Για την επίθεση στην Εστία Θεσσαλονίκης

Βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να ενημερώσουμε τους φίλους του Κύκλου Ιδεάπολις για την παύση της λειτουργίας τής Εστίας Θεσσαλονίκης μετά από επίθεση που δέχτηκε, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή μεγάλου μέρους της υλικοτεχνικής υποδομής καθώς και εκτεταμένες ζημίες στον χώρο γενικότερα. 

Η οργάνωση και διεκπεραίωση της επίθεσης έχουν έντονη οσμή παρακρατικής δράσης και ξεφεύγουν από το σύνηθες πλαίσιο μίας, έστω αθέμιτης, πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Εντάσσονται πλήρως, όμως, στο πλαίσιο της εμμονικής και παντελώς αβάσιμης στοχοποίησης του Κύκλου μας από κέντρα που προσπαθούν, ματαίως, το τελευταίο διάστημα να του χρεώσουν ενέργειες και χαρακτηριστικά με τα οποία αποδεδειγμένα δεν έχει καμία σχέση, για να καλύψουν τις δικές τους ήττες και τα δικά τους αδιέξοδα. 

Μέσα σε πέντε χρόνια ιδεολογικοπολιτικής δραστηριότητας και παρέμβασης έχουμε δώσει καλά δείγματα γραφής για να κερδίσουμε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού ώστε να μην επιτρέπουμε να μας αγγίζουν οι κακόβουλοι χειρισμοί κανενός. Ως εκ τούτου, απέναντι στις (άμεσα ή έμμεσα) παρακρατικές ενέργειες, όποια χροιά κι αν έχουν αυτές, η απάντησή μας είναι ξεκάθαρα και απόλυτα πολιτική. Όχι επειδή τρέφουμε πασιφιστικές αυταπάτες, αλλά επειδή έχουμε επιλέξει συνειδητά το περιεχόμενο, τη μορφή και το χαρακτήρα του αγώνα μας. Εν τέλει, αυτά είναι που μας καθορίζουν, αυτά είναι που μας διαφοροποιούν και αυτά είναι που ενοχλούν, άρα κάτι κάνουμε σωστά. 

Μέσα από το κινηματικό πρίσμα, το ζητούμενο στη διαχείριση τέτοιων καταστάσεων δεν έχει να κάνει με την ερμηνεία των προθέσεων και των ελατηρίων του αντιπάλου, αλλά με τη θωράκιση και την ανάπτυξη της ισχύος των κινηματικών δυνάμεων. Το εγχείρημα της Εστίας, πρωτότυπο για τα δεδομένα μας, άφησε έργο πίσω του και προσέφερε πολύτιμες εμπειρίες σε πολλά επίπεδα για αυτό το ιδεαλιστικό κομμάτι της συνειδητοποιημένης ελληνικής νεολαίας, που πασχίζει να ξεφύγει από τις αρρώστιες και την πεπατημένη του “χώρου”, αναδεικνύοντας διαφορετικές αρετές, ποιότητες και πρακτικές. Αυτές οι εμπειρίες, μαζί με τον απολογισμό και την αυτοκριτική, θα καθορίσουν τις αποφάσεις μας για το πως θα πορευτούμε στο μέλλον. 

Σ' αυτό το σημείο θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά όλους αυτούς που μας συμπαραστάθηκαν έμπρακτα και ηθικά το τελευταίο δύσκολο διάστημα και να ενημερώσουμε ότι η μικρή εσωτερική κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε κατάφερε σύντομα να συγκεντρώσει ένα χρηματικό ποσό το οποίο υπερκάλυψε τις ανάγκες για την αποκατάσταση του χώρου και την ομαλή αποχώρηση. Αν μη τι άλλο, αυτή η άμεση ανταπόκριση δείχνει μία δυναμική, η οποία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί δημιουργικά σε μία μόνιμη βάση. 

Η Εστία υπήρξε το σημείο αναφοράς του Κύκλου μας αλλά και κάτι παραπάνω. Αφιερώσαμε προσωπική εργασία, πόρους, χρόνο και ψυχή για να πάρει μορφή και να λειτουργήσει. Κι αν ο κύκλος της λειτουργίας της διακόπηκε βίαια, δεν λησμονούμε ότι οι υλικές δομές είναι τα μέσα του αγώνα μας για την εθνοφυλετική επιβίωση και αναγέννηση, όχι ο αυτοσκοπός. Ο επίλογος δεν γράφεται ακόμα. 

από την συντακτική ομάδα
Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Κάτω τα χέρια απ' τη Μακεδονία


Αντί μνημοσύνου

Για το συλλογικό αρχέτυπο του σύγχρονου Ελληνισμού, η ληξιαρχική πράξη γέννησης έχει σφραγιστεί με μια ημερομηνία: Την 29η Μαΐου του 1453. Εκεί, στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, τη στιγμή που έπεφτε το άψυχο κορμί του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου πάνω στη μάχη, γεννιόταν ένας Μύθος και μια σπίθα, που θέριεψε αιώνες μετά. Τι κι αν πέρασαν οι εχθροί; Τι κι αν λεηλατήθηκαν περιουσίες και το αίμα των ανθρώπων μας πότισε το χώμα; Τι κι αν έσβησε εκεί η ύπαρξη μιας Αυτοκρατορίας; Από την ξεψυχούσα μήτρα της Βασιλεύουσας, κάτω από την καταπίεση και την κυριαρχία των Οθωμανών, μετά από δεκάδες ηρωικές και αποτυχημένες προσπάθειες, τέσσερις αιώνες αργότερα, η σύγχρονη μορφή του πανάρχαιου έθνους μας βρήκε την αυτόνομη θέση της στον κόσμο. 

Ήταν ένα απ’ αυτά τα κομβικά σημεία στην ανθρώπινη ιστορία, που αποτελούν ορόσημα. Η ιστορική καταγραφή του έχει επιχειρηθεί πολλάκις και πάντα κατορθώνει, ακόμα και όταν περιορίζεται σε απλή παράθεση των γεγονότων, να συγκινεί και να ξυπνά συναισθήματα στις καρδιές εκείνων που αναγνωρίζουν τα σημεία καμπής της πορείας ενός έθνους. Σκοπός του παρόντος άρθρου, όμως, δεν είναι να αποτελέσει ένα ακόμα διαδικτυακό μνημόσυνο. Ούτε καν να σταθεί σε ιστορικές λεπτομέρειες. 

Πίστη στο καθήκον και πίστη στον αγώνα. Αξίες, που για όσους μοιράζονται την εθνικιστική αντίληψη της ζωής (σε όλες τις εκφάνσεις της), είναι απαράβατες και στυλοβάτες του ζην. Και η επιμονή στη μάχη, η αψήφιστη περιφρόνηση του θανάτου, δεν είναι πάντα θέμα επιλογής - ως πεισιθανάτια ευχή εκείνου που ορμά στον πόλεμο για να βρει την δόξα. Είναι η υπέρβαση του Φόβου και του φυσικού ενστίκτου της επιβίωσης, πατώντας σε κάτι μεγαλύτερο από μια ανθρώπινη ζωή, στην αίσθηση της συμβολής, στην προσπάθεια διατήρησης ενός συνόλου, του οποίου αποτελούμε ένα περαστικό μόνο τμήμα. 

Κι αυτή η αίσθηση, είτε την ένιωθαν συνειδητά, είτε όχι, ήταν η κυρίαρχη στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Οθωμανοί και σύμμαχοί τους - ανάμεσά τους και υπόδουλοι Έλληνες - περιτριγύριζαν την Πόλη, σαν τα όρνια πάνω από ένα ετοιμοθάνατο και πληγωμένο ζώο. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που είχε ζήσει για αιώνες και αποτελούσε τη μεγαλύτερη δύναμη του δυτικού κόσμου, ήταν πια μια σκιά του κάποτε ένδοξου εαυτού της. Οι τελευταίοι υπερασπιστές της, ένα ετερόκλητο αμάλγαμα μισθοφόρων, πιστών στον Αυτοκράτορα και κατοίκων, δεν είχαν γλυτώσει από την μέγγενη του φόβου. Ποιος άλλωστε δεν θα φοβόταν; Ποιος άλλωστε δεν θα ήλπιζε μέχρι τελευταία στιγμή πως θα σωθεί, χάρη σ’ ανθρώπινη ή θεϊκή παρέμβαση, μπροστά στο τέλος του κόσμου όπως τον ήξεραν; Γι’ αυτό και οι εκκλησιές γέμιζαν, γι’ αυτό και η μάζα έβρισκε αντιστοιχίες μεταξύ των προφητειών για την Αποκάλυψη κι εκείνων που βίωναν οι ίδιοι, όσο η Πόλη άδειαζε και ο κλοιός στένευε. Κι όμως, αυτό που σήμερα κάνει την θυσία τους και τις πράξεις τους ακόμα πιο ηρωικές κι αξιομνημόνευτες είναι η υπέρβαση αυτής της ίδιας της ανθρώπινης φύσης: Η απόφασή τους να παλέψουν μέχρι την τελευταία στιγμή. 

“Όστις πολεμιστής ακολουθείτω μοι”, είχε φωνάξει ως πολεμική κραυγή ο Βασίλειος ο Β’ ο Βουλγαροκτόνος, ορμώντας στη μάχη. Πέντε αιώνες μετά, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, μπροστά σε ένα στράτευμα που δεν θύμιζε σε πολλά τις μαζικές και νικηφόρες στρατιές της Αυτοκρατορίας, ακολούθησε το ίδιο ακριβώς παράδειγμα, επιτυγχάνοντας μια ισάξια νίκη με τον θάνατό του. Στη χαώδη ατμόσφαιρα μιας μεσαιωνικής πολιορκίας, με τα τείχη της Πόλης γκρεμισμένα και με τα στίφη των Γενιτσάρων να ορμούν για να κερδίσουν το πολυπόθητο τρόπαιο, ο τελευταίος Αυτοκράτορας και οι ακόλουθοί του, οι λίγοι μισθοφόροι που είχαν μείνει να πολεμούν και όσοι ακόμα αποτελούσαν εκείνη την ψυχωμένη δράκα πολεμιστών και υπερασπιστών, πέρασαν στην Ιστορία. Και κέρδισαν επάξια την ανέλιξή τους στο επόμενο στάδιο της αθανασίας, υπερνικώντας με τις πράξεις τους τον φόβο, τη δειλία, τις παρορμήσεις που κυριεύουν τους ανθρώπους σε τέτοιες στιγμές. 

Κι είτε κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ, είτε στεκόμαστε σε στάση προσοχής, είτε τέλος απλά κοιτάμε δακρυσμένοι το άγαλμα του Παλαιολόγου έξω από την Μητρόπολη των Αθηνών, είναι γιατί εμείς, σήμερα, χρωστάμε την ύπαρξή μας και την συνειδητοποίηση της ταυτότητάς μας σ’ εκείνους τους λίγους, τους τρελούς. Σ’ εκείνους που κοιμούνται κάτω από την σκλαβωμένη Ισταμπούλ, τοποθετημένοι από Άγγελο Κυρίου, για να την κάνουν ξανά Κωνσταντινούπολη. Σ’ εκείνους που επέλεξαν η τελευταία λάμψη του φωτός της ζωής τους να απλωθεί αιώνια και να αποτελεί για μας έναν φάρο παραδείγματος. 

Δεν μας χρειάζονται άλλα μνημόσυνα. 
Δεν μας χρειάζονται κι άλλες στιγμές περισυλλογής. 
Δεν μας χρειάζονται δάκρυα. 

Γιατί η καλύτερη απόδοση Τιμής είναι η ενεργή συμμετοχή σ’ αυτήν την λαμπαδηδρομία που κρατά αιώνες. 

Γιατί αυτή η φλόγα, δεν είναι δικιά μας να την παραδώσουμε σ’ αυτούς που την απαιτούν, ούτε μπορούμε να την αφήσουμε να σβήσει. 

Ιερό καθήκον, αποστολή, ηθελημένη επιλογή, συνειδητή απόφαση. Γιατί γνωρίζουμε καλά πως η υπέρβαση του φθαρτού, η πραγματική αθανασία, κρύβεται στην ένωση με το αιώνιο ποτάμι της Φυλής. Ούτε λεπτά σιγής, ούτε στεφάνια, ούτε ψεύτικες συγκινήσεις. Τους Μάρτυρες που έπεσαν για να υπάρξουμε εμείς, τους τιμούμε αποκλειστικά και μόνον με Αγώνα. 

του Παναγιώτη Λουκά
Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Η πολιτική της σωματοδόμησης

Πολλοί άνθρωποι στους κύκλους μας σηκώνουν βάρη, προσπαθούν να αποκτήσουν όγκο, να γίνουν δυνατότεροι και ταχύτεροι. Γιατί το κάνουμε αυτό; Διάφορες ορθολογικές αιτιολογίες έρχονται στο προσκήνιο προς όφελος της αύξησης της δύναμης και της σωματικής διάπλασης: 

Αθλητική επίδοση. Οι άνδρες που είναι δυνατότεροι, ταχύτεροι και περισσότερο ικανοί αποδίδουν καλύτερα στα αθλήματα. Για αυτούς που αθλούνται υπάρχει πάντα ένα κίνητρο για να γυμναστούν. 

Γενική Σωματική Ετοιμότητα. Πολλοί άνδρες σηκώνουν βάρη και γυμνάζονται για να προετοιμαστούν για πιθανές καταστάσεις, όπως μία βίαιη αντιπαράθεση, η χειρωνακτική εργασία ή η κατάρρευση του πολιτισμού. Αυτή η ετοιμότητα της κυριαρχίας πάνω σε μία ευρύτερη σειρά από καταστάσεις, δημιουργεί δύναμη. 

Υγεία. Η δύναμη και η άσκηση κάνουν το σώμα να λειτουργεί καλύτερα, να μην είναι επιρρεπές στους τραυματισμούς, να έχει καλύτερη στάση και γενικότερα να βελτιώνεται. 

Σεξουαλική αισθητική. Οι γυναίκες ελκύονται από τους καλογυμνασμένους άνδρες. Πολλοί άνδρες κάνουν βάρη για να μπορούν να έχουν καλύτερα αποτελέσματα με τις γυναίκες. 

Κοινωνική αισθητική. Οι άνδρες που είναι μεγαλόσωμοι, δυνατότεροι και φαίνονται περισσότερο αρσενικοί, επιβάλλουν μία ισχυρότερη παρουσία και ασκούν μία περισσότερο αντιληπτή πνευματική και ηθική εξουσία. 

Πνευματική Πειθαρχία. Το να σηκώνεις βάρη τακτικά και να προκαλείς τον εαυτό σου να φτάσει στα όρια, οικοδομεί πειθαρχία και αυτοπεποίθηση. Επίσης, αλλάζει το πώς αισθάνεσαι για το σώμα σου και τον κόσμο γύρω σου, με συνέπεια να γίνεσαι περισσότερο ενεργός και να έχεις περισσότερες δυνατότητες παρέμβασης. 

Αρετή. Η ανάπτυξη του σώματος στις κατάλληλες φυσικές δυνατότητές του και η διατήρησή του σε καλή κατάσταση, είναι πολύτιμα στοιχεία αρετής και διαγωγής μίας καλής ζωής. 

Οι παραπάνω είναι καλοί λόγοι, αλλά έχουν να κάνουν μόνο με το ατομικό όφελος της καλής φυσικής κατάστασης και της σωματοδόμησης, χωρίς αναφορά στα κοινωνικά αποτελέσματα. Δεν υπολογίζουν την εμφανή πολιτική διάσταση της σωματοδόμησης. 

