορούν να βρεθούν και τα τέσσερα ανάμεσα στα μέλη δύο φυλών, τότε ένας γενετικός διαχωρισμός μεταξύ των δύο φυλών είναι αδύνατος. Εάν όμως παρατηρήσουμε πως στην μία φυλή το γονίδιο Α συνυπάρχει πάντοτε με το γονίδιο Γ, ενώ στην άλλη φυλή με το Δ, τότε η γενετική διαφορά γίνεται ξεκάθαρη. Στην πραγματικότητα, εάν εξεταστεί ένας ικανοποιητικός αριθμός γονιδίων, τότε ένα άτομο μπορεί να καταταχθεί σε συγκεκριμένη φυλετική κατηγορία με 100% ακρίβεια και θα είναι πάντα περισσότερο συγγενές με έναν ομοεθνή του από ότι με ένα μέλος διαφορετικού έθνους ή φυλής.

Κοινωνιοβιολογία και Εθνοκεντρισμός 

Η γενετική συγγένεια μεταξύ των μελών ενός έθνους έχει συνέπειες για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ένα από τα πρώτα μεγάλα αινίγματα της εξελικτικής βιολογίας ήταν η αιτιολόγηση της αλτρουιστικής συμπεριφοράς. Εφόσον ο στόχος κάθε οργανισμού είναι να επιβιώσει και να αναπαραχθεί, πώς εξηγείται το φαινόμενο των ατόμων που θυσιάζονται χάριν του συνόλου; Αρχικά οι βιολόγοι εξήγησαν τον αλτρουισμό με την θεωρία της επιλογής ομάδων, σύμφωνα με την οποία οι οργανισμοί πράττουν ανάλογα με το συμφέρον του είδους τους. Ωστόσο, η θεωρία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κανένα λιοντάρι δεν εκθέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο “για το καλό των λιονταριών”, όπως κανένας στρατιώτης δεν έπεσε ποτέ “για το καλό της ανθρωπότητας”. Τη δεκαετία του ’60, ο Ουίλιαμ Χάμιλτον πρότεινε την θεωρία της επιλογής συγγενών, σύμφωνα με την οποία τα ζώα και οι άνθρωποι θυσιάζονται υπέρ αυτών με τους οποίους μοιράζονται κοινά γονίδια. Η αγάπη προς τους συγγενείς, ειδικά προς τα παιδιά, είναι ένα βαθιά ριζωμένο ένστικτο, το οποίο αποσκοπεί στη διαιώνιση των γονιδίων. Η θεωρία τελικώς επικράτησε, παρά τις αντιδράσεις που συνάντησε αρχικά από διάφορους πολιτικά ορθούς ιεροεξεταστές και οδήγησε στην ανάπτυξη της επιστήμης της Κοινωνιοβιολογίας (στην οποία εναντιώθηκαν σθεναρά οι μαρξιστές, με προεξέχοντες τους Καμιν, Γκουλντ και Λεβόντιν – άπαντες Εβραίοι).

Μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της επιλογής συγγενών είναι το φαινόμενο του εθνοκεντρισμού. Εφόσον όλα τα μέλη ενός έθνους είναι μεταξύ τους συγγενή, έπεται πως η αγάπη προς το έθνος και η θυσία υπέρ αυτού είναι επίσης χαραγμένες στο ανθρώπινο ένστικτο. Οι άνθρωποι είναι διαμορφωμένοι έτσι ώστε να υπερασπίζονται, να συμπαθούν και να έλκονται από άτομα που μοιράζονται τα ίδια γονίδια με αυτούς. Σε μια έρευνα που ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να βαθμολογήσουν διάφορα πρόσωπα με κριτήρια ελκυστικότητας, αυτοί προτίμησαν τα πρόσωπα που έμοιαζαν περισσότερο στους ίδιους – δηλαδή εικόνες του δικού τους προσώπου, που μέσω ψηφιακής επεξεργασίας είχαν μετατραπεί σε πρόσωπα του αντίθετου φύλου! Γνωστό είναι επίσης το φαινόμενο της γενετικής σεξουαλικής έλξης, στο οποίο στενοί συγγενείς (συνήθως αδέλφια), οι οποίοι έχουν μεγαλώσει ξεχωριστά, ερωτεύονται όταν πρωτογνωρίζονται ως ενήλικες. Αυτό το φαινόμενο είναι σπάνιο σε συγγενείς που μεγαλώνουν μαζί εξαιτίας του φαινομένου αντίδρασης του Γουέστερμαρκ, που αποτελεί δικλείδα ασφαλείας για την αποφυγή της αιμομιξίας (η οποία παράγει τερατογενέσεις και αδύναμους απογόνους). Πειράματα σε νεογέννητα βρέφη έχουν δείξει πως αυτά αντιδρούν θετικά σε εικόνες ατόμων της ίδιας φυλής. Το ίδιο συμβαίνει και με το φαινόμενο της φυλετικής οσμής. Οι νευρώνες μας έχουν προγραμματιστεί ώστε να μας προκαλεί απέχθεια η οσμή ξένων φυλών, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα αναπαραγωγής με άλλες φυλές. Η οξυτοκίνη (γνωστή και ως “ορμόνη της αγάπης”) είναι η ορμόνη που ευθύνεται για την αγάπη μεταξύ των συζύγων και για την στοργή της μητέρας προς το βρέφος. Επίσης, βελτιώνει τη διάθεση και την κοινωνική συμπεριφορά, ενισχύει τα αισθήματα εμπιστοσύνης και γενναιοδωρίας και μειώνει τον φόβο. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν πως η έκκριση οξυτοκίνης συσχετίζεται και με τον εθνοκεντρισμό. Άτομα με υψηλή οξυτοκίνη παρουσιάζουν έντονες φυλετικές προκαταλήψεις και ταυτίζονται περισσότερο με την εθνοτική τους ομάδα. Σε μια έρευνα, μάλιστα, οι συμμετέχοντες στους οποίους είχε χορηγηθεί οξυτοκίνη συγκινήθηκαν περισσότερο στη θέα της εθνικής τους σημαίας από ότι οι υπόλοιποι!

Βλέπουμε, λοιπόν, πως ο εθνικισμός, η ταύτιση με το έθνος και η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, βασισμένο σε προαιώνιους βιολογικούς νόμους και συνυφασμένο με τα πλέον ευγενή συναισθήματα του ανθρώπου (την αγάπη προς τους συγγενείς). Από γενετικής απόψεως (δηλαδή από άποψη χαμένων γονιδίων), ο θάνατος μερικών συμπατριωτών είναι για έναν άνθρωπο αντίστοιχος με τον θάνατο του παιδιού του. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία είναι ουσιαστικά η διαπάλη των φυλών για την εξάπλωση των γονιδίων τους. Η σύγχρονη αντικατάσταση του Ευρωπαϊκού πληθυσμού (μέσω της υπογεννητικότητας και της μετανάστευσης) μπορεί να ιδωθεί υπό αυτό το πρίσμα. Κάθε μείωση του πληθυσμού ενός έθνους μειώνει και την ποικιλότητα της γονιδιακής του δεξαμενής. Η αντικατάσταση του πληθυσμού από ξένους είναι ακόμη χειρότερη, καθώς η γονιδιακή ροή αλλοιώνει αυτήν τη δεξαμενή και τα διακριτά χαρακτηριστικά του έθνους χάνονται. Για έναν Άγγλο, η αντικατάσταση 10.000 Άγγλων από ισάριθμους Δανούς είναι ανάλογη (σε όρους απώλειας δικών του γονιδίων), με 167 χαμένα παιδιά. Όταν όμως η αντικατάσταση αφορά λαούς που τους χωρίζει τεράστια γενετική απόσταση, το αποτέλεσμα είναι πιο εκκωφαντικό: Η αντικατάσταση 10.000 Άγγλων από 10.000 Νιγηριανούς είναι ανάλογη με 10.854 χαμένα παιδιά. Συνεπώς, θεωρητικά, θα ήταν προτιμότερο για έναν Ευρωπαίο που νοιάζεται για τη γενετική του κληρονομιά να θυσιαστεί προκειμένου να εμποδίσει την εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων Αφρικανών στην χώρα του, παρά να κάνει δικά του παιδιά! 

Το μεταπολεμικό κατεστημένο προσπάθησε απελπισμένα να απομακρύνει τις κοινωνικές επιστήμες από τη μελέτη των βιολογικών νόμων, προκειμένου να απονομιμοποιήσει και να δαιμονοποιήσει τον Φυλετισμό και τον Εθνικισμό. Ματαίως, καθώς ο Εθνικισμός δεν είναι μια ακόμη πολιτική θεωρία και ως εκ τούτου δεν ξεριζώνεται εύκολα. Είναι βασικό ένστικτο, μέρος των συναισθημάτων που μας κάνουν ανθρώπους και συνταγή της φύσης για την επικράτηση στον αγώνα για επιβίωση. 

Κλείνουμε με ένα απόσπασμα από την “Καταγωγή του Ανθρώπου”, του Καρόλου Δαρβίνου: 

“Μια φυλή που περιλαμβάνει πολλά μέλη τα οποία – έχοντας ανεπτυγμένο το πνεύμα του πατριωτισμού, της αφοσίωσης, της πειθαρχίας, της τόλμης και της αγάπης – θα ήταν πάντα έτοιμα να βοηθήσουν το ένα το άλλο και να θυσιαστούν για το κοινό καλό, θα ήταν νικηφόρα έναντι των υπολοίπων φυλών, και αυτό θα ήταν φυσική επιλογή”.