Συγκεκριμένα, γιατί οι άνδρες, οι οποίοι εμπλέκονται σε κύκλους του ευρύτερου δεξιού χώρου, ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλο να αποκτήσουν φυσική κατάσταση και αισθητική, σχεδόν σαν μία πολιτική δραστηριότητα; 

Η εύκολη απάντηση, εντός των ανωτέρω λόγων, είναι ότι θέλουμε να είμαστε “χτισμένοι” για λόγους κοινωνικούς και ετοιμότητας. Εάν η πολιτική συμμαχία είναι καλοσχηματισμένη, θα λαμβάνεται υπόψη πιο σοβαρά και θα αντεπεξέρχεται στις απαιτήσεις της ασφάλειας των εκδηλώσεων και των δραστηριοτήτων της. 

Αλλά αυτή η απάντηση δεν αντιμετωπίζει την ασυμμετρία: Γιατί είναι το “φασιστικό bodybuilding” ένα εδραιωμένο φαινόμενο, την ίδια ώρα που ο “μαχητικός αντιφασισμός” (#swoleleft) είναι κάτι σαν ανέκδοτο; Πέρα από την ωμή δύναμη, ποια είναι η έμφυτη πολιτική της σωματοδόμησης; 

Και σε μία περαιτέρω σειρά από ερωτήσεις: Η “γενική φυσική ετοιμότητα” είναι ένας καλά ορισμένος στόχος, αλλά τι είναι εν τέλει η αισθητική; Τι εκτιμούν οι άνθρωποι σε μία χτισμένη εμφανισιακά σωματική διάπλαση; Εάν θα μπορούσαμε να τη μιμηθούμε, με στεροειδή, κατακράτηση υγρών και συνθόλη, αυτό θα μετρούσε; Γιατί είναι η αισθητική τόσο στενά συνδεδεμένη με τη δύναμη, ώστε οι έννοιες συχνά αντιμετωπίζονται ως το ίδιο πράγμα; Εάν στοχεύσουμε στην αισθητική, μήπως αυτό είναι απλά ματαιοδοξία; 

Για να συνοψίσουμε, τα ζητούμενα είναι: Ποια είναι η φύση της αισθητικής, ποια είναι η πολιτική της σωματοδόμησης, πως σχετίζονται αυτά μεταξύ τους και πως συνδυάζονται με τη δύναμη. Για να απαντήσουμε, ας παρεκκλίνουμε προς μία γρήγορη μελέτη της αισθητικής: 

Στη σωματοδόμηση και σε πολλούς άλλους τομείς, η αισθητική έχει να κάνει με την αυθεντική και όμορφη αντιπροσώπευση της λειτουργικής αρετής. Η αισθητική μορφή είναι ένα ειλικρινές σήμα κάποιας εκτιμώμενης ουσίας. Το ιδανικό δείγμα αισθητικής καλά καμωμένης είναι μία κλασική Ferrari: Η μορφή είναι μία ευπαρουσίαστη αλλά ειλικρινής αναπαράσταση υποκείμενης επίδοσης, πολυτέλειας και προσοχής στην λεπτομέρεια. Εάν κρατούσαμε απλώς την επιφανειακή εμφάνιση, η οποία όταν εξεταζόταν αποδεικνυόταν να μην έχει τίποτα εξαιρετικό από κάτω, όπως ένα Pontiac Fiero με τετρακύλινδρο από χυτοσίδηρο μεταμφιεσμένο σαν μία Ferrari με φθηνό εξωτερικό περίβλημα από υαλοβάμβακα, τότε το αισθητικό αποτέλεσμα αποτυγχάνει, όταν οι άνθρωποι το παρατηρούν. Η εμφάνιση, από μόνη της, αποτυγχάνει παταγωδώς και προκαλεί αγανάκτηση, επειδή δεν είναι μόνο η εμφάνιση, αλλά επίσης και η ουσία, που οι άνθρωποι εκτιμούν. Από την άλλη πλευρά, η λειτουργική ουσία, κρυμμένη κάτω από ένα στρώμα λίπους, χωρίς καμία προσπάθεια για ωραία παρουσίαση, μπορεί να είναι αποτελεσματική, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι πραγματικά το προκείμενο. Κανένας δεν θα παρατηρήσει την ουσία και αυτοί που θα το κάνουν, δεν θα εντυπωσιαστούν. 

Έτσι, χρειάζεται τόσο η εντυπωσιακή ενάρετη υπόσταση, όσο και η όμορφη και ειλικρινής παρουσίαση, για αισθητική επιτυχία. 

Αλλά τι είναι εντυπωσιακό για την ουσία της φυσικής ανάπτυξης του ανθρώπινου σώματος; Η λειτουργική χρησιμότητα και η επίδειξη πειθαρχίας και υγείας, είναι ένα εμφανές τμήμα του εντυπωσιασμού, αλλά αυτή δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. 

Ένα καλαίσθητο τμήμα εξοπλισμού, όπως ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο, ένας πύραυλος της SpaceX, ένα ρούχο ή ένα ανθρώπινο σώμα, ενσωματώνει μία εντυπωσιακή λειτουργική ικανότητα. Δεν έχει σημασία η πραγματική χρησιμότητα, επειδή το αισθητικό αποτέλεσμα έχει να κάνει με μία συναρπαστική ιστορία, όχι με μία πρακτική πραγματικότητα. Ένα πύραυλος είναι άψογος, επειδή προκαλεί έναν κόσμο διαστημικής εξερεύνησης, ακόμα και εάν δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την καθημερινή ζωή σου. 

Μία κλασική Ferrari λέει μία ιστορία για το είδος του κόσμου από όπου προέρχεται και για τον οποίο κατασκευάστηκε. Λέει: “Έχω μία 12 – κύλινδρη μηχανή 300 ίππων και κιβώτιο 5 ταχυτήτων. Κάθε κομμάτι μου ταιριάζει σε μία λειτουργική αρμονία, σχεδιασμένο από ανθρώπους με κρίση και διακριτικότητα μιας καλύτερης εποχής. Είμαι ικανή να οδηγώ γρήγορα, να κυριαρχώ στην κίνηση και να επικρατώ έναντι άλλων σε διαγωνισμούς ταχύτητας. Είμαι έτοιμη για εκείνο το είδος κόσμου στο οποίο είναι σημαντικό να μπορείς να οδηγείς γρήγορα, να παίρνεις συναρπαστικές γωνίες, να επιταχύνεις σκληρά και να νιώθεις τον αέρα στα μαλλιά σου. Όπου οι τετριμμένες έγνοιες της Toyota Corolla ζωής σου δεν έχουν καμία σημασία. Στον δικό μου κόσμο, οι παλιοί Ιταλοί δάσκαλοι της μηχανικής τέχνης κατασκευάζουν όμορφα τεχνουργήματα δύναμης και ζουν σε αρμονικές κοινότητες χιλιάδων ετών”

Αυτός δεν είναι ο πραγματικός κόσμος, αλλά δεν πειράζει. Είναι ένα σχεδόν ιδανικό όραμα ενός πιο συναρπαστικού και καλύτερου κόσμου, που υλοποιήθηκε από τη Ferrari. Σε αντάλλαγμα, η Ferrari κάνει τον κόσμο μας λίγο περισσότερο σαν αυτόν τον καλύτερο κόσμο. Οι άνθρωποι βρίσκουν τη Ferrari συναρπαστική όχι μόνο επειδή φαίνεται φοβερή ή επειδή είναι πρακτική για τον κόσμο μας, αλλά επειδή είναι ιδιαίτερα πρακτική σε έναν καλύτερο και πιο συναρπαστικό κόσμο από τον δικό μας και επειδή αυτή συνεισφέρει στο να μοιάζει ο κόσμος μας λίγο περισσότερο σαν εκείνο τον κόσμο. 

Παρομοίως, ένα σωματικά υγιές τέλειο ανθρώπινο σώμα λέει μία εξίσου συναρπαστική ιστορία. Λέει μία ιστορία όπου ο άνθρωπος είναι ένα πρακτικό όργανο της δύναμης και της ζωής και ο άνδρας σε κορυφαία σωματική και πνευματική κατάσταση είναι ένα κορυφαίο αρπακτικό, κυρίαρχο στο περιβάλλον του. Ένας άνδρας αναπτυγμένος στην πληρέστερη έκταση της έμφυτης δυνατότητάς του λέει μία ιστορία, όπου οι άνθρωποι έχουν πραγματική σημασία, όπου δεν είμαστε απλά παρωχημένα υποκατάστατα για μία μελλοντική άψυχη τεχνητή νοημοσύνη, ξεθωριάζοντας στη σχετικότητα, ούτε είμαστε ανθρωποειδείς υπερκαταναλωτικοί δουλοπάροικοι, καταπιεσμένοι από απολυταρχικούς άρχοντες, αλλά αντιθέτως είμαστε σχολαστικοί μελετητές της θεότητας. Ένα ανθρώπινο σώμα σε κορυφαία φυσική κατάσταση λέει στον κόσμο γύρω του ότι πρέπει να υποταχθεί και φωνάζει στους ανθρώπους γύρω του: “Δεν είμαι από αυτόν τον κόσμο. Έλα μαζί μου εάν θέλεις πραγματικά να ζήσεις”. 

Για τον σύγχρονο κόσμο, αυτή η φυσική τελειότητα είναι ένα παρωχημένο αντικείμενο ματαιοδοξίας, ένα απομεινάρι του παρελθόντος μας. Και δεν είναι μόνο η φυσικότητα απέναντι στην οποία είναι εχθρικός ο σύγχρονος κόσμος, αλλά επίσης απέναντι στη συνολική παραδοσιακή αντίληψη της ανθρώπινης ζωής. Οι άνθρωποι υποσυνείδητα αναγνωρίζουν αυτή την εχθρότητα. Οποιοδήποτε σημάδι ανθρώπινης ζωτικότητας εκτιμάται ως ένα σύμβολο επανάστασης ενάντια στον ισοπεδωτικό μοντερνισμό και ως ένα όργανο ενός καλύτερου κόσμου. Αυτή η εκτίμηση δεν είναι συνειδητή, οι άνθρωποι μπορεί ακόμη να μην αντιλαμβάνονται την αντίθεση μεταξύ ανθρώπινης ζωτικότητας και νεωτερισμού, αλλά νοερά υπάρχει. Η άρτια αναπτυγμένη σωματική κατάσταση κάνει κάποιον να νιώθει καλά επειδή αισθάνεται ελπίδα για το ανθρώπινο πνεύμα, ελπίδα ότι ο κόσμος είναι δικός μας. 

Είναι ενδιαφέρον ότι η άρτια αναπτυγμένη σωματική διάπλαση και η ανθρώπινη ομορφιά - ένας εορτασμός της ζωής - χρησιμοποιούνται στη διαφήμιση και στον κινηματογράφο. Η ιδέα βασίζεται στη σύνδεση του προϊόντος με αυτή τη ζωτικότητα και στην απεικόνιση του προϊόντος ως κομματιού αυτού του καλύτερου κόσμου. Αν και τα προϊόντα, οι εταιρείες, το είδος των ανθρώπων και οι κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπούνται από τέτοιες διαφημιστικές εκστρατείες συνήθως μας οδηγούν βαθύτερα μέσα στη νεωτερική δυσφορία, παρά μας απελευθερώνουν από αυτή, η διαφήμιση δεν χρειάζεται να είναι αληθινή για να λειτουργήσει. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι άνθρωποι νιώθουν τη δυσφορία και γι’ αυτόν τον λόγο είναι ανοιχτοί στο όραμα της ελπίδας με τη μορφή της ανθρώπινης ζωτικότητας. 

Πιστεύω ότι ο σημαντικότερος παράγοντας στην αισθητική της σωματοδόμησης είναι πως αποτελεί έναν φανερό εορτασμό της ζωής και της ανθρώπινης ζωτικότητας και υπόσχεται έναν πιο ανθρώπινο κόσμο. Η Αντίδραση αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό το πνεύμα. Την εξέγερση του ανθρώπινου πνεύματος ενάντια στον εκφυλισμένο νεωτερικό κόσμο, ο οποίος αντιστρέφει τη φυσική τάξη και μειώνει τη ζωή στην ατομιστική απόλαυση χωρίς κάποιο υψηλότερο νόημα. Το τελειοποιημένο ανθρώπινο σώμα αντιπροσωπεύει τον κόσμο που αντιπροσωπεύει η Αντίδραση και έτσι πρέπει να είναι το σύμβολο μας. 

Χρειάζεται να τελειοποιήσουμε τα σώματά μας ως ένα σύμβολο του τι είμαστε και τι είδους κόσμο θέλουμε. Θέλουμε η δική μας φυσική ουσία να ενσωματώνει αυτό που υποστηρίζουμε: “Θα δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, κατάλληλο για αξιοπρεπή ανθρώπινη ζωή. Έλα μαζί μας, εάν θέλεις να ζήσεις”

Έτσι, τα σώματά μας μετατρέπονται σε πνευματικά όπλα εναντίον του νεωτερισμού. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Β. Λ.
Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Για τον ξεριζωμό


Αξιώματα της Ταυτότητας

Όταν η γλώσσα χάνεται και οι ιδέες σβήνουν, κάθε συζήτηση γίνεται αδύνατη χωρίς να ξεκινάμε από το μηδέν για να κατανοήσουμε τον κόσμο ξανά στο απλούστερο επίπεδο. Οι περισσότεροι άνθρωποι της εποχής μας έχουν προσκολληθεί σε έννοιες που αντικαθιστούν τις πραγματικές εικόνες με απλοϊκές και ευχάριστες. Το αποτέλεσμα είναι να επιμένουν ότι το μη ρεαλιστικό είναι πραγματικό και να διαμαρτύρονται όταν διαταράσσεται το χαρούμενο όραμά τους. 

Όπως με όλες τις σύνθετες έννοιες, που ένα ελάχιστο ποσοστό των ανθρώπων μπορεί να αναλύσει και να καταλάβει σε βάθος, έτσι και η Ταυτότητα είναι κάτι που οι περισσότεροι προσεγγίζουν με βάση μια ασαφή κατανόηση και ένα ενστικτώδες συναίσθημα. Για όσους από εμάς αντιλαμβανόμαστε τη σημασία της Ταυτότητας, το μέλλον μας έγκειται στη σύνδεση της αφηρημένης ιδέας με τα απτά οφέλη του πραγματικού κόσμου, τα οποία θα προκύψουν από τη συμπεριφορά του ατόμου που συνάδει με την Ταυτότητα, αντί για το πόσα χρήματα κερδίζει ή τα πράγματα που κατέχει. 

Έχοντας αυτό κατά νου, είναι σημαντικό να εξετάσουμε μία ιδέα που πετάμε καθημερινά, παρά το γεγονός ότι είμαστε αβέβαιοι ως προς το νόημά της. Η Ταυτότητα αναφέρεται στο πώς βλέπουμε τον εαυτό μας σε ένα επίπεδο μεγαλύτερο από το άτομο, διαμορφώνει το ποιοι είμαστε και αντηχεί με τον εσώτερο εαυτό μας. Αλλά τι είναι ακριβώς; 

Η Ταυτότητα είναι μία πρισματική έννοια 

Ο όρος “πρισματικός” αναφέρεται σε κάτι που είναι “πολύ ποικίλο ή πολύπλευρο”, αλλά και αλληλεπικαλυπτόμενο και επαναλαμβανόμενο σε διαφορετικά πλαίσια. Η Ταυτότητα σχηματίζεται από τη θρησκεία, τον πολιτισμό, τη Φυλή, την τάξη, την εθνοτική ομάδα, την περιοχή και τον πολιτικό προσανατολισμό στον πυρήνα του, αλλά μπορεί επίσης να περιλαμβάνει ό,τι αποκαλεί ο Richard Spencer “εκλεκτικές” ταυτότητες, όπως η υποκουλτούρα, το fandom και άλλες υιοθετημένες πεποιθήσεις. 

Η Ταυτότητα δεν είναι καθολική 

Δεν υπάρχει “ανθρώπινη φυλή” ή “ανθρώπινη φύση”. Αντίθετα, υπάρχουν πολλές φύσεις, ίσως όσες και ομάδες ανθρώπων, αν και οι ομάδες τείνουν να ομαδοποιούνται βάσει της παρόμοιας εθνοτικής προέλευσης και του είδους της κοινωνίας (ιεραρχική, φυλετική, αναρχική). 