ΠΗΓΕΣ: 
Δημήτριος Δημόπουλος – Εισαγωγή στην Βιοπολιτική: Το Εθνικό Δόγμα, Ελέυθερη Σκέψις, Αθήνα 1997 
Pierre L. van den Berghe – Το Εθνοτικό Φαινόμενο, Elsevier, New York 1981 
J. Philippe Rushton – Race, Evolution, and Behavior: A Life History Perspective, Transaction, New Brunswick, NJ 1995 
Frank Salter – On Genetic Interests: Family, Ethnicity and Humanity in an Age of Mass Migration, Peter Lang, Frankfurt-am-Main 2003 
Vincent Sarich & Frank Miele – Race: The Reality of Human Differences, Westview Press, Boulder 2004 
Gregory Cochran & Henry Harpending – The 10,000 Year Explosion: How Civilization Accelerated Human Evolution, Basic Books, New York 2009 
Nicholas Wade – A Troublesome Inheritance: Genes, Race and Human History, Penguin, New York 2014 
Kevin MacDonald – What Makes Western Culture Unique (The Occidental Quarterly, Θέρος 2002, σελ. 9-38) 

του Α. Γ.
Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Τα χρέη


Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Το κίνημα του Φουτουρισμού (video)

Video παρουσίαση του κινήματος του Φουτουρισμού, που προβλήθηκε στην Εστία Θεσσαλονίκης, στην εκδήλωση της 17/3.
Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Ουαί τοις ηττημένοις

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Νότια Αφρική, για τις οποίες μέχρι τώρα θα γνωρίζουν οι περισσότεροι αναγνώστες, καθιστούν ξεκάθαρη την αναγκαιότητα μίας πολιτικής παρέμβασης της Δύσης. Κάτω από την ηγεσία του νέου προέδρου της χώρας, Ραμαφόσα, το κοινοβούλιο έχει ξεκινήσει τη διαδικασία για τη θέσπιση μιας συνταγματικής τροπολογίας, που επιτρέπει την άνευ αντιστάθμισης κατάσχεση της γης από την πλευρά της κυβέρνησης. Θα πρέπει να διευκρινίσουμε - σαν να μην ήταν απολύτως προφανές - ότι αυτό σημαίνει την άνευ αντιστάθμισης κατάληψη της Λευκής ιδιοκτησίας. 

Κατά την εκτίμηση του Dan Roodt, συνιδρυτή της ομάδας Pro-Afrikaans Action, το συνήθως νωθρό και αργοκίνητο ANC (=Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο) έχει κάθε πρόθεση να εντατικοποιήσει την παρούσα υπόθεση. Πράγματι, ο Ραμαφόσα κατέστησε την πολιτική αυτή απόφαση ως ένα από τα κεντρικά σημεία της προεδρίας του και η συνταγματική επιτροπή που έχει αναλάβει την προετοιμασία της έκθεσης, σχετικά με την προτεινόμενη τροπολογία, πρέπει να υποβάλει τις εργασίες της μέχρι τις 30 Αυγούστου του τρέχοντος έτους. Στη συνέχεια, επιστρέφει στο κοινοβούλιο για την τελική συζήτηση και την τελική ψηφοφορία. Η τροπολογία θα απαιτήσει πλειοψηφία των δύο τρίτων για να περάσει και σύμφωνα με τον υπάρχοντα συσχετισμό των δυνάμεων, η πλειοψηφία αυτή υπάρχει από τους υποστηρικτές της τροπολογίας. 

Ο Μάλεμα, ηγέτης των λεγόμενων "Αγωνιστών της Οικονομικής Ελευθερίας" (οι κακοποιοί της εποχής μας πάντα προτιμούν τους ωραίους τίτλους), ισχυρίστηκε ότι η ανακατανομή της γης είναι θέμα "δικαιοσύνης". Αυτή η λέξη, βέβαια, περιγράφει μία έννοια τόσο ευρεία, που μπορεί να τη χρησιμοποιήσει κι ένας κλέφτης. Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές των Μπόερς (η ομάδα που θα πληγεί περισσότερο από μία τέτοια τροπολογία) έχουν διαμετρικά αντίθετη άποψη: 

1. Οι Μπόερς εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της Νοτίου Αφρικής γενιές πριν, σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι και τέσσερις αιώνες. 

2. Σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι Μπόερς δεν πήραν τίποτα από τις αυτόχθονες φυλές, αλλά εγκαταστάθηκαν σε αδούλευτες και ακατοίκητες εκτάσεις. 

3. Η όλη ιδέα ότι οι Μπόερς έκλεψαν κάτι από τους Αφρικανούς δεν μπορεί να σταθεί για τον απλό λόγο ότι οι σχεδόν πρωτόγονες αφρικανικές φυλές της εποχής δεν αντιλαμβάνονταν καμία έννοια προσωπικής περιουσίας, έτσι ώστε η παράγωγη έννοια της “κλοπής” να είναι τόσο αναχρονιστική όσο και νομικά κενή. 

4. Το θέμα της αυθεντικής ιδιοκτησίας είναι ιδιαίτερα περίπλοκο, καθώς τα περισσότερα, αν όχι όλα τα κομμάτια γης που καταλαμβάνονται από τους Μπόερς, ήταν ανέκαθεν αντικείμενα διαμάχης και πολέμων μεταξύ των τοπικών φυλών. 

5. Η σημερινή απαλλοτρίωση δεν μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση παρά μόνο να οδηγήσει σε οικονομική και κοινωνική καταστροφή μία ήδη αποσταθεροποιημένη και εύθραυστη χώρα. 

6. Πολλοί από τους Μαύρους που αναμένεται να ευνοήθούν από την αναδιανομή της γης δεν είναι στην πραγματικότητα απόγονοι των φυλών της περιοχής, αλλά απόγονοι μεταγενέστερων μεταναστών από τις περιοχές βόρεια της Νότιας Αφρικής. (Αρκετοί εξ αυτών, μάλιστα, ανήκουν σε διάφορες φυλές των Μπαντού, έναν βίαιο και επεκτατικό λαό, ο οποίος κατέσφαξε πολλούς Μπόερς). 

7. Εάν οι Μπόερς, που κατέχουν και καλλιεργούν την αμφισβητήσιμη γη για αιώνες, θα πρέπει να παραιτηθούν από την γη τους και να την παραδώσουν στους “αρχικούς ιδιοκτήτες”, τότε σίγουρα το ίδιο πρέπει να γίνει σε πολυάριθμες άλλες περιπτώσεις, όπως με τους Ισραηλινούς, με τους Κινέζους (π.χ. στο Θιβέτ), με τους Τούρκους (π.χ. Κουρδιστάν), με τους Αμερικανούς και με τους Αυστραλούς. Κάθε προσπάθεια σε μια τέτοια κατεύθυνση όμως, θα αντιμετώπιζε σθεναρή αντίσταση από τις εν λόγω χώρες. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κι άλλα επιχειρήματα μπορούν και πρέπει να προστεθούν στον κατάλογο αυτό. Όμως, αν και υποστηρίζουμε πλήρως την ενεργή τους χρήση από τους αδελφούς μας της Νότιας Αφρικής, οι οποίοι έχουν ανάγκη από όλα τα μέσα που διαθέτουν στη σημερινή απελπιστική πάλη, η όλη επιχειρηματολογία δεν έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη. 

Η μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Νότια Αφρική, παρά το συνειδητό προκάλυμμα της νομιμότητας, είναι στην πραγματικότητα πέραν του νόμου. Τα πιο ακλόνητα επιχειρήματα στον κόσμο δεν θα συγκινήσουν τους αντιπάλους διότι τα βασικά συμφέροντα που υπερασπίζεται κάθε πλευρά είναι θεμελιώδη για την ύπαρξή της. Κάθε πλευρά είναι, για ζωτικούς και αδιάσειστους λόγους, ήδη πεπεισμένη για το πού βρίσκεται η αλήθεια και απλώς παραθέτει post-hoc επιχειρήματα υπέρ αυτού που ήδη πιστεύει, το οποίο δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με αυτό που πιστεύει η άλλη πλευρά. Κατά συνέπεια, όσο πιο φριχτή γίνεται η κατάσταση, τόσο περισσότερο αυτοί οι ανταγωνιστές θα στραφούν σε όποια μέσα μπορούν να χρησιμοποιήσουν ρεαλιστικά για να φτάσουν στη νίκη τους. 

Ο Θουκυδίδης εξέφρασε αυτές τις ιδέες μέσω του εκπροσώπου των Αθηναίων στον διάσημο διάλογο με τους Μηλίους: 

“Νομίζομεν, τουναντίον, ότι επιβάλλεται να επιδιώξωμεν και ημείς και σεις ό,τι θεωρούμεν αληθώς κατορθωτόν, αφού εξίσου γνωρίζομεν και οι δύο, ότι κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του. (Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου, Βιβλίο Ε’, §89).