Η Ταυτότητα είναι ιδιοτέλεια 

Κάθε ομάδα ανθρώπων έχει συμφέρον ή επιθυμία να σταθεροποιηθεί κυριαρχώντας ή εξωθώντας τους άλλους. Αν δεν το κάνει αυτό, θα κυριαρχήσουν ή θα εξοντώσουν την ομάδα άλλες ομάδες. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείτε να περιμένετε από οποιαδήποτε άλλη ομάδα να ενεργήσει προς το συμφέρον της ομάδας σας, ασχέτως των ισχυρισμών της. Ομοίως, είναι παράλογο μία πλειοψηφία να διαμαρτύρεται ότι μειονοτικές ομάδες ενεργούν κατά των συμφερόντων της. Αυτή είναι η μόνη στρατηγική που κερδίζει και κανείς δεν θέλει να χάσει. 

Η Ταυτότητα είναι εσωτερική περισσότερο από εξωτερική 

Ορισμένα πράγματα, όπως η ιδεολογία ή το οικονομικό συμφέρον, μπορούν να επιβληθούν εξωτερικά ή να διδαχθούν στους ανθρώπους και να ενισχυθούν με προπαγάνδα ή κοινωνική αλληλεπίδραση. Άλλα πάλι, προέρχονται από αυτό που ορισμένοι αποκαλούν ψυχή και άλλοι πιστεύουν ότι είναι μια μορφή διαίσθησης ή μια εσωτερική αξία που παράγεται από την επιθυμία του ατόμου για θετική δράση αντί για αντίδραση. Η Ταυτότητα γίνεται κατανοητή από ανθρώπους που θέλουν ένα κέντρο ζωής και έναν τρόπο ζωής στον οποίο μπορούν να βασιστούν για γίνουν το καλύτερο που μπορούν και αυτό απαιτεί να είναι πρόθυμοι να κοιτάξουν πέρα από τις καθαρά υλικές και κοινωνικές ανησυχίες, όπως ο πλούτος και η δημοτικότητα. 

Η Tαυτότητα επιτρέπει την ανισότητα 

Όταν μία ομάδα ανθρώπων εργάζεται για τον ίδιο στόχο, τα μέλη της είναι σε θέση να αναλάβουν άνισα καθήκοντα και να λάβουν άνιση ανταμοιβή, επειδή έχουν την αίσθηση της θέσης και του ρόλου τους. Γνωρίζουν ότι, ανεξάρτητα από το μέγεθος της συμβολής τους, είναι μέρος από κάτι μεγαλύτερο και αυτό δίνει μια αίσθηση ευημερίας και σημασίας στην ύπαρξή τους. Ακόμη και αν ο ρόλος αυτός είναι μικρός στο μεγάλο σχέδιο των πραγμάτων, η συνεισφορά τους είναι ζωτικής σημασίας. 

Η Ταυτότητα αρνείται την προοδευτικότητα 

Εκείνοι που αναφέρονται στην πρόοδο αναζητούν “νέες” μεθόδους επίτευξης αφηρημένων στόχων, όπως η ισότητα. Η Ταυτότητα, από την άλλη πλευρά, είναι ένας συνεχής στόχος από μόνη της. Δεν επιδιώκει την ουτοπία, αλλά τη βαθμιαία βελτίωση αυτού που είναι αιώνια αληθινό. 

Η Ταυτότητα είναι τέλος και όχι μέσο 

Η Ταυτότητα δημιουργεί έναν υπερβατικό στόχο ή έναν που δεν μπορεί ποτέ να επιτευχθεί πλήρως, αλλά σαν αρχή μπορεί να καθοδηγήσει όλη τη δραστηριότητα και να δείξει στους ανθρώπους ένα μονοπάτι. Όλα τα άλλα - κυβέρνηση, οικονομία, δημοτικότητα, δύναμη – αντιμετωπίζονται ως μέσα για τον σκοπό της διατήρησης και ανάπτυξης της Ταυτότητας. 

Μετάφραση/απόδοση, για το Ιδεάπολις, του Π. Κ. 
Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Το φορτίο του Χίτλερ

Ποιον αφορά ένα κείμενο για τον Αδόλφο Χίτλερ (20 Απριλίου 1889 - 30 Απριλίου 1945) σήμερα, κοντεύοντας τα τρία τέταρτα ενός αιώνα από τον θάνατό του; Κρίνοντας από τις αναφορές στο πρόσωπό του μέσω βιβλίων, μελετών, αρθρογραφίας, ταινιών και ντοκιμαντέρ, οι οποίες μάλλον αυξάνονται αντί να μειώνονται, θα απαντούσαμε πολλούς. Όπως και να το δει κανείς, ο Χίτλερ είναι μία εμβληματική προσωπικότητα της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας, η οποία καθόρισε – και συνεχίζει να καθορίζει εμμέσως – το πολιτικό, γεωστρατηγικό και στρατιωτικό γίγνεσθαι. 

Παρά τη σημασία του, όμως, ως ιστορικού προσώπου, η επιστημονική αξιολόγηση της πορείας του αποτελεί ένα εξαιρετικά δύσκολο αντικείμενο. Πολλοί ιστορικοί αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους σε μία, έως και εμμονική, προσπάθεια να ξεχωρίσουν τα γεγονότα από τη μυθοπλασία, την προπαγάνδα και τα κατασκευασμένα στοιχεία. Αρκετοί από αυτούς απέτυχαν να καταλήξουν σε ξεκάθαρα συμπεράσματα και άλλοι κατέληξαν στη φυλακή ή στην οικονομική καταστροφή και την απομόνωση

Είναι, ίσως, η χρονική εγγύτητα του Β' ΠΠ, σε συνδυασμό με τη σφοδρότητα της σύγκρουσης σε επίπεδο κοσμοθεωριών, ιδεολογιών και πολιτικής προπαγάνδας, πέρα από τα πεδία των μαχών, η οποία αποτελεί παράγοντα που ακόμα δεν ευνοεί μία ψύχραιμη ακαδημαϊκή αποτίμηση του ιστορικού και πολιτικού ρόλου τού Χίτλερ. Αντιθέτως, το αμείωτο, μέχρι και σήμερα, χάσμα της πόλωσης καθιστά τη φυσιογνωμία του Γερμανού Φύρερ ως αντικείμενο κριτικής με όρους πολιτικής θεολογίας περισσότερο. 

Για το επικρατές πολιτικά ορθό αφήγημα, που βασίζεται με τη σειρά του στην ανακήρυξη του Σοά (Shoah - Ολοκαύτωμα) ως “πολιτικής θρησκείας της Ευρώπης” - κατά τον Εβραίο ιστορικό Élie Barnavi – ο Χίτλερ κατέχει το ρόλο του Σατανά, του απόλυτου κακού. Είναι ο αιμοσταγής, παράφρονας δικτάτορας (sic), όργανο του κεφαλαίου, εκφραστής του γερμανικού ιμπεριαλισμού και ο κύριος υπεύθυνος για την καταστροφή του Μεγάλου Πολέμου. Η αναφορά και μόνο του ονόματός του προκαλεί παβλοφικές αντιδράσεις τρόμου, αποστροφής και ενοχών σε έναν μεγάλο αριθμό Ευρωπαίων και, ιδιαιτέρως, συμπατριωτών του. 

Από την άλλη πλευρά, ο ηγέτης με τη θλίψη ζωγραφισμένη στο βλέμμα και το ανεξάντλητο πάθος για την πατρίδα και τον λαό του – κατά τον συγγραφέα και ανταποκριτή Lothrop Stoddard – θεωρήθηκε ως μετενσαρκωμένος άβαταρ, που πολεμά τη σκοτεινή εποχή Kali Yuga, από τον παραδοσιοκράτη μύστη Μιγκέλ Σερράνο. Χαρακτηρίστηκε ως άνδρας “ενάντια στον χρόνο”, από τη φιλόσοφο Σαβίτρι Ντέβι, συνδεδεμένος με τις αιώνιες Αλήθειες και πρόθυμος να χρησιμοποιήσει τη Δύναμη προκειμένου να τις υλοποιήσει: 'Ηταν μαζί “αστραπή και ήλιος”

Όσο για τον Ρουμάνο φιλόσοφο Εμίλ Σιοράν: “Ο Χίτλερ πυροδότησε με πάθος τους πολιτικούς αγώνες και ενδυνάμωσε με μία μεσσιανική πνοή ένα ολόκληρο πεδίο αξιών, που ο δημοκρατικός ορθολογισμός είχε καταστήσει επίπεδο και ασήμαντο. Όλοι χρειαζόμαστε μία μυστηριακή αύρα, γιατί είμαστε όλοι κουρασμένοι από τις τόσες αλήθειες που δεν εκτοξεύονται από τις φλόγες”

Λαμβάνοντας υπόψη την ένταση και το μεταφυσικό περιεχόμενο αυτού του πεδίου της αντιπαράθεσης αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι αναφερόμαστε σε δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους, με μηδενικές δυνατότητες σύγκλισης. Μπορούμε, λοιπόν, να ισχυριστούμε με ασφάλεια ότι όσο ο σύγχρονος δυτικός κόσμος - ο οποίος διαμορφώθηκε από τη στρατιωτική επικράτηση, επί των δυνάμεων του Άξονα, της συμμαχίας των δύο φαινομενικά αντίπαλων ιδεολογιών, του καπιταλισμού και του κομμουνισμού – θα βυθίζεται στη δίνη της κρίσης, τόσο θα μεγαλώνει το κύμα της αμφισβήτησης, τόσο θα διευρύνεται το χάσμα της πόλωσης, τόσο θα εντείνεται η καταστολή της αντικαθεστωτικής σκέψης και δράσης και τόσο θα δικαιώνονται και θα διαδίδονται οι ιδέες των ηττημένων του Μεγάλου Πολέμου. 

Η άρση του φορτίου 

Επιχειρώντας μία σύντομη και, προφανώς, ατελή ιστορική αναφορά, καταλήγουμε ότι ο Χίτλερ ήταν ο εκφραστής του γερμανικού εθνικισμού του μεσοπολέμου, προσδίδοντάς του ένα ιδιότυπο παραδοσιοκρατικό και φυλετικό υπόβαθρο. Ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν μία ιδιαίτερη, αλλά κατανοητή, απάντηση για τις εξίσου ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν στη Γερμανία της συνθήκης των Βερσαλλιών. Εκπροσωπούσε μία ολόκληρη χαμένη γενιά, η οποία διαμορφώθηκε μέσα στην ανασφάλεια, την πείνα, τη βία, την υποδούλωση, την άνοδο του Μπολσεβικισμού και την παγκόσμια οικονομική ύφεση. Μέσα σε λίγα χρόνια κατόρθωσε “να σφυρηλατήσει έναν φυσικά πειθαρχημένο λαό σε μια εκπληκτικά ανταποκρινόμενη ψυχική ένωση” (Lothrop Stoddard - Into the Darkness)

Θα πρέπει να αναφέρουμε, όμως, ότι εμφάνισε τα συμπτώματα μίας διαχρονικής “εγγενώς γερμανικής υπερβολής” - κατά τον Colin Liddell – σε κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο, τα οποία, εν πολλοίς, καθόρισαν και το μέλλον του. Επιπροσθέτως, δεν γίνεται να αγνοήσουμε ότι κατατάσσεται χαμηλά στο συλλογικό υποσυνείδητο αρκετών λαών της Ευρώπης, από Σλάβους μέχρι Έλληνες, είτε λόγω μίας συναισθηματικής ανάγνωσης της ιστορίας, είτε από πραγματικούς λανθασμένους χειρισμούς και εγκλήματα πολέμου. Προφανώς, η εκτενής ανάλυση των παραπάνω αποτελεί υλικό για τόμους βιβλίων. Αυτό, όμως, είναι πρόκληση για εκείνους που έχουν την επιστημονική επάρκεια για κάτι τέτοιο. Το νόημα της μικρής αυτής αναφοράς είναι η κατανόηση ότι “το πρόβλημα με την ιστορική αξιολόγηση του Χίτλερ έγκειται στο ότι, για πολλούς ανθρώπους, είναι το μοναδικό πρόσωπο που γνωρίζουν από τη γερμανική ιστορία και, έτσι, υφίσταται σε ένα αποσυνδεδεμένο, απομονωμένο και υπερδραματοποιημένο περιβάλλον, περισσότερο μυθικό παρά ιστορικό. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που αντιμετωπίζεται ως απόλυτα καλός ή, κυρίως, ως απόλυτα κακός” (Colin Liddell – Hitler as an expression of German “bad form”)

Επιστρέφοντας στο σήμερα, μέσα στο κλίμα της πόλωσης, που περιγράφηκε προηγουμένως, είναι απόλυτα φυσιολογικό οι Ευρωπαίοι εθνικιστές να εξοστρακίζονται και να διώκονται μέσω της ιδεολογικής σύνδεσης με τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, είτε αυτή είναι υπαρκτή είτε όχι. Όταν, συστηματικά, η πολιτική προπαγάνδα παρουσιάζει αυθαίρετα διάφορα πρόσωπα της πολιτικής ζωής – από τον Τραμπ έως την Μέρκελ και από τον Άσαντ έως τον Αχμεντινετζάντ - ως “νέους Χίτλερ”, υπάρχει περίπτωση να την γλιτώσουν οι εθνικιστές; Το ερώτημα αυτό είναι, βεβαίως, ρητορικό. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Πώς θα πρέπει οι εθνικιστές του σήμερα και συγκεκριμένα οι Έλληνες, να διαχειριστούν πολιτικά το φορτίο της σύνδεσης με τον Χίτλερ; 

Προτού επιχειρήσουμε να δώσουμε μία απάντηση, είναι απαραίτητο να γίνουν δύο τοποθετήσεις: 

Πρώτον: Δεν νοείται πολιτικό υποκείμενο, ατομικό ή συλλογικό, το οποίο υπερασπίζεται έννοιες και αξίες όπως το έθνος, η οικογένεια και η παράδοση και ταυτόχρονα υιοθετεί ή συμμερίζεται την επικρατούσα υστερική “αντιναζιστική” προπαγάνδα, είτε επειδή την πιστεύει είτε επειδή θεωρεί πως κάτι τέτοιο είναι ωφέλιμο πολιτικά. Εάν τη συμμερίζεται, τότε κάτι αντιλαμβάνεται λάθος - ή τις ιδέες που, θεωρητικά, πρεσβεύει ή την ιστορία. Εάν την υιοθετεί ωφελιμιστικά, τότε το σφάλμα είναι βαρύτερο, διότι έτσι δικαιώνει a priori τους πολιτικούς του αντιπάλους και βασίζεται στην αυταπάτη ότι μπορεί να τους αντιμετωπίσει αποτελεσματικά στο προνομιακό περιβάλλον που οι ίδιοι έχουν διαμορφώσει για τους εαυτούς τους. 

Δεύτερον: Είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτο από όλους, το γεγονός ότι μετά από τόσες δεκαετίες από τη στρατιωτική ήττα του Άξονα - η οποία συνοδεύτηκε από απηνείς διώξεις και εξευτελισμό τόσο των πρωταγωνιστών όσο και των απλών υποστηρικτών του – υπάρχουν μέχρι σήμερα άτομα και οργανώσεις, πανευρωπαϊκά αλλά και παγκοσμίως, που δηλώνουν ευθαρσώς εθνικοσοσιαλιστές, επίσημοι ή ανεπίσημοι συνεχιστές της κληρονομιάς του Χίτλερ. Προφανώς, η ποιότητά τους, σε επίπεδο ιδεών και δραστηριοτήτων, διαφέρει: Υπάρχουν ορισμένοι αξιοπρεπείς και καταρτισμένοι ιδεολόγοι, οι οποίοι χάνονται σε μία θάλασσα γραφικών, φετιχιστών, ματαιόδοξων, εμπόρων, περιθωριακών και χούλιγκανς. Σε πολιτικό επίπεδο, είναι πρακτικά αδύνατο να ευδοκιμήσουν μέσα σε ένα τόσο αρνητικό περιβάλλον, όπου δεν έχουν να κάνουν μόνο με την αντιμετώπιση των εμποδίων που προβάλλουν οι ιδεολογικοί αντίπαλοι, αλλά πρέπει, επίσης, να αντιμετωπίσουν βασικά ζητήματα ύπαρξης, αυτοπροσδιορισμού και στοχοθέτησης. 

Δεν γίνεται να αρνηθούμε, βέβαια, πως σε ό,τι αφορά στα θέματα της φυλής, της οικονομίας, της πολιτικής φιλοσοφίας, της κουλτούρας, της θρησκείας, καθώς και στην πολιτική οργάνωση και προπαγάνδα, υπάρχει μεγάλη ιστορική αξία στη μελέτη των γραπτών και των πεπραγμένων του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος των Γερμανών εργατών του μεσοπολέμου, καθώς και περιορισμένα περιθώρια πρακτικών εφαρμογών. Από εκεί και πέρα, όμως, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι αναφερόμαστε σε ένα κίνημα που αποτέλεσε προϊόν μίας συγκεκριμένης χρονικής συγκυρίας και μίας συγκεκριμένης λαϊκής κοινότητας σε έναν συγκεκριμένο τόπο. Εάν οι ιδέες είναι διαχρονικές, οι πολιτικές πλατφόρμες, οι συμβολισμοί και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός κινήματος δεν είναι. Αντιθέτως, απευθύνονται σε πολύ συγκεκριμένο ακροατήριο. Τόσο συγκεκριμένο, που η άκριτη μεταφορά τους στην Ελλάδα του σήμερα προδίδει την επιφανειακή αντιμετώπιση από μεριάς των αναβιωτών και οδηγεί, αρκετές φορές, σε γελοία αποτελέσματα. 

Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι απλό: Ο σκοπός των εθνοκεντρικών δυνάμεων στην Ευρώπη του 21ου αιώνα δεν είναι η αναβίωση του Τρίτου Ράιχ, χωρίς αυτό να σημαίνει διεκδίκηση του ρόλου του αρνητή ή του απολογητή. Ο σκοπός παραμένει η εθνοφυλετική επιβίωση και αναγέννηση. Η ιστορική αποκατάσταση του Χίτλερ αποτελεί πεδίο για ιστορικούς μελετητές και περισπασμό για πολιτικούς ακτιβιστές. Η επαναστατική αντιμετώπιση είναι να αγνοήσει κανείς όλους όσους τον μισούν ή τον λατρεύουν τυφλά και να προσπαθήσει να τον διαπραγματευτεί λογικά και αντικειμενικά, όπως κάθε άλλη ιστορική προσωπικότητα. 

Το πολιτικό φορτίο του Χίτλερ ή, καλύτερα, της ήττας του Μεγάλου Πολέμου, είναι υπαρκτό και βαραίνει, δικαίως ή αδίκως, κάθε εθνικιστικό κίνημα στην Ευρώπη. Οι νικητές του Πολέμου, που έχουν κόψει και ράψει την Ιστορία στα μέτρα τους, φροντίζουν να το ανασύρουν σε κάθε ευκαιρία, καθώς αποτελεί το θεμέλιο της ύπαρξής τους σε ηθικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να το αγνοήσει, να το παραβλέψει ή να το αποφύγει. Δεν υπάρχει, όμως, και κανένας λόγος να επιμένει να το μεταφέρει μαζί του σε κάθε δεδομένη στιγμή. Αντιθέτως, θα ήταν πιο δημιουργικό και λυτρωτικό να βλέπαμε αυτό το φορτίο σαν ένα μεγάλο κιβώτιο φορτωμένο με εμπειρίες, διδάγματα και παραδείγματα, τοποθετημένο στο κέντρο του δωματίου που προορίζεται να στεγάσει το νεογέννητο παιδί της οικογένειας. Αναπόφευκτα, θα πρέπει να γίνει ένα ξεκαθάρισμα: Ό,τι είναι αξιοποιήσιμο να αξιοποιηθεί, ό,τι πρέπει να κρατηθεί να αποθηκευτεί και ό,τι δεν χρειάζεται να πεταχτεί. Γιατί αυτό που έχει σημασία είναι να δημιουργηθεί χώρος για το νέο που έρχεται. 

του Χρήστου Καρανικόπουλου

Ιδέα τίτλου, αλλά όχι απαραίτητα περιεχομένου: Greg Johnson - The Burden of Hitler

Από την εξόρμηση στο Σκρα (φωτογραφική παρουσίαση)

Την Κυριακή, 29 Απριλίου, ο Κύκλος Ιδεάπολις πραγματοποίησε εξόρμηση στους καταρράκτες του Σκρα και στην περίφημη "γαλάζια λίμνη" και επισκέφτηκε την τοπική μουσειακή συλλογή, με κειμήλια και ευρήματα από τη Μάχη του Σκρα.

Έμβρυο: Ένας άνθρωπος υπό αίρεση

Πρέπει να ξεπεράσουμε την κοινωνική υποκρισία. Το να μιλά κανείς σήμερα κατά των εκτρώσεων δεν είναι δείγμα γραφικότητας, αλλά ανθρωπιάς και πολιτισμού. Το να προτείνει κανείς τη θεσμική προστασία του αγέννητου παιδιού είναι μια θέση υπέρ της ζωής, ενάντια στον δικαιωματισμό και τον ατομισμό. Είναι μια θέση ευγένειας ενάντια στον αποκτηνωμένο άνθρωπο του μεταμοντερνισμού. 

Ένα από τα “ισχυρότερα” επιχειρήματα όσων τίθενται υπέρ των εκτρώσεων είναι ότι το έμβρυο δεν αποτελεί ανθρώπινη ύπαρξη. Κι αυτό γιατί η επιβίωσή του εξαρτάται απολύτως από την κυοφορούσα με την οποία είναι και οργανικά συνδεδεμένο - η ύπαρξη του δεν είναι αυτόνομη. Το ίδιο όμως ισχύει και για ένα βρέφος. Το ίδιο και για έναν έφηβο με εγκεφαλική αναπηρία. Το ίδιο και για την υπερήλικη γιαγιά μου, που πάσχει από άνοια. Ας δολοφονήσουμε λοιπόν και αυτούς! Ή μήπως όχι; 

Το κομβικό σημείο, όσον αφορά τη θέση που θα λάβει κάποιος σχετικά με τις εκτρώσεις, είναι λοιπόν το αν το έμβρυο αποτελεί “άνθρωπο”. Γιατί, ποιος θα υποστήριζε στην πασιφιστική εποχή μας την εξόντωση ενός ανθρώπου απλά και μόνο επειδή ζει; Θα ήταν χρησιμότατο να συζητήσουμε τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να είναι άνθρωπος, αλλά μια τέτοια φιλοσοφική συζήτηση θα οδηγούσε προς το παρόν σε δαιδαλώδεις δρόμους. 

Όπως θα γίνει φανερό, το υπό κρίση ζήτημα για το αν το έμβρυο φέρει την ανθρώπινη ιδιότητα ή όχι, δεν είναι παρά το άλλοθι για την επέκταση των ορίων του δικαιωματισμού. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση τα όρια αυτά εισχωρούν σε πεδία γεμάτα αίμα και οδύνη. Είμαστε μπροστά στο φρικτό αποτέλεσμα της κοινωνικής υποκρισίας. 

Για το δικαιϊκό μας σύστημα, άνθρωπος θεωρείται κάποιος από το γεγονός του τοκετού και έπειτα - άνθρωπος υποκείμενος δικαιωμάτων προστατευτικών της ατομικότητάς του. Είναι έτσι χαρακτηριστικό, ότι το σύστημά μας δεν προστατεύει την ανθρώπινη ζωή αλλά ένα άλλο, αξιολογικά κατώτερο δικαίωμα, το δικαίωμα μιας γυναίκας να θέλει σε δεδομένη στιγμή να κυοφορήσει και έπειτα να γεννήσει ένα βρέφος. 

Η περιφραστική αυτή διατύπωση του παρεχόμενου δικαιώματος είναι κουραστική αλλά αναγκαία, επειδή ουσιαστικά δεν πρόκειται για το δικαίωμα στην μητρότητα. Διότι ο όρος μητρότητα φέρει ένα αξιακό βάρος, το οποίο το νομικό καθεστώς φαίνεται να αγνοεί, μια και θέτει τη γέννηση ενός ανθρώπου υπό την αίρεση της βούλησης ενός άλλου ανθρώπου. Εκείνο που προστατεύεται δεν είναι η ζωή, είναι το δικαίωμα κάποιου ήδη γεννημένου να αποκτήσει – αν θέλει - μια ακόμα ιδιότητα με τα ανάλογα νομικά αποτελέσματα που θα επέλθουν. (Το ίδιο δηλαδή, όπως θα αποκτούσε εμπράγματα δικαιώματα μέσω μιας αστικής σύμβασης. Το έμβρυο όμως δεν είναι ιδιοκτησία της μητέρας του, όπως και το οποιοδήποτε παιδί δεν αποτελεί ιδιοκτησία των γονέων του). 

Σε αυτήν την άποψη συνηγορεί και το γεγονός ότι τιμωρείται όποιος διαπράξει άμβλωση χωρίς τη συγκατάθεση της εγκύου. Ο νομοθέτης δηλαδή δεν θεωρεί αναγκαίο να προστατεύσει το έμβρυο, αλλά το “δικαίωμα” της εγκύου να έχει αυτήν την ιδιότητα. Η “αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος” (sic) είναι υπέρτερη από τη ζωή του εμβρύου. 

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναρωτηθούμε: Αν το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, τότε τι ακριβώς είναι; Ένας άνθρωπος εν δυνάμει; Και το αν αυτή η δυνητικότητα θα γίνει τετελεσμένο γεγονός, αν ο άνθρωπος δηλαδή πραγματωθεί, σε ποίου το χέρι είναι να το επιλέξει; Ποιος θα παίξει τον ρόλο της τύχης, της μοίρας, του Θεού; Ο μεταμοντέρνος νομοθέτης απαντά: Απόλυτη εξουσία πάνω στη ζωή ενός “εν δυνάμει ανθρώπου” έχει ένας άλλος άνθρωπος, χωρίς να εξετάζονται τουλάχιστον ουσιαστικές προϋποθέσεις γι’ αυτό, απλά και μόνο προκειμένου να κατοχυρωθεί ένα ακόμα “ατομικό δικαίωμα”. 

Έτσι, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι έχουμε να κάνουμε με τέτοιου είδους απάνθρωπους, ανήθικους, δολοφονικούς θεσμούς και γύρω μας κυκλοφορούν συνάνθρωποί μας που αποδέχονται και εφαρμόζουν θετικά τα προνόμια αυτών των θεσμών, περιβάλλοντας επίσης με μια ιεροποιημένη απολυτότητα τα παρεχόμενα σε αυτούς δικαιώματα. 

Είναι σαφές, ότι μπροστά μας εξελίσσεται ένας θηριώδης πόλεμος ανάμεσα σε δύο οντολογικές προτάσεις, που έχουν άμεση επίδραση στη ζωή μας. Είναι επίσης σαφές ότι η κοσμοθεωρητική πρόταση του ατομισμού, δολοφονεί. 

Η βιολογία και η φυσιολογία δεν αφήνουν περιθώρια συσταλτικής ερμηνείας της ανθρώπινης ζωής όσο κι αν αυτό συμβαίνει από τον μοντέρνο άνθρωπο: Tο έμβρυο είναι ένας άνθρωπος όχι εν δυνάμει, αλλά εν εξελίξει όπως είμαστε όλοι μας. Η ζωή του υφίσταται, ο τρόπος της ζωής του είναι διαφορετικός από ότι θα είναι μετά τη γέννησή του και μέχρι τον φυσικό του θάνατο. 

Κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδων μικροσκοπικών ανθρώπων, ανθρώπων χωρίς “δικαιώματα”, ανυπεράσπιστων, δολοφονούνται με μεθοδικό, προμελετημένο και περιβεβλημένο με επιστημοσύνη τρόπο. Δολοφονούνται, όχι για κάτι που έκαναν, αλλά απλώς επειδή υπάρχουν. Τα σώματά τους κατακρεουργούνται και τα μέλη τους πετιούνται στα σκουπίδια. 

Το μόνο παρήγορο είναι, ότι ποτέ αυτά τα παιδιά δεν θα μάθουν πως ο πρώτος τους θανάσιμος εχθρός ήταν η μητέρα τους. 

του Άγγελου Δημητρίου
Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Φυλετισμός και Εθνικισμός στον 21ο Αιώνα

“οὐ πάντεσσι θεοὶ χαρίεντα διδοῦσιν ἀνδράσιν, οὔτε φυὴν οὔτ᾽ ἂρ φρένας οὔτ᾽ ἀγορητύν” - Οδύσσεια, Ραψωδία Θ, 167 

“Είναι αυτό που αποκαλείς πολιτισμό που έκανε την Αγγλία μεγάλη; […] Ξεκάθαρα όχι. Οι κάτοικοί της την έκαναν. Είναι ζήτημα φυλής. Η φυλή είναι το παν, δεν υπάρχει άλλη αλήθεια.” - Benjamin Disraeli - Tancred, Ch. 13 

Φύση εναντίον Ανατροφής

 “Αριστεροί είναι όσοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος γίνεται. Δεξιοί όσοι πιστεύουν πως ο άνθρωπος γεννιέται”. Έτσι είχα ακούσει να διατυπώνεται προ ετών, σε μια ομιλία του εθνικιστικού χώρου, το γνωστό δίλημμα φύσεως-ανατροφής. Με τη φράση “φύση εναντίον ανατροφής” περιέγραψε ο Φράνσις Γκάλτον το προαιώνιο ερώτημα για το εάν ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένος από τη γέννησή του ή εάν καθορίζεται από το περιβάλλον του. Η έκφραση προέρχεται από το έργο του Σαίξπηρ “Η Τρικυμία”, στο οποίο ένας ιθαγενής Νέγρος περιγράφεται ως “γεννημένος διάβολος, στη φύση του οποίου η ανατροφή δεν μπορεί να αφήσει σημάδι” (Πράξη 4, Σκηνή 1). Ωστόσο, η πρώτη σχετική αναφορά εντοπίζεται στον Πλάτωνα, σε ένα απόσπασμα στο οποίο ο Σωκράτης αναρωτιέται τι είναι αυτό που κάνει τους καλούς και δίκαιους: “ἀνθρώπων γε τοιούτων φύσει ὄντων ἢ τροφῇ” (Φαίδρος, 272).