Εάν, όμως, αυτό ισχύει απόλυτα - αν τα πράγματα πάνε καλά για τους ισχυρότερους και τους πιο αδίστακτους – τότε τί; Είναι η συζήτηση και τα επιχειρήματα απλώς μάταια, τόση χαμένη αναπνοή και σπατάλη μελάνης; Ακριβώς το αντίθετο. Καταρχήν, οι συζητήσεις και τα επιχειρήματα είναι αναγκαία, όχι για να πείσουμε τους εχθρούς μας, αλλά για να συσπειρώσουμε τους συμμάχους μας. Η επιχειρηματολογία απέναντι στους αντιπάλους μας είναι στην πραγματικότητα πάντοτε στοχευμένη, άμεσα ή έμμεσα, στην προσπάθεια να ξυπνήσουν οι δικοί μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η δικαιοσύνη παύει να υφίσταται όταν δεν μπορεί να εφαρμοστεί. 

Η δικαιοσύνη υπάρχει μόνο μέσα σε ένα οργανωμένο έθνος. Μία κοινωνία ανθρωπίνων όντων μπορεί να θεωρηθεί έθνος μόνο αν αποτελείται από ομάδες που είναι βιολογικά συγγενικές. Μεταξύ ομάδων, οι οποίες είναι ουσιαστικά και με κάθε τρόπο ξένες η μία στην άλλη, ο φυσικός τρόπος αλληλεπίδρασης είναι μέσα από παιχνίδια εξουσίας και η δικαιοσύνη σε τέτοιες καταστάσεις μετατρέπεται σε εργαλείο ή όπλο. 

Αυτή η δυναμική παρατηρείται σε ολόκληρη τη Δύση και έχει γίνει προφανής για όσους δεν τυφλώνονται από τα δόγματα της ισότητας. Μπορεί να φανεί στην ολοένα και πιο διχαστική και φυλετική πολιτική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορεί να ακουστεί στα όλο και πιο επιτακτικά απαιτητικά αιτήματα των μουσουλμάνων σε όλη την Ευρώπη για την αποδοχή του νόμου της Σαρία και για την οικοδόμηση των τζαμιών τους. Μπορεί να αγγιχτεί, σχεδόν, σε γεγονότα όπως ο πρόσφατος όχλος βίαιων Μαύρων της Φλωρεντίας, που “διαμαρτυρήθηκε” για τη δολοφονία ενός Σενεγαλέζου άνδρα, καταστρέφοντας τις βιτρίνες των καταστημάτων, ανατρέποντας τους κάδους και φτύνοντας κυριολεκτικά στο πρόσωπο του δημάρχου. Αυτές είναι ξεκάθαρα διαφωνίες, όχι μεταξύ των μελών ενός έθνους, αλλά μεταξύ των μελών αρκετών εθνών που ζουν σε καταστροφικά μικρή απόσταση μεταξύ τους. 

Από οποιαδήποτε εξωεθνική άποψη (και όλες οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ εθνών ή λαών με εξαιρετικά διαφορετικά έθιμα ή προέλευση κατ' ανάγκη συμβαίνουν εξωεθνικά), το δίκαιο είτε καταλαμβάνεται είτε παραχωρείται. Καταλαμβάνεται με αδίστακτη δύναμη και παραχωρείται από μεγαλοψυχία ή λόγω της παρακμής. Και στις δύο περιπτώσεις, ο ισχυρός είναι αυτός που βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση. Η ιδέα των “καθολικών δικαιωμάτων” ή ενός “διεθνούς δικαίου” που στερείται ενός διοικητικού οργάνου ικανού να επιβάλει αυτό το δίκαιο είναι ουσιαστικά άδεια – ή, καλύτερα, αυτά τα “δικαιώματα” και αυτό το “δίκαιο” αφορούν μόνο τις αλληλεπιδράσεις εκείνων των ομάδων ανθρώπων που δεσμεύονται από μία εσωτερική αίσθηση τιμής ή δικαιοσύνης για να συμμορφώνονται με τους περιορισμούς που επιβάλλονται από έναν τόσο αδύναμο γίγαντα όπως, για παράδειγμα, τα Ηνωμένα Έθνη. 

Οι ηγέτες των Νοτιοαφρικανών συγγενών μας παρέδωσαν το δικαίωμά τους να κυβερνούν το 1994 και οι Μπόερς και Αφρικάνερς πρέπει τώρα να ζήσουν με τις συνέπειες αυτής της επιλογής, χρησιμοποιώντας τα πενιχρά μέσα που έχουν στη διάθεσή τους για να υπερασπιστούν το δίκαιό τους. Εμείς, στις άλλες περιοχές της Δύσης, είμαστε ακόμα σε θέση ώστε να διατηρούμε τον έλεγχο των καθεστώτων μας, των εδαφών μας και των συνήθειών μας. Θα συνεχίσουμε να τον διατηρούμε μόνο αν αντιληφθούμε εγκαίρως ότι το δικαίωμα διακυβέρνησης που διαθέτουμε σήμερα δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αποτέλεσμα θεϊκής παρέμβασης: Το κέρδισαν οι πρόγονοί μας σε μακρές και αιματηρές διαμάχες εναντίον ξένων λαών. Αυτό το δικαίωμα είναι εφικτό μόνο μέσα στο πλαίσιο των κοινωνιών που αυτοί έχουν ανεγείρει και που εμείς διατηρούμε. Κανείς άλλος λαός του κόσμου, μέσα ή έξω από τις κοινωνίες μας, δεν θα αναγνωρίσει τα δικαιώματα μας. Οι ξένοι λαοί δεν είναι ούτε υποχρεωμένοι ούτε γενικά πρόθυμοι να αναγνωρίσουν συμφέροντα παρά μόνο τα δικά τους. Αυτό είναι, με τον τρόπο του, μία αρχή της δικαιοσύνης. 

Ας είναι, λοιπόν, αυτός ο κανόνας που φέρουμε στους συνανθρώπους μας στη Δύση: Δικαιοσύνη μεταξύ αδελφών, δικαιώματα μεταξύ συγγενών λαών. Και όσον αφορά στις σχέσεις μας με όλους αυτούς τους λαούς και τα μέρη που ανήκουν στον υπόλοιπο κόσμο, όπως το έθεσε ο Βιργίλιος με έναν γνήσια δυτικό τρόπο: “Να αφήσουμε ήσυχους τους ταπεινούς και να αφανίσουμε τους αλαζόνες”

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Π. Κ.
Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Τρομοκρατία* στο payroll

Τρομοκρατία είναι το πολιτικά ορθό newspeak. Η ποινικοποίηση της άποψης, των συμβόλων και των κοινωνικών σχέσεων. Η επιχειρηματολογία ad hominem και η απαγόρευση της υπεράσπισης του εαυτού σου. Οι καταδίκες στο όνομα της ελευθερίας και οι διακρίσεις στο όνομα της ισότητας. 

Τρομοκρατία είναι η χορηγούμενη διαστρέβλωση της αλήθειας. Η ταφή της ταυτότητας εν ζωή. Η αναθεώρηση της ιστορίας σου στο όνομα μιας παγκόσμιας ειρήνης. Η αξιολόγηση από κομισάριους καθηγητές. Η ενημέρωση από ιδεοληπτικά παπαγαλάκια. Η χρηματοδοτούμενη αντιπληροφόρηση. Τα δελτία ειδήσεων και οι κίτρινες φυλλάδες. 

Τρομοκρατία είναι τα άβατα. Είναι ο θρασύδειλος τραμπούκος γιος του βουλευτή, που τη βγάζει πάντα καθαρή. Είναι η απροκάλυπτη στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων από τα παιδιά του Σόρος. Είναι οι συνελεύσεις στα πανεπιστήμια και στα εργατικά κέντρα. Είναι η βρώμα που αναδίδει ο αστικός ιστός. Είναι η διαδρομή με το λεωφορείο και η βόλτα στο πάρκο το βράδυ, όταν μένεις στην λάθος μεριά της πόλης. 

Τρομοκρατία είναι ο νέος λογαριασμός που φέρνει ο ταχυδρόμος. Είναι η προθεσμία για τη ρύθμιση. Είναι το ενοίκιο που τρέχει και τα δίδακτρα των παιδιών. Είναι να ψάχνεις απεγνωσμένα για δουλειά. Είναι να χάνεις τη δουλειά σου. Είναι να αντιλαμβάνεσαι ότι το σπίτι σου ανήκει στην τράπεζα. Είναι η σκέψη του πώς θα ζήσεις την οικογένειά σου. 

Τρομοκρατία είναι να σου κλέβουν την πατρίδα, το σπίτι, την οικογένεια, την αξιοπρέπεια, την τιμή, μπροστά στα μάτια σου και να σε κατακρίνουν επειδή αντιδράς. 

Οι πιο επικίνδυνοι τρομοκράτες είναι στο payroll της διαπλοκής και σου κουνάνε το δάκτυλο επιτιμητικά. Κλείσε τον δέκτη και πέτα τους στα σκουπίδια. 

Εδώ είναι η πατρίδα μου. Σιγά μην κάνω πίσω! 

* Η τρομοκρατία (αγγλ. terrorism), εκ του τρόμος + κράτος, αν και δεν υπάρχει διεθνώς συμφωνημένος ορισμός, γενικά αποτελεί τη “συστηματική” χρήση, ή την απειλή χρήσης, βίας που συμβαίνει πάντα ως αντίδραση, ή άσκηση πίεσης, από οργανωμένες ομάδες με πολιτικά, θρησκευτικά ή άλλα ιδεολογικά κίνητρα (ως υπόβαθρο/βάση) αλλά ακόμη και από ολόκληρους κρατικούς μηχανισμούς, εναντίον ατόμων, ομάδων ή περιουσιών, με απώτερο στόχο τις κυβερνήσεις από τις οποίες προσδοκούν κάποια αντίστοιχα (των κινήτρων) οφέλη/κέρδη. Η κάθε πράξη επ' αυτού χαρακτηρίζεται τρομοκρατική πράξη και οι επιχειρούντες αυτήν τρομοκράτες. 

από τη συντακτική ομάδα
Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Έλληνες ευγονιστές του Μεσοπολέμου

Οι περισσότεροι 'Ελληνες γνωρίζουν την ευγονική ως μία παράμετρο της ιστορίας - άμεσα συνδεδεμένη και πλήρως ταυτισμένη με τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και ό,τι αυτό συνεπάγεται - και όχι ως έναν επιστημονικό κλάδο της βιολογίας, ο οποίος έχει σκοπό τη βελτίωση της βιολογικής, σωματικής, ηθικής και πνευματικής υπόστασης του ανθρώπινου είδους. Όμως, η ευγονική, με την έννοια της βελτίωσης, της φυσικής και διανοητικής αναβάθμισης της φυλής, υπήρξε και πριν και μετά από το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Στην αρχαία Ελλάδα, ο Πλάτων στην Πολιτεία του υποστήριζε χαρακτηριστικά οτι, “οι καλύτεροι άνδρες πρέπει να έρχονται σε όσο το δυνατόν συχνότερη επαφή με τις καλύτερες γυναίκες, ενώ για τους χειρότερους και τις χειρότερες πρέπει να ισχύει το αντίθετο, κι όσα παιδιά γεννιούνται απο τους πρώτους να τα μεγαλώσουν, όσα όμως απο τους δεύτερους όχι, αν είναι να κρατηθεί το κοπάδι σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση, κι όλα αυτά να γίνονται χωρίς κανείς να τα παίρνει είδηση, εκτός απο τους ίδιους τους άρχοντες, προκειμένου η αγέλη των φυλάκων να μην αναστατώνεται κατά το δυνατόν καθόλου” (1).

Από το 1757, στη Σουηδία υπήρχαν νόμοι για την απαγόρευση των γάμων ανάμεσα σε επιληπτικούς, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία, ο ξάδελφος του Κάρολου Δαρβίνου, Φράνσις Γκάλτον, (1822-1911), ο οποίος ήταν ανθρωπολόγος, στατιστικολόγος και πρωτοπόρος στην επιστήμη της βιομετρίας και της μετεωρολογίας, ήταν εκείνος που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο ευγονική ως “την επιστήμη η οποία μελετά τους κοινωνικά ελέγξιμους παράγοντες που μπορούν να βελτιώσουν ή να μειώσουν τα φυλετικά προσόντα των μελλοντικών γενεών τόσο σωματικά όσο και νοητικά”. Όταν ο Κάρολος Δαρβίνος δημοσίευσε την μελέτη του “Περί της καταγωγής των ειδών” το 1859, ο Γκάλτον επηρεάστηκε και αποφάσισε να μελετήσει με όρους εξελίξεως την ανάπτυξη των πνευματικών ιδιοτήτων των ανθρώπων. Υποστήριζε ότι, “αυτό που κάνει η φύση τυφλά, αργά και ανελέητα, ο άνθρωπος μπορεί να το κάνει με πρόνοια, ταχύτητα και καλοσύνη. Η βελτίωση του γένους μας, μου φαίνεται ότι είναι ένας από τους υψηλότερους σκοπούς που είναι λογικό να επιδιώξουμε” καθώς και οτι “θα βελτιωθεί η μέση ποιότητα του έθνους μας στις μέρες μας καθώς και η κοινωνική, πολιτική και οικογενειακή ζωή” (2)

Οι πρώτες οργανώσεις ευγονιστών δημιουργήθηκαν το 1907 στη Μεγάλη Βρετανία και στις Η.Π.Α. Συγκεκριμένα, απο το 1907 ως το 1940, 33 Πολιτείες των Η.Π.Α είχαν ψηφίσει νόμους για την εφαρμογή της ευγονικής. Ο Ντάβενπορτ (1866-1944), Aμερικανός ευγονιστής και βιολόγος, ανέλαβε με την χρηματοδότηση του Ρούζβελτ να καταγράψει όσους θεωρούνταν γενετικώς ανώμαλοι και τους αποθάρρυνε εμμέσως από το να αναπαραχθούν. Παρόμοιες πολιτικές εφαρμόστηκαν στη Γαλλία, στον Καναδά, στην Ελβετία, στην Ιαπωνία και στην Κίνα. 

Σήμερα, στην Ελλάδα και σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, η ευγονική έχει εφαρμογή σε αρκετούς τομείς της καθημερινής μας ζωής. Για να αναφέρουμε δυο απλά παραδείγματα, χρησιμοποιείται κατά κόρον, εδώ και πολλές δεκαετίες, για τη βελτίωση των φυτών και των οπωροκηπευτικών καθώς και των ζώων (μέσω των διασταυρώσεων) με σκοπό τη μέγιστη απόδοσή τους και την βελτιστοποίηση των ικανοτήτων τους. Επίσης, όλοι γνωρίζουμε την ευρέως διαδεδομένη μέθοδο του προεμφυτευματικού ελέγχου, στην περίπτωση που μια γυναίκα πρόκειται να υποβληθεί σε εξωσωματική γοννιμοποίηση, καθώς και του προγεννητικού ελέγχου, στον οποίο υπόκεινται εθελουσίως ζευγάρια τα οποία ενδιαφέρονται να τεκνοποιήσουν. Ουσιαστικά, πρόκειται για ευγονικούς έλεγχους προκειμένου να αποφευχθεί η γέννηση ενός παιδιού το οποίο θα πάσχει απο ανίατες - μεταδοτικές ασθένειες και γενετικές ανωμαλίες. Μέσω της αμνιοπαρακέντησης και της βιοψίας της εγκύου γίνεται ακριβής πρόγνωση και διάγνωση ασθενειών όπως το σύνδρομο Down, η μεσογειακή αναιμία, το σύνδρομο Huntington και η ινοκυστική νόσος. Παρότι, όμως, οι εφαρμογές αυτές έχουν βελτιώσει την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων, οι περισσότεροι αντιδρούν με μεγάλη προκατάληψη και επιφυλακτικότητα στο άκουσμα της ευγονικής θεωρίας. Και ενώ αυτά συμβαίνουν σήμερα, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου στην Ελλάδα, η ευγονική ήταν θεωρία αποδεκτή στον χώρο της υγείας, της ανθρωπολογίας, της νομικής και γενικότερα στους πανεπιστημιακούς κύκλους της εποχής και δεν θα αργούσε η πρακτική εφαρμογή της. Ο κατάλογος των Ελλήνων πρωτεργατών της ευγονικής θεωρίας είναι μακρύς, αλλά θα αρκεστούμε εδώ να αναφέρουμε συνοπτικά τους σημαντικότερους εκπροσώπους και τις απόψεις τους. 

Ο Κωνσταντίνος Μουτούσης, διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βιέννης, προϊστάμενος του μικροβιολογικού εργαστηρίου του νοσοκομείου Ευαγγελισμός και καθηγητής της νεοσύστατης έδρας υγιεινής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατείχε έδρα με γνωστικό αντικείμενο που αποτελείτο απο τρεις κλάδους: 1) Την ευγονική υγιεινή, “ήτις αφορά εις την επιμέλειαν της φυλής επι τη βάσει των βιολογικών πορισμάτων της κληρονομικότητος”, 2) την “υγιεινήν του περιβάλλοντος” και 3) την “υγιεινήν της φυσικής και ψυχικής αγωγής”. Ο Μουτούσης, στις παραδόσεις του, έδινε μεγάλη βαρύτητα στη σημασία της υγιεινής και της ευγονικής στις σύγχρονες κοινωνίες. Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, οτι στο εναρκτήριο μάθημά του συνηγόρησε υπέρ της υποχρεωτικής στείρωσης των ανθρώπων που είναι “κληρονομικώς επιβαρυμένοι δια παθολογικών προδιαθέσεων, αίτινες χαρακτηρίζονται ως ψυχώσεις ή ψυχοπάθειαι” (3)

Ο Σταύρος Τσουρουκτσόγλου, ιατρός και συνδιαμορφωτής των ευγονικών ιδεών και της φυλετικής υγιεινής στον γερμανόφωνο χώρο, αναφέρει χαρακτηριστικά στο έργο του “Περί Ευγονίας“ ότι, “η ευγονίαν, η οποία έχουσα υπ'όψη την ολότητα, είτε περι έθνους πρόκειται είτε περι όλης της ανθρωπότητος, επιδιώκει, όπως διατηρώνται και πολλαπλασιάζονται, αν όχι μόνον, τουλάχιστον περισσότερον, εκείνοι οι οποίοι έχουν πραγματικήν βιολογικήν και εκπολιτιστικήν αξίαν” (4)

Ο Ιωάννης Κούμαρης (1879-1970), υπήρξε ο πρώτος καθηγητής της Φυσικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1925) και ο ιδρυτής της Ελληνικής Ανθρωπολογικής Εταιρείας (1924). Στο επίκεντρο του ανθρωπολογικού του προγράμματος βρισκόταν η φυλή μαζί με την ευγονική και την φυλετική υγιεινή. Ο Κούμαρης συνέδεσε την έννοια της φυλής με τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, αναγνωρίζοντας τη σημασία της ευγονικής, ενώ αποστρεφόταν την υιοθεσία διότι, όπως υποστήριζε, “ο Έλλην δεν δικαιούται να υστερήσει εις την καλλιέργειαν της Ελληνικής φυλής” (5)