Είναι αλήθεια πως οι αριστεροί κάθε αποχρώσεως ετάχθησαν πάντοτε υπέρ του ακραίου περιβαλλοντισμού, δηλαδή με την άποψη πως μόνο η ανατροφή καθορίζει τον άνθρωπο. Η άποψη αυτή προέρχεται από ορισμένους φιλελεύθερους Διαφωτιστές του 17ου αιώνα, με προεξέχοντα τον Τζων Λοκ, ο οποίος υποστήριζε πως το άτομο γεννιέται ως “tabula rasa” (κενός πίνακας). Η αποθέωση αυτού του δόγματος υπήρξε η τάση του συμπεριφορισμού στην Ψυχολογία κατά τα μέσα του 20ου αιώνα, η οποία ξεκίνησε από την Ε.Σ.Σ.Δ. με τον Παβλώφ. Οι συμπεριφοριστές (Γουάτσον, Σκίνερ) πίστεψαν πως μπορούσαν να διαμορφώσουν μια ανθρώπινη προσωπικότητα προς όποια κατεύθυνση ήθελαν, μέσω της μάθησης και του εγκλιματισμού (δηλαδή μιας διαδικασίας αμοιβής-τιμωρίας). Την ίδια εποχή, στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο, ο κομμουνισμός προσπάθησε να αλλάξει την ανθρώπινη φύση κατασκευάζοντας τον “νέο τύπο ανθρώπου”, μέσω της κοινωνικής μηχανικής. Ο ίδιος ο Μάο-Τσε-Τουγκ είχε δηλώσει πως “σε έναν κενό πίνακα γράφονται τα πιο όμορφα ποιήματα”. Οι απάνθρωπες ιδέες και πρακτικές του συμπεριφορισμού και των κομμουνιστικών καθεστώτων έγιναν αντικείμενο κατακραυγής σε λογοτεχνικά έργα όπως “Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος” και “Το Κουρδιστό Πορτοκάλι”

Η σύγχρονη επιστήμη, βέβαια, έχει επιβεβαιώσει αυτό που οι λαοί ανέκαθεν γνώριζαν: Πως τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι κατά το μάλλον ή ήττον έμφυτα και κληρονομικά. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι ατομικές διαφορές στα πέντε βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας (Ανοιχτοσύνη-Επιφυλακτικότητα, Ευσυνειδησία-Αδιαφορία, Εξωστρέφεια-Εσωστρέφεια, Νευρωτισμός-Αυτοπεποίθηση, Δεκτικότητα-Αντιδραστικότητα) οφείλονται κατά 60-70% σε γενετικούς παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και για το πλέον σημαντικό από κοινωνικής απόψεως στοιχείο της προσωπικότητας, τη νοημοσύνη. Οι ψυχολόγοι πλέον συγκλίνουν στην άποψη πως η κληρονομικότητα ευθύνεται για το 70-80% των διαφορών στην ευφυΐα. Αυτά τα πορίσματα έχουν προκύψει κυρίως μέσω μελετών σε διδύμους που έχουν ανατραφεί ξεχωριστά. Για την ακρίβεια, δύο ομοζυγωτικοί δίδυμοι που έχουν ανατραφεί ξεχωριστά μοιάζουν σε όρους ευφυΐας και προσωπικότητας πολύ περισσότερο από ότι δύο κοινά αδέρφια που έχουν μεγαλώσει μαζί. Ομοίως, τα υιοθετημένα παιδιά παρουσιάζουν δείκτη ευφυΐας κοντά σε αυτόν των βιολογικών και όχι των θετών γονέων τους. Άλλωστε, η ίδια η λέξη ευφυΐα (καλή φύτρα) υποδηλώνει κάτι έμφυτο. Από την άλλη πλευρά, το ίδιο ισχύει και για διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η αντικοινωνική συμπεριφορά κτλ. Με την πρόοδο της γενετικής, ανακαλύπτονται σταδιακά και συγκεκριμένα γονίδια τα οποία επηρεάζουν τα ψυχικά χαρακτηριστικά. 

Φυσικά, το περιβάλλον δεν είναι αμέτοχο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, μπορεί όμως να δράσει ανασταλτικά ή ευοδωτικά. Μπορεί δηλαδή να ενισχύσει ή να περιορίσει τις έμφυτες ικανότητες και τα χαρακτηριστικά ενός ατόμου, όχι να τις αλλάξει ή να δημιουργήσει νέες. Συνεπώς η φύση, δηλαδή τα γονίδια, αποκτούν πρωταρχική σημασία. 

Η συνειδητοποίηση της σημασίας της κληρονομικότητας για τη μοίρα του ανθρώπου (ο γενέθλιος δαίμων, όπως την απεκάλεσε ο Πίνδαρος στους Ολυμπιόνικους), φέρνει αναπόφευκτα στη συζήτηση την καταγωγή, δηλαδή την οικογένεια, το σόι και τελικά την φυλή. 

Η Έννοια της Φυλής 

Στις μέρες μας η έννοια της φυλής έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου επίθεση, με πάσης φύσεως “αντιρατσιστές” να επιμένουν πως οι φυλές είναι “κοινωνικά κατασκευάσματα” και πως “το εθνικό DNA είναι ένας μύθος”. Φυσικά, τόσο οι φυλές όσο και τα έθνη αποτελούν βιολογικές πραγματικότητες. Πλέον, μέσω ενός δείγματος DNA μπορεί να βρεθεί με ακρίβεια η φυλή αλλά και η εθνοτική ομάδα στην οποία ανήκει ο φορέας του. Η σημασία του DNA, μάλιστα, δεν σταματά στο επίπεδο του έθνους. Πρόσφατες γενετικές έρευνες σε δείγμα Ευρωπαίων κατάφεραν να εντοπίσουν με ακρίβεια ακόμη και το χωριό από το οποίο κατάγονταν οι συμμετέχοντες!

Μια φυλή (ή ένα έθνος σε μικρότερη κλίμακα) δεν είναι παρά μια εκτεταμένη οικογένεια, ένα μεγάλο σόι. Τα μέλη μια φυλής ή ενός έθνους μοιάζουν μεταξύ τους για τον ίδιο λόγο για τον οποίο και τα μέλη μιας οικογένειας μοιάζουν μεταξύ τους, πολύ απλά διότι έχουν κοινούς προγόνους. Τα εκατομμύρια των σύγχρονων Ευρωπαίων έλκουν την καταγωγή τους από μερικές εκατοντάδες ανθρώπους που έφθασαν στην Ευρωπαϊκή ήπειρο πριν από 20.000 περίπου χρόνια. Το ίδιο ισχύει και στο επίπεδο του έθνους. Ένα παράδειγμα εδώ ίσως είναι χρήσιμο: Καθένας από εμάς έχει 4 παππούδες, 8 προπαππούδες και ούτω καθεξής. Προ πέντε γενεών, την εποχή του ’21, κάθε Έλληνας θα είχε 32 προπάτορες. Εάν όμως οι πρόγονοι του καθενός από τους σύγχρονους 10.000.000 Έλληνες ήταν διαφορετικοί, τότε στην Ελλάδα του ’21 θα έπρεπε να ζούσαν 320.000.000 άτομα! Αντιθέτως, η Ελλάδα τότε είχε πληθυσμό μόνο 3.000.000. Από αυτά τα 3.000.000 λοιπόν προέκυψαν τα σημερινά 10.000.000, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως όλοι οι σημερινοί Έλληνες έχουμε, μετά από ένα σημείο, κοινό γενεαλογικό δένδρο και πως όλοι σχεδόν οι Έλληνες που έζησαν πριν λίγους αιώνες ήσαν απευθείας πρόγονοί μας. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην ενδογαμία μεταξύ των Ελλήνων, εφόσον για την περίοδο που εξετάζουμε (τους δύο αιώνες ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους) δεν σημειώθηκαν επιμειξίες με ξένους λαούς. Αλλά και για τις προηγούμενες περιόδους δεν προκύπτουν στοιχεία που να αποδεικνύουν εκτεταμένη επιμειξία, παρά τα όσα ισχυρίζεται η προπαγάνδα των εθνομηδενιστών. Αντιθέτως, πρόσφατες γενετικές έρευνες έχουν δείξει πως υπάρχει μεγάλη ομοιότητα μεταξύ του DNA των σύγχρονων Ελλήνων και αυτού των Αρχαίων, ακόμη και της Μυκηναϊκής Εποχής!

Η ενδογαμία αυτή έχει ως αποτέλεσμα δύο τυχαία άτομα που ανήκουν στο ίδιο έθνος να έχουν πιθανότατα αρκετούς κοινούς προγόνους και άρα κοινά γονίδια και κοινά χαρακτηριστικά. Μάλιστα, έχει υπολογιστεί πως η γενετική συγγένεια μεταξύ δύο ομοεθνών είναι περίπου ίδια με αυτή μεταξύ δύο δεύτερων ή τρίτων εξαδέλφων. Συνεπώς, μπορούμε να δηλώσουμε με θάρρος πως όλοι οι Έλληνες είναι αδέρφια (ή τουλάχιστον ξαδέρφια) μεταξύ τους. Δύο τυχαίοι Έλληνες θα έχουν πιθανότατα κάποιον κοινό πρόγονο πριν από μερικές γενεές. Για να βρεθεί όμως ο κοινός πρόγονος ενός Έλληνα και ενός Αιθίοπα θα πρέπει να πάμε πίσω τουλάχιστον 50.000 χρόνια, την εποχή που διαχωρίστηκαν οι Ευρωπαίοι από τους Αφρικανούς. Η γενετική απόσταση που χωρίζει Ευρωπαίους και Αφρικανούς είναι τόσο μεγάλη, ώστε αν ένας Λευκός τεκνοποιήσει με Μαύρη, θα παρουσιάζει μεγαλύτερη συγγένεια (από άποψη αριθμού κοινών γονιδίων) με έναν άλλο τυχαίο Λευκό παρά με το ίδιο του το παιδί. Από την άποψη της μετάδοσης των γονιδίων στην επόμενη γενεά, είναι προτιμότερο να κάνει κάποιος ένα παιδί με άτομο της δικής του φυλής, παρά δύο παιδιά με άτομο διαφορετικής φυλής. Η σημασία του γεγονότος γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν το θεωρήσουμε αναλογικά: Ο λόγος της γενετικής συγγένειας μεταξύ δύο ομοεθνών έναντι ενός τρίτου αλλοεθνούς, είναι ίσος με τον λόγο της συγγένειας μεταξύ δύο αδερφών, έναντι ενός τρίτου (άσχετου κατά τα άλλα) ομοεθνούς. Η προσφώνηση “αδερφέ” που χρησιμοποιούν προς αλλήλους τα μέλη των Αφρικανικών μειονοτήτων στις Λευκές χώρες δεν είναι τυχαία. Σχετικά προς τον γενικό πληθυσμό αυτών των χωρών, είναι όντως σαν αδέρφια μεταξύ τους.

Συχνά ακούμε πως “δεν υπάρχουν καθαρές φυλές” και πως οι λαοί αναμιγνύονταν συνεχώς μεταξύ τους κατά τον ρου της ιστορίας. Η απόδειξη για το αναληθές του ισχυρισμού αυτού είναι μπροστά στα μάτια μας. Εάν οι φυλές και τα έθνη δεν είχαν διατηρήσει την αναπαραγωγική τους απομόνωση, τότε πολύ απλά τα διακριτά χαρακτηριστικά τους θα είχαν πάψει να υφίστανται. Δεν θα υπήρχαν ξανθοί Σουηδοί, σχιστομάτηδες Ιάπωνες, ψηλοί Ολλανδοί και ούτω καθεξής. Η απίστευτη ποικιλομορφία ψυχοσωματικών χαρακτηριστικών μεταξύ των λαών μαρτυρά την μακραίωνη ιστορία του διαχωρισμού τους. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους, οι άνθρωποι ζούσαν ως κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες σε μικρές απομονωμένες κοινότητες. Μια εικόνα του πως ήταν το παρελθόν της ανθρωπότητας μπορεί να μας δώσει η νήσος της Νέας Γουινέας, όπου οι άνθρωποι συνεχίζουν να διαβιούν υπό προϊστορικές συνθήκες. Η νήσος παρουσιάζει απίστευτη ανθρώπινη ποικιλότητα, με 850 διαφορετικές φυλές που μιλούν ισάριθμες διαφορετικές γλώσσες και συχνά αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης. Οι άνθρωποι περνούν όλη τους την ζωή σε μια ακτίνα μερικών χιλιομέτρων από το χωριό τους, χωρίς να διακινδυνεύουν να εισέλθουν στην επικράτεια των γειτονικών φυλών – προκειμένου να μην αποτελέσουν (κυριολεκτικά) λεία τους.

Φυσική Επιλογή και Εξέλιξη 

Η γένεση και ύπαρξη των φυλών εξηγείται εύκολα μέσω της κλασσικής εξελικτικής βιολογίας. Πληθυσμοί που διαχωρίζονται γεωγραφικά (λόγω κάποιου φυσικού εμποδίου όπως μια έρημος, μια οροσειρά ή ένας ωκεανός), θα αναπτύξουν διαφορετικά χαρακτηριστικά κατά την πάροδο του χρόνου, καθώς ο κάθε ένας θα προσαρμόζεται στο τοπικό του περιβάλλον. Οι πληθυσμοί αυτοί θα συνεχίσουν να αποκλίνουν έως ότου γίνουν τόσο διαφορετικοί που θα είναι αδύνατον να αναπαραχθούν μεταξύ τους, οπότε θα έχουν καταστεί διαφορετικά είδη. Η φυλή δηλαδή είναι ουσιαστικά ένα είδος εν τη γενέσει ή ένα είδος σε λανθάνουσα κατάσταση.

Το γεγονός πως η κάθε φυλή είναι προικισμένη για να επιβιώνει σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον είναι προϊόν της εξέλιξης. Πολλοί συχνά παρερμηνεύουν την θεωρία της εξέλιξης και την μπερδεύουν με την λαμαρκιανή εκδοχή της. Σύμφωνα με την λαμαρκιανή άποψη της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών, μπορούμε να πούμε πως ο λόγος για τον οποίο οι Αφρικανοί έχουν μαύρο δέρμα και οι Ευρωπαίοι λευκό είναι επειδή οι άνθρωποι “σκούρυναν” ή “άσπρισαν” με την πάροδο των γενεών, προκειμένου να προσαρμοστούν στο εκάστοτε περιβάλλον. Ωστόσο, η δαρβίνεια θεωρία μάς λέει κάτι τελείως διαφορετικό: Οι άνθρωποι ποτέ δεν “άλλαξαν χρώμα”, απλώς στην Ευρώπη επικράτησαν και άφησαν απογόνους όσοι είχαν λευκό δέρμα διότι είχαν ένα πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων, οι οποίοι αφανίστηκαν (ενώ στην Αφρική το αντίθετο).

Τότε, όμως, πώς προέκυψαν εξ αρχής άνθρωποι διαφορετικού δέρματος; Η δαρβίνεια εξέλιξη λειτουργεί μέσω του μηχανισμού της μετάλλαξης. Η μετάλλαξη είναι μια αλλαγή στη δομή του DNA, που μπορεί να παρουσιαστεί ενίοτε σε ένα νεογέννητο και να του προκαλέσει κάποιο νέο φαινοτυπικό χαρακτηριστικό. Πληθυσμοί που έχουν έρθει σε αναπαραγωγική απομόνωση θα παρουσιάσουν διαφορετικές μεταλλάξεις κατά την πάροδο των ετών και θα καταστούν αρχικά διαφορετικές φυλές και στη συνέχεια διαφορετικά είδη. Οι μηχανισμοί μέσω των οποίων θα αποκλίνουν γενετικά οι διαχωρισμένοι πληθυσμοί είναι τρείς:

α) Η γενετική παρέκκλιση, δηλαδή η τυχαία αλλαγή στις συχνότητες των διαφορετικών γονιδίων που απαρτίζουν έναν πληθυσμό. Μπορεί δηλαδή λόγω κάποιου τυχαίου παράγοντα (όπως μια επιδημία) κάποιο γονίδιο να εξαφανιστεί από έναν πληθυσμό, ενώ θα συνεχίσει να υφίσταται στον άλλον. Έτσι οι δύο πληθυσμοί θα έχουν διαφοροποιηθεί γενετικά.

β) Η φυσική επιλογή, που είναι ο δραστικότερος και σημαντικότερος μηχανισμός. Παράδειγμα φυσικής επιλογής είναι η επικράτηση του λευκού δέρματος στην Ευρώπη. Η ανοιχτή επιδερμίδα βοηθά στην παραγωγή βιταμίνης D, συνεπώς όσοι άνθρωποι παρουσίασαν αυτή την μετάλλαξη γρήγορα πολλαπλασιάστηκαν μέχρι που το χαρακτηριστικό αυτό επικράτησε σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Υπό τον καυτό αφρικανικό ήλιο, αντιθέτως, μια τέτοια μετάλλαξη, ακόμα και αν παρουσιάστηκε, γρήγορα θα χάθηκε καθώς οι φορείς της δεν θα επιβίωναν εύκολα.

γ) Η σεξουαλική επιλογή, η οποία αναφέρεται στην επικράτηση των χαρακτηριστικών τα οποία μπορεί να μην προσφέρουν κάποιο πλεονέκτημα για την επιβίωση, αλλά βοηθούν στον σεξουαλικό ανταγωνισμό και την παραγωγή απογόνων (το κλασσικό παράδειγμα είναι η ουρά του αρσενικού παγωνιού, η οποία το δυσχεραίνει πρακτικά, αλλά προσελκύει τα θηλυκά).

Όταν ο διαχωρισμός των πληθυσμών είναι γεωγραφικός, μιλάμε για αλλοπατρική ειδογένεση. Συχνό είναι όμως και το φαινόμενο της συμπατρικής ειδογένεσης, στο οποίο οι διαφορετικές φυλές συμβιούν αλλά δεν αναπαράγονται, σε ένα είδος οικειοθελούς αναπαραγωγικής απομόνωσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις η σεξουαλική επιλογή παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Για την ακρίβεια, τα μέλη ορισμένων ειδών έχουν ειδικές κραυγές ζευγαρώματος προκειμένου να αναγνωρίζονται μεταξύ τους και να αποφεύγουν να ζευγαρώνουν με μέλη παρόμοιων συγγενικών ειδών. Οι βιολόγοι κατατάσσουν ως ξεχωριστά είδη τον λύκο και τον σκύλο, ή τον χιμπατζή και τον μπονόμπο – παρότι αυτά μπορούν να αναπαραχθούν επιτυχώς αναμεταξύ τους – ακριβώς διότι δεν ζευγαρώνουν αναμεταξύ τους υπό φυσικές συνθήκες. Μάλιστα, αυτά τα είδη μοιάζουν μεταξύ τους γονοτυπικά και φαινοτυπικά πολύ περισσότερο από ότι μοιάζουν οι διαφορετικές ανθρώπινες φυλές μεταξύ τους. Βάσει του γεγονότος ότι ούτε τα μέλη των ανθρώπινων φυλών ζευγαρώνουν μεταξύ τους υπό παραδοσιακές φυσιολογικές συνθήκες, μπορούμε να θεωρήσουμε πως οι φυλές είναι διαφορετικά υποείδη.

Φυλετική Επιμειξία και Ύβρις 

Βλέπουμε λοιπόν πως, καθώς ο διαχωρισμός σε φυλές είναι ένα σκαλοπάτι προς την ειδογένεση, τυχόν επιμειξία τους θα συνιστούσε εξελικτικό “πισωγύρισμα”. Δεν είναι τυχαίο πως οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν για την φυλετική επιμειξία τον όρο Ύβρις, που σημαίνει ακριβώς την προσβολή έναντι της φύσεως (εξού και τα παράγωγα υβρίδιο, υβριδοποίηση κλπ.). Ο Γερμανός ανθρωπολόγος Ρίγκερ γράφει: “Η περαιτέρω εξέλιξη της ανθρωπότητος μπορεί να επιτευχθεί μόνον διά των ομάδων που έχουν προκύψει από την εξέλιξη, δηλαδή των φυλών. Προϋπόθεση για μια περαιτέρω εξέλιξη αποτελεί λοιπόν ο διαχωρισμός των φυλών και η συνακόλουθος Φυσική Επιλογή. Με φυλετική ανάμειξη θα εξαφανίζονταν οι ομάδες επιλογής και η εξέλιξη των ανθρωπιδών θα ερίπτετο προς τα πίσω κατά δεκάδες, αν μη εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια”.

Οι σύγχρονοι προπαγανδιστές της παγκοσμιοποίησης συχνά ισχυρίζονται πως η φυλετική επιμειξία οδηγεί σε έναν “ανώτερο τύπο ανθρώπου” και υποστηρίζουν τη θέση τους αναφερόμενοι στο βιολογικό φαινόμενο της ετέρωσης ή αλλιώς υβριδικής ευφορίας. Κατά το φαινόμενο αυτό, ζώα που προέρχονται από υβριδική ένωση παρουσιάζουν αξιοσημείωτη υγεία και σθένος. Ωστόσο, για κακή τύχη των αντιρατσιστών, το φαινόμενο παρουσιάζεται συνήθως κατά τη διασταύρωση σκυλίσιων ρατσών οι οποίες, λόγω εκτεταμένης ανθρώπινης παρέμβασης στην εκτροφή τους, είναι υπερβολικά “καθαρές” (σε βαθμό αιμομιξίας) και έχουν την ανάγκη ανανέωσης μέσω γονιδιακής ροής. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες υβριδικές ενώσεις στη φύση καταλήγουν σε αποτυχία (γνωστό παράδειγμα ο ημίονος), για αυτό και τα ίδια τα ζώα τις αποφεύγουν. Αλλά ακόμα και αν η διασταύρωση είναι επιτυχής, το φαινόμενο της ετέρωσης διαρκεί μόνο για την πρώτη γενεά. Οι επόμενες γενεές, λόγω των νόμων της γενετικής και του φαινομένου του φυλετικού αταβισμού, θα τείνουν να παλινδρομούν στα χαρακτηριστικά των αρχέγονων φυλών από τις οποίες προέρχονται. Σύμφωνα με τον Καναδό γενετιστή Ρέτζιναλντ Γκέιτς: “Ακόμη και αν ήταν ευκταία μια γενική ανάμειξη των φυλών, δεν θα μπορούσε αυτή να θίξει τους πυρήνες των μεγάλων γεωγραφικών χωρών των Λευκών, Μαύρων και Κίτρινων. Ο γενετικός διαχωρισμός εμποδίζει την κατάργηση της διαφοροποιήσεως σε ομάδες, την οποία όρισε η Φύση όταν τις απεμόνωνε. Τα αρχικά στοιχεία των φυλών θα παρουσιάζονταν απλούστατα πάλι στις μέλλουσες γενεές ανακατωμένα, χωρίς ποτέ να είναι εφικτή μια πραγματική ανάμειξη”. Συνεπώς το όνειρο των διεθνιστών για μια παγκόσμια “γκρίζα φυλή” μιγάδων αποτελεί μια ακόμη ουτοπία.

Στην πραγματικότητα, η μόνη μακροπρόθεσμη επίδραση που μπορεί να έχει η επιμειξία είναι η εξαφάνιση μιας φυλής, σε περίπτωση που αυτή υστερεί αριθμητικά και έρθει σε εκτεταμένη ανάμειξη με άλλες φυλές, οι οποίες κατά τα άλλα διατηρούν την καθαρότητά τους. Οι περιβαλλοντολόγοι, μάλιστα, αναγνωρίζουν ως μια από τις αιτίες εξαφάνισης ενός είδους (μαζί με την εξόντωση μέσω θήρευσης και την καταστροφή του βιότοπου) και την γενετική μόλυνση, δηλαδή τη νόθευση του αίματος ενός σπάνιου είδους μέσω τις επιμειξίας με άλλα κοινά είδη, που έχει ως αποτέλεσμα το είδος να χάσει τα διακριτά του χαρακτηριστικά. Οι διεθνείς οικολογικές οργανώσεις συχνά κρούουν των κώδωνα του κινδύνου για είδη όπως η αγριόγατα, η οποία απειλείται με εξαφάνιση λόγω της διαρκούς επιμειξίας με κοινές γάτες, οι οποίες έχουν παρουσιάσει πληθυσμιακή έκρηξη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους ανθρώπους, με την Λευκή Φυλή να αποτελεί μόλις το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού και να έρχεται σε διαρκή επιμειξία με εγχρώμους, τους οποίους φιλοξενεί στο έδαφος της, τη στιγμή που οι υπόλοιπες φυλές διατηρούν την απομόνωσή τους. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, οι περιβαλλοντιστές σφυρίζουν αδιάφορα και όποιος τολμήσει να κάνει την αναλογία στιγματίζεται ως “ρατσιστής”.

Φυλετικές Διαφορές 

Διάφοροι πολιτικά ορθοί αρθρογράφοι μάς διαβεβαιώνουν κατά καιρούς πως οι φυλετικές διαφορές περιορίζονται σε εξωτερικά, επιφανειακά γνωρίσματα (όπως το χρώμα του δέρματος), τα οποία προέκυψαν είτε τυχαία (μέσω της γενετικής παρέκκλισης) είτε λόγω της σεξουαλικής επιλογής (η οποία επιδρά συνήθως μόνο σε χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν με την εμφάνιση). Αυτή η αντιεπιστημονική θέση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι φυλές διαμορφώθηκαν κυρίως από την φυσική επιλογή και τα χαρακτηριστικά τους δεν είναι σε καμία περίπτωση επιφανειακά. Λαοί που ζουν σε μεγάλα υψόμετρα (όπως οι Θιβετιανοί ή οι Περουβιανοί) έχουν πολύ μεγαλύτερους και ανθεκτικότερους πνεύμονες. Οι ιθαγενείς της Αμερικής έχουν ελάχιστη αντοχή στο αλκοόλ, καθότι δεν είχαν αναπτύξει ποτέ τους την γεωργία. Οι Ευρωπαίοι είναι η μοναδική φυλή η οποία κατά πλειοψηφία δεν παρουσιάζει δυσανεξία στην λακτόζη, λόγω μιας γενετικής μετάλλαξης που παρουσιάστηκε στους Αρίους κτηνοτρόφους. Οι Εβραίοι Ασκεναζίμ (εξαιρετικά ενδογαμική ομάδα) προσβάλλονται σε μεγάλα ποσοστά από συγκεκριμένες γενετικές ασθένειες (π.χ. νόσος Tay-Sachs), οι οποίες συσχετίζονται μάλιστα με την υψηλή νοημοσύνη. Ένας συγκεκριμένος λαός της Κένυας που αριθμεί μόλις 5 εκατομμύρια, οι Καλεντζίν, έχουν κερδίσει το 40% των χρυσών μεταλλίων στο τρέξιμο. Πρόσφατα στις Η.Π.Α. κυκλοφόρησε χάπι κατά της καρδιοπάθειας, το BiDil, που απευθύνεται και είναι αποτελεσματικό αποκλειστικά σε Μαύρους (οι οποίοι παρουσιάζουν μεγάλα ποσοστά καρδιακής ανεπάρκειας).

Φυσικά, εκεί που οι διαφορές είναι κραυγαλέες, είναι ανάμεσα στις βασικές ανθρώπινες φυλές που κατοικούν στις διαφορετικές ηπείρους. Ο βασικός αυτός διαχωρισμός των ανθρώπων σε ηπειρωτικές φυλές προέκυψε λόγω της μεγάλης γεωγραφικής (και άρα αναπαραγωγικής) απομόνωσης ανάμεσα στις διάφορες ηπείρους. Παραδοσιακά, ορίζονταν πέντε ανθρώπινες φυλές – μία για κάθε ήπειρο – ωστόσο τα σύγχρονα γενετικά δεδομένα (αλλά και η παρατήρηση των εξωτερικών χαρακτηριστικών) συγκλίνουν στον αριθμό επτά: Λευκή Ευρωπαϊκή, Μαύρη Αφρικανική, Κίτρινη Ασιατική, Ερυθρά Αμερικανική, Αυστραλιανή-Πολυνησιακή, Σημιτική-Μεσανατολική, και Ινδική. Παλαιότερα οριζόταν η λεγόμενη “Καυκάσια φυλή”, η οποία περιελάμβανε την Ευρωπαϊκή, την Σημιτική και την Ινδική, κάνοντας απαραίτητη την επιπλέον υποδιαίρεση σε “Καυκάσιους Αρίους” και “Καυκάσιους Σημίτες” (από εκεί προέρχεται και η χρήση του όρου “Άριος” την περίοδο του Τρίτου Ράιχ, ως δηλωτικός του Λευκού μη-Εβραίου).

Ανάμεσα σε αυτές τις φυλές παρουσιάζονται σημαντικές διαφορές που έχουν να κάνουν με την εξελικτική τους ιστορία. Οι οργανισμοί των Αφρικανών είναι διαμορφωμένοι ούτως ώστε να επιβιώνουν στις τροπικές συνθήκες του ήπιου αλλά ασταθούς κλίματος, των άφθονων καρπών, των επικίνδυνων άγριων ζώων και των επιδημιών. Για αυτούς τους λόγους έχουν υιοθετήσει την αναπαραγωγική τακτική που οι βιολόγοι ονομάζουν r, δηλαδή κάνουν πολλά παιδιά χωρίς να επενδύουν ιδιαίτερα σε αυτά. Αντιθέτως, οι Λευκοί και οι Ασιάτες έπρεπε να επιβιώσουν στις δυσχερείς συνθήκες του ψυχρού Ευρασιατικού κλίματος. Η εναλλαγή των εποχών εκεί απαιτεί προνοητικότητα και σωφροσύνη από τους κατοίκους, οι οποίοι θα πρέπει να δουλέψουν το θέρος προκειμένου να επιβιώσουν τον χειμώνα. Συνεπώς, οι εγκέφαλος των εν λόγω φυλών είναι προσανατολισμένος προς την εγκράτεια και την λογική. Οι συγκεκριμένες φυλές υιοθέτησαν την αναπαραγωγική τακτική Κ, έκαναν δηλαδή λιγότερα παιδιά και επένδυαν σε αυτά.

Οι διαφορές αυτές έχουν αντίκρισμα στα πνευματικά και σωματικά χαρακτηριστικά των φυλών. Οι Αφρικανοί παρουσιάζουν την μεγαλύτερη γονιμότητα και τα μεγαλύτερα ποσοστά γέννησης διδύμων, ενώ οι Ασιάτες την μικρότερη, με τους Ευρωπαίους στο ενδιάμεσο. Το ίδιο σχήμα παρατηρείται για μια σειρά χαρακτηριστικών, όπως τα επίπεδα ορμονών, το μέγεθος των γεννητικών οργάνων, η συχνότητα συνουσίας και τα ποσοστά κρουσμάτων αφροδισίων νοσημάτων. Οι Αφρικανοί, επίσης, ωριμάζουν νωρίτερα και έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής από τους Ευρωπαίους, ενώ οι Ασιάτες το αντίθετο. Σημαντικότατες είναι οι διαφορές σε όρους προσωπικότητας και νοημοσύνης. Οι Αφρικανοί είναι περισσότερο επιθετικοί, κοινωνικοί και επιπόλαιοι, ενώ και πάλι οι Ασιάτες βρίσκονται στο αντίθετο άκρο. Το μέσο IQ των Αφρικανών είναι 70, ενώ των Αφροαμερικανών (οι οποίοι έχουν κατά 25% Ευρωπαϊκή καταγωγή) 85. Ο αντίστοιχος μέσος όρος των Ευρωπαίων και των Λευκών Αμερικανών είναι 100, ενώ των Ασιατών 105. Τα αποτελέσματα αυτά φαίνεται πως συσχετίζονται και με το μέγεθος του εγκεφάλου. Οι σύγχρονες μελέτες, που χρησιμοποιούν τη μέθοδο της μαγνητικής τομογραφίας, επιβεβαιώνουν τα όσα έδειχναν οι κρανιακές μετρήσεις που πραγματοποιούνταν τον προηγούμενο αιώνα. Οι Ασιάτες έχουν 102.000.000 περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα από τους Λευκούς, οι οποίοι έχουν 480.000.000 περισσότερα από τους Μαύρους. Διάφοροι πολιτικά ορθοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει (εις μάτην) κατά καιρούς να δικαιολογήσουν αυτό το χάσμα στη διανοητική ικανότητα των φυλών με όρους κουλτούρας και περιβάλλοντος. Τη δεκαετία του ’70, οι Αμερικανοεβραίοι ψυχολόγοι Σκαρ και Γουάινμπεργκ μελέτησαν το IQ Μαύρων εφήβων που είχαν υιοθετηθεί από Λευκές ευκατάστατες οικογένειες, με σκοπό να αποδείξουν πως τα αίτια της φυλετικής νοητικής διαφοράς είναι περιβαλλοντικά. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, καθώς το IQ των παιδιών ήταν κοντά στον μέσο όρο της φυλής τους και απείχε παρασάγγας από το IQ των θετών γονέων τους.