Ο Δημοσθένης Ελευθεριάδης (1885-1964), βακτηριολόγος και υγεινολόγος, καθηγητής Κοινωνικής Βιολογίας στην Πάντειο Σχολή και συγγραφέας των βιβλίων “Στοιχεία Κοινωνικής Βιολογίας” και “Μαθήματα Κοινωνικής Βιολογίας”, ενστερνίζεται την ευγονική ως “μέσον ανάσχεσης των απροσάρμοστων και αντικοινωνικών στοιχείων” (6)

Ο Νικόλαος Δρακουλίδης (1900-1985), γιατρός με σπουδές σε Αθήνα, Βιέννη και Παρίσι, ειδικός αφροδισιολόγος και ψυχαναλυτής, εισηγητής του αντικειμένου της σεξολογίας στην Ελλάδα, λογοτέχνης (με το ψευδώνυμο Άγγελος Δόξας) και κριτικός λογοτεχνίας, αρθρογράφησε μαχητικά τη δεκαετία του 1930 υπερ της καθιέρωσης του προγαμιαίου πιστοποιητικού υγείας, με σκοπό να αποτρέψει την “αποσύνθεσιν της φυλής και τον εκφυλισμόν του ανθρωπίνου γένους”, αποκλείοντας απο τη διαιώνισή τους όσους υπέφεραν απο φυματίωση, σύφιλη, φρενοπάθεια, αλκοολισμό, τοξικομανία, επιληψία και λέπρα (7)

Ο Νικόλαος Λούρος (1898-1986), τακτικός καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ιδρυτής της Ελληνικής Εταιρίας Ευγονικής και Γενετικής του Ανθρώπου, γνώστης του αποκρυφισμού και μελετητής των παγανιστικών μύθων της ινδικής και γερμανικής μυθολογίας, θα προσανατολίσει τις ευγονικές του ιδέες για τη δημογραφική ανάκαμψη του μαστιζόμενου απο τον υποσιτισμό και τις λοιμώδεις ασθένειες και κακουχίες ελληνικό πληθυσμό και στην αναζήτηση τρόπων βελτίωσης του βιοτικού του επιπέδου. Εναντιώθηκε στο πρόβλημα των εκτρώσεων ενώ, παράλληλα, εστίασε στη δημογραφική ανάκαμψη του πληθυσμού. Αξίζει να τονιστεί το γεγονός οτι ο Λούρος ανέσυρε την πρόταση για θέσπιση υποχρεωτικής προγαμιαίας εξέτασης των μελλονύμφων (8)

Ο Κωνσταντίνος Γαρδίκας (1896–1984), διδάκτωρ Νομικής και υφηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, ανέλαβε τη θέση του διευθυντή των σωφρονιστικών υπηρεσιών της Ύπατης Αρμοστείας Σμύρνης και ήταν μέλος του Αστυνομικού Σωφρονιστικού Συμβουλίου και της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής για τον Ποινικό Κώδικα. Επίσης, διετέλεσε Διευθυντής στη νεοσύστατη Διεύθυνση Αστυνομίας Υπουργείου Εσωτερικών, ενώ συμμετείχε στην ίδρυση της Ιντερπόλ και κατέλαβε τη νέα έδρα Εγκληματολογίας, το 1930 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δικαίως αναγνωρίζεται ως αυθεντία στον τομέα του μέχρι και τις μέρες μας. Χαρακτηριστικά, αναφέρει στο βιβλίο του “Προδιάθεσις είς το έγκλημα”: “Η εκληματικότις συνήθως βλαστάνει εκ της σωματικής και ψυχικής εκφυλίσεως, ην γενικώς απεργάζεται η προδιάθεσις και η κακή αγωγή, ο πότος και η οικονομική αθλιότης, οι γάμοι μεταξύ ατόμων πνευματικώς νοσούντων ή νοσηρών. [...] Πολλοί εγκληματίαι, γενικώς ειπείν, είναι σωματικοί και ψυχικοί οργανισμοί κατωτέρας αξίας. Η κατωτερότης αυτή της ψυχής και του σώματος, είναι το αποτέλεσμα της καταγωγής και της εξελίξεως”

Όπως αντιλαμβανόμαστε εύκολα, ο κατάλογος των Ελλήνων ευγονιστών είναι μακρύς και η απλή αναφορά των απόψεων και του έργου τους μας κάνει να αναρωτιόμαστε το προφανές: Εφόσον η ευγονική ως θεωρία υποστηρίχθηκε απο πολλούς καταξιωμένους και μορφωμένους Έλληνες, τότε για ποιόν ακριβώς λόγο δεν ευδοκίμησε η εφαρμογή της σε κοινωνικό και υγιειονομικό πλαίσιο;

Η αποτυχία της αποδοχής τής ευγονικής μεταπολεμικά - παρότι, πλέον, έχει αποδαιμονοποιηθεί εμμέσως στη συνείδηση του κόσμου με τον προγεννητικό έλεγχο και τις εφαρμογές της στη γεωργία και την κτηνοτροφία - οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων. Ο πρώτος και κυριότερος έχει να κάνει φυσικά με τη στοχοποίησή της και τη διασύνδεσή της με την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία. Η εφαρμογή της ευγονικής με την λεγόμενη αρνητική της μορφή (αποφυγή ανεπιθύμητων γονιδίων, εξάλειψη ανεπιθύμητων χαρακτηριστικών) αντί της θετικής της μορφής (αντικατάσταση αρνητικών γονιδίων με υγιή, ενίσχυση επιθυμητών χαρακτηριστικών) οδήγησε στην προκατάληψη και την αρνητική προδιάθεση απέναντί της, με την αιτιολογία οτι ασκεί επεμβατικές πρακτικές που ενδεχομένως να οδηγούσαν σε παραβίαση ανθρώπινων ελευθεριών και κοινωνικό αποκλεισμό.

Ένας επιπλέον ανασταλτικός παράγοντας, με καταλυτικό ρόλο στην εφαρμογή της ευγονικής πρακτικής, ήταν και η χριστιανική θρησκεία με τις διδαχές της. Η ασθένεια, με βάση τα ιερά κείμενα, θεωρείται λίγο-πολύ ως θεόσταλτη. Συμβάλει στην ύπαρξη του κάθε ανθρώπου εν συνόλω και καθορίζει τη στάση του απέναντι στην ζωή. Η ασθένεια και ο πόνος εκλαμβάνoνται ως “άσκηση δικαίων”, παιδαγωγικό μέσο και ευκαιρία αυτογνωσίας και επαναξιολόγησης του νοήματος της ζωής. Υπ' αυτές τις προϋποθέσεις, οποιαδήποτε γονιδιακή παρέμβαση έχει ως στόχο την θεραπεία του ανθρώπου, γίνεται αντιληπτή απο την εκκλησία ως πράξη μιμούμενη το έργο του ίδιου του Χριστού και ως εκ τούτου, απορρίπτεται. Ας μην ξεχνάμε οτι η ορθόδοξη θεολογία δίνει σημασία στην πνευματική και όχι στην σωματική - αισθητική βελτιστοποίηση.

Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε οτι μεταπολεμικά, οι επιστήμονες οι οποίοι στήριζαν τις θεωρίες τους στην ευγονική πρακτική απαξιώθηκαν και παραγκωνίστηκαν απο τους πολέμιους της θεωρίας και το πολιτικό κατεστημένο και, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν κατάφεραν να αφήσουν ικανούς διαδόχους και συνεχιστές του μεγάλου τους έργου.

Παραπομπές: 
1) “Πολιτεία Πλάτωνος¨, Εκδόσεις Πόλις, σελ. 364
2) “Έρευνες πάνω στην ανθρώπινη ικανότητα”, 1883
3) “ Η υγεινή και η ευγονία εις τας συγχρόνους κοινωνίας”, περιοδικό “Κλινική”, 1933
4) “Περί ευγονίας” , διάλεξη στην Ελληνική Ανθρωπολογική Εταιρία, 1925
5) “Η Ελληνική Φυλή εκτός Ελλάδος”, Πρακτικά Συνεδρίων Ελληνικής Ανθρωπολογικής Εταιρίας, 1940
6) “Μαθήματα Κοινωνικής Βιολογίας”, 1948
7) “Η προ του γάμου ιατρική εξέτασις”, Εφ. Ελεύθερος Άνθρωπος, 14.2.1932
8) “Η προστασία της μητρότητος”, Πρακτικά Συνεδρίου Προστασίας Παιδιού, 1946

της Ε. Μ.
Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Μνήμη Μίκη Μάντακα 1975 - 2018 (φωτογραφίες και video)

Ο Κύκλος Ιδεάπολις τίμησε τη Μνήμη του Μάρτυρα της Ευρώπης Μίκη Μάντακα με μία λιτή τελετή

Καινές Παραδόσεις

Ο παραπάνω όρος προβάλλεται όχι μόνο για τη θεμελίωση της δέσμευσής μας στα ιδανικά μας, αλλά και για να δώσει φωνή στην αφοσίωση προς ένα ιδανικό, το οποίο έχει κληρονομηθεί από γενιά σε γενιά - μία αδιάκοπη αλυσίδα η οποία περιλαμβάνει όχι μόνο εμάς, αλλά και κάθε έναν από τους προγόνους μας. Η κληρονομιά τους βρίσκεται μέσα μας. 

Για πολλούς, η Παράδοση δεν είναι απλά “η αντίσταση στην αλλαγή ή η εκδήλωση μιας απροθυμίας για εξέλιξη”. Οι Παραδόσεις είναι η συνέχεια ενός μεγαλειώδους ιδανικού. Δεν έχουμε απλά και μόνο προς τον εαυτό μας την υποχρέωση για αυτοβελτίωση, όχι! Το χρέος μας είναι πολύ μεγαλύτερο, γιατί κουβαλάμε μαζί μας το πνεύμα τόσο των προγόνων μας, όσο και των αγέννητων απογόνων μας. Η Παραδοσιοκρατία δεν ήταν ποτέ μία εύκολη ατραπός για να την ακολουθήσει κάποιος, όμως, για όσους επιλέγουν να την ακολουθήσουν, είναι περισσότερο ανταποδοτική από οποιαδήποτε άλλη τιποτένια στιγμή της κενής και ψεύτικης μαζοποίησης, η οποία προβάλλεται από αυτούς που υποστηρίζουν την Αριστερά. 

Όμως τι σημαίνει να ακολουθούμε την Παράδοση; Ισχύει ότι η συγκεκριμένη έννοια είναι ένα ιδεώδες, όμως τι ακριβώς σημαίνει; Σημαίνει ότι δεν θέλουμε να επιτρέψουμε στους ανθρώπους να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους; Ούτε κατ’ ελάχιστον. Ή μήπως ότι θέλουμε να ανακαλέσουμε τις εξελίξεις που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ιατρικό τομέα; Προς Θεού όχι. 

Αυτό το οποίο έχω διαπιστώσει είναι ότι η Παράδοση είναι η διαμόρφωση ηθικών αρχών και ιδανικών με έμφαση στη βελτίωση όχι μόνο του εαυτού μας, αλλά και της κοινωνίας συνολικά. Η κοινωνία μας έχει ξεπέσει σε τέτοιο επίπεδο, που έχουμε πλέον τέτοια εμμονή με τις νέες τεχνολογίες ή με το καινούργιο δημοφιλές μουσικό κομμάτι, ώστε να μην μας μένει χρόνος για σημαντικότερα πράγματα, όπως είναι η κοινότητα, η πίστη και η φύση. 

Αυτά είναι τα σημαντικά, όχι η αυτομομφή ή το νοητικό μαστίγωμα. Αυτές οι τρεις έννοιες (πίστη, φύση, κοινότητα), αποτελούν ιδεώδη βασικά στη φιλοσοφία της ζωής, συνυφασμένα με τις ζωές μας και τις ζωές των προγόνων μας - είναι η “Αγία Τριάδα” της υπάρξεως προκειμένου να ασπαστούμε την Παράδοση. 

Μέσω της κοινότητας, θέτουμε τα φυσικά θεμέλια των ανθρώπων, δίνοντάς τους τον χώρο να ασπαστούν όχι μόνο τη φύση, αλλά και την αλήθεια, δια του ιδρώτα και του μόχθου. Δεν υπάρχει κανένα κακό στο να ενωθούμε και να μοχθήσουμε μαζί από κοινού, αντιθέτως, έτσι εξαλείφουμε τις χειρότερες πτυχές τού να εστιάζουμε εγωιστικά και με εμμονή στον εαυτό μας, αντί να βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας. 

Πίστη επειδή, ενώ η ατομικότητα είναι σημαντική για την εξέλιξη, δεν θα πρέπει να επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα. Μέσω της πίστεως μπορεί κάποιος να ανακαλύψει τη θέση του στην παντοτινή κοσμική ιεραρχία και την αλήθεια, την οποία έχουμε στερηθεί για πολύ καιρό. Η πίστη μας πρέπει να είναι ακλόνητη. Η πίστη κρίνεται ως προς την αξία της με τον τρόπο που αυτή μεταβάλλεται προκειμένου να ικανοποιήσει τις μάζες. 

Μέσω της λατρείας μας προς μία ανώτερη δύναμη, δεν νιώθουμε απλά μια αίσθηση ευεξίας, αλλά και μία ανανεωμένη αίσθηση αφοσίωσης προς τον λαό μας. Ο Θεός μας είναι αυτός της Δύσης, αγνός, δυνατός και μεγαλειώδης όπως ο Ήλιος. Όταν χάνουμε την επαφή μαζί του, καθώς δύει στον ορίζοντα, γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι θα ανατείλει ξανά, φέρνοντας μαζί του και τη δική μας εξύψωση. 

Και το πλέον σημαντικό όλων, η φύση. Η φύση είναι το οχυρό και το ησυχαστήριό μας. Συνδυάζει την κοινότητα και την πίστη, σχηματίζοντας την τριάδα της Παράδοσης. Διαισθανόμαστε περισσότερο τη φύση καθώς βλέπουμε την ομορφιά που αυτή περικλείει και σεβόμαστε το περιβάλλον, το οποίο όχι μόνο έδωσε στους προγόνους μας ζωή, αλλά τους έδωσε και την ευκαιρία να γίνουν κομμάτι της φύσης. Το πνεύμα των Παραδόσεών μας εδράζεται στη φύση, παντοτινό και ισχυρό, όπως η αιωνόβια δρυς. 

Η Παράδοση είναι κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας. Δεν έχει να κάνει με το μίσος και τις διακρίσεις. Έχει να κάνει με το να αγαπάς τον πολιτισμό και τον λαό σου, τα μεγάλα επιτεύγματα και τη δόξα που έχει επιτύχει. Έχει να κάνει με το να θέλουμε να διασφαλίσουμε τη συνεχόμενη επιβίωσή της, ούτως ώστε να μπορέσουμε να μεταλαμπαδεύσουμε αυτό το δώρο στους απογόνους μας, για να έχουν και εκείνοι την ευκαιρία να θαυμάσουν τον Δυτικό Πολιτισμό σε όλη του τη δόξα, χωρίς να νιώθουν τρόμο στην καρδιά τους, αλλά χαρά, γνωρίζοντας ότι πολεμήσαμε για τα πιστεύω μας και νικήσαμε. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Κ. Δ.
Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

31328

Ανέλπιστα, μια μέρα δε μας βγάλανε για δουλειά.
- Τι τρέχει;
Και την άλλη τα ίδια. Δεν μπορούμε να το ξηγήσουμε. Τέλος το μαθαίνουμε: Θα 'ρχόταν μια επιτροπή, ένας Σπανιόλος λέει, Ντελλάρα τ'όνομα, να μας δει πώς τα πάμε.
- Αλήθεια μωρέ παιδιά μου; Ταυριά δεν είναι που έχουνε κει κάτου στην πατρίδα του;
Ένα πρωί μας παίρνουνε καμιά εξηνταριά σκλάβους για μια μικρή αγγαρειά. Είναι λίγο όξω απο τη Μαγνησά. Δίπλα στις ράγιες του σιδηρόδρομου τελειώνει μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα στο Σίπυλο. Τη λεν “Κιρτίκ-ντερέ”. Μες σ'αυτή τη χαράδρα λογαριάζαν πως θα σκοτώθηκαν ίσαμε σαράντα χιλιάδες χριστιανοί απ'τη Σμύρνη κι άπ'τη Μαγνησά, αρσενικοί και θηλυκοί. Τις πρώτες μέρες της καταστροφής. Τα κορμιά λιώσανε το χειμώνα και το νερό της χαράδρας που κατέβαινε απο ψηλά έσπρωξε τα κουφάρια προς τα κάτω. Έτσι φτάξανε ίσαμε το δρόμο, στις ράγιες. Ο Ντελλάρα σα θα'ρχόταν θα φούμερνε ένα πούρο. Μες στο “βάγον-λι”. Θα κοίταζε 'απ΄το παραθυράκι όξω και θ'αποθαύμαζε το τοπίον. Εκεί, άξαφνα, μπορούσε να προσέξει τα κουφάρια. Κεραμιδαριό η έκσταση! Λοιπόν η δουλειά μας όλη τη μέρα ήταν να σπρώξουμε τα κουφάρια, που ατάχτησαν, προς τα μέσα. Να μη φαίνουνται. 

Στην αρχή μας έκανε κακό να τα πιάνουμε με τα χέρια μας, αγκαλιές αγκαλιές, και να τα κουβαλούμε. Μα σε λίγες ώρες οι πρώτες εντυπώσεις είχαν περάσει. Οι σκλάβοι κάναν κι αστεία. 

- Τι βαστάς; ρωτούσε ένας. 
Ο άλλος κοιτάζει την αγκαλιά του. Περπατά και μετρά: - Δυο κεφάλια. Πέντε καλάμια. Έξι χτένια. 
- Αρσενικοί, για θηλυκοί; 
- Σαν αρσενικοί μοιάζουν. 
- Δεν ψούνισες καλά, σύντροφε! 
- Γιατί; 
Ο άλλος δείχνει θριαμβευτικά την δική του αγκαλιά: - Κοίτα δω! Μια λεκάνη, δυο λεκάνες, τρείς λεκάνες! Και μοιάζει όλο γυναικείο πράμα. 