Αρκετοί αριστεριστές, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις φυλετικές αποκλίσεις στη νοημοσύνη, – αλλά και λόγω της κατ’ αρχήν αντίθεσής τους στην έννοια της ανθρώπινης ανισότητας – έχουν προσπαθήσει να υποβαθμίσουν την σημασία των τεστ IQ και την έννοια της νοημοσύνης εν γένει. Ισχυρίζονται πως η ευφυΐα δεν μπορεί να οριστεί, πολλώ δε μάλλον να μετρηθεί. Ο Εβραιοαμερικανός δημοσιογράφος Δανιήλ Γκόλμαν προώθησε την έννοια της “συναισθηματικής νοημοσύνης” (EQ) ως αντίπαλο δέος στο IQ. Οι ισχυρισμοί αυτοί, όμως, είναι ανυπόστατοι. Έχει αποδειχτεί από πληθώρα ερευνών πως το IQ έχει ισχυρά θετική συσχέτιση με δείκτες ατομικής επιτυχίας (μορφωτικό επίπεδο, επαγγελματική ανέλιξη, οικογενειακή σταθερότητα), ενώ αντίστοιχη συσχέτιση δεν παρουσιάζει καμία άλλη ερμηνευτική μεταβλητή, μη εξαιρουμένης της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Πολλοί έχουν επίσης επιχειρήσει να αποδώσουν τα αρνητικά χαρακτηριστικά των Μαύρων στον “ρατσισμό” τον οποίο δέχονται, ή ακόμη σε μια ιστορία καταπίεσης και αποικιοκρατίας. Αυτή η αντίληψη δεν εξηγεί το γεγονός πως οι Μαύροι παρουσιάζουν χαμηλή νοημοσύνη και υψηλή εγκληματικότητα, όχι μόνο όταν βρίσκονται σε καθεστώς μειονότητας (όπως στην Ευρώπη και την Αμερική), αλλά και στις ίδιες τους τις Αφρικανικές πατρίδες. Επίσης δεν εξηγεί το γιατί οι Ευρωπαίοι αποίκησαν την Αφρική και όχι το αντίθετο, γιατί δηλαδή όταν συνάντησαν ο ένας τον άλλον, οι Ευρωπαίοι είχαν ήδη αναπτύξει φάρμακα, υπερωκεάνια και πολυβόλα, ενώ οι Αφρικανοί δεν είχαν εφεύρει καν τον τροχό.

Η ανθρώπινη ιστορία μάς παρέχει ένα διδακτικότατο φυσικό πείραμα σχετικά με την σημασία της φυλής. Η νήσος του Αγίου Δομίνικου στην Καραϊβική χωρίσθηκε στα δύο την περίοδο της αποικιοκρατίας, με το δυτικό τμήμα να τελεί υπό Γαλλική κατοχή, ενώ το ανατολικό υπό Ισπανική. Την επαύριο της Γαλλικής Επανάστασης, οι Μαύροι δούλοι του δυτικού τμήματος, επηρεασμένοι από τα κηρύγματα των Ιακωβίνων, εξεγέρθηκαν κατασφάζοντας τους Λευκούς αποίκους και ίδρυσαν το κράτος της Αϊτής, το μοναδικό κράτος Μαύρων εκτός Αφρικής. Σήμερα, ενώ το ανατολικό τμήμα (η Δομινικανή Δημοκρατία) είναι ένα τυπικό Λατινοαμερικάνικο κράτος, το δυτικό (η Αϊτή) είναι η φτωχότερη χώρα του Δυτικού Ημισφαιρίου, με ανύπαρκτες υποδομές και επίπεδα AIDS και φτώχειας που συναντώνται μόνο στην υποσαχάρια Αφρική. Δεν διαμορφώνει λοιπόν το περιβάλλον μια κοινωνία, αλλά η φυλή η οποία το κατοικεί.

Λευκή Φυλή - Ιστορία και Ιδιαιτερότητες 

Το γεγονός πως οι Λευκοί βρίσκονται στο ενδιάμεσο μεταξύ Μαύρων και Ασιατών για μια σειρά χαρακτηριστικών έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι Λευκοί είναι πιο σώφρονες και οργανωτικοί από τους Μαύρους, αλλά ταυτόχρονα λιγότερο πειθήνιοι και πιο ριψοκίνδυνοι από τους Ασιάτες. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα χαρακτηριστικά της Λευκής Φυλής αποτελούν ένα είδος “χρυσής τομής”, κάτι που αποδεικνύεται από τα απαράμιλλα επιστημονικά, τεχνολογικά, πολιτιστικά και πολιτικά επιτεύγματα των Ευρωπαίων.

Σύμφωνα με τα δεδομένα της γενετικής, οι σύγχρονοι Λευκοί προέρχονται από τρεις αρχαίους πληθυσμούς, οι οποίοι εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη σε διαδοχικά κύματα. Ο πρώτος ήταν οι προϊστορικοί κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες οι οποίοι εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη κατά την λήξη της εποχής των παγετώνων, οι λεγόμενοι Κρο-Μανιόν. Αυτοί οι άνθρωποι δημιούργησαν τα πρώτα δείγματα πολιτισμού της ανθρώπινης ιστορίας: Πολύπλοκα εργαλεία, τελετουργική ταφή, ιεραρχική κοινωνική οργάνωση, καθώς και την πρώτη μορφή τέχνης, την ζωγραφική των σπηλαίων. Αντίστοιχα δείγματα βρίσκουμε στην Αφρική και στην Ασία πολύ αργότερα, παρότι η ανθρώπινη παρουσία σε αυτές τις ηπείρους είναι αρκετά πιο μακροχρόνια. Δεύτερο κύμα αποτέλεσαν οι γεωργοί της Νεολιθικής Εποχής (προ 10.000 ετών), οι οποίοι εξαπλώθηκαν από τον χώρο της Μικράς Ασίας, φέρνοντας μαζί τους τις τεχνικές της καλλιέργειας. Τρίτο κύμα ήταν αυτό των λεγόμενων Ινδοευρωπαίων ή Αρίων (η λέξη Άριος σημαίνει ευγενής στα Σανσκριτικά, την γλώσσα της Λευκής αριστοκρατίας της Αρχαίας Ινδίας, αλλά και στα Αρχαία Ελληνικά – από την ίδια ρίζα προέρχεται το τοπωνύμιο Ιράν και οι λέξεις άριστος, αρετή, Άρης κτλ), οι οποίοι προήλθαν κατά πάσα πιθανότητα από την περιοχή της Ποντιακής Στέππας και εξαπλώθηκαν στον χώρο τις Ευρασίας πριν από 5.000 χρόνια. Επρόκειτο περί πολεμικού λαού κτηνοτρόφων, από τον οποίο προέρχονται πολλά από τα σημερινά χαρακτηριστικά των Ευρωπαίων (λευκό δέρμα, ξανθό μαλλί). Δημιούργησαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό και το καστικό σύστημα στην Ινδία, ενώ επέβαλλαν και την γλώσσα τους σε μεγάλο μέρος της Δυτικής Ευρασίας (από αυτήν προέρχονται οι σημερινές Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες).

Τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των Ευρωπαίων τους καθιστούν ξεχωριστούς ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές. Μπορούμε να αναφέρουμε τρία εξ αυτών:

Πρώτον, η αίσθηση της Κοσμικής Τάξης, η οποία είναι εμφανής ήδη στις πρώτες Ευρωπαϊκές θρησκείες. Οι Αρχαίοι Ευρωπαίοι πίστευαν πως το σύμπαν διέπεται από απαράβατους φυσικούς νόμους, τους οποίους άνθρωποι και θεοί όφειλαν να σέβονται. Αντιθέτως οι Ανατολικοί λαοί πίστευαν πως υπάρχουν μαγικές δυνάμεις οι οποίες μπορούν να κάνουν τον Ήλιο ή τα ποτάμια να κινηθούν αντίστροφα. Σε αυτήν την κοσμοθεωρία βρίσκονται και τα σπάργανα της επιστημονικής έρευνας, της λογικής σκέψης και της πίστης στην αντικειμενικότητα και την αλήθεια. Με αυτήν συνδέεται επίσης και η πίστη στην Μοίρα, η οποία υπάρχει μεν και σε άλλους λαούς, αλλά αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο. Στο Άριο έπος της Ιλιάδας, ο Αχιλλέας πηγαίνει στην Τροία γνωρίζοντας ότι θα πεθάνει, κυνηγώντας την δόξα. Αντιθέτως, ο Γκιλγκαμές, στο ομώνυμο Σημιτικό έπος, κάνει τα πάντα προκειμένου να αποφύγει την Μοίρα του θανάτου.

Δεύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των Λευκών είναι το εξερευνητικό πνεύμα, αυτό που έκανε τον Σπένγκλερ να αποκαλέσει τον πολιτισμό τους Φαουστιανό. Από τον Προμηθέα μέχρι τον Φάουστ, ο Δυτικός άνθρωπος χαρακτηρίζεται από το πνεύμα της αναζήτησης και της θέλησης για δύναμη. Αυτό το πνεύμα βρίσκεται πίσω από την φιλοσοφία του Πλάτωνα και τις ανακαλύψεις του Αρχιμήδη, αυτό επέτρεψε στους Λευκούς να θεραπεύσουν ασθένειες, να εκμηδενίσουν τις αποστάσεις, να πλησιάσουν σκοτεινούς βυθούς και απόκρημνες κορυφές, να εξερευνήσουν την δομή του ατόμου και να πατήσουν στην Σελήνη. Αυτό ακριβώς το πνεύμα είναι που λείπει από τους Ασιατικούς λαούς. Οι Κινέζοι είχαν ανακαλύψει τον τυπογράφο αιώνες πριν τον Γουτεμβέργιο, ωστόσο στην Κίνα δεν παρατηρήθηκε η έκρηξη στην παραγωγή βιβλίων που έγινε στην Δύση. Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Κινέζοι είχαν αναπτύξει το τηλεσκόπιο, αλλά στην Κίνα χρησιμοποιούταν κυρίως ως παιχνίδι για τον βασιλιά και τους αυλικούς του, ενώ οι Ευρωπαίοι ήταν αυτοί που το έστρεψαν προς τα άστρα.

Τρίτο βασικό Ευρωπαϊκό χαρακτηριστικό είναι ο σεβασμός στην ατομικότητα. Οι απολυταρχικές αυτοκρατορίες της Ανατολής ήταν άγνωστες στην Ευρώπη. Από την Σπαρτιατική Απέλλα μέχρι τα συμβούλια των Γερμανικών φυλών, η συμμετοχή στα κοινά ήταν κάτι το δεδομένο. Σε αντίθεση με τα Ανατολίτικα χαρέμια, ο κάθε Άνδρας δικαιούνταν την Γυναίκα του. Ο σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή, αλλά και προς την Γυναίκα, είναι συνυφασμένος με τις αναπαραγωγικές συνήθειες των Ευρωπαίων. Η μονογαμία είναι ένα ακόμη ιδιαίτερο γνώρισμα της Λευκής Φυλής. Σε αντίθεση με τους κανονισμένους γάμους μεταξύ συγγενών (συνήθως εξαδέλφων) που παρατηρούνται στη Ανατολή, η Ευρωπαϊκή παράδοση ευνοεί την πυρηνική οικογένεια και γάμο λόγω έρωτα. Η έννοια της ρομαντικής αγάπης δεν απαντάται στις περισσότερες φυλές εκτός Ευρώπης. Για αυτόν τον λόγο η σεξουαλική επιλογή φαίνεται πως έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο στην εξέλιξη των Ευρωπαίων, γεγονός που μαρτυρείται από την εξαιρετική ποικιλία εξωτερικών χαρακτηριστικών ανάμεσά τους (ξανθά, μαύρα, καστανά, κόκκινα μαλλιά και γαλάζια, πράσινα, καστανά και γκρίζα μάτια, την στιγμή που στις υπόλοιπες φυλές παρατηρούνται μόνο μαύρα μαλλιά και μάτια).

Ωστόσο, αυτή η έμφαση στην ατομικότητα είναι και το τρωτό σημείο των Λευκών. Λόγω αυτής παρουσιάζουν χαμηλότερη συνοχή και εθνοκεντρισμό από τις υπόλοιπες φυλές και τείνουν να παραγνωρίζουν τα φυλετικά τους συμφέροντα χάριν αφηρημένων ιδεωδών περί “αντικειμενικής ηθικής”. Οι τραγικές συνέπειες αυτής της τάσης είναι ολοφάνερες στις σύγχρονες αυτοκτονικές πολυπολιτισμικές πολιτικές των Λευκών χωρών.

Η Άρνηση της Φυλετικής Πραγματικότητας 

Μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα, τα πορίσματα της επιστήμης σχετικά με τις φυλετικές διαφορές ήταν ευρέως αποδεκτά. Ωστόσο, είχε ήδη αρχίσει μια προσπάθεια να υποβαθμιστούν και να καταπολεμηθούν, από ορισμένες μειονότητες που ένιωθαν άβολα με αυτά. Ειδικότερα, ένα μέρος των Εβραίων ανησυχούσε πως τέτοιου είδους γνώση θα τόνωνε τη φυλετική συνείδηση των Ευρωπαίων και θα τροφοδοτούσε τα ανερχόμενα εθνικιστικά κινήματα. Ο Γερμανοεβραίος Φραντς Μπόαζ ήταν από τους πρώτους πολέμιους του φυλετισμού. Αφού κατάφερε να εξασφαλίσει την έδρα της Ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο Columbia, εργάστηκε σκληρά μαζί με τους μαθητές του προκειμένου να στρέψει την Ανθρωπολογία μακριά από την μελέτη των φυλετικών χαρακτηριστικών και προς την ψευδοεπιστήμη της “Κοινωνικής Ανθρωπολογίας”, η οποία ασχολείται μόνο με έθιμα και πολιτιστικά χαρακτηριστικά. Ο πόλεμος κατά της φυλής έφτασε στο αποκορύφωμά του με τον Άσλει Μόνταγκου (το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Ίσραηλ Έρενμπεργκ και είχε μεγαλώσει στο Ιστ Εντ του Λονδίνου), ο οποίος ταξίδευε στις Η.Π.Α. παριστάνοντας τον Βρετανό ευγενή απόφοιτο του Κέμπριτζ και παρέδιδε αντιφυλετικές διαλέξεις (χωρίς να είναι στην πραγματικότητα κάτοχος διδακτορικού ή μεταπτυχιακού). Η νίκη των συμμάχων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σήμανε την ταυτόχρονη επικράτηση των αντιφυσικών ιδεολογημάτων και την απαγόρευση της Φυλετικής Κοσμοθεώρησης. Αμέσως μετά τον πόλεμο, η συσταθείσα από τους Συμμάχους UNESCO εξέδωσε την γνωστή “Ανακοίνωση περί Φυλής”, με συντάκτη τον Μόνταγκου και συνεργάτες τους Γκίνσμπεργκ, Λέβι-Στράους κλπ.. Παρά την αντίδραση των πλέον έγκριτων γενετιστών της εποχής (Φίσερ, Λεντς κ.α.), το περιεχόμενο της ανακοίνωσης, δηλαδή πως η φυλή δεν έχει καμία βιολογική υπόσταση, μετατράπηκε στο μεταπολεμικό επιστημονικό δόγμα.

Η ανακάλυψη του DNA και η αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος κατάφεραν ένα σημαντικό πλήγμα στο αντιφυσικό αυτό δόγμα. Ο ίδιος ο Τζέιμς Γουάτσον, ο άνθρωπος που ανακάλυψε το DNA, έχει δηλώσει πως οι Αφρικανοί διαφέρουν σημαντικά στην νοημοσύνη από τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα να δεχθεί την μήνη του παγκοσμίου κατεστημένου (αλλά και βίαιη επίθεση από αναρχικούς όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα). Ωστόσο, οι προπαγανδιστές της πολιτικής ορθότητας επιμένουν να αρνούνται τις φυλετικές διαφορές. Τα επιχειρήματα τους είναι τα εξής:

α) “Όλοι οι άνθρωποι είναι κατά 99% ίδιοι”. Πράγματι, το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι κατά 99% ίδιο για όλα τα μέλη του ανθρώπινου είδους, χωρίς όμως αυτό να έχει μεγάλη σημασία. Μικρές γενετικές διαφορές μπορούν να οδηγήσουν σε τεράστιες μορφολογικές αποκλίσεις. Οι άνθρωποι είναι επίσης κατά 98% ίδιοι με τους χιμπατζήδες, και κατά 70% ίδιοι με τα ποντίκια.

β) “Διακριτές φυλές δεν υφίστανται, εφόσον δεν μπορούν να οριστούν με ακρίβεια”. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία σχετικά με το πόσες φυλές υπάρχουν και πολλές φορές τα μεταξύ τους όρια είναι δυσδιάκριτα (στην περίπτωση λαών που κατοικούν στις παρυφές μιας φυλετικής περιοχής και παρουσιάζουν μεγάλο βαθμό επιμειξίας). Οι φυλές μπορούν να παρομοιαστούν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Το γεγονός πως τα όρια μεταξύ των χρωμάτων είναι θολά (καθώς τo ένα επικαλύπτει το άλλο) δεν σημαίνει πως τα χρώματα δεν υπάρχουν.

γ) “Δεν έχει περάσει αρκετός εξελικτικός χρόνος ούτως ώστε οι φυλές να αναπτύξουν διαφορετικά πνευματικά χαρακτηριστικά”. Αυτή η εμφανώς άτοπη θέση υποστηρίχθηκε από τον Αμερικανοεβραίο παλαιοντολόγο Στίβεν Γκουλντ, ο οποίος μάλιστα υποστήριζε πως οι φυλετιστές επιστήμονες του 20ου και του 19ου αιώνα πλαστογραφούσαν τα στοιχεία τους προκειμένου να καταδείξουν την ανωτερότητα των Λευκών. Σύγχρονες μελέτες έχουν αποδείξει πως αυτός που χάλκευε τα δεδομένα ήταν ο ίδιος ο Γκουλντ, του οποίου τα βιβλία ωστόσο συνεχίζουν να διδάσκονται στα πανεπιστήμια. Όπως προαναφέραμε, οι φυλές αναπτύχθηκαν ξεχωριστά για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Θα ήταν απίθανο η εξέλιξη η οποία επηρέασε όλα σχεδόν τα σωματικά τους γνωρίσματα να άφησε άθικτο το πιο σημαντικό ανθρώπινο όργανο, δηλαδή τον εγκέφαλο.

δ) “Υπάρχει μεγαλύτερη γενετική διαφοροποίηση εντός των φυλών παρά μεταξύ τους”. Αυτό το επιχείρημα είναι και το αγαπημένο των αντιρατσιστών. Προέρχεται από μια δημοσίευση του Αμερικανοεβραίου μαρξιστή βιολόγου Ρίτσαρντ Λεβόντιν, τη δεκαετία του ‘70, στην οποία ισχυριζόταν πως το 85% των ατομικών γενετικών διαφορών μπορεί να βρεθεί ανάμεσα σε άτομα της ίδιας φυλής και μόλις το 15% οφείλεται σε φυλετική και εθνοτική διαφορά (συγκεκριμένα, 7% οφείλεται σε διαφορές ανάμεσα σε φυλές και 8% σε διαφορές ανάμεσα σε έθνη εντός των φυλών). Το επιχείρημα είναι λανθασμένο για τρεις λόγους: Πρώτον, η ίδια η εργασία του Λεβόντιν αποδεικνύει τη βιολογική βάση της φυλής (αλλά και του έθνους), αφού το 15% δεν πρόκειται για διόλου αμελητέο ποσοστό. Δεύτερον, το συμπέρασμα πως η φυλή είναι ασήμαντη δεν προκύπτει λογικά από τα δεδομένα. Παραδείγματος χάριν, υπάρχει μεγαλύτερη διακύμανση στο ύψος εντός ενός φύλου, παρά μεταξύ των φύλων. Ο κοντύτερος άνδρας απέχει από τον ψηλότερο πολύ περισσότερο από ότι απέχει το μέσο ύψος των ανδρών από το μέσο ύψος των γυναικών. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η διαφορά στο ύψος ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες είναι αμελητέα ή ασήμαντη. Τρίτον, όπως απέδειξε ο Βρετανός βιολόγος Έντουαρντς το 2003, η εργασία του Λεβόντιν ήταν και τεχνικά λανθασμένη, καθώς δεν είχε λάβει υπόψη του την συσχέτιση ανάμεσα στα γονίδια. Το ζήτημα εδώ είναι αρκετά τεχνικό και πολύπλοκο, όμως η λογική του είναι απλή. Εάν υποθέσουμε πως υπάρχουν μόνο τέσσερα γονίδια, Α, Β, Γ και Δ, και πως μπορούν να βρεθούν και τα τέσσερα ανάμεσα στα μέλη δύο φυλών, τότε ένας γενετικός διαχωρισμός μεταξύ των δύο φυλών είναι αδύνατος. Εάν όμως παρατηρήσουμε πως στην μία φυλή το γονίδιο Α συνυπάρχει πάντοτε με το γονίδιο Γ, ενώ στην άλλη φυλή με το Δ, τότε η γενετική διαφορά γίνεται ξεκάθαρη. Στην πραγματικότητα, εάν εξεταστεί ένας ικανοποιητικός αριθμός γονιδίων, τότε ένα άτομο μπορεί να καταταχθεί σε συγκεκριμένη φυλετική κατηγορία με 100% ακρίβεια και θα είναι πάντα περισσότερο συγγενές με έναν ομοεθνή του από ότι με ένα μέλος διαφορετικού έθνους ή φυλής.

Κοινωνιοβιολογία και Εθνοκεντρισμός 

Η γενετική συγγένεια μεταξύ των μελών ενός έθνους έχει συνέπειες για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ένα από τα πρώτα μεγάλα αινίγματα της εξελικτικής βιολογίας ήταν η αιτιολόγηση της αλτρουιστικής συμπεριφοράς. Εφόσον ο στόχος κάθε οργανισμού είναι να επιβιώσει και να αναπαραχθεί, πώς εξηγείται το φαινόμενο των ατόμων που θυσιάζονται χάριν του συνόλου; Αρχικά οι βιολόγοι εξήγησαν τον αλτρουισμό με την θεωρία της επιλογής ομάδων, σύμφωνα με την οποία οι οργανισμοί πράττουν ανάλογα με το συμφέρον του είδους τους. Ωστόσο, η θεωρία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κανένα λιοντάρι δεν εκθέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο “για το καλό των λιονταριών”, όπως κανένας στρατιώτης δεν έπεσε ποτέ “για το καλό της ανθρωπότητας”. Τη δεκαετία του ’60, ο Ουίλιαμ Χάμιλτον πρότεινε την θεωρία της επιλογής συγγενών, σύμφωνα με την οποία τα ζώα και οι άνθρωποι θυσιάζονται υπέρ αυτών με τους οποίους μοιράζονται κοινά γονίδια. Η αγάπη προς τους συγγενείς, ειδικά προς τα παιδιά, είναι ένα βαθιά ριζωμένο ένστικτο, το οποίο αποσκοπεί στη διαιώνιση των γονιδίων. Η θεωρία τελικώς επικράτησε, παρά τις αντιδράσεις που συνάντησε αρχικά από διάφορους πολιτικά ορθούς ιεροεξεταστές και οδήγησε στην ανάπτυξη της επιστήμης της Κοινωνιοβιολογίας (στην οποία εναντιώθηκαν σθεναρά οι μαρξιστές, με προεξέχοντες τους Καμιν, Γκουλντ και Λεβόντιν – άπαντες Εβραίοι).

Μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της επιλογής συγγενών είναι το φαινόμενο του εθνοκεντρισμού. Εφόσον όλα τα μέλη ενός έθνους είναι μεταξύ τους συγγενή, έπεται πως η αγάπη προς το έθνος και η θυσία υπέρ αυτού είναι επίσης χαραγμένες στο ανθρώπινο ένστικτο. Οι άνθρωποι είναι διαμορφωμένοι έτσι ώστε να υπερασπίζονται, να συμπαθούν και να έλκονται από άτομα που μοιράζονται τα ίδια γονίδια με αυτούς. Σε μια έρευνα που ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να βαθμολογήσουν διάφορα πρόσωπα με κριτήρια ελκυστικότητας, αυτοί προτίμησαν τα πρόσωπα που έμοιαζαν περισσότερο στους ίδιους – δηλαδή εικόνες του δικού τους προσώπου, που μέσω ψηφιακής επεξεργασίας είχαν μετατραπεί σε πρόσωπα του αντίθετου φύλου! Γνωστό είναι επίσης το φαινόμενο της γενετικής σεξουαλικής έλξης, στο οποίο στενοί συγγενείς (συνήθως αδέλφια), οι οποίοι έχουν μεγαλώσει ξεχωριστά, ερωτεύονται όταν πρωτογνωρίζονται ως ενήλικες. Αυτό το φαινόμενο είναι σπάνιο σε συγγενείς που μεγαλώνουν μαζί εξαιτίας του φαινομένου αντίδρασης του Γουέστερμαρκ, που αποτελεί δικλείδα ασφαλείας για την αποφυγή της αιμομιξίας (η οποία παράγει τερατογενέσεις και αδύναμους απογόνους). Πειράματα σε νεογέννητα βρέφη έχουν δείξει πως αυτά αντιδρούν θετικά σε εικόνες ατόμων της ίδιας φυλής. Το ίδιο συμβαίνει και με το φαινόμενο της φυλετικής οσμής. Οι νευρώνες μας έχουν προγραμματιστεί ώστε να μας προκαλεί απέχθεια η οσμή ξένων φυλών, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα αναπαραγωγής με άλλες φυλές. Η οξυτοκίνη (γνωστή και ως “ορμόνη της αγάπης”) είναι η ορμόνη που ευθύνεται για την αγάπη μεταξύ των συζύγων και για την στοργή της μητέρας προς το βρέφος. Επίσης, βελτιώνει τη διάθεση και την κοινωνική συμπεριφορά, ενισχύει τα αισθήματα εμπιστοσύνης και γενναιοδωρίας και μειώνει τον φόβο. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν πως η έκκριση οξυτοκίνης συσχετίζεται και με τον εθνοκεντρισμό. Άτομα με υψηλή οξυτοκίνη παρουσιάζουν έντονες φυλετικές προκαταλήψεις και ταυτίζονται περισσότερο με την εθνοτική τους ομάδα. Σε μια έρευνα, μάλιστα, οι συμμετέχοντες στους οποίους είχε χορηγηθεί οξυτοκίνη συγκινήθηκαν περισσότερο στη θέα της εθνικής τους σημαίας από ότι οι υπόλοιποι!

Βλέπουμε, λοιπόν, πως ο εθνικισμός, η ταύτιση με το έθνος και η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, βασισμένο σε προαιώνιους βιολογικούς νόμους και συνυφασμένο με τα πλέον ευγενή συναισθήματα του ανθρώπου (την αγάπη προς τους συγγενείς). Από γενετικής απόψεως (δηλαδή από άποψη χαμένων γονιδίων), ο θάνατος μερικών συμπατριωτών είναι για έναν άνθρωπο αντίστοιχος με τον θάνατο του παιδιού του. Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία είναι ουσιαστικά η διαπάλη των φυλών για την εξάπλωση των γονιδίων τους. Η σύγχρονη αντικατάσταση του Ευρωπαϊκού πληθυσμού (μέσω της υπογεννητικότητας και της μετανάστευσης) μπορεί να ιδωθεί υπό αυτό το πρίσμα. Κάθε μείωση του πληθυσμού ενός έθνους μειώνει και την ποικιλότητα της γονιδιακής του δεξαμενής. Η αντικατάσταση του πληθυσμού από ξένους είναι ακόμη χειρότερη, καθώς η γονιδιακή ροή αλλοιώνει αυτήν τη δεξαμενή και τα διακριτά χαρακτηριστικά του έθνους χάνονται. Για έναν Άγγλο, η αντικατάσταση 10.000 Άγγλων από ισάριθμους Δανούς είναι ανάλογη (σε όρους απώλειας δικών του γονιδίων), με 167 χαμένα παιδιά. Όταν όμως η αντικατάσταση αφορά λαούς που τους χωρίζει τεράστια γενετική απόσταση, το αποτέλεσμα είναι πιο εκκωφαντικό: Η αντικατάσταση 10.000 Άγγλων από 10.000 Νιγηριανούς είναι ανάλογη με 10.854 χαμένα παιδιά. Συνεπώς, θεωρητικά, θα ήταν προτιμότερο για έναν Ευρωπαίο που νοιάζεται για τη γενετική του κληρονομιά να θυσιαστεί προκειμένου να εμποδίσει την εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων Αφρικανών στην χώρα του, παρά να κάνει δικά του παιδιά! 

Το μεταπολεμικό κατεστημένο προσπάθησε απελπισμένα να απομακρύνει τις κοινωνικές επιστήμες από τη μελέτη των βιολογικών νόμων, προκειμένου να απονομιμοποιήσει και να δαιμονοποιήσει τον Φυλετισμό και τον Εθνικισμό. Ματαίως, καθώς ο Εθνικισμός δεν είναι μια ακόμη πολιτική θεωρία και ως εκ τούτου δεν ξεριζώνεται εύκολα. Είναι βασικό ένστικτο, μέρος των συναισθημάτων που μας κάνουν ανθρώπους και συνταγή της φύσης για την επικράτηση στον αγώνα για επιβίωση. 

Κλείνουμε με ένα απόσπασμα από την “Καταγωγή του Ανθρώπου”, του Καρόλου Δαρβίνου: 

“Μια φυλή που περιλαμβάνει πολλά μέλη τα οποία – έχοντας ανεπτυγμένο το πνεύμα του πατριωτισμού, της αφοσίωσης, της πειθαρχίας, της τόλμης και της αγάπης – θα ήταν πάντα έτοιμα να βοηθήσουν το ένα το άλλο και να θυσιαστούν για το κοινό καλό, θα ήταν νικηφόρα έναντι των υπολοίπων φυλών, και αυτό θα ήταν φυσική επιλογή”.

ΠΗΓΕΣ: 
Δημήτριος Δημόπουλος – Εισαγωγή στην Βιοπολιτική: Το Εθνικό Δόγμα, Ελέυθερη Σκέψις, Αθήνα 1997 
Pierre L. van den Berghe – Το Εθνοτικό Φαινόμενο, Elsevier, New York 1981 
J. Philippe Rushton – Race, Evolution, and Behavior: A Life History Perspective, Transaction, New Brunswick, NJ 1995 
Frank Salter – On Genetic Interests: Family, Ethnicity and Humanity in an Age of Mass Migration, Peter Lang, Frankfurt-am-Main 2003 
Vincent Sarich & Frank Miele – Race: The Reality of Human Differences, Westview Press, Boulder 2004 
Gregory Cochran & Henry Harpending – The 10,000 Year Explosion: How Civilization Accelerated Human Evolution, Basic Books, New York 2009 
Nicholas Wade – A Troublesome Inheritance: Genes, Race and Human History, Penguin, New York 2014 
Kevin MacDonald – What Makes Western Culture Unique (The Occidental Quarterly, Θέρος 2002, σελ. 9-38) 

του Α. Γ.
Τρίτη, 17 Απριλίου 2018
Ταυτότητα

Αρχείο

-Ελεύθερη αναδημοσίευση κειμένων - Ομάδα Ιδεάπολις - επικοινωνία: ideapolisgr@yahoo.gr - Πάτα στις ρίζες σου γερά και κοίτα ψηλά -