Σε κάμποσα καλάμια, κόκαλα χεριών, βρίσκαμε διατηρημένο ένα ψιλό σύρμα. Ο χριστιανός θα'ταν δεμένος με κάποιον άλλο - μα, με το κατρακύλισμα στη χαράδρα, αυτός ο σύντροφος σκελετός είχε ξεκόψει. Ένας όμως απο μας στάθηκε τυχερός. Βρήκε τέσσερα κόκαλα χεριών δεμένα μαζί μαζί. Έτσι μαζί μαζί τα σήκωσε και τα κουβάλησε παραμέσα. 

Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, 2017, σελ. 280 - 281
Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Ο Χαρακτήρας - του Ernst Jünger

Εμείς, οι εθνικιστές, αποφασίσαμε να επιθυμήσουμε αυτό το οποίο ήταν αναγκαίο – εκείνο το οποίο ποθήθηκε από τη μοίρα. Παίρνοντας αυτήν την απόφαση, εγκαταλείψαμε συνειδητά το καταφύγιο της ασφάλειας, το οποίο μας παρείχε ο λόγος, ούτως ώστε να βασίσουμε τους εαυτούς μας στην αξιοπιστία μιας ανώτερης τάξης, στη βεβαιότητα της μοίρας. Ας τους αφήσουμε να προσπαθήσουν και να μας πείσουν ότι το τάδε ή το δείνα είναι σωστό, αποδεκτό και ενδεδειγμένο, όμως εάν δεν υπάρχει ανάγκη θα το απορρίψουμε. Συνεπώς, δεν βασιζόμαστε σε αιτιώδη σχέδια, αλλά σε υψηλότερα υπέρτατα σχέδια, τα οποία, ωστόσο, δεν αποκλείουν τον λόγο, αλλά αντιθέτως τον συμπεριλαμβάνουν. Όπου είναι αναγκαίο να συμβεί εκείνο το οποίο πρέπει να συμβεί δεν θα υπάρχει καμία δυσκολία να δικαιολογήσει εαυτόν με λογικά επιχειρήματα. 

Έτσι, λοιπόν, εάν μπορούμε να επιθυμήσουμε αυτό το οποίο είναι αναπόφευκτο τότε πρέπει κάπως να το καταλάβουμε. Η αλυσίδα της λογικής είναι εμφανής σε εμάς, συναγόμενη εκ του λόγου. Η εξωτερική εμφάνιση του κόσμου, με άλλα λόγια τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αντικειμένων στο φυσικό πεδίο, γίνεται αντιληπτή από τις αισθήσεις και μεταδίδεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα στον εγκέφαλο. Εκεί, αυτή η ατελής ύλη, μεταμορφωμένη από τις ατελείς αισθήσεις, γίνεται επεξεργάσιμη από τον λόγο, “την σκεπτόμενη ψυχή”. Ο λόγος σχηματίζει έννοιες, κάνει κρίσεις και καταλήγει σε συμπεράσματα. Σύμφωνα με τον Wundt, αυτή είναι η “ικανότητα να σκεφτόμαστε υπό όρους αντικειμένων και των σχέσεών τους”, ενώ σύμφωνα με τον Hegel είναι “η πιο καταπληκτική, σπουδαιότερη και επιπλέον απόλυτη δύναμη”. Όμως οι περιορισμοί του δεν είναι δίχως αμφισβήτηση και υπονοούνται με αυτήν την περίφημη φράση: “Τίποτα δεν είναι στην διάνοια το οποίο δεν ήταν πρώτα στις αισθήσεις”

Όπως μας δείχνει η πνευματική μας εμπειρία, πάνω από την εξωτερική λογική του λόγου, διεπόμενη από τις αισθήσεις, εγείρεται μία εσωτερική λογική της μοίρας. Και την αντιλαμβανόμαστε όχι μέσω του εγκεφάλου, αλλά μέσω του αίματος, το οποίο χρησιμοποιεί τον εγκέφαλο για τους δικούς του σκοπούς ή παρά αυτόν. Τα επιχειρήματα του αίματος δεν είναι πειστικά, είναι αναγκαστικά. Οι σκοποί του δεν είναι λογικά κατασκευάσματα αλλά το επακόλουθο της αναγκαιότητος. Το κύριο όργανό του είναι η καρδιά. Και αυτό το οποίο εν σχέσει με τον εγκέφαλο αποκαλούμε λόγο, εν σχέσει με την καρδιά το αποκαλούμε χαρακτήρα. Αυτή η σχέση, βεβαίως, δεν μπορεί να αποδειχθεί ανατομικά, ωστόσο βλέπουμε σε αυτήν κάτι το θετικό, παρά κάτι το αρνητικό. Σε αντίθεση με την Εποχή του Διαφωτισμού πιστεύουμε ότι ο χαρακτήρας αποτελεί την ύψιστη αξία – ήτοι το πιο σημαντικό σημάδι της εσωτερικής μας μεταμόρφωσης. 

Ο χαρακτήρας αποτελεί εκείνο το οποίο είναι το σημαντικότερο σε εμάς: Είναι η αληθινή μας φύση - η ειλικρινής μορφή μας - και η ζωή μας είναι το εξωτερικό του αποτύπωμα. Ως το όργανο της μοίρας, στη δράση του είναι παρών σε όλες τις σπουδαίες μορφές της μοίρας – στον συνδυασμό και στον διαχωρισμό, στην αγάπη και στον αγώνα, στη συμπόνοια, στην αφοσίωση, στο θάρρος, στην αίσθηση της τιμής, στην υπερηφάνεια, στον φόβο, στην αναποφασιστικότητα, στη μαλακότητα, στη δύναμη, στην ιπποσύνη, στο μίσος, στην απληστία, στην ασωτία. Στην αγάπη της φύσης – σε αυτήν αποκαλύπτεται η επέλαση της μοίρας. Είναι ακριβώς αυτή που καθορίζει τη θέση και τη φιλοδοξία ενός μοναδικού ατόμου. Είναι αυτή η αγάπη της φύσης, υπό την μορφή της σεξουαλικής έλξης, η οποία συνιστά το πιο σημαίνον μέρος του ανθρώπου, η οποία υπαγορεύει την επιλογή των σλόγκαν, των εραλδικών φιγούρων και διακηρύσσει περήφανα: “Αυτό είμαστε και ως εκ τούτου αυτό επιθυμούμε να παραμείνουμε”! Ακριβώς αυτός δίνει μορφή στην κοινωνία, κάνει τις στρατιές να λαχταρούν τη μάχη και καθιστά τις επαναστάσεις αποτελεσματικές· αναγκάζει τις καρδιές να χτυπούν με ρυθμό και αυτός ο χτύπος της καρδιάς γίνεται όλο και πιο ηχηρός, όσο λιγότερο τον σκέφτονται ή τον συζητούν. Βρίσκεται στα θεμέλια της ιστορίας ολόκληρων λαών, καθορίζοντας την εσωτερική λογική της ανάπτυξής τους – την ανύψωσή τους, τις νίκες τους, τις καταστροφές τους και την παρακμή τους. Υπερνικάει όλα τα εμπόδια – είτε αυτά είναι ποτάμια, θάλασσες ή βουνά, υπερνικάει κάθε ομοιότητα και κάθε διαφορά οικονομικών συμφερόντων. Είναι συγκεκριμένα η σχέση ανάμεσα στον χαρακτήρα των λαών η οποία εξηγεί γιατί νοιώθουν προδιάθεση, μίσος ή σεβασμό ο ένας για τον άλλον. Ας κοιτάξουμε τους εαυτούς μας: Νιώθουμε αρκετά καθαρά τί είναι ένας Γερμανός άνδρας ή μία Γερμανίδα γυναίκα. Μπορεί να μην είναι απλό να το θέσουμε σε λόγια, όμως τέτοια είναι η ποιότητα της μοίρας – είναι αδιαπέραστη στα λόγια: Το νιώθουμε. Και γνωρίζουμε, πως αυτό το ιδανικό δεν έχει κανένα λογικό θεμέλιο. Ναι, είναι από τη ζωή, όπου η μοίρα κυβερνάει μέσω του αίματος, που η ενότητα και η βεβαιότητα μιας ανώτερης τάξης γεννιούνται, που γεννιούνται παρ' όλες τις αντιφάσεις, τα σφάλματα και τις πλάνες. Τέτοια είναι η ενότητα ενός έργου τέχνης, ενός πίνακα, ενός δράματος – οι μπογιές και τα χρώματα είναι τα ίδια όπως παντού και όμως σχηματίζουν ένα διάφανο παραπέτασμα, το οποίο μας διαχωρίζει από τον ακαθόριστο κόσμο: Προσεγγιζόμαστε μόνο από την πνοή του θείου και πέφτουμε στα γόνατά μας. 

Πρέπει να το καταλάβουμε: Η αίσθηση των νόμων της μοίρας δεν καθορίζεται από ηθικές αρχές, οι οποίες είναι όπως τα ακίνητα αστέρια στον ουρανό. Ο χαρακτήρας εν εαυτώ δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Είναι πάνω από αυτά. Καθορίζει το τί είναι καλό και τί κακό. Ο χαρακτήρας μπορεί να είναι μεγάλος ή μικρός, δυνατός ή αδύναμος, στιβαρός ή μαλακός, τραγικά διαιρεμένος. Δεν υπάρχει κανένας ηθικός νόμος εν εαυτώ. Κάθε νόμος καθορίζεται από τον χαρακτήρα, από την προσταγή του αίματος. Είχε ή όχι το δικαίωμα ο Hagen von Tronje να χτυπήσει με το δόρυ του; Η απάντηση θα διαφέρει στη Γερμανία και στη Γαλλία. Ο φόνος εξ αιτίας του φθόνου είναι ένα πράγμα στο πρόσωπο της Νορβηγικής δικαιοσύνης, στο πρόσωπο της Ιταλικής – ένα άλλο. Ο χαρακτήρας είναι το σπουδαίο εργαστήριο όπου η αόρατη δύναμη αποκτά την ορατή της έκφραση, απ’ όπου κόβονται σαν νομίσματα όλα τα συστήματα σκέψεως και ηθικής. Η τελευταία, βεβαίως, προέρχεται από αξιώματα και αποφθέγματα, ωστόσο είναι ο χαρακτήρας ο οποίος επιλέγει κάποια έναντι των άλλων. Τέτοια είναι η τάξη της μοίρας. 

Ο χαρακτήρας δεν είναι επίκτητος, δίνεται στον άνθρωπο από τις ιδιοτροπίες μία θείας άδικης μοίρας, αναγνωριζόμενη από εθνικιστές και απαρνούμενη από φιλελεύθερους. Ο χαρακτήρας είναι “χαραγμένος” στον άνθρωπο μια για πάντα. Οι νόμοι της προόδου δεν τον εξουσιάζουν, μόνον οι νόμοι της ανάπτυξης. Όπως η ανάπτυξη της δρυός είναι προορισμένη από το βελανίδι, έτσι είναι και ο χαρακτήρας του παιδιού προορισμένος στον χαρακτήρα του ενήλικα ανθρώπου. Όλοι γνωρίζουμε από προσωπική εμπειρία ότι σε κάθε μελωδία υπάρχει μία επωδός. Στις πιο διαφορετικές περιοχές της ζωής διαπράττουμε τα ίδια λάθη, όμως χάρις σε αυτά αποκαλύπτουμε την καλύτερη πλευρά μας. Ό,τι αποκαλύπτεται από τη ζωή, ό,τι ακονίζει και σφυρηλατεί και, αντιθέτως, ο,τιδήποτε μαλακώνεται από την κοινωνία, καταπιέζεται και αμβλύνεται, δεν επηρεάζει τον χαρακτήρα στο ελάχιστο· ωστόσο συγχρόνως η εμπειρία, η ανατροφή, η εκπαίδευση, τα πρότυπα, τα ιδανικά, το περιβάλλον, τα ήθη, οι νόμοι επιδρούν και μας διαμορφώνουν. 

Μολονότι είναι αδύνατον να δημιουργήσουμε τεχνητά τον χαρακτήρα, όπως είναι αδύνατον να αναπαράγουμε τεχνητά ένα φυτικό κύτταρο, πόσο δε μάλλον έναν άνθρωπο, ο χαρακτήρας, εν αντιθέσει με τον λόγο, δεν αποσπάται από τη ζωή· επιπλέον, κατ’ ουσίαν, είναι κάτι οργανικό, ζωντανό και συνεπώς συνδεδεμένο με τη δημιουργική πηγή της ζωής της ίδιας. Ο χαρακτήρας είναι η προϋπόθεση για κάθε ανατροφή, όχι το αποτέλεσμά της. Το αποτέλεσμά του είναι στην καλύτερη περίπτωση μία μορφή. Το να προσδώσουμε στον άνθρωπο, στην κοινωνία, στο έθνος, μορφή σημαίνει να δίνουμε σάρκα και οστά στον χαρακτήρα τους. Ομοίως και εδώ δεν υπάρχουν απόλυτες αρχές βάσει των οποίων θα πρέπει να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός. Σε ένα σύνταγμα του Brandeburg πρέπει να του δοθεί μορφή αλλιώτικα απ’ ότι σε ένα σύνταγμα του Gascons. Ένα σύνταγμα το οποίο έχει νόημα στη Βόρειο Αμερική το χάνει εξ ολοκλήρου στην Λιβερία. Το αίμα των δούλων δεν μπορεί ποτέ να εξευγενιστεί και κανένα πειθαρχικό κόλπο δεν θα μετατρέψει δειλούς σε άντρες. 

Συνεπώς, είναι καθήκον μας να απελευθερώσουμε την ιδέα της μορφοποίησης και της επιλογής των ανθρώπων από λογικές αξιολογήσεις. Η ίδια η ζωή μάς δίνει ένα τέτοιο δικαίωμα. Ό,τι ζει – και τέτοιο είναι πρωτίστως το κίνημά μας! – υπάγεται σε μία σφαιρική θέληση, όχι σε λογικούς κανόνες. Η ιστορία δεν δημιουργείται, βιώνεται. Η φύση της πολιτικής δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με θεωρίες. Δεν υπάρχει καμία συνταγή για να νικήσεις μία μάχη, για να δημιουργήσεις έναν πίνακα. Όμως υπάρχουν κανόνες παγκόσμιας ιστορίας. Υπάρχει μια ανώτερη σχολή πολιτικής. Ο Ναπολέων μελετούσε τις μάχες του Φρειδερίκου του Β’. Οι μαθητευόμενοι μελετούν τη ζωγραφική από τους δασκάλους τους. Ωστόσο το έχουμε ήδη δηλώσει: Ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι η μορφή και αυτό αποτελεί έναν αρκετά υψηλό σκοπό. Συνεπώς κάποιος μπορεί να μιλήσει για τη στρατηγική χρησιμοποιώντας μία συγκεκριμένη επίσημη γλώσσα. Δεν πειράζει, λοιπόν, εάν θα νικήσουμε τη Μάχη των Καννών ή τη Μάχη του Μάρνη. Ωστόσο το ζωντανό περιεχόμενο της γλώσσας ποικίλει, όπως όλοι οι ζωντανοί σχηματισμοί. Ο Clausewitz, για παράδειγμα, δεν θεωρούσε την τέχνη του πολέμου μία εμπειρική επιστήμη παρόλο που είχε συλλάβει τη θεμελιώδη γνώση της από την εμπειρία. “Εν δράσει η πλειοψηφία ακολουθεί την απλή πράξη της λογικής, η οποία είναι λίγο-πολύ καλή – κάτι το οποίο εξαρτάται από το ποσό της διάνοιας εντός της”. Επιπροσθέτως: “Ακόμη και το πιο εκλεπτυσμένο στρατιωτικό αρχηγείο, με τις πιο ορθές απόψεις και αρχές, είναι ανίκανο να παρέχει σε έναν στρατό επιτυχημένη ηγεσία εάν δεν υπάρχει η ψυχή ενός σπουδαίου στρατιωτικού ηγέτη. Η κατεύθυνση του βλέμματος και της θέλησης, έμφυτη στη φύση του στρατιωτικού ηγέτη, συχνά αποδεικνύεται το καλύτερο αντίμετρο απέναντι στην κατά τα πρότυπα συγκεχυμένη μάθηση, η οποία, ωστόσο, αποτελεί ένα αναγκαίο εργαλείο για έναν ηγέτη.” 

Δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτε άλλο. Τοποθετήσαμε τα αρχηγεία μας, τις σκεπτόμενες ψυχές μας πάνω από τον χαρακτήρα, δηλαδή την αισθανόμενη ψυχή. Όμως είναι η αισθανόμενη ψυχή η οποία είναι η πιο αληθινή μας, η πρωταρχική μας. Αδιαπέραστη σε οποιεσδήποτε εξωτερικές αλλαγές, συνεχώς γυρεύει να κατακτήσει τον κόσμο, δίχως ωστόσο να τον υποτάξει στην σκέψη, αλλά να πραγματωθεί η ίδια σε αυτόν. 

Αυτή η προσπάθεια στην πραγμάτωση είναι το πρωταρχικό δικαίωμα όλων των ζωντανών όντων. Επιθυμούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το δικαίωμα. Έτσι, επιλέγοντας μέτωπα και ηγέτες, ας είναι η τελευταία λέξη αυτή της λογικής της μοίρας! Επιθυμούμε να δεσμεύσουμε εαυτούς με δεσμούς ομοιότητας με βάση το αίμα και τον χαρακτήρα, για να γίνουμε ένα με μία τέτοια οργανική κοινωνία*, όπου δεν θα υπάρχει διάκριση ούτε τάξης ούτε ιδιοκτησίας, αλλά όπου θα υπάρχει μία σαφής κατανόηση του ποιος δεν ανήκει σε αυτήν την οργανική κοινωνία. Ως εκ τούτου θα πράξουμε ό,τι είναι αναγκαίο – αυτό το οποίο επιθυμεί η μοίρα. 

* Ο Γύνγκερ χρησιμοποιεί την παραδοσιακή στους Γερμανούς κοινωνική φιλοσοφική διαφοροποίηση ανάμεσα στην οργανική κοινωνία (Κοινότητα, γερ. Gemeinschaft) και στην κοινωνία ως μηχανικός συνεταιρισμός αποτελούμενος από άτομα (Εταιρεία, γερ. Geselschaft). 

Πηγή: "Der Charakter", Standarte. Wochenschrift des neuen Nationalismus, Magdeburg, I. Jg.,
 #7 vom 13. Mai 1926, S. 150-153. 
Also see "Grundlagen des Nationalismus", S.78-83  

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Ι. Κ.
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018
Ταυτότητα

Αρχείο

Δημοφιλείς Αναρτήσεις

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